Marzec 68 - czy Polacy to naziści?

[Gość: Piotr Badura]

Czy są granice zakłamania?

Proszę o argumenty

[Gość: Piotr Badura]

"Rana po wypędzeniu nie do zabliźnienia" - pod takim tytułem na opolskich
stronach "Gazety" ukazał się zapis rozmowy Doroty Wodeckiej Lasoty z Leszkiem
Leo Kantorem. W trakcie tej rozmowy Leszek Leo Kantor stwierdza: "Ten smutek po
zagładzie, po polskim Marcu zniknie dopiero w czwartym pokoleniu."
Pani Dorota Wodecka-Lasota jest doświadczoną dziennikarką, do warsztatu której
mam pełne zaufanie. Jeśli tak napisała, to znaczy, że Leszek Leo Kantor tak
powiedział. Wątek związany z tą rozmową wisi na forum już tydzień. Są w nim 24
wpisy. Nikt nie zwraca jednak uwagi na niestosowność tej wypowiedzi. Czyżby była
stosowna?
"25 maja 1987 zapisał się w mej pamięci jako dzień podwójnie pechowy - wspomina
Anna. - Rano zginął w wypadku samochodowym mój brat, a po południu stłukła mi
się moja ulubiona filiżanka." Czyż nie szokuje nas to zestawienie? Nie wolno
zestawiać zdarzeń rażąco odbiegających od siebie rangą. Muszę przyjąć, że choć
dla mnie zagłada i marzec 1968 rażąco odbiegają od siebie rangą, to dla innych
forumowiczów chyba nie za bardzo.
Mógłbym oczywiście przyjąć, że Leszek Leo Kantor niezręcznie się wyraził, a pani
Dorota Wodecka-Lasota bezpodstawnie uznała, że chodziło mu właśnie o to, co
powiedział. Problem w tym, że bez trudu mogę w "Gazecie" odnaleźć podobne
wypowiedzi. Leopold Unger nie jest jakimś pierwszym lepszym autorem "Gazety". To
jedno z jej znaczących nazwisk. Tenże Leopold Unger, pisząc o marcu 1968, używa
określenia "z doktorem Mengele na sztandarach" (5 czerwca 2007). Z kolei 12
marca 2008, komentując nieodznaczenie Adama Michnika, przypomina swą opinię
(wygłoszoną w 1969) o systemie panującym w Polsce w marcu 1968: "Ten
polsko-sowiecki narodowy socjalizm". W 1969 mógł tak mówić pod wpływem emocji,
ale minęło 40 lat i przywołanie dziś tamtego sformułowania rozumieć muszę jako
zdecydowane potwierdzenie. Czy system panujący w Polsce 1968 był narodowym
socjalizmem?
Ja jestem Polakiem tylko IV kategorii więc może nie powinienem pchać się przed
orkiestrę. Może powinienem czekać, aż głos zabiorą Polacy I kategorii, a
przynajmniej II kategorii. Ale oni milczą, a dla mnie nie jest wprawdzie wielkim
problemem, że ktoś mi leje pomyje na łeb, ale chciałbym poznać uzasadnienie
lania na mnie tych pomyj. Niech już będzie, że jako Polak jestem nazistą, ale
może by ktoś to oskarżenie uzasadnił.
Proszę, bardzo proszę, o jakieś argumenty.
Piotr Badura

Czy można oskarżać, nie mając żadnych podstaw?

[Gość: Piotr Badura]

Po publikacji na łamach "Gazety" tekstu "Rana po wypędzeniu nie do zabliźnienia"
wywiązała się dyskusja, w której część dyskutantów z nadzwyczajną łatwością
oskarżała Polskę o wypędzanie Żydów w 1968. Zacytuję tylko trzy wypowiedzi:
1) Pan Polak napisał: "Może pan Kantor zacznie od powodów wypędzenia". Z tego
rozumiem, że pan Polak uznaje wypędzenie za oczywisty fakt. Czy mogę wiedzieć na
jakiej podstawie?
2) Pani Baba w odpowiedzi panu Polakowi stwierdziła: "Najgorsze jest to, że
osoby, które przyczyniły się do polowania na
czarownice teraz robiły na UO konferencję o tych wydarzeniach." Z tego rozumiem,
że w 1968 było jakieś polowanie na czarownice. Czy pani Baba byłaby w stanie
sprecyzować, na czym polegało "polowanie na czarownice" i skąd czerpie wiedzę na
ten temat?
3) Pan BRO napisał: "Rok 68. był znamienny dlatego, że nagle z żydowskiego
pochodzenia zrobiono argument klucz do wyrzucenia z kraju." Napisał też: "Ale
musieli wyjechać i to nagle." Na jakiej podstawie pan BRO twierdzi, że ludzi z
żydowskim pochodzeniem wyrzucano z kraju? Na jakiej podstawie twierdzi, że Żydzi
musieli wyjechać i to nagle?
Jedną ze swych wypowiedzi w wątku "Rana po wypędzeniu nie do zabliźnienia" pan
BRO kończy tak: "Antysemityzm jest jak każdy izm. Nakręca go garstka, akceptuje
milcząca większość a przeciwstawić się nie śmie prawie nikt. Nie chodzi o
histerie. Chodzi o powiedzenie prawdy, że niegodziwość jest niegodziwością."
A jeśli w przypadku marca 68 i współczesnej interpretacji tych wydarzeń nie mamy
do czynienia z antysemityzmem tylko z antypolonizmem? Czy wtedy właściwe będzie
powiedzenie: "Antypolonizm jest jak każdy izm. Nakręca go garstka, akceptuje
milcząca większość a przeciwstawić się nie śmie prawie nikt. Nie chodzi o
histerie. Chodzi o powiedzenie prawdy, że niegodziwość jest niegodziwością."
Nie twierdzę, że mamy do czynienia z antypolonizmem, ale poważnie się tego
obawiam. Ja pamiętam 68 rok. W marcu byłem jeszcze w Opolu. We wrześniu byłem
już uczniem warszawskiego XIV LO im Klementa Gottwalda. To była kiedyś tzw.
rządówka, czyli szkoła, do której posyłali swe dzieci dygnitarze partyjni i
państwowi. Właśnie to liceum wyróżniło się znaczącą liczbą uczniów
uczestniczących w wypadkach marca 1968, za co, o ile pamięć mnie nie zawodzi,
odwołano dyrektora tej szkoły. Klasa, do której uczęszczałem, była pod specjalną
opieką Uniwersytetu Warszawskiego (czyli tego właśnie uniwersytetu). Nie sądzę
więc, że byłem zbyt daleko od teatru wydarzeń marca 1968, by cokolwiek z nich
pamiętać.
Pomińmy zresztą pamięć. 11 marca br. Rzecznik Prasowy Wojewody Opolskiego, pan
Kordian Michalak rozesłał do wszystkich redakcji Opolszczyzny i okolic, a także
do wielu dziennikarzy informację, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
zobligował wojewodów do wydawania decyzji poświadczających posiadanie
obywatelstwa polskiego każdej osobie narodowości żydowskiej, która wyemigrowała
z Polski w latach 1968 - 1972 i udała się do państwa Izrael, a wyjazd nastąpił
na podstawie dokumentu podróży, z tym że trzeba obowiązkowo sprawdzać w
archiwalnych aktach paszportowych, czy nie ma tam indywidualnej decyzji o
zwolnieniu się z obywatelstwa polskiego.
Jeśli ja dobrze rozumiem powyższą informację, to ludzie tacy jak pan Leszek Leo
Kantor nie wchodzą w grę, bo nie wyjechali do Izraela. Podejrzewam, że ci, co
wyjechali do Izraela, też w większości (a może i w całości) nie wchodzą w grę,
bo w archiwach są ich "indywidualne decyzje o zwolnieniu się z obywatelstwa
polskiego". Stanowisko MSWiA jakoś nie współgra mi z tymi wszystkimi
antypolskimi oskarżeniami, którymi tutaj tak łatwo i gołosłownie się szafuje. A
przecież jest wiele innych wątpliwości, o których jeszcze tu napiszę.
Pozdrawiam wszystkich
Piotr Badura

[pacanek_ten_prawdziwy]

Hallo Piotrusiu !!!!!!

Oj Ty biedny chlopie ,Tys poprostu za inteligentny dla nas Opolan.
Nikt nie moze nawiazac z Toba dykusji na tak powazne tematy ,ktorych akcja rozgrywala sie 40 lat temu .
Sprobuj pisac o terazniejszosci i przyszlosci -
dyskusja bedzie "zywsza"

Pozdrowienia od pacanka

Do pana Pacanka poza tematem

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Pacanku
Rzadko Pan ostatnio bywa na tym forum, tym bardziej cieszę się, że zajrzał Pan
do tego wątku. Nie tworzyłem go z myślą o dyskusji, choć nie uchylam się od
niej. Ja wprawdzie stawiam tu pytania, ale one są raczej retoryczne. Znam
odpowiedzi i chyba nie spodziewam się usłyszeć je od osób pytanych.
Wątek otwarłem z pewnymi oporami. Zrobiłem to jednak, bo uważam, że dzieje się
coś niedobrego. Oto na łamach "Gazety" jeden mądrala zrównuje marzec 1968 z
holokaustem. Drugi pisze że polskiemu marcowi 1968 patronował doktor Mengele, a
ustrojem PRL był narodowy socjalizm. I spotyka się to z milczącą zgodą forumowiczów.
Wydarzenia marca 1968 przedstawia się w sposób tak niedorzeczny, że trzeba
wysiłku, by tego nie dostrzec. Zainteresowani tematem forumowicze robią jednak
ten wysiłek i ślepną na niedorzeczności. W wielu ludziach jest po prostu coś
takiego, że wolą myśleć tak, jak władza każe, bo myślenie na przekór władzy
budzi w nich niepokój. We mnie też budzi niepokój, ale jednocześnie nie ma we
mnie tak dużej łatwości ślepnięcia na niedorzeczności.
Nie mam zbyt dużo czasu, ale postaram się w miarę systematycznie uzupełniać ten
wątek kolejnymi wpisami, pokazującymi, gdzie są wspomniane przeze mnie
niedorzeczności.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

[Gość: !]

Napewno wiekszosc Polakow jest antysemitami.
Duza czesc polskiego spoleczenstwa popiera nazistowskie porzadki a stad juz
tylko krok nazizmu.

Czy Polacy to antysemici?

[Gość: gwiezdny patrol]

Tak,Polacy to antysemici.Jedyną szansą na zmianę tej sytuacji jest
wypłata 65 miliardów USD,o co już stara się premier Tusk.Wtedy
Polacy będą przynajmniej mniejszymi antysemitami.

[Gość: patriota]

W stosunku do naszego społeczeństwa oskarżenia są bezpodstawne.

[Gość: ja]

co wy o tym wiecie naoprawdę

[Gość: /-/]

Ja na ten przykład nie lubię Żydów ale nie czuję się antysemitą. Jak
spotkam ciężarną w autobusie to ustąpię miejsca, nieważne czy to
będzie Polka, Ormianka czy Żydówka. Ale wewnętrznie ich nie lubię. I
moim zdaniem więcej jest niechęci np. Wisły do Cracovii (i vice
versa)niż Polaków do Żydów. Wkurza mnie, że jacyś Grossowie na siłę
wpierają nam antysemityzm i robią z tego larmo. Antysemitą to może
jest taki chociażby Jerzy Robert Nowak ale nie większość rodaków.
Żydzi sami wzbudzają niechęć u Polaków stosując tą agresywną
antysemicką nagonkę.

nie ma litości dla gojów

[Gość: Sonny Krokiet]

O antysemityzmie nie trzeba dużo mówić
Jacek Przybylski 03-04-2008, ostatnia aktualizacja 03-04-2008 20:09
Żydzi zostawili w Polsce setki tysięcy domów. Wielu spadkobierców
już nie żyje, ale pozostałym trzeba zwrócić ich własność –
przekonuje były ambasador Izraela w Polsce w rozmowie z Jackiem
Przybylskim


źródło: Rzeczpospolita
+zobacz więcejRz: Za kilka dni Donald Tusk jedzie do Izraela. Także
w kwietniu do Polski przylatuje prezydent Szimon Peres. Czy taki
ruch w dyplomacji na najwyższym szczeblu zapowiada, że w stosunkach
polsko-izraelskich dojdzie do przełomu?

Dwie ważne wizyty w ciągu dziesięciu dni to rzeczywiście nie jest
zwyczajna sprawa. Gdy byłem przewodniczącym Knesetu, gościłem w
Izraelu profesora Władysława Bartoszewskiego i powiedziałem mu
wtedy, że stosunki polsko-izraelskie powinny być bardzo dobre albo
żadne. Wydaje się, że w ostatnich latach są one bardzo dobre. Mamy
za sobą 800 lat dobrego sąsiedztwa, wspólnych bohaterów, ale i lata
wojny, okres powojenny, szmalcowników oraz wydarzenia z marca 1968
roku. Jestem pewien, że Donald Tusk, jako historyk i człowiek
sprawiedliwy, podczas wizyty w Izraelu wspomni o ranach przeszłości.
Mówiąc o teraźniejszości, powinien jednak powiedzieć, że przyjeżdża
w imieniu innej Polski.

„W ciągu kilkunastu lat spotkałem wielu polskich przywódców, ale
odnoszę wrażenie, że premier Donald Tusk reprezentuje zupełnie nową
generację liderów Polski o nowych horyzontach” – powiedział po
spotkaniu w Nowym Jorku Malcolm Hoenlein, wiceprezes Presidents
Conference of Major American Jewish Organizations ( jednej z
najważniejszych organizacji żydowskich w USA – przyp. red.) Czym
Tusk zasłużył sobie nad tak dobrą opinię?

W Izraelu Donald Tusk nie jest znany. Ale należy do pokolenia, które
podchodzi do sprawy stosunków polsko-żydowskich bez kompleksów. Wie
dokładnie, co się stało i ma odwagę to przyznać, ale jest premierem
przyszłości. Donald Tusk zapoczątkuje rok 2008 jako rok Polski w
Izraelu oraz rok Izraela w Polsce. Fundacja Adama Mickiewicza
zorganizowała go na bardzo wysokim poziomie, przypominając nam,
Żydom, skąd jesteśmy. Podczas wizyty opera polska i izraelska
wykonają wspólnie spektakl „Madame Butterfly”, będą też dni
izraelskie w polskich miastach.

Historyczną wizytę w Izraelu złożył już Lech Wałęsa, który
powiedział: „przepraszam, wybaczcie mi”.

Donald Tusk obiecuje, że jeszcze w tym roku na biurko prezydenta
trafi ustawa dotycząca restytucji mienia żydowskiego w Polsce.
Chodzi o setki tysięcy domów pozostawionych przez Żydów na terenie
Polski. Ich wartość eksperci szacują na 30 – 60 miliardów dolarów.
Bo przecież było tutaj tyle żydowskich miasteczek – sztetli.
Większość spadkobierców już nie żyje, ale pozostałym wciąż można
zwrócić ich własność. Czasem Polacy pytają mnie, dlaczego młodzi
Żydzi przyjeżdżają tylko do Auschwitz czy do Majdanka, dlaczego nie
zwiedzają Polski? Odpowiadam: odwiedzają, ale gdy jadą do
Białegostoku czy innego miasta, to mają świadomość, że w domach, w
których dziś mieszkają Polacy, kiedyś żyli Żydzi. Wiedzą też, że
Polska nie zapłaciła za to Żydom grosza i czują ból. Oczywiście,
Polaków nie można stamtąd wyrzucić, bo nie można pozwolić, by jedna
niesprawiedliwość tworzyła drugą. Wtedy ten konflikt byłby wieczny.
W tak dramatycznej i nienormalnej sytuacji trzeba jednak znaleźć jak
najbardziej sprawiedliwe rozwiązanie.

Ale trzeba też zdawać sobie sprawę z tego, że Polski nie stać na
wypłacenie miliardów dolarów odszkodowań.

Znam ten argument. Słyszałem również i taką odpowiedź, że to mienie
znacjonalizowali Niemcy, a Polska je od nich przejęła. Jestem
konstytucjonalistą i profesorem nauk politycznych. Wiem, że z
formalnego punktu widzenia taka odpowiedź ma ogromną wartość. Ale z
moralnego punktu widzenia wartość takiej zimnej odpowiedzi jest
ujemna. Takie argumenty są obraźliwe. Ale my rozumiemy problemy
Polski. Wiemy, że nie może oddać wszystkiego. Dlatego też już dawno
proponowaliśmy, by powstała polska fundacja, która szybko
wypłaciłaby pieniądze – powiedzmy 5 miliardów dolarów – starszym
ludziom, którzy jeszcze żyją. Drugie pokolenie spadkobierców mogłoby
dostać specjalne bony, których spłata byłaby rozłożona na 10 – 20
lat, chyba że inwestowaliby w Polsce, to wtedy otrzymaliby je
szybciej. Dzięki temu pieniądze zostałyby w Polsce, gdzie by
pracowały i tworzyły nowe miejsca pracy. Głowa żydowska i głowa
polska mogą wymyślić wiele rozwiązań. Lepiej późno niż nigdy.

Ale jak obliczyć wysokość tej rekompensaty, na przykład za działkę
położoną niegdyś na peryferiach, przy której dziś powstały drogi i
osiedla mieszkaniowe?

I na to można znaleźć sposób. Wiemy na przykład, jak rozwinęła się
Warszawa i że wartość działek wzrosła tu kilkunastokrotnie. Trzeba
więc tę wartość urealnić. Zdajemy sobie sprawę, że w Polsce
mieszkali różni Żydzi. Jeżeli ktoś żył w wynajętym mieszkaniu w
Krakowie, to nie należy mu się żadne odszkodowanie. Ale było też
wielu żydowskich właścicieli. Zachowały się na to dokumenty.
Jesteśmy gotowi na kompromis i mam nadzieję, że Donaldowi Tuskowi
uda się tę sprawę rozwiązać i że przekona do tego Polaków. Uważam,
że w tej sprawie premier i prezydent Lech Kaczyński powinni
współpracować, bo jest to problem moralny zarówno narodu polskiego,
jak i żydowskiego.

Zdaje pan sobie sprawę z tego, że rozmowy o wysokich odszkodowaniach
to woda na młyn antysemitów. Według różnych raportów w całej Europie
narasta antysemityzm.

Dyskusja o odszkodowaniach podniesie poziom antysemityzmu tylko u
tych osób, które już są antysemitami. Podobny problem mieliśmy ze
Szwajcarią, gdzie trafiło zrabowane żydowskie złoto. Ale czy wynika
z tego, że mamy milczeć? Nie. Trzeba o tym mówić. Antysemityzm jest
we Francji, w Polsce i w Danii. Najgorzej jest w Niemczech. Ale nie
chcę się kłócić z Radiem Maryja, ojcem Rydzykiem czy Leszkiem
Bublem. Mam nadzieję, że w głębi serca mają oni coś ludzkiego i
zrozumieją, że po Holokauście być antysemitą, ksenofobem czy rasistą
to hańba. Walczyć z antysemityzmem trzeba efektywnie i mądrze:
trzeba tak uczyć dzieci w szkołach, by otworzyły serca na innych
ludzi.

Antysemityzm jest potępiany nie tylko przez polski rząd, ale również
przez zdecydowaną większość Polaków. Nie sądzi pan, że
rozpowszechniony w Izraelu stereotyp Polaka-antysemity psuje relacje
polsko-żydowskie?

Wiem, że trzeba przekonać społeczeństwo żydowskie, iż większość
Polaków nie jest antysemicka. Straciliśmy 40 lat, które można było
na to wykorzystać. Teraz musimy przyspieszyć. Widzę na przykład, że
na Festiwal Kultury Żydowskiej w Krakowie przychodzi tysiące
Polaków, że w Polsce powstało ponad 100 zespołów chasydzkich.
Opowiadam o tym moim przyjaciołom w Izraelu. Niemal wszyscy
przyjeżdżają do Polski, a gdy wracają, mówią: wow, tam jest całkiem
inaczej. Zatem te mity i stereotypy są fałszywe. W Izraelu też
zaszła pod tym względem ogromna zmiana. Ale wy też czasem macie
stereotypowe podejście do Izraelczyków. Potrzeba więcej
bezpośrednich spotkań, ale by do nich doszło, należy choćby obniżyć
cenę biletów lotniczych. Z antysemityzmem musimy walczyć mądrze, ale
nie za dużo o nim mówić. Bo wtedy budzimy tego diabła.

Szewach Weiss jest profesorem nauk politycznych. Był ambasadorem
Izraela w Polsce oraz przewodniczącym Knesetu

Źródło : Rzeczpospolita

Polacy to gwałciciele

[Gość: gwiezdny patrol]

Szef polskiej dyplomacji Radosław Sikorski miał ostro zaatakować
Niemcy i Francję, a nawet grozić im podczas kolacji szefów MSZ w
pierwszym dniu szczytu NATO w Bukareszcie - donosi niemiecki
dziennik "Sueddeutsche Zeitung". Gazeta dodaje, że wcześniej
prezydent Lech Kaczyński "fizycznie" naciskał kanclerz Angelę Merkel
w sprawie wejścia Ukrainy i Gruzji do NATO.


Opisując kulisy szczytu NATO w Bukareszcie gazeta twierdzi, że
niemiecka delegacja była bardzo zaskoczona tym, jak mocno
przeciwnicy objęcia Ukrainy i Gruzji Planem Działań na rzecz
Członkostwa w NATO (ang. MAP), zostali zaatakowani przez kraje
Europy Środkowej i Wschodniej.

Według "Sueddeutsche Zeitung" kanclerz Angela Merkel została
otoczona przez grupę szefów państw i rządów, i wręcz "fizycznie"
naciskana, by zmieniła zdanie w sprawie Ukrainy i Gruzji. Widoczny w
tym tłoku był, oprócz polskiego prezydenta Lecha Kaczyńskiego, także
prezydent Litwy Valdas Adamkus - pisze "SZ".
-----------------
Bezczelni Polacy,niedosyć ,że w 1939 roku napadli na
Niemców,mordując ich i wypędzając,to teraz na spółę z dzikusem zza
Buga gwałcą niewinną kanclerzycę.Seks zbiorowy.

"Zapomniana" wojna 5-10 czerwca 1967 roku

[Gość: Piotr Badura]

Autorzy piszący o wydarzeniach, które miały miejsce w Polsce w 1968 roku, nie
posuwają się do oczywistych kłamstw, ale tak manipulują faktami, by czytelnika
wprowadzić w błąd. Jedną z najczęstszych manipulacji jest "zapominanie" o wojnie
izraelsko-arabskiej z 5-10 czerwca 1967 roku, tzw. wojnie sześciodniowej. Gdy
się o tej wojnie "zapomni" to wydarzenia 1968 roku jawią się nam jako prymitywna
implikacja: Młodzież i intelektualiści zaprotestowali wobec brutalności cenzury,
której jaskrawym przejawem było zdjęcie z afisza "Dziadów". W odpowiedzi na te
demonstracje władze PRL dokonały nagonki na obywateli polskich pochodzenia
żydowskiego, wypędzając ich z kraju.
Taka prosta implikacja obraża rozum, bo przecież natychmiast powstaje pytanie,
dlaczego represje spadły akurat na obywateli pochodzenia żydowskiego, a nie np.
niemieckiego, romskiego, greckiego, ukraińskiego, czy jakiego tam jeszcze. Jakoś
tak jednak jest, że ludzie łatwo przyjmują nawet dość niedorzeczne wyjaśnienia,
jeśli słyszą je ze wszystkich stron. Mało kto lubi iść pod prąd. A już zwłaszcza
w sprawach, których dotyczy ten wątek. Pójście w tych sprawach pod prąd to
niemal gwarancja, że usłyszy się, iż jest się antysemitą. (Tymczasem prawdziwym
antysemityzmem jest właśnie głoszenie poglądu, że próba dochodzenia do prawdy to
antysemityzm.)
O wojnie sześciodniowej pisał w "Gazecie Wyborczej" z 5 czerwca 1967 roku
Leopold Unger. Przywołuję jego tekst, bo trudno zakładać, że Leopold Unger to
antysemita. Wspomniany tekst jest dostępny pod adresem:
serwisy.gazeta.pl/swiat/1,34181,4201527.html
Należy go obowiązkowo przeczytać. Jest to wprawdzie brednia, ale pozwala
zauważyć, że wojna sześciodniowa odegrała istotną rolę w wypadkach 1968 roku w
Polsce. Wrócę do tego w kolejnym poście.
Piotr Badura

"Zapomniany" marzec 1968 roku

[Gość: Piotr Badura]

Miesięcznik "ZNAK" to pismo szacowne, zasłużone etc. Jego marcowe wydanie
otwierał tekst "Marzec '68 czterdzieści lat później". Tekst opublikowano w
dziale "Diagnozy". Dawno nie czytałem takiej tandety.
Autor tekstu, dr hab. Zdzisław Zblewski, jest pracownikiem Instytutu Historii UJ
oraz krakowskiego oddziału IPN. Rozpoczyna on swój artykuł tak: "Czterdzieści
lat temu Polską wstrząsnął jeden z największych kryzysów społecznych w jej
najnowszej historii. Jego genezy upatruje się zazwyczaj w stoczonej w czerwcu
1967 roku tak zwanej wojnie sześciodniowej, w której armia izraelska pokonała
wspierane przez Związek Sowiecki wojska koalicji państw arabskich. Zwycięstwo
Izraela wywołało wściekłość decydentów na Kremlu, którzy niezwłocznie podjęli
decyzję o zerwaniu stosunków dyplomatycznych z Tel-Awiwem przez państwa bloku
socjalistycznego. W rządzonej przez starzejącego się Władysława Gomułkę Polsce
wydarzenia te stały się dodatkowo pretekstem do rozpoczęcia zakrojonej na
szeroką skalę czystki personalnej oraz kampanii propagandowej, której ofiarą
padały osoby pochodzenia żydowskiego podejrzewane o nielojalność wobec państwa
polskiego...".
Uczciwe w wypowiedzi Zblewskiego jest wyraźne wskazanie na związek między wojną
sześciodniową (5-10 czerwca 1967) a wydarzeniami 1968 roku w Polsce. Jeśli ktoś
analizuje 1968 rok w oderwaniu od wojny sześciodniowej, to zostawia nam skromny
wybór. Możemy go uznać tylko za kłamcę lub osła.
Zacytowany fragment tekstu Zbylewskiego budzi jednak szereg wątpliwości. Na
początek drobiazg. Dlaczego Sowiecki a nie Radziecki? Czy sowiet to bardziej po
polsku niż rada? Jeśli wykształcony historyk używa słowa "Sowiecki" zamiast
"Radziecki", to jest to pewien sygnał.
Dlaczego Gomułka jest w 1967 "starzejący się"? Miał 62 lata. Lech Wałęsa kończy
w tym roku 65 lat, a raziłoby mnie pisanie "starzejący się Lech Wałęsa". A co z
Władysławem Bartoszewskim (86 lat)? Nie lekceważyłbym określenia "starzejący się
Gomułka" w tekście Zblewskiego. W moim odczuciu autor chciał, byśmy odczytali
"sklerotyk Gomułka".
Dlaczego Zblewski pisze, że decydenci na Kremlu "podjęli decyzję o zerwaniu
stosunków dyplomatycznych z Tel-Awiwem przez państwa bloku socjalistycznego"?
Przecież Rumunia ich nie zerwała. To chyba dowodzi, że Polska też nie musiała.
Dlaczego akurat w Polsce wojna sześciodniowa "stała się d-o-d-a-t-k-o-w-o
pretekstem do rozpoczęcia zakrojonej na szeroką skalę czystki personalnej oraz
kampanii propagandowej". O zainspirowanie tej "dodatkowej antysemickiej czystki"
Zblewski oskarża imiennie Władysława Gomułkę, "zapominając", że jego żona, Zofia
Gomułkowa (Liwa Szoken) nie była jakąś prostą Żydówką, ale aktywną działaczką
żydowską (szefowała komisji KC zajmującej się sprawami żydowskimi). To
"zapomnienie" o Liwie Szoken było konieczne, by czytelnik nie uznał, iż
oskarżanie Gomułki o antysemityzm dowodzi, że Zblewski ma coś nie tak z głową.
Zblewski ma zresztą dużo poważniejsze "zaniki pamięci". W dalszej części swego
tekstu pisze: "Początkowo czystka ta dotyczyła głównie policji politycznej i
wojska, potem jednak objęła także i inne dziedziny, w tym w szczególności
gospodarkę, kulturę i naukę". Takie sformułowanie, to gruba nieuczciwość.
"Początkowa czystka" miała miejsce tuż po wojnie sześciodniowej. Skończyła się i
kropka. To "potem" dotyczyło wydarzeń w 1968, o blisko rok późniejszych. Między
"początkową czystką" a "potem" miała jeszcze miejsce prowokacja z "Dziadami" i
jej następstwa. Zblewskiemu jakoś "zapomniało się" o tym i wyszło, że "czystki"
były procesem narastającym stopniowo od wojny sześciodniowej.
Jeśli ktoś dla postawienia "diagnozy" musi "zapomnieć" o wielu sprzecznych z
"diagnozą" faktach, a przy tym nie ukrywa stosunku emocjonalnego do sprawy
("sowiecki", "starzejący się" etc.), to nie mamy do czynienia z diagnozą, ale ze
zwykłą propagandową sieczką.
Boże miej w opiece Instytut Historii UJ, krakowski IPN oraz miesięcznik "ZNAK"!

[Gość: gość]

Piotrze! Przyjacielu. Napisałeś kilka długich postów. Jedyne, co z
nich wynika, to że - według Ciebie - wszyscy piszący o Marcu 68 to
albo kłamcy albo osły. Jednocześnie jednoznacznie sugerujesz, że
jesteś w posiadaniu prawdziwej wiedzy. Może więc podzielisz się ową
prawdą i oświecisz nasze zaciemnione umysły.

Do pana Gościa poza tematem

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Gościu
1. Chyba przeinacza Pan moją wypowiedź. Nie twierdziłem, że wszyscy piszący o
marcu 1968 to kłamcy albo osły. Pisałem, że kłamcami albo osłami są ci, którzy
objaśniają wydarzenia 1968 roku tak, jakby one nie miały żadnego związku z wojną
sześciodniową 5-10 czerwca 1967. Ten pogląd będę podtrzymywał tak długo, dopóki
ktoś nie przekona mnie, że te dwie sprawy nie musiały jednak mieć związku.
2. Nie sugeruję, że posiadam jakąś prawdziwą wiedzę, której nikt inny nie
posiada. W dyskutowanym temacie posiadam tylko ułamek tej wiedzy, która jest
łatwo dostępna w wielu miejscach. Przecież ja się odwołuję do opublikowanych
tekstów. Nigdy jednak nie zachwycało mnie nabijanie sobie głowy wiedzą, jeśli ta
głowa nie potrafi robić z wiedzy użytku. Jako nauczyciel z ponad 30-letnią
praktyką mam przekonanie, że problemem wielu ludzi nie jest brak wiadomości, ale
brak zdolności wyciągania z posiadanych wiadomości logicznych wniosków. Tak więc
ja tu nie ujawniam jakichś nieznanych rzeczy. Ja tylko pokazuję, jakie wnioski
płyną z tego co jest publicznie wiadome.
3. Nie mogę od razu wszystkiego napisać, bo nie mam tyle czasu, a i forumowicze
nie przeczytaliby takiej kobyły. Będę sukcesywnie, krok po kroku, omawiał temat.
Ta metoda jest też lepsza z tego powodu, że gdyby ktoś chciał jakiś krok w moim
rozumowaniu zakwestionować, to może to zrobić od razu, a nie wtedy, gdy za tym
krokiem poszedł już cały długi wywód.
Mam nadzieję, że wytłumaczyłem się zrozumiale.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

[Gość: tao szatanski]

Połowa sukcesu tkwi we właściwym postawieniu pytania. Marzec '68 -
dlaczego? Nie mogę uwierzyć, że Pan nauczyciel z 30-letnim starzem
o takim banale nie wiedział. Zatem świadoma prowokacja? Jeżeli tak
to bardzo nieadekwatna, rzekłbym idiotyczna wiele mówiąca o jej
autorze. Polski marzec '68 i jego konsekwecje to temat na poważne
publikacje i rozprawy naukowe a nie na forum prowincjonalnej gazety.
Tu trzeba mieć wiedzę (ja jej nie posiadam), i to sporą:
historyczną, ,geopolityczną, polityczną, religijną, społeczną,
prawną..., oprócz jej posiadania wskazana jest uczciwość.
Oprócz cepa nic nie jest proste. Nie jesteśmy nazistami ani
antysemitami, jesteśmy różni jak wszystkie narody na świecie. No,
trochę za bardzo megalomańscy mitomani. Jaki naród jest idealny?
Marzec '68 to hańba ale nie holocaust. A propo's czy wie Pan, że
twórcy oświecenia pisali o konieczności fizycznej likwidacji żydów?
Jest mi wstyd za marzec '68 (miałem 14 lat)jako polakowi ale na
Boga ja nikogo, wprzeciwieństwie do niemców, nie zabiłem. Jeszcze
raz a propo's, czy Pan wie ile naród niemiecki zapłacił żydom i
państwu Izrael żeby nie używali zwrotu niemcy lecz naziści czy
hitlerowcy? Pytanie. Dlaczego naziści i hitlerowcy a nie Niemcy?
Niech się Pan nad tym zastanowi? Drogi nauczycielu z 30-to letnim
starzem.
Do mojej przyjaciółki z Nowego Jorku, której ojciec warszawski
taksówkarz był żydem a matka polską, pracownicą w
ksiegarni,przyszli "smutni panowie" i dali im kilka dni na
opuszczenie ojczyzny. Rozmawiałem z wyrzuconymi w 68 roku w Danii,
Niemczech, Holandii, Anglii i w Stanach Zjednoczonych i niech Pan
mi wierzy,że większość z nich kocha nasz-swój kraj ale też prawdą
jest, że po drugiej wojnie światowej 200 tyś. ocalałych polskich
żydów wyemigrowało do Niemiec. Artur Rubinstein do końca swojego
długiego życia nie koncertował na terenie Niemiec.
Piszę o tym, żeby Pan i inni zrozumieli, że nic nie jest ani czarne
ani białe, nic nie jest proste - włącznie, że wspomnianym cepem.
Pozdrawiam
tao szatanski
ps.
nie oczekuję odpowiedzi

Nie ma mowy o świadomej prowokacji

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Tao Szatański
Sprawia mi trochę kłopotu zrozumienie, co precyzyjnie chciał Pan wyrazić w swym
poście. Z góry więc przepraszam, jeśli coś źle zrozumiałem.
Pisze Pan o "świadomej prowokacji" z mojej strony. Wydaje mi się, że odnosi Pan
to określenie do tytułu wątku "Marzec 68 - czy Polacy to naziści?" Postawione
przeze mnie pytanie nie jest wcale prowokacją.
10 marca 2008 w tekście "Rana po wypędzeniu nie do zabliźnienia", który znajdzie
Pan pod adresem
miasta.gazeta.pl/opole/3,0.html?slowo=Rana%20po%20wyp%EAdzeniu
Leszek Leo Kantor mówi, że "smutek po zagładzie, po polskim Marcu, zniknie
dopiero w czwartym pokoleniu".
5 czerwca 2007 w tekście "Z Mengele na sztandarach", który znajdzie Pan pod adresem
serwisy.gazeta.pl/swiat/1,34181,4201527.html
Leopold Unger pisze, że złudny był pogląd, iż po wymordowaniu Żydów antysemityzm
w Polsce zniknie, gdyż do dziś "z doktorem Mengele na sztandarach" jego widmo
krąży po Polsce.
12 marca 2008 w tekście "Za wielkie zasługi zawsze niewdzięczność", który
znajdzie Pan pod adresem
www.gazetawyborcza.pl/1,76842,5011802.html
Leopold Unger nazywa system istniejący w Polsce w 1968 roku "polsko-sowieckim
narodowym socjalizmem".
Jeśli publicznie zrównuje się Marzec 68 z zagładą, jeśli publicznie twierdzi
się, że system panujący w Polsce w 1968 roku to była odmiana narodowego
socjalizmu (nazizmu), jeśli publicznie twierdzi się, że w Polsce do dziś
prowadzona jest działalność pod patronatem doktora Mengele, to mówi się o
nieprzedawniających się zbrodniach przeciwko ludzkości.
Jeśli rzeczywiście mieliśmy w Polsce (w 1968) i mamy do dziś do czynienia ze
zbrodniami przeciwko ludzkości, to zbrodnie te muszą być osądzone. Jeśli jednak
nie było (w 1968) i nie ma dziś żadnych takich zbrodni, to mówiący o nich
publicznie są oszczercami i trzeba to dobitnie powiedzieć.
Nie ma więc mowy o żadnej prowokacji z mojej strony. Jest tylko sprzeciw wobec
milczącej akceptacji dla kierowania w stronę Polski i Polaków najcięższych
oskarżeń, na które nie przedstawia się nawet cienia dowodów. Jest też trochę
żalu, że nawet na tym forum, z nadzwyczajną łatwością odsądza się PRL od czci i
wiary za to, że rzekomo nie dbał o polskie interesy, lecz wysługiwał się
Moskwie, a w sprawie wylewanych obecnie na Polskę i Polaków pomyj nasze lokalne
autorytety nie protestują jawnie, pod nazwiskiem, bo wolą się nie wychylać.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura
PS. Do innych poruszonych przez Pana spraw odniosę się w następnym poście, bo
dzięki temu będzie mniej bałaganu w tym wątku.

A jeśli jest Pan naiwny?

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Tao Szatański
Zaznaczył Pan wprawdzie, że nie oczekuje odpowiedzi, ale skutek tego jest w moim
przypadku taki, że dostanie Pan ich kilka ;-)
Napisał Pan, że do Pana przyjaciółki z Nowego Jorku, której ojciec warszawski
taksówkarz był Żydem a matka Polką, pracownicą w
księgarni, przyszli "smutni panowie" i dali im kilka dni na opuszczenie ojczyzny
(domyślam się, że było to w 1968).
Ja w tę historię nie bardzo wierzę. Obawiam się, że jest Pan naiwny, a Pana
przyjaciółka chyba też. W 1968 warszawski taksówkarz, mąż pracownicy księgarni,
słysząc, że ma wyprowadzić się do USA skakałby pod sufit z radości, że spotyka
go takie nieoczekiwane szczęście. W tamtych latach tacy ludzie często ryzykowali
życie, byle tylko móc wyjechać.
Nie mogę oczywiście wykluczyć, że w jakimś procencie przypadków zwykli ludzie
woleli w 1968 zostać w Polsce niż wyjechać do USA, ale opisana sprawa i tak
brzmi mało wiarygodnie. Jeśli rodzice Pana przyjaciółki woleli zostać w Polsce,
to mogli "smutnym panom" powiedzieć, że ani im się śni wyjeżdżać. Dlaczego tak
nie powiedzieli? Jak Pan sobie wyobraża dalsze postępowanie "smutnych panów" po
takiej odpowiedzi? Sprowadziliby samochód z funkcjonariuszami, zakuliby rodziców
Pana przyjaciółki w kajdanki, zawieźli na lotnisko, wysłali samolotem do USA, a
tam siłą wypchnęliby ich na płytę lotniska? To gdzie są te zdjęcia publikowane
przez zachodnie gazety z lat 1968-1972 pokazujące wyrzucanie siłą polskich
obywateli zakutych w kajdanki z polskich samolotów? Widział Pan choć jedno takie
zdjęcie?
Proszę zadać sobie pytanie, jaka była szczegółowa procedura "wyrzucania z Polski
polskich obywateli". Kłamstwo zwykle sypie się, gdy wejdzie się w szczegóły.
Nie mogę oczywiście wykluczyć, że byli w Polsce obywatele, którzy na wezwanie
rzekomych "smutnych panów", by się wynosili z Polski do USA, z płaczem pakowali
walizki bez słowa protestu. Ale my nie mówimy o kilku osobach, ale o kilkunastu
tysiącach osób. Wszyscy zalęknieni z płaczem i bez słowa protestu pakowali się i
wyjeżdżali? Gdzie są informacje o tych, których trzeba było wyrzucić z
zastosowaniem przemocy? Czy ktoś na Zachodzie udokumentował te przypadki? Wierzy
Pan, że wobec oczywistej zbrodni (a taką byłoby wyrzucenie obywateli z ich
krajów) w wolnych krajach Zachodu nie znalazłby się nikt, kto by tę zbrodnię
udokumentował? Gdzie jest taka dokumentacja?
Mój sprzeciw budzi fakt, że najcięższe oskarżenia wobec Polski i Polaków
uzasadnia się tym, że coś tam mówiła o tym przyjaciółka, która miała to jakoby
słyszeć od rodziców, a jeden pan to mówił o tym przy piwie w Holandii i jeszcze
kiedyś pasażer w pociągu opowiadał, że coś takiego słyszał od ciotki, której
koleżanka wspominała, że podobno wujkowi od szwagra jacyś "smutni panowie"
kazali wynosić się do USA.
Apeluję teraz, by mi Pan uwierzył na słowo, bo nie wypada mi ujawniać
szczegółów, a mówię o konkretnych sytuacjach. Ludzie chcą czasem coś uzyskać.
Mogą się o to starać i wtedy ci, od których zależy decyzja, będą "robić łaskę".
Majstersztykiem jest otrzymać to, na czym nam zależy, sprawiając wrażenie, że
oto dzieje nam się krzywda. Nie jest wielką sztuką chapnąć najlepszy kawałek
pieczeni przy protestach pozostałych biesiadników. Wielką sztuką jest sięgnąć po
ten najlepszy kawałek, wmawiając skutecznie pozostałym, że jest to najgorszy
kawałek i należy nam się przy deserze za to jakaś rekompensata.
Ja się obawiam, że marcowi emigranci mogą być w pewnej części przykładem takiego
właśnie postępowania. Być może jestem w błędzie, ale wtedy chciałbym znać fakty,
które mojego błędu dowodzą.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

Proszę nie wprowadzać cenzury!!!

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Tao Szatański
Proszę nie wprowadzać cenzury na tym forum. Napisał Pan: "Polski marzec '68 i
jego konsekwencje to temat na poważne publikacje i rozprawy naukowe, a nie na
forum prowincjonalnej gazety." To jest wprowadzanie cenzury na tym forum.
Nie wiem jak Pan sobie wyobraża techniczną stronę tej cenzury. Mam się sam
cenzurować? A może uważa Pan, że administrator forum ma kasować posty na
wskazane przez Pana tematy? Jest Pan pewien, że taka cenzura byłaby właściwa?
Nie chce mi się w to wierzyć.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

[Gość: tao szatanski]

W chwili obecnej, może w nocy, nie mam nastroju do polemiki. Piszę
ponieważ należą się Panu i czytelnikom przeprosiny za stażem
przez "rz". Przepraszam. Cenzura? Miałem na myśli poziom
intelektualny. Nie oszukujmy się. Forum spadło na psy. Moja
przyjaciółka w '68 miała 14 lat i w żaden sposób nie była wstanie
zrozumieć dlaczego musi opuścić swoje koleżanki, podwórko, szkołę.
Niech się Pan wyzwoli z irracjonalnego poczucia winy. Pańska obrona
przez atak. No cóż. Za długo był Pan nauczycielem.
Na polskie "schorzenie" chorują i Żydzi, i Rosjanie, i wiele innych
niedowartościowanych narodów.
Pozdrawiam.
tao szatański

Noce mijają, a muza nie przybywa

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Tao Szatański
1. Minęły dwie noce, a nastrój do polemiki nie pojawił się u Pana. Obawiam się,
że już się nie pojawi (w omawianym temacie oczywiście). To dla mnie w sumie
optymistyczne, bo przypuszczam, że uświadomił Pan sobie, iż wygłaszanych przez
Pana poglądów nie da się poprzeć żadnymi argumentami, poza tym, że wszyscy tak
mówią. A Pan chyba bardzo dba o to, by postrzegano go, jako myślącego niezależnie.
2. Nie należało przepraszać za błąd ortograficzny. Błędy ortograficzne zdarzają
się tu powszechnie i chyba nikt nie czuje się nimi szczególnie dotknięty.
Przepraszanie za błąd ortograficzny może być odebrane tak, że uważa Pan, iż jest
to jedyna przykrość, którą robi Pan forumowiczom swymi postami. Obawiam się, że
na tym forum dominuje jednak inny pogląd w sprawie Pana postów.
3. Napisał Pan: "Cenzura? Miałem na myśli poziom intelektualny." A dawni
cenzorzy z GUKPiW to niby co mieli na myśli? Oni też dbali tylko o to, by nie
ukazywały się teksty głupie i w swej głupocie szkodliwe. Każdy cenzor uważa, że
on dba o poziom intelektualny. Pomijam już to, że jeśli chce Pan kwestionować
poziom intelektualny tego, co piszę, to przydałoby się jakieś minimum
argumentów. Gołosłowne oskarżenia - za to raczej należy przepraszać, a nie za
ortografię.
4. Domyśliłem się, że Pana przyjaciółka nie była w stanie zrozumieć tego, co
było w 1968. Domyśliłem się, że i Pan, i ona nawet dziś tego nie rozumiecie.
Dlatego wyraziłem wątpliwość, czy Pan i ona nie jesteście aby zbyt naiwni
przyjmując na wiarę dość mało prawdopodobne objaśnienia wydarzeń 1968 roku.
5. Na koniec prywatnie. Jesteśmy rówieśnikami. Wydaje mi się, że spotkaliśmy się
27 lat temu. Ja byłem już wtedy od kilku lat na politycznej emeryturze, a Pan
sprawiał wrażenie osoby, która dopiero próbuje wkroczyć w świat polityki, bardzo
zresztą niezdarnie. Zanim więc Pan napisze cokolwiek o "irracjonalnym poczuciu
winy", czy "niedowartościowaniu?, to niech się Pan choć chwilę zastanowi, do
kogo Pan to odnosi. Nie będzie Pan wtedy tak łatwo popadał w śmieszność.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

[Gość: gość]

Piotrze. Zostawmy Tao, aż dostanie natchnienie.
Dlaczego wzdrygasz się przed nazwaniem systemu politycznego PRL
epoki tow. „Wiesława” narodowym socjalizmem. Narodowy socjalizm miał
wiele odmian, odcieni i niekoniecznie musi być utożsamiany z
hitlerowskim nazizmem. Ale do rzeczy.
Gomułkę odsunięto od władzy oskarżając go o odchylenia prawicowo-
nacjonalistyczne. Nie były te oskarżenia bezzasadne. Już po powrocie
na szczyt władzy w 56 r. sam Gomułka określał jego program „narodowy
w formie, socjalistyczny w treści”. Tak więc chciał on socjalizmu po
polsku, z uwzględnieniem naszej tradycji, kultury, odmienności.
Dlaczego nie powinno się systemu politycznego, socjalistycznego w
treści, narodowego w formie, nazywać narodowym socjalizmem? Dla mnie
był to jak najbardziej narodowy socjalizm. Choć był on w kilku
aspektach odmienny od narodowego socjalizmu w Niemczech epoki
Hitlera.

[Gość: tao szatanski]

Szczerze. Nie chce mi się. Pan tym żyje a ja mam swoje skromne
subiektywne spostrzeżenia, które w chwilach relaksu przelewam
na "papier". Cóz ja mogę więcej powiedzieć? "Wszyscy tak mówią".
Walą mnie wszyscy wszystko mówiący. Ja to Ja.
Karierę polityczną mogłem zacząć grubo przed '80 z jednej jak i z
drugiej strony. Polska rewolucja była dla mnie wielką przygodą.
Dramatycznym odkryciem za kilka groszy. Zwątpieniem artystycznym.
W lipcu '81 wyjechałem do Christiani. Nigdy nie należałem do
solidarności, partii politycznych, stowarzyszeń, grup religijnych.
Nie byłem i nie jestem niewolnikiem ideologii, państwa czy
religii. Między nami jest przepaść. Nikt nie stoi po lepszej czy
gorszej stronie. Nie ma takiej strony. One są inne.
Pan analizuje każde słowo Leo Kantora. Ja mam to gdzieś. On tak to
odebral. To jest jego. Historia tego nie potwierdza. Trudno. To
jego. To historii. Czy to jest powód do tłumaczenia? Irracjonalne
poczucie winy. Cenzura, irracjonalne poczucie zagrozenia wolności
intelektualnej. W jednym i drugim przypadku osoba jest sprawcą i
ofiarą. Syndrom niewolnika.
Pisząc o pobitych cyganach w Brzegu przywołałem moje nowojorskie
spostrzeżenia: jak biały da czarnemu w mordę to jest rasistą, jak
da żydowi to jest antesemitą a jak żyd z czarnym da białemu w mordę
to biały dostał w pie.. Syndrom niedowartościowanych narodów. To
działa. Cyganie dostali 500 tyś. a polacy rachunek od dentysty.
Nie jedyni jesteśmy ofiarami syndromów. Nasz problem polega na tym,
że to starych dodajemy nowe. Syndrom ofiary z własnej woli.
Ja i moja przyjaciółka jesteśmy zbyt naiwni? Czy ja muszę wszystko
wiedzieć? Rozumieć? Syndrom wybrańców Bogów. Na Boga się pytam:
dlaczego Polska jest takim zadupiem cywilizacyjnym, intelektualnym,
technologicznym. To nie syndrom a poważna choroba.
Jestem śmieszny. Syndrom dowartościowania interlokutora.
Pozdrawiam.
tao szatański
ps.
Polskę odkryłem, na swój sposób zrozumiałem, poznawając inne kraje,
cywilizacje, kultury.
Oczekiwał Pan rzetelnej polemiki. Przepraszam za zawód. Odlatuję w
Mahabharatę.

[Gość: gwiezdny patrol]

Roman Blum urodził się w Wiedniu 16 grudnia 1907 roku[...] W czasie
studiów, w 1928 roku, wstąpił w szeregi Młodzieży Wszechpolskiej
gdzie poznał Jana Matłachowskiego. Znajomość ta doprowadziła do
wstąpienia Romana Bluma w szeregi Stronnictwa Narodowego. W czasie
studiów Roman Blum był aktywny na niwie społecznej [...]
W 1935 roku Roman Blum rozpoczął aplikację adwokacką najpierw we
Lwowie, a później do roku 1939 w Katowicach. Wybuch wojny zastał Go
we Lwowie. Po zajęciu Lwowa przez Sowietów Roman Blum wspólnie z
Janem Matłachowskim zdecydowali się na opuszczenie Lwowa i w
listopadzie 1939 roku przeszli ówczesną granicę sowiecko-niemiecką
na Bugu. Roman Blum udał się do Krakowa a Jan Matłachowski do
Warszawy. Pod koniec 1939 roku w Warszawie w ramach Stronnictwa
Narodowego powstała Narodowo-Ludowa Organizacja Wojskowa, której
założycielami byli m.in. Jan Matłachowski i Karol Stojanowski.
Przedstawicielem NLOW w Krakowie został Roman Blum. W działalności
konspiracyjnej NLOW ściśle współpracowała z NOW, w której strukturze
był Wydział Organizacyjny kierowany przez mecenasa Waleriana
Gołuńskiego. NLOW w 1942 roku weszła w skład Narodowych Sił
Zbrojnych. W 1941 roku w Krakowie ukonstytuowała się Tajna Rada
Adwokacka, w ramach której Roman Blum uczęszczał na seminaria
prowadzone przez Juliusza Sas – Wisłockiego. Jesienią 1941 roku
Roman Blum pomyślnie zdał egzaminy adwokackie i złożył ślubowanie,
które przyjął dr Karol Stach. W tym samym roku na polecenie dziekana
Tajnej Rady Adwokackiej dra Karola Stacha oraz po wyrażeniu zgody
przez działające w konspiracji władze Stronnictwa Narodowego Roman
Blum podjął pracę w kancelarii niemieckiego adwokata. Był z
pewnością zaufanym i pewnym członkiem konspiracji, jeśli mógł w 1943
roku zwrócić się do mecenasa Waleriana Gołuńskiego, z prośbą o
wyrobienie kenkarty dla ratowania życia młodej Żydówki. Nie znamy
prawdziwego nazwiska tej osoby, ale wiemy z relacji ustnej mecenasa
Waleriana Gołuńskiego, że dostarczył on Romanowi Blum kenkartę na
nazwisko Jagusch lub Jagusz. Z relacji mecenasa Waleriana
Gołuńskiego wynika, że wyrabianie nowych dokumentów odbywało się w
ścisłej współpracy z Kościołem katolickim, bowiem wystawiano
dokumenty korzystając z zapisów w księgach parafialnych na nazwiska
wcześniej zmarłych osób. Na nieszczęście osoba legitymująca się
wyrobioną kenkartą została zatrzymana przez policję i dość szybko
podała nazwisko osoby, od której dokumenty otrzymała.
16 grudnia 1943 roku, a więc w dzień swoich urodzin Roman Blum
został zatrzymany przez gestapo w kancelarii, w której pracował i
osadzony w krakowskim więzieniu przy ul. Montelupich. Żona Romana
Bluma o fakcie aresztowania męża natychmiast poinformowała mecenasa
W.Gołuńskiego, co umożliwiło likwidację wszystkich punktów
kontaktowych. Jak czas pokazał, Roman Blum nie wydał nikogo. W marcu
1944 roku został przewieziony z Krakowa do obozu koncentracyjnego
Gross-Rosen, a stamtąd po pewnym czasie do obozu koncentracyjnego
Flossenburg. Pracował tam w kamieniołomach i niestety 27 marca 1945
roku zasłabł i przewrócił się podczas powrotu z kamieniołomów.
Konwojujący grupę więźniów esesman zastrzelił leżącego człowieka.
Dokładną relację dotyczącą okoliczności śmierci Romana Bluma
przekazał żonie zabitego naoczny świadek, również więzień obozu –
Alojzy Sztamper. W obozie Roman Blum był więźniem nr 84 315. Wg.
relacji mecenasa Waleriana Gołuńskiego, osoba, której dokumenty
przekazał Roman Blum przeżyła pod nazwiskiem Jagusch vel Jagusz
okupację.

Życie i śmierć Romana Bluma zadają kłam tym wszystkim opiniom, które
z maniakalnym uporem usiłują manipulować faktami i opisują działaczy
narodowych jako tych, którzy w najlepszym przypadku byli obojętni na
los Żydów podczas okupacji. Ale mnie podczas oglądania filmu „Życie
za życie” nasunęła się pewna refleksja, która znajduje również
oparcie w uwiecznionych na filmie zeznaniach osób, które były
świadkami egzekucji osób ukrywających Żydów. Jest w tym filmie
relacja o rozstrzelaniu w jednej wsi 9-osobowej rodziny i osoby,
która przypadkowo znalazła się u sąsiadów w czasie akcji gestapo. A
stało się to dlatego, że jedna z ukrywanych osób, mimo próśb i
ostrzeżeń postanowiła udać się do miasta. Została zatrzymana, a jak
zeznają świadkowie, przywieziono ją do obejścia, gdzie się
ukrywała , a które wskazała i tam razem z jej towarzyszką i osobami,
które ją ukrywały została rozstrzelana. W przypadku Romana Bluma
wiemy, że nie wydał on nikogo, a osoba, której dostarczył dokumenty
prawdopodobnie przeżyła. Życie i działalność Romana Bluma są
wspaniałym świadectwem postępowania prawego Polaka i katolika

Czy matematyka jest antysemicka?

[Gość: Piotr Badura]

Matematyka jest w nas, nawet gdy na samą myśl o niej cierpnie nam skóra. Z
doświadczenia życiowego każdy z nas wie, że gdy rzucimy dwa razy monetą, to mogą
wypaść dwa orły. Nikt w takiej sytuacji nie powie, że moneta jest oszukana.
Prawdopodobieństwo, że wypadną dwa orły, wynosi 25 proc. a prawdopodobieństwo,
że nie wypadną 75 proc. Choć to drugie jest trzy razy większe, to jednak
akceptujemy, że może się zdarzyć coś, co było prawdopodobne tylko na 25 proc.
Gdyby jednak ktoś rzucił monetą dziesięć razy i dziesięć razy pod rząd wypadłby
orzeł, to zrobilibyśmy się podejrzliwi. Nasze doświadczenie życiowe mówi, że to
się rzadko zdarza. Prawdopodobieństwo, że w 10 kolejnych rzutach będą same orły
to już niecałe 0,1 proc. (czyli raz na tysiąc). Prawdopodobieństwo, że nie
będzie 10 orłów, to ponad 99,9 proc. Gdyby zaś ktoś na naszych oczach wyrzucił
30 razy pod rząd orła (taki wynik wypada rzadziej niż raz na miliard prób) to
każdy z nas uznałby, że to oszustwo.
Jeśli np. w liczącym 38 mln ludzi polskim społeczeństwie byłby 1 proc. Żydów
(czyli 380 tys.), to należałoby oczekiwać, że np. w Sejmie będzie też 1 proc.
Żydów. Jeśli byłoby 2 proc. (9 posłów) to zmieściłoby się to w granicach
przypadkowych odchyleń. Jeśli jednak byłoby to 10 proc. to wiara w przypadkowe
odchylenie trąciłaby naiwnością. To samo rozumowanie dotyczy środowisk
naukowych, artystycznych, świata mediów, wyższej administracji, biznesu etc.
Ja nie wiem ilu jest Żydów w Polsce i nie wiem jaki ich odsetek znajduje się w
wymienionych sferach. Jeśli w wymienionych sferach odsetek Żydów jest taki jak w
całym społeczeństwie lub zbliżony, to nie ma problemu. Jeśli nawet odsetek Żydów
w wymienionych sferach istotnie przewyższa ich odsetek w społeczeństwie, to też
nie musi być problem. Wystarczy w oparciu o rzetelne badania wykazać, że Żydzi
są zdecydowanie zdolniejsi, pracowitsi i rzetelniejsi niż Polacy i wszystko
będzie zrozumiałe. Skoro są lepsi, to awansują szybciej. Jeśli taka jest prawda,
to ja nie mam nic przeciwko temu. Mogę być z gorszego narodu.
Nie do przyjęcia byłaby jednak sytuacja, w której twierdzono by, że Żydzi są
tacy sami jak Polacy, mechanizmy awansu są uczciwe, a wyraźna nadreprezentacja
Żydów w sferach kierowniczych społeczeństwa jest przypadkowa. Taka sytuacja
byłaby nie do pogodzenia z matematyką i trzeba by chyba wtedy przyjąć, że
matematyka jest antysemicka.

Gomułka był chyba filosemitą

[Gość: Piotr Badura]

Jakiś czas temu ukazała się książka Jana T. Grossa "Strach". To bardzo cenne
wydawnictwo dla każdego, kto chciałby pogłębić swą wiedzę o problemach
polsko-żydowskich. Książka jest tym cenniejsza, że jej autora nikt nie oskarża o
antysemityzm. Jak pokazany jest Władysław Gomułka na łamach tej książki?
Jan T. Gross pisze (str. 270): "Gomułka, dodajmy od razu miał żonę Żydówkę, nie
był zdeklarowanym antysemitą, a jego poglądów na temat roli Żydów w partii nie
należy traktować jako chimerycznej ekstrawagancji. W życiu osobistym
przedwojennych komunistów pochodzenie narodowościowe kogokolwiek nie odgrywało
większej roli."
Związek Gomułki z Liwą Szoken (bo tak nazywała się wcześniej Zofia Gomułkowa)
trwał od lat 20. XX wieku. W 1930 urodził się ich jedyny syn. Formalnie
małżeństwem zostali jednak dopiero 21 kwietnia 1951 roku. Władysław Gomułka
spodziewał się już wtedy aresztowania (nastąpiło ono 2 sierpnia 1951). Trzeba
się było liczyć z tym, że nie wyjdzie z niego żywy. Mogła to być ostatnia chwila
na uregulowanie związku, z którego był przecież syn. Inna sprawa, że małżeństwo
to oznaczało, iż do więzienia trafi też Liwa Szoken.
O działalności Zofii Gomułkowej (wówczas jeszcze Liwy Szoken) w KC PPR Jan T.
Gross pisze tak (str. 270-271): "Komunistom pochodzenia żydowskiego wydawano na
przykład polecenie partyjne, aby zmieniali nazwiska na polsko brzmiące. Komisja
KC, która w tej materii obsługiwała wyższe kadry, kierowana była przez Zofię
Gomułkową, która była osobą o nieszczególnej urodzie, co nie byłoby warte
wzmianki, gdyby nie to, że interesanci, których, jak opowiadano, witała często
zdaniem – +wygląd w porządku, ale to nazwisko+ – przenicowali tę ideologicznie
poprawną diagnozę w dowcip na jej temat: +nazwisko w porządku, ale co za wygląd+.
Było w tym narzuconym przez partię zabiegu coś głęboko upokarzającego dla Żydów.
Na naradzie w Moskwie w sierpniu 1945 roku żydowski poeta z długim stażem
partyjnym Dawid Sfard z rozgoryczeniem odnotowywał:
+postępowanie licznych członków partii, Żydów [...], które nie licuje z
godnością komunisty, a mianowicie zmiana swoich nazwisk na nazwiska brzmiące po
polsku i zrzekanie się swojego pochodzenia żydowskiego, [...] przyjęło w naszej
partii ostatnio charakter masowy. Czy może takie postępowanie wpłynąć na
kształtowanie się godnego komunisty? Czy może podnieść autorytet komunistów
Żydów wśród ich polskich towarzyszy? [...] Nie mówię już o obrazie godności
narodowej, o poniżeniu w tym sensie, jakoby było hańbą być Żydem – niemal
rasistowski punkt widzenia+".
Przytoczyłem tak obszerny fragment z książki Jana T. Grossa z dwóch powodów.
1. Trudno nie oprzeć się wrażeniu, że Jan T. Gross, podobnie jak cytowany przez
niego Dawid Sfard, nie zrozumiał celu zmiany imion i nazwisk żydowskich na
polskie. To nie była szykana wobec Żydów. Jeśli Dawid Sfard mówił o "charakterze
masowym" zmian nazwisk, to domyślać się musimy, że w aparacie komunistycznym
było sporo Żydów. Zmiana nazwisk nie była szykaną, ale sposobem na ukrycie tego
kłopotliwego faktu przed opinią publiczną.
2. Jeśli partnerka życiowa i przyszła żona Władysława Gomułki osobiście
zajmowała się opisanym ukrywaniem prawdy, to jakoś trudno uwierzyć w
antysemityzm Gomułki. Gdy więc ktoś chce oskarżać Gomułkę o antysemityzm, to w
świetle wspomnianych faktów powinien przedstawiać mocne argumenty.
Osobiście nie wierzę w żaden antysemityzm Gomułki w latach 1967-1968, bo nie
trafiłem na żaden fakt potwierdzający to. Jeśli jednak ktoś zna takie fakty, to
dobrze byłoby, aby je ujawnił.

Gomułka był narodowym socjalistą

[Gość: gość]

Piotrze!
Nadal przemilczasz pytanie o to, czy system polityczny PRL w czasach
Gomułki był narodowym socjalizmem.

Co do postu o antysemickiej matematyce, jestem wręcz odwrotnego
zdania. Cytuję Twoją wypowiedź:

"Nie do przyjęcia byłaby jednak sytuacja, w której twierdzono by, że
Żydzi są tacy sami jak Polacy, mechanizmy awansu są uczciwe, a
wyraźna nadreprezentacja Żydów w sferach kierowniczych społeczeństwa
jest przypadkowa. Taka sytuacja byłaby nie do pogodzenia z
matematyką i trzeba by chyba wtedy przyjąć, że matematyka jest
antysemicka."

Jeśli Zydzi są tacy sami jak Polacy, mechanizmy awansu są uczciwe,
to wyraźna nadreprezentacja Zydów świadczyłaby o tym, że matematyka
jest filosemicka a antypolska. Ponieważ faworyzowani są Zydzi, a
niesprawiedliwie traktowani Polacy (którzy są tacy sami jak Zydzi, a
pomimo uczciwości awansów są niedoreprezentowani, bądź
podreprezentowani w stosunku do Zydów).

Jędrek

Do pana Jędrka poza tematem

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Jędrku
Nie jestem w interesujących Pana sprawach zbyt kompetentny. Pod nazwą narodowy
socjalizm rozumiem system panujący w Niemczech hitlerowskich. Jego istotnym
elementem było uznanie nierówności ludzi ze względu na rasę, narodowość i inne
kryteria. Uznanie tej nierówności pozwalało następnie sformułować pogląd o
celowości wyniszczenia niektórych grup ludzi oraz upośledzenia i ograniczenia
innych. W PRL nigdy nie uznano żadnej grupy rasowej, narodowościowej czy
etnicznej za zasługującą na wymordowanie. Nie ma więc podstaw do uznawania
panującego w PRL systemu za narodowy socjalizm. To oczywiście tylko jeden z
wielu powodów.
W sprawie "antysemickiej matematyki" nie potrafię się jakoś połapać, o co Panu
chodzi. Trudno mi więc cokolwiek odpowiedzieć.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

Co się stało w 1967 roku?

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Forumowiczu
Zanim przeczytasz, co myślę o wydarzeniach 1967 roku, zapoznaj się z dwoma
tekstami, które będę komentował. Wolałbym, byś przeczytał je, nie sugerując się
moją o nich opinią. Adresy tych tekstów są następujące:
miasta.gazeta.pl/opole/1,35102,2758420.html
serwisy.gazeta.pl/swiat/1,34181,4201527.html
Zdaniem Leopolda Ungera "I antysemici i antykomuniści, a więc przytłaczająca
część narodu, entuzjastycznie powitali błyskawiczne zwycięstwo Izraela w wojnie
sześciodniowej".
Z kolei dr Łukasz Kamiński pisze, że po wybuchu wojny sześciodniowej opolski KW
PZPR informował KC, iż "na podkreślenie zasługuje całkowita jedność poglądów i
stanowisk tak członków partii, jak i bezpartyjnych wobec wszystkich problemów
związanych z wydarzeniami na Bliskim Wschodzie". Ta całkowita jedność oznaczała,
że społeczeństwo w całości opowiedziało się po stronie napadniętych krajów
arabskich, a przeciw brutalnej agresji Izraela. Dr Łukasz Kamiński komentuje to
tak: "Jak się wydaje, była to opinia mocno przesadzona."
Gdyby było tak, jak napisał Leopold Unger, to opinia opolskiego KW PZPR nie
byłaby "mocno przesadzona" ale skrajnie fałszywa. Określenie "jak się wydaje"
byłoby nie na miejscu.
Myślę, że opinia Leopolda Ungera z prawdą ma bardzo mało wspólnego. Myślę też,
że dr Kamiński trafnie zauważa, że opinia KW PZPR jest przesadzona, a określenie
"jak się wydaje" odnieść należy do słowa "mocno". Obawiam się jednak, że w
niektórych sprawach nie mógłbym zaakceptować bez zastrzeżeń wypowiedzi Łukasza
Kamińskiego. Ale o tym później.
Dr Kamiński informuje, że już w ostatnich latach życia Stalina państwa bloku
wspierały kraje arabskie przeciw Izraelowi. Nie była to więc dla ludzi
zorientowanych tajemnica. Mimo to w Polsce byli ludzie trzymający stronę
Izraela. Co więcej, byli politycy, dziennikarze etc., którzy nie tylko że
trzymali stronę Izraela, ale starali się też dawać temu publiczny wyraz. Nie
można więc chyba mówić o jakimś totalnym zamordyzmie lat 60.
W wyniku wojny sześciodniowej (5-10 czerwca 1967) sytuacja uległa gwałtownej
zmianie. Czym innym było publiczne sympatyzowanie z Izraelem przed tą wojną, a
czym innym po niej. Jest normalnym i dopuszczalnym oczekiwaniem każdego państwa,
że jego funkcjonariusze, nie podzielający stanowiska władz państwa w jakiejś
sprawie, publicznie zachowają w tej sprawie milczenie i powstrzymają się od
działań sprzecznych z określoną już polityką państwa.
W ekipie rządzącej dziś Polską też są tacy, którzy w tych czy innych sprawach
mają stanowisko odmienne od władz państwowych. Byłoby jednak nie na miejscu,
gdyby minister publicznie kwestionował stanowisko swego rządu. Jeśli nie może
się od tego powstrzymać, to powinien najpierw odejść z rządu.
W czerwcu 1967 władze PRL postanowiły odsunąć od stanowisk tych, którzy nie
umieli się powstrzymać od publicznego okazywania, że są po stronie Izraela, a
przeciw krajom arabskim. Dotyczyło to głównie najwyższych stopniami ludzi w
wojsku, milicji i służbach specjalnych. Objęło też zapewne niektórych
dziennikarzy, jak np. Leopold Unger, czy ów wspomniany przez Łukasza Kamińskiego
dziennikarz radiowy, który "zamierzał przekazać ambasadzie izraelskiej wyrazy
solidarności i poinformować ją o tym, że opinia społeczeństwa polskiego - wbrew
oficjalnym rządowym oświadczeniom - jest po stronie Izraela". Różne źródła
wskazują, że w sumie odsunięto od stanowisk jakieś dwieście osób.
Wspomnianych dwustu osób nie można uważać za ofiary niesprawiedliwych represji,
bo w żadnym państwie przeniesienie np. czynnego generała lotnictwa na zasłużoną
generalską emeryturę w związku z tym, że kwestionuje on publicznie politykę
swego państwa, nie jest uważane za nieusprawiedliwioną represję.
Na tych dwustu osobach mogłyby się zakończyć w Polsce rozrachunki związane z
wojną sześciodniową. Mogłyby, ale nie zakończyły się, gdyż nie wszyscy uznali,
że gra skończona. O dalszej grze innym razem, a teraz jeszcze tylko o moich
zastrzeżeniach do tekstu Łukasza Kamińskiego.
1) Dr Łukasz Kamiński pisze: 19 czerwca podczas kongresu związków zawodowych
Władysław Gomułka wygłosił sławetne przemówienie, w którym określił polskich
Żydów mianem "V kolumny".
Moim zdaniem dr Kamiński mija się tu z prawdą. Władysław Gomułka nigdy nie
określił polskich Żydów mianem V kolumny. Jeśli ktoś z forumowiczów odnajdzie
oryginalny tekst wspomnianego przemówienia i wklei go w tym wątku, to będę za to
zobowiązany,
2) Dr Łukasz Kamiński pisze: 12 czerwca 1967 r., realizując polecenie płynące z
Moskwy, władze PRL zerwały stosunki dyplomatyczne z Izraelem. Jedynym państwem
Układu Warszawskiego, które które nie uczestniczyło w tej akcji, była Rumunia.
Moim zdaniem taka wypowiedź Łukasza Kamińskiego jest manipulacją faktami. Wedle
mojej wiedzy 9 czerwca odbyła się w Moskwie narada państw Układu Warszawskiego.
Debatowano nad tym, jakie działania należy podjąć wobec Izraela, w związku z
jego atakiem na arabskich sąsiadów. Wszystkie państwa, z wyjątkiem Rumunii,
postanowiły zerwać stosunki dyplomatyczne z Izraelem. Polska mogła postąpić tak
jak Rumunia, ale wybrała zerwanie. Inne państwa też mogły zrobić tak, jak
Rumunia. Pisanie, że Polska zerwała stosunki dyplomatyczne z Izraelem "na
polecenie płynące z Moskwy" jest chyba dużym nadużyciem.
3) Dr Łukasz Kamiński pisze: "Rozpoczęta w czerwcu 1967 r. antysemicka kampania
kulminowała w marcu '68...".
Moim zdaniem w czerwcu 1967 nie rozpoczęła się w Polsce żadna kampania
antysemicka. Jeśli chce się mówić o kampanii antysemickiej w 1967 to trzeba
odwołać się do jakichś faktów. Trzeba by wskazać choć jednego człowieka, który
był represjonowany w 1967 za to, że miał żydowskie pochodzenie. Choć jednego
jedynego! Jeśli nie ma się żadnego, a stwierdza się kampanię antysemicką, to
jest się takim historykiem jak z mysiej skóry reisentasza.

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Pisząc o wojnie sześciodniowej w 1967 r. powiela Pan bezkrytycznie propagandowe
tezy władz PRL, nie mające wiele wspólnego z historyczną rzeczywistością. Fakty
wyglądają tak, że to strona arabska (zwłaszcza zaś Egipt pod rządami
Nasera)dążyła w 1967 r. do wojny, której celem było zupełne zniszczenie państwa
żydowskiego w Palestynie. Koalicja państw arabskich pod przewodem Egiptu
realizowała przyjęty przez nią plan przygotowań wojennych, koncentrując swoje
wojska nad granicą z Izraelem. Wojska egipskie ponownie obsadziły Synaj, z
którego wyrugowano międzynarodowe siły pokojowe. Zablokowano cieśniny morskie,
co było jawnym aktem agresji wobec Izraela. W dalszej kolejności miał nastąpić
koncentryczny atak wojsk arabskich na wszystkich frontach. Defensywna postawa
Izraela w obliczu szykowanego ataku na to państwo równałaby się militarnemu
samobójstwu. Ówczesne granice Izraela praktycznie nie nadawały się bowiem do
obrony (wystarczy spojrzeć na mapę). Jedyną szansą ratunku dla Izraela było
wcześniejsze uderzenie na gotowiących się do ataku napastników i pobicie ich po
kolei zanim jeszcze osiągną pełną gotowość bojową. Taką też strategię obrał
izraelski minister obrony, gen. Mosze Dajan. Była to decyzja jak najbardziej
słuszna i uzasadniona - także w sensie moralnym, nie tylko militarnym. Sam fakt
wcześniejszego rozpoczęcia regularnych działań wojennych przez Izrael nie
wystarcza w tej sytuacji dla piętnowania tego państwa w charakterze agresora.
Nawiasem mówiąc warto pamiętać, że pierwsze strzały w wojnie sześciodniowej nie
zostały wcale oddane przez żołnierzy izraelskich, ale przez Egipcjan.

Na ten temat istnieje bogata literatura, także w języku polskim, z której
naprawdę warto korzystać, by nie powielać bezkrytycznie propagandowych szablonów
sprzed 40. Odnośne informacje można z łatwością znaleźć także w internecie.
Tytułem przykładu podaję link do Wikipedii:
pl.wikipedia.org/wiki/Wojna_sze%C5%9Bciodniowa
Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

[Gość: Donald Knuth]

Jest to jednak bez związku z tematem właściwie, jako że wątek ten
nie analizuje (na razie) wojny 6 dniowej samej w sobie. Pojawia się
ona jedynie jako jedna z przyczyn właściwych dla tematu rzeczy.

Cieszę się, że spotykam tu Pana

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Zgadzam się z Panem w wielu sprawach, ale o tym nie warto pisać, bo to nie jest
dyskusja. Pisać warto wtedy, gdy się nie zgadzam. Gdyby jednak nie było nawet
jednej sprawy, w której bym się z Panem zgadzał, to i tak będę pozostawał z
szacunkiem, choćby tylko dlatego, że nie występuje Pan tu anonimowo. Nie oznacza
to oczywiście, że nie szanuję tych, którzy występują anonimowo. Tyle tylko, że
anonimowość, sama w sobie, nie jest dla mnie powodem do szacunku, a występowanie
jawnie - tak. To tyle, tytułem wstępu.
Napisał Pan, że "pisząc o wojnie sześciodniowej w 1967 r. powielam bezkrytycznie
propagandowe tezy władz PRL, nie mające wiele wspólnego z historyczną
rzeczywistością." Problem w tym, że ja tu nic nie pisałem o wojnie
sześciodniowej (zwrócił już Panu na to uwagę pan Donald Knuth). Podejrzewam, że
po prostu pomyślał Pan, iż za chwilę napiszę o wojnie sześciodniowej i
polemizował Pan z tą wypowiedzią, której się Pan po mnie spodziewał. Nie wiem
dlaczego spodziewał się Pan, że napiszę o wojnie sześciodniowej. Ciekawe, że
także pan Donald Knuth chyba się tego spodziewał. Napisał "nie analizuje (na
razie) wojny 6 dniowej". To "na razie" oznacza chyba, że pan Donald Knuth
spodziewa się, iż potem będę analizował wojnę sześciodniową. Nie było moim
zamiarem zajmowanie się tą wojną, ale nie wiem, czy wobec takich oczekiwań, nie
zmienię zdania.
W moich postach wojna sześciodniowa pojawia się tylko jako wydarzenie, które
miało wpływ na to, co działo się w Polsce. Nie oceniam samego wydarzenia.
Twierdzę tylko, że miało ono wpływ na to, co działo się w Polsce. Pisałem już w
tym wątku, że często próbuje się interpretować wydarzenia 1968 roku w oderwaniu
od wojny sześciodniowej, tak jakby jedno z drugim nie miało związku. Jest to
moim zdaniem gruba nieuczciwość. Nie sądzę, by Pan chciał kwestionować istnienie
związku między wojną sześciodniową a wydarzeniami 1968 roku, czyli w tej kwestii
akurat się zgadzamy.
Bardzo by mnie cieszyła Pana rzetelna krytyka moich postów. Ja nie wiem, czy mam
rację. Usiłuję dojść prawdy i drugorzędne jest dla mnie, czy prawdą jest to, co
ja myślę, czy to, co myślą moi oponenci. Nie jest moją ambicją udowodnić, że mam
rację. Moją ambicją jest lepiej zrozumieć.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

W swoim wypowiedziach w ramach tego wątku kilkakrotnie wypowiadał się Pan na
temat wojny sześciodniowej w 1967 r., prezentując określony punkt widzenia w tej
materii. Nie dalej jak dziś pisał Pan ponownie o tej wojnie kwalifikując ją jako
brutalną agresję Izraela wobec arabskich sąsiadów. Nie zgadzam się z Pańskim
spojrzeniem na tę sprawę i dlatego zabrałem głos również na temat wojny
sześciodniowej. Uważam, że w kontekście Pańskich wypowiedzi w tym wątku był to
głos jak najbardziej à propos.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

Jestem zakłopotany

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Napisał Pan: "Nie dalej jak dziś pisał Pan ponownie o tej wojnie [sześciodniowej
- Pb] kwalifikując ją jako brutalną agresję Izraela wobec arabskich sąsiadów.
Nie zgadzam się z Pańskim spojrzeniem na tę sprawę i dlatego zabrałem głos
również na temat wojny sześciodniowej. Uważam, że w kontekście Pańskich
wypowiedzi w tym wątku był to głos jak najbardziej à propos".
Pana "dziś" to 2 maja. Sprawdziłem, co pisałem o wojnie sześciodniowej 2 maja.
Pisałem tak: "Obowiązkiem członka PZPR było wspieranie partii. Jeśli linia
partyjna w 1967 była taka, że Izrael dokonał brutalnej agresji na swych
arabskich sąsiadów, to obowiązkiem członków partii było tej linii bronić".
Czy moja wypowiedź była niezrozumiała? Czy ja kwalifikowałem wojnę sześciodniową
jako brutalną agresję Izraela wobec arabskich sąsiadów? Ja pisałem, że taka była
linia partyjna w 1967. A Pan uważa, że linia partyjna w 1967 była inna?
Jestem trochę zakłopotany tym, że ma Pan takie problemy z rozumieniem moich
dosyć precyzyjnych wypowiedzi. Jeśli nie rozumie Pan moich wypowiedzi, to jaka
jest gwarancja, że rozumie Pan poprawnie materiały wytworzone przez
funkcjonariuszy SB?
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

W niniejszym wątku, referując stanowisko władz PZPR, dwukrotnie użył Pan
określenia "brutalna agresja" w odniesieniu do działań zbrojnych Izraela w 1967
r. Uczynił Pan to bez zaznaczenia jakiegokolwiek dystansu wobec takiej
kwalifikacji. Mało tego, sam od siebie pisał Pan nawet o rzekomej agresji
Izraela wobec PRL. Cytuję: "Mnie się
wydaje, że w latach 1967-1968 Izrael dokonał agresji względem Polski". Całość
Pańskich wypowiedzi w tym wątku świadczy o tym, że podziela Pan punkt widzenia
władz PRL na to co działo się w latach 1967-1968. Miałem więc wszelkie podstawy,
by pisać o bezkrytycznym powielaniu przez Pana tez PRL-owskiej propagandy na
temat wydarzeń z 1967 r. Nawet gdyby tylko cytował Pan opinie władz PZPR, to także
można to określać jako bezkrytyczne powielanie z uwagi na brak krytycznego
komentarza i jakiegokolwiek sygnalizowania dystansu.

Nie moja wina, że występuje Pan tutaj konsekwentnie jako polityczny adwokat
władz PRL. Czyżby nie zdawał Pan sobie sprawy z obiektywnej wymowy tego, co Pan
pisze? Jeżeli ma Pan trudności z właściwą oceną wymowy własnych tekstów, to jak
można spodziewać się po Panu trafnej interpretacji tekstów cudzych?

Oczywiście Pan lepiej zna treść swoich własnych myśli. Dlatego nie mogę do końca
wykluczyć ewentualności, że pomyliłem się sądząc, że podziela Pan pogląd władz
PRL na temat wojny sześciodniowej w 1967 r.
Jeżeli faktycznie doszło do nieporozumienia, to liczę na jego szybkie
wyjaśnienie. W związku z tym uprzejmie proszę o jednoznaczną odpowiedź na
następujące pytanie: - czy podziela Pan opinię, że działania zbrojne Izraela w
czerwcu 1967 r. miały charakter brutalnej agresji przeciwko państwom arabskim.
Tak czy nie?

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

Nie odpowiem teraz na to pytanie

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Władze PRL uznały, że wojna sześciodniowa była brutalną agresją Izraela na swych
arabskich sąsiadów. Konsekwencją tego było zerwanie przez Polskę stosunków
dyplomatycznych z Izraelem. Pan pyta mnie, czy władze PRL trafnie uznały wojnę
sześciodniową za brutalną agresję Izraela na arabskich sąsiadów. Nie odpowiem
Panu na to pytanie, bo musiałbym najpierw wgłębić się w ten temat. Dla mnie
pozostaje faktem, że władze PRL tak to oceniły. Ta ocena miała istotny wpływ na
to, co stało się w Polsce w latach 1967-1968. Nie wolno więc rozpatrywać
wydarzeń w Polsce w latach 1967-1968 w oderwaniu od wojny sześciodniowej. Być
może znajdę czas na zgłębienie tematu wojny sześciodniowej i wtedy napiszę, co o
niej myślę. Dziś nie mogę w sposób odpowiedzialny oceniać tej wojny.
Zupełnie inna jest sytuacja z agresją Izraela względem Polski. Ta agresja jest
moją hipotezą. Tylko hipotezą. Hipotezę tę uzasadnię później, bo na razie jestem
na etapie ustalania, czy znane są jakieś fakty, potwierdzające, że po wojnie
sześciodniowej, ale jeszcze przed sprawą "Dziadów" miała w Polsce miejsce jakaś
kampania antysemicka. Ja nie bardzo wierzę, że miała miejsce. Pan twierdzi, że
miała miejsce. Pytam o fakty potwierdzające to, a Pan ich nie podaje. Nie
ułatwia mi Pan zadania.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Dżentelmeni nie spierają się o fakty. Można spierać się o interpretację i ocenę
faktów, ale o fakty jako takie spierać się nie wypada. W swoich dotychczasowych
wpisach podałem sporo konkretnych faktów dla zilustrowania działań represyjnych
wobec osób pochodzenia żydowskiego, jakie były podejmowane przez władze PRL w
latach 1967-1968 oraz w latach następnych. Przywołany przeze mnie przykład płka
Helina pokazuje, że działania te rozpoczęły się już w połowie 1967 r. i były
nieprzerwanie prowadzone w następnych miesiącach (przynajmniej w tym konkretnym,
dokładnie prześledzonym przeze mnie przypadku). Zachowane dokumenty WSW i SB z
lat 1967 -1974 świadczą o ciągłości i pełnej konsekwencji działań represyjnych
wobec płk Helina w całym tym okresie, choć oficer ten nie był ani żadnym
opozycjonistą ani też nie demonstrował w tym czasie postawy proizraelskiej.
Zachowane dokumenty nie wskazują na żadną inną podstawę owych działań
represyjnych niż żydowskie pochodzenie pułkownika, fakt posiadania brata w
Izraelu itp. Kwalifikowanie tych działań jako elementu kampanii antysemickiej,
zapoczątkowanej już w 1967 r., jest w tej sytuacji w pełni uzasadnione.

Takie są fakty. Oczywiście ma Pan prawo do ich własnej interpretacji. Nie musi
Pan zgadzać się z moimi ocenami. Nie musi Pan używać takich samych jak ja
określeń. Proszę jednak nie pisać, że fakty nie są faktami. Spierać się w taki
sposób po prostu nie wypada.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

nie chcę, by się Pan na mnie uskarżał

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Nie chcę, by się Pan uskarżał na to, że nie ułatwiam Panu zadania. Nie chciałbym
też, by był Pan skazany tylko na to, co tu piszę z bardzo ograniczonej
perspektywy opolskiej. Dlatego pozwalam sobie na zarekomendowanie Panu poważnej
pracy naukowej, poruszającej interesujące Pana tematy.

www.isppan.waw.pl/ksiegarnia/stola.htm
Czynię to bez żadnej ironii czy złośliwości i bardzo proszę o nic takiego mnie
nie podejrzewać. Życzę owocnej lektury.

Pozdrawiam raz jeszcze

Zbigniew Bereszyński

Odsyła mnie Pan do "agenta"?

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
O 22.15 w TVP1 zaczął się film "Trzy dni kondora". Chciałem go obejrzeć, bo
jeszcze nie znam go na pamięć, a uważam go za dość ważny film.
Po filmie przeczytałem Pana nowe posty. Nie jestem w stanie od razu
odpowiedzieć, bo mam w tej chwili zbyt duże stężenie alkoholu we krwi. Odpowiem
zatem, gdy mi się ono trochę obniży. Na gorąco napiszę jednak Panu tak:
Lekceważy mnie Pan, a ja jestem Panu życzliwy i staram się pomóc. Odsyła mnie
Pan do publikacji prof. Dariusza Stolca. Czy myśli Pan, że przed otwarciem tego
wątku nie zapoznałem się z nimi? Polecam Pana uwadze publikację dostępną pod
adresem:
tygodnik.onet.pl/35,0,7267,artykul.html
Po lekturze tej publikacji przy nazwisku prof. Dariusz Stola zrobiłem sobie
dopisek "agent". Niech więc mnie Pan do niego nie odsyła. Nie mam ochoty z nim
dyskutować, bo on ma zapewne swoje służbowe podporządkowanie. Mam nadzieję, że
Pan nie ma. Dlatego z Panem dyskutuję, a ściślej będę dalej dyskutował, gdy
spadną mi promile.
Z wyrazami szacunku
Piotr Badura

Przepraszam za wpis powyżej

[Gość: Piotr Badura]

Lepiej nie siadać do klawiatury, gdy jest się po alkoholu. Niby o tym wiem, a
jednak licho nie śpi i czasem piwo na tyle zaćmi mi umysł, że zapominam o tej
ważnej zasadzie. Tak właśnie zrobiłem przed paroma godzinami i w efekcie
umieściłem tu na forum chamski i głupi wpis. Przepraszam za tę wypowiedź. Nie
mam możliwości usunięcia jej, ale nie traktuję tego wpisu jako swego stanowiska.
Nie będę też w związku z tym reagował na posty odnoszące się do niego.
Piotr Badura

Strasznie tu namieszałem

[Gość: Piotr Badura]

Szanowni Forumowicze
Muszę jeszcze raz wrócić do nieszczęsnego wpisu z niedzieli 4 maja godz. 0.47.
Uznałem, że jak napiszę prawdę, to nikt w to nie uwierzy, więc lepiej wziąć na
siebie maksymalną winę i przeprosić, bo to przynajmniej zamknie temat. Dlatego
też kilka godzin później zamieściłem tu przeprosiny i odciąłem się od swego
wpisu. Uznałem, że w środku nocy mało kto czytał mój wpis, a rano był on już
skojarzony z tymi przeprosinami. Okazuje się, że przeprosinami namieszałem
jeszcze bardziej.
W poniedziałek 5 maja skontaktował się ze mną znajomy, który śledzi to, co
umieszczam na forum. Zapytał, o co w tym wszystkim chodzi, bo przestał rozumieć.
Według niego z wpisu z 4 maja godz. 0.47 wynika, że doszło do jakiegoś
nieporozumienia, ale przeczyłyby temu moje przeprosiny, które wyglądają na
przyznanie się do winy. Ponieważ jednak znajomy jest prawnikiem, więc przyznanie
się do winy uważa jedynie za poszlakę i poprosił o jakieś "dowody winy", czyli
nieco lepsze uzasadnienie.
Opowiedziałem znajomemu, jak się ta sprawa przedstawia naprawdę. Po wysłuchaniu
mojej relacji powiedział mi, że te moje przeprosiny były błędem i bezpodstawnie
założyłem, że w prawdziwą wersję nikt nie uwierzy. Jego zdaniem ci, którzy chcą
o mnie źle myśleć, prawdopodobnie rzeczywiście nie uwierzą. Ale są też
forumowicze, którzy cenią moją wpisy na forum i oni by zapewne uwierzyli.
Tymczasem tymi przeprosinami wprowadziłem ich w błąd. Ponadto poszkodowany moim
fatalnym postem jest przede wszystkim prof. Dariusz Stola, więc należało przede
wszystkim tę szkodę naprawić.
Faktycznie, moje przeprosiny były obliczone głównie na nieżyczliwych mi
forumowiczów. To był mój błąd i tym postem postaram się go naprawić.
Pierwsza sprawa to prof. Dariusz Stola.
Zanim rozpocząłem ten wątek, przeczytałem sporo znajdujących się w internecie
publikacji, w większym lub mniejszym stopniu wiążących się z tematem. Wśród tych
publikacji był też wywiad z profesorem, który uznałem za cenny dla mnie.
Skopiowałem go wraz z adresem, gdyż zamierzałem się na niego w tym wątku powoływać.
Gdy pan Zbigniew Bereszyński odesłał mnie do książki profesora, to źle
skojarzyłem nazwisko. Pomyliłem teksty. Chodziło mi o inny tekst innego autora
(teksty "agentów" też kopiowałem). Mój błąd polegał na tym, że nie zajrzałem do
tekstu profesora przed wklejeniem jego internetowego adresu. Gdybym zajrzał, to
widziałbym, że tym "agentem", o którym myślałem, nie był prof. Dariusz Stola.
Druga sprawa to słowo "agent".
Już w tytule postu dałem to słowo w cudzysłów, by dać do zrozumienia, że nie
chodzi mi o popularne rozumienie tego słowa. Było to chyba zbyt słabe
zaznaczenie. Boję się, że wielu forumowiczów zrozumiało słowo agent tak, jak się
je popularnie rozumie. W odrębnym poście wyjaśnię zatem szczegółowo, jakie
znaczenie miało dla mnie słowo "agent" w moim fatalnym wpisie.
Trzecia sprawa to błąd literowy w nazwisku.
Była to zwykła pomyłka, a przynajmniej takie jest moje przekonanie. Z drugiej
strony kojarzę, że ktoś tłumaczył (chyba Freud), iż takie "pomyłki" są czasem
nieuświadomionymi działaniami celowymi. W końcu byłem pod wpływem, co przytępia
świadomość i myślałem (błędnie), że chodzi o niezbyt sympatyczną osobę.
Mam nadzieję, że wyjaśniłem tym postem sprawę na użytek życzliwych mi
forumowiczów. Jest mało prawdopodobne, że prof. Dariusz Stola zajrzy
kiedykolwiek do tego wątku, ale na wszelki wypadek przepraszam go za fatalny
zbieg pomyłek. Przepraszam też życzliwych mi forumowiczów, że w przykrej dla
mnie sytuacji, tak jakbym o nich zapomniał. Zwróciłem się wyłącznie do
nieżyczliwych.
Pozdrawiam wszystkich
Piotr Badura
PS. Znajomy dał mi też inną radę, którą przekazuję pozostałym forumowiczom. Gdy
zdarzy Wam się post, który chcielibyście wycofać, to pierwszym, co trzeba
zrobić, jest zgłoszenie tego postu do usunięcia, gdyż od tego momentu Wasza
odpowiedzialność za ten post jest już bardzo ograniczona, a rozpoczyna się
odpowiedzialność administratora forum, który musi mieć uzasadnienie
pozostawienia wpisu, o usunięcie którego prosił jego autor. O usunięcie
fatalnego wpisu poprosiłem administratora forum natychmiast po rozmowie ze
znajomym, ale post nie został usunięty. Teraz wisi on zatem na forum nie z mojej
woli, ale z woli administratora, na którą nie mam wpływu.

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Nie ma Pan racji. Kampania antysemicka w PRL była faktem. Twierdzenia tego nie
opieram na lekturze takich czy innych wypowiedzi w prasie, ale na własnych
ustaleniach o charakterze źródłowym w odniesieniu do opolskiego środowiska
akademickiego. Tak się składa, że ostatnio, w związku z czterdziestoleciem
Marca'68, dość intensywnie studiowałem dokumenty SB i WSW z lat 1967-1968, a
także z lat następnych. Z dokumentów tych jasno wynika, że pochodzenie żydowskie
było bezpośrednim powodem represjonowania niektórych przedstawicieli miejscowego
środowiska akademickiego. Dokumenty te pokazują również, jak różnego rodzaju
działania o charakterze represyjnym skutkowały opuszczeniem kraju przez ofiary
represji.

Poczynione przeze mnie ustalenia znalazły już po części odzwierciedlenie w
publikacjach na łamach opolskiego wydania GW. W większym zakresie zostaną one
przedstawione w planowanej publikacji materiałów z rocznicowej konferencji
naukowej. W tym miejscu ograniczę się tylko do przedstawienia wybranych
przykładów, ilustrujących podłożę i mechanizmy działań represyjnych w latach
1967-1968 i następnych.

Szczególnie pouczający pod tym względem jest przykład płk Izydora Helina,
kierownika Studium Wojskowego WSP w Opolu. Oficer ten był pierwszą ofiarą
antysemickicj nagonki w środowisku opolskim.

Już w czerwcu 1967 r. płk. Helin stał się obiektem operacyjnego zainteresowania
WSW. Powodem tego było wyłącznie jego żydowskie pochodzenie. Nie można było
zarzucić mu żadnych przejawów politycznej nielojalności wobec władz PRL.
Najpoważniejszy zarzut polityczny pod jego adresem, z jakim spotkałem się w
dokumentach WSW, dotyczył tego, że..... w ogóle nie wypowiada się on temat
wydarzeń na Bliskim Wschodzie! Mimo to już w 1967 r. WSW rozpoczęła intensywną
inwigilację płka Helina, dążąc do zebrania jakichś kompromitujących materiałów
na jego temat. Założono mu podsłuch telefoniczny, próbowano werbować agentów w
jego otoczeniu. Inwigilacja nie wykazała, aby płk Helin prowadził jakąkolwiek
działalność wymierzoną politycznie w interesy PRL. Mimo to w marcu 1968 r.
zdjęto go ze stanowiska kierownika Studium Wojskowego WSP, co w dalszej
konsekwencji zakończyło się przeniesieniem go do rezerwy. Gdy w obronie
pułkownika wystąpiły ówczesne władze WSP, Departament Kadr MON udzielił nader
kuriozalnej odpowiedzi, stwierdzając, że „nie widzi możliwości pozostawienia”
płk Helina „na stanowisku kierownika studium wojskowego”, aczkolwiek „podziela
pogląd władz uczelni dotyczący pozytywnej oceny pracy płk dypl. Helina na
zajmowanym stanowisku”. Trudno chyba o lepszą ilustrację ilustrację
pozamerytorycznych powodów odwołania pułkownika.

Wkrótce potem na łamach "Trybuny Opolskiej" ukazał się szkalujący płka Helina
paszkwil autorstwa Marka Szymańskiego, oparty, jak wszystko na to wskazuje, na
materiałach spreparowanych uprzednio przez WSW.

Po przejściu do rezerwy płk Helin przestał być obiektem zainteresowania WSW, ale
za to był nadal inwigilowany przez SB. Głównym celem inwigilacji było psychiczne
nękanie Helina, tak by czuł się on stale obserwowany przez SB. W datowanym 1
października 1974 r. wniosku o zakończenie kwestionariusza ewidencyjnego krypt.
„Rezerwista”, por. Andrzej Mikołajew, kierownik Grupy IV Wydziału III KW MO w
Opolu, pisał: „Były to [...] działania nękające, utwierdzające figuranta w
błędnym (dla nas korzystnym przekonaniu), że jest przez nas bezustannie
kontrolowany. Popadł [on] nawet na tym tle w obsesję [...] od czasu do czasu, by
figurantowi, po okresach spokoju, przypomnieć, iż jest kontrolowany,
przeprowadzaliśmy rozmowy z jego przyjaciółmi. Wydaje się, że rezultatu tych
działań [...] były dobre. Chyba więcej nie można były zrobić” . Liczono na to,
że Helin zdecyduje się w końcu na wyjazd z kraju, i cele ten faktycznie został
osiągnięty - w czerwcu 1972 r. pułkownik na stałe osiedlił się on w Danii (wraz
z żoną i synami). Były kierownik Studium Wojskowego przy opolskiej WSP wyjechał
z kraju jako człowiek psychicznie złamany, jak o tym świadczy następujący
fragment analizy opracowanej przez SB jesienią 1974 r.: „Nie chciał angażować
się w działalność polityczną, nie chciał wiązać się z armią izraelską. Był
przygasły, rozczarowany życiem, pozbawiony tej energii, jaką okazywał jeszcze
pod koniec służby wojskowej”.

Przykład ten w bardzo wymowny sposób ukazuje mechanizmy rozpętanej w 1967 r.
nagonki antysemickiej. Widać też na tym przykładzie, jak działania represyjne ze
strony władz PRL w pośredni sposób prowadziły do wyjazdów emigracyjnych.

Podobnych przykładów ze środowiska opolskiego można przytoczyć więcej, ale ich
szczegółowe omawianie na tym forum nie mieści się w granicach technicznych
możliwości. Z konieczności ograniczę się więc tylko do zwięzłego
zasygnalizowania dalszych faktów tego rodzaju.

Z zachowanych dokumentów jasno wynika, że pochodzenie żydowskie było powodem
zwolnienia z pracy takich pracowników opolskiej WSP jak Leo Leszek Kantor,
Bolesław Gleichgewicht czy Seweryn Dür. Inne osoby pochodzenia żydowskiego, jak
Józef Eisner czy Felicja Figowa, były represjonowane w formie wykluczenia z
szeregów PZPR. Antysemickie podłoże miała także dymisja ówczesnego rektora
opolskiej WSP, prof. Maurycego Horna. To samo dotyczy również późniejszych
działań represyjnych SB wobec jego osoby, prowadzonych przez Wydział III KW MO w
Opolu aż do 1974 r. Część wymienionych powyżej osób wyjechała następnie z
Polski, co bez wątpienia miało pośredni związek z zastosowanymi wobec nich
represjami.

To prawda, że w 1968 r. nie deportowano z Polski osób pochodzenia żydowskiego.
Formalnie rzecz biorąc ludzie ci wyjeżdżali dobrowolnie, podobnie jak w latach
80. szereg osób z grona internowanych działaczy "Solidarności" (analogia wręcz
uderzająca!). Na pewno było i takie przypadki, że ta czy inna osoba z chęcią
korzystała z pojawiającej się nagle szansy wyjazdu do wolnego świata. Wiadomo,
że wielu Ślązaków, daremnie zabiegających o paszport, zazdrościło Żydom
możliwości wyjazdu. Podobne uczucia były zapewne nieobce również wielu innym
obywatelom PRL, dla których uzyskanie paszportu pozostawało nieziszczalnym
szczytem marzeń. To wszystko prawda. Nie wolno jednak zapominać o drugiej
stronie medalu. Ta druga strona medalu wygląda tak, że wiele osób pochodzenia
żydowskiego opuściło Polskę, ponieważ sprowadzono ich do rzędu obywateli II
kategorii, czego wyrazem były zwolnienia z pracy i inne akty represji.

W 1967 r. władze PRL faktycznie wszczęły kampanię antysemicką, która gwałtownie
zaostrzyła się w marcu 1968 r. Kampania ta w ewidentny sposób przyczyniła się do
opuszczenia kraju przez wiele osób pochodzenia żydowskiego, nawet jeśli
poszczególne decyzje emigracyjne miały formalnie charakter dobrowolny. Takie są
fakty. Wymowa zachowanych dokumentów jest pod tym względem absolutnie jednoznaczna.

Z drugiej strony nie ma jednak podstaw do obciążania całego społeczeństwa
polskiego jakąś zbiorową odpowiedzialnością moralną za antysemickie poczynania
władz PRL w latach 1967-1968 i następnych. Wielu ludzi odważnie występowało
wówczas przeciwko poczynaniom władz PRL. W szczególności studenci, strajkujący i
manifestujący w marcu 1968 r., ale nie tylko oni. Nie ma żadnego racjonalnego
powodu, dla którego mielibyśmy jako społeczeństwo utożsamiać się z ówczesną
polityką władz komunistycznych. Nie widzę żadnych podstaw ani do tego, by dla
polityki tej szukać usprawiedliwienia, ani do tego, by z powodu owej polityki
bić się zbiorowo w piersi. Wystarczy jeśli oddamy sprawiedliwość historycznym
faktom, przedstawiając je tak jak naprawdę wyglądały.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

Boję się, że nie chce Pan tych spraw zrozumieć

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Napisał Pan: "Nie ma Pan racji. Kampania antysemicka w PRL była faktem." Byłbym
bardzo zobowiązany, gdyby wskazał Pan, gdzie konkretnie twierdziłem, że w PRL
nie miała miejsca kampania antysemicka. Jeśli Pan pisze, że nie mam w tej
sprawie racji, to powinien Pan wskazać, gdzie tak twierdziłem. Inaczej nie
polemizuje Pan z moimi poglądami, ale ze swoim wyobrażeniem o moich poglądach.
Nie twierdząc, że w PRL nie było kampanii antysemickiej, chciałem jednak poznać
dowody na to, że taka kampania była. Jeśli bowiem mojemu krajowi, mojemu
narodowi stawia się tak ciężki zarzut, to przysługuje mi prawo żądania, by
przedstawiono dowody winy. I te dowody muszą być przedstawione, jeśli chce się
uznać zarzut za prawdziwy. To jest po prostu minimum standardów cywilizacyjnych.
W swym poście poświęcił Pan sporo miejsca postaci pułkownika Helina. Nie
odpowiada mi metoda, którą Pan się w tym wypadku posługuje. Przywołuje Pan w
sposób dowolny fragmenty akt SB i WSW. Ja tych akt nie znam. Mogę zakwestionować
to, co Pan mówi, ale Pan wtedy zacytuje inny fragment, który nie będzie pasował
do tego, co ja powiem. Ja skoryguję swoje stanowisko, a Pan wtedy wyszuka
kolejny fragment, by dowodzić, że znów jestem w błędzie. Tak się nie robi. To
bardzo brzydka metoda.
Mnie obowiązuje domniemanie, że przytoczył Pan wszystkie istotne dla sprawy
pułkownika Helina szczegóły. Proszę zatem nie zaskakiwać mnie potem nagle
cudownie odnalezionymi nowymi istotnymi szczegółami. A teraz po kolei w sprawie
pułkownika Helina:
Odnoszę wrażenie, że uważa Pan, iż mająca mieć miejsce od czerwca 1967
inwigilacja niektórych obywateli polskich, uzasadniona tylko tym, że są oni
pochodzenia żydowskiego, miała charakter działań antysemickich. Jeśli Pan tak
uważa, to moim zdaniem jest Pan w błędzie.
W dniu 5 czerwca 1967 wybuchła wojna, w której jedną ze stron było państwo
Izrael, a Polska była zorientowana na tę drugą stronę. Jeśli wierzyć Leopoldowi
Ungerowi, to wielu obywateli polskich entuzjastycznie powitało błyskawiczne
zwycięstwo Izraela (nie ma chyba powodu, by nie wierzyć Ungerowi w tej sprawie).
Czy rzeczywiście uważa Pan, iż służby specjalne nie powinny w tym momencie
przystąpić do dokładnego rozpoznania w środowisku obywateli polskich pochodzenia
żydowskiego? Czy myśli Pan, że po atakach terrorystów islamskich nasze
dzisiejsze służby specjalne nie prowadziły dokładnego rozpoznania w środowisku
obywateli polskich wyznających islam? Czy nasze obecne służby specjalne nie
prowadzą dziś stale dokładnego rozpoznania w środowiskach obywateli polskich
pochodzenia np. rosyjskiego, czy niemieckiego? Czy fakt, że takie rozpoznanie
jest prowadzone, upoważnia nas do twierdzenia, że państwo polskie prowadzi
kampanię antyislamską, antyrosyjską, antyniemiecką etc.? Nie, to jest normalne
działanie służb specjalnych i nie tylko w Polsce, ale w każdym kraju. Za
przesadę można by uznać np. to, co zrobili Amerykanie po japońskim ataku na
Pearl Harbor. Oni po prostu na wszelki wypadek zamknęli wszystkich swoich
obywateli pochodzenia japońskiego w obozach, nie wnikając w to, czy są oni
lojalni, czy nie. Po prostu uznano ich za potencjalną piątą kolumnę jedynie na
podstawie kryterium narodowościowego.
Nie wiem czy dobrze odczytuję intencję, z jaką przywołuje Pan zarzut wobec
pułkownika Helina. Napisał Pan: "Najpoważniejszy zarzut polityczny pod jego
adresem, z jakim spotkałem się w dokumentach WSW, dotyczył tego, że..... w ogóle
nie wypowiada się on temat wydarzeń na Bliskim Wschodzie!" Z faktu użycia
wielokropka i wykrzyknika wnoszę, iż uważa Pan ten zarzut za niemal absurdalny.
Czy on taki rzeczywiście jest? Ówczesne państwo polskie zerwało stosunki
dyplomatyczne z Izraelem jako agresorem i oczekiwało, że nauczyciele i
wychowawcy będą prezentować postawy zgodne z polityką państwa. Do pułkownika
Helina, jako kierownika studium wojskowego, miano, być może, pretensje, że nie
potępiając agresji Izraela, daje odczuć swój brak poparcia dla polityki państwa.
Na tych pretensjach się jednak skończyło. Nie odwołano go z funkcji kierownika
studium. Czy ma Pan pewność, że dziś kierownik studium wojskowego nie zostałby
odwołany, gdyby publicznie okazywał, że np. w sprawach naszych sojuszy
wojskowych ma odmienny pogląd niż władze państwa?
Polecam Pana uwadze tekst:
www.emetro.pl/emetro/1,85651,5123843.html
Dowie się Pan z niego, jak dziś wywiera się różne naciski.
Pisze Pan, że "Inwigilacja nie wykazała, aby płk Helin prowadził jakąkolwiek
działalność wymierzoną politycznie w interesy PRL. Mimo to w marcu 1968 r.
zdjęto go ze stanowiska kierownika studium". Takie pisanie ma już pewne cechy
manipulacji faktami. Wywołuje Pan tym pisaniem wrażenie, że między czerwcem 1967
a marcem 1968 (i późniejszym okresem) nic nie zaszło.
Zwracałem już w tym wątku uwagę, że dwie podstawowe manipulacje stosowane przy
tym temacie są następujące:
1) udawać, że nie było wojny sześciodniowej i rozpatrywać wszystko tak, jak
gdyby początkiem procesu była sprawa "Dziadów".
2) udawać że nie było sprawy "Dziadów" i przedstawiać wszystko tak, jak gdyby
to, co miało miejsce w marcu 1968 i później, było tylko prostą konsekwencją
wojny sześciodniowej.
Pana post sprawia wrażenie opartego o tę drugą manipulację. Nie wolno pominąć
ani wojny sześciodniowej, ani sprawy "Dziadów". Zdjęcie pułkownika Helina z
funkcji kierownika studium nastąpiło po sprawie "Dziadów" i zapewne było tej
sprawy konsekwencją.
Jak więc Pan widzi, dla naszej dyskusji "Szczególnie pouczający pod tym względem
przykład płk Izydora Helina" jest niewiele wart. Pokazuje on tylko, że służby
specjalne PRL robiły to, co np. służby specjalne USA, czy też nasze obecne
służby specjalne. Mający odmienne zdanie na tematy wojenne pułkownik Helin nie
doznał żadnych represji. Represje, i to znikome, dotknęły go dopiero w wyniku
sprawy "Dziadów". Wydaje mi się, że to jest dość łatwe do zrozumienia i dlatego
boję się, że Pan może nie chcieć tego zrozumieć, a jak mówią: "nie chcieć, to
gorzej niż nie móc".
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

historia to nie tylko fakty prasowe

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Nie uprawiam żadnych manipulacji. Nie bagatelizuję znaczenia sprawy „Dziadów”
ani wielu innych elementów sytuacji politycznej z 1968 r., o których nie pisałem
wprost w swoim wcześniejszym poście. Wpis w internecie to nie artykuł naukowy
czy popularnonaukowy. Nie da się w nim pisać o wszystkim, bo po prostu nie ma na
to miejsca. Dlatego ograniczyłem się tylko do zasygnalizowania pewnych faktów
związanych bezpośrednio z represjami antysemickimi w 1968 r., bez wdawania się w
szczegółowe naświetlanie ich szerokiego kontekstu społeczno-politycznego. Ale to
nie znaczy, abym kontekstu tego nie widział czy nie doceniał. Wmawianie mi, że
uprawiam jakąś manipulację, polegającą na bagatelizowaniu sprawy „Dziadów”, to
bardzo brzydki chwyt polemiczny, nie mający żadnego związku z tym, co naprawdę
myślę i co dotąd pisałem na temat wydarzeń z 1968 r.

O sprawie „Dziadów”, jej kulisach i konsekwencjach, pisałem obszernie już w 1981
r. w bezdebitowym piśmie studenckim „Opolitechnik”. Wiele uwagi poświęciłem
wówczas m. in. sygnalizowanej przez Pana sprawie prowokacji. Były to czasy, gdy
za takie publikacje dostawało się „po głowie”. Tym bardziej nie mam powodu, by
tematyki tej nie poruszać obecnie. Stawianie mi tego rodzaju zarzutów uważam za
niepoważne.

W tym, co napisałem, widzi Pan treści, których tam nie ma, a jednocześnie nie
dostrzega Pan treści naprawdę tam zawartych, i to treści bardzo istotnych.
Wyraźnie pisałem np. o represjonowaniu płk. Helina już po przeniesieniu go do
rezerwy. Pan tymczasem przedstawia sprawę tak, jak gdyby represje wobec niego
ograniczyły się tylko do zdjęcia go ze stanowiska kierownika studium wojskowego.
W rzeczywistości płk Helin, z racji swojego pochodzenia żydowskiego i
utrzymywanych kontaktów z innymi Żydami, był nękany przez SB jeszcze przez
szereg lat po odejściu z wojska, gdy był już tylko skromnym referentem ds. BHP w
opolskim przedsiębiorstwie PKS. Z zachowanych dokumentów jasno wynika, że
działania te miały na celu skłonienie go do emigracji, co faktycznie w końcu
nastąpiło. Dlatego przypadek ten, z racji jego szczegółowego udokumentowania,
zasługuje na szczególną uwagę przy dyskusjach na temat podłoża emigracji
marcowej i pomarcowej. Ignorując to, co już wcześniej napisałem na temat
represjonowania płka Helina po odejściu z wojska, sam Pan próbuje manipulować
faktami, zarzucając jednocześnie – absolutnie bezpodstawnie - mnie takie
manipulacje.

Antysemicki wymiar represji zastosowanych w 1968 r. jest udokumentowany także w
innych przypadkach z terenu Opola. Tak np. doc. Józef Eisner z opolskiej WSP
został skreślony z listy kandydatów do PZPR za to, że „w czasie wypadków
marcowych zachowywał się biernie”! Powód ewidentnie naciągany, jak wynika z
samego sformułowania. Faktyczne powody szykan miały bezpośredni związek z
żydowskim pochodzeniem dr Eisnera. W materiale opracowanym w 1970 r. przez SB
dla I sekretarza KW PZPR w Opolu wytykano mu w szczególności, że „starał się
zawsze akcentować swoją odrębność narodowościową i [przejawiał] małe
zainteresowanie sprawami polskimi”. Inny ciekawy i bardzo pouczający przykład -
dr Felicja Figowa z opolskiej WSP, wydalona z partii za „zadziwiające milczenie”
i bierną postawę w okresie wydarzeń marcowych. Na mocy jednomyślnej uchwały
komisji kontroli partyjnej została ona wydalona z szeregów PZPR „za bierność i
obcość ideologiczną”. Powodem represji było to, że dr Figowa nie deklarowała
głośno politycznej lojalności wobec władz PRL, co zdaniem komisji powinna była
czynić jako osoba pochodzenia żydowskiego. Zarzucano jej „zadziwiającą
obojętność polityczną”, jaką miała przejawić „podczas ekscesów marcowych, a
także wobec perfidnej, oszczerczej kampanii syjonistycznej na nasz naród”.
Wytykano, że nie zabrała głosu na zebraniach partyjnych w dniach 28 marca i 28
kwietnia 1968 r. oraz to, że „nie wystąpiła w obronie szkalowanego narodu
polskiego na łamach prasy, w radio – choć miała ku temu sposobności, choć głos
jej jako Polki żydowskiego pochodzenia był potrzebny i – biorąc pod uwagę jej
przejścia podczas okupacji i to, co Polakom zawdzięcza – bardzo by się liczył”.
Zarówno dr Eisner jak i dr Figowa wyjechali później z Polski.

Żadna z wymienionych powyżej osób nie działała na szkodę PRL. Nic w zachowanych
dokumentach na to nie wskazuje. Ludzie ci w żaden sposób nie zagrażali
międzynarodowemu czy wewnętrznemu bezpieczeństwu kraju. Cała ich „wina”
sprowadzała się do tego, że nie deklarowali głośno bezwarunkowego poparcia dla
polityki prowadzonej przez władze PRL.
To samo można powiedzieć przeciwieństwie innych przypadkach podobnych represji,
jakie przywołałem już we wcześniejszym wpisie.

W przeciwieństwie do Pana, nie widzę żadnych powodów do usprawiedliwiania
represji zastosowanych wobec tych osób. W 1atach 1967-1968 nie groziła Polsce
żadna izraelska agresja. Nie groziły nam też żadne ataki izraelskich
terrorystów. Nie ma zatem żadnych analogii do sytuacji Japończyków po ataku na
Pearl Harbour czy Arabów po ataku na WTC. Nic nie uprawniało władz PRL do
tego, by domagać się publicznych deklaracji lojalności ze strony obywateli
pochodzenia żydowskiego. Nie widzę żadnych podstaw do tego, by usprawiedliwiać
represje zastosowane wobec osób, które z takimi deklaracjami głośno nie
występowały. Nie znajduję żadnego usprawiedliwienia dla dyskryminacyjnych
praktyk wobec takich osób, zwalniania ich z pracy, nękania w formie inwigilacji,
zakładania podsłuchu, przeglądania korespondencji itp.

Również dzisiaj, w wolnej Polsce, protestowałbym, gdyby represjonowano kogoś z
takich powodów jak np. brak entuzjazmu wobec naszej polityki w stosunku do Iraku
czy Afganistanu itp. Gdyby zaczęto zwalniać ludzi z pracy, zakładać im
podsłuchy, przeglądać korespondencję itd. w związku z tym, że komuś nie podoba
się np. nasza obecność militarna w Iraku, na pewno byłbym takim działaniom
przeciwny. Byłoby to dla mnie niedopuszczalne łamanie praw człowieka. Tak samo
patrzę na wymienione tu przykłady działań represyjnych w 1968 r. Są granice,
których władza państwowa nie ma prawa przekraczać. Tymczasem granice te były w
oczywisty sposób przekraczane przez władze PRL – w 1968 i nie tylko.
Nie tylko zresztą w odniesieniu do obywateli pochodzenia żydowskiego.

W przeciwieństwie do Pana nie utożsamiam się z politycznymi tradycjami PRL.
Dlatego też krytyki pod adresem władz PRL nie odbieram jako napaści na naród
polski i nie czuję się w obowiązku napaści takie odpierać. Mogę podchodzić do
tych spraw z emocjonalnym dystansem. Trudno mi natomiast o podobny dystans w
odniesieniu do wypowiedzi usprawiedliwiających łamanie praw człowieka przez
władze państwowe, nawet jeżeli wypowiedzi te dotyczą historycznych zaszłości
sprzed 40 lat. Odczytuję bowiem te wypowiedzi jako przejaw warunkowego
przyzwolenia na łamania praw człowieka także w przyszłości, w razie zaistnienia
takiej czy innej sytuacji politycznej. Bardzo niepokoją mnie takie wypowiedzi,
wskazujące na istnienie mentalnych zagrożeń dla demokratycznego ładu
politycznego.

Prosił Pan – i nadal prosi – o dowody na temat tego, co naprawdę działo się w
1968 r. Dlatego sądziłem, że ucieszy Pana fakt przedłożenia przeze mnie dowodów
zaczerpniętych z autentycznych dokumentów sprzed 40 lat. Pan tymczasem ma mi za
złe, że dowody takie przedkładam. Posunął się Pan nawet do stwierdzenia, że jest
to „brzydka” metoda polemiki z mojej strony. W żaden sposób nie potrafię
zrozumieć tej Pańskiej reakcji. Czyżby Pańskim zdaniem wolno było przedkładać
tylko dowody w formie publikacji prasowych? Przy takim zawężeniu pola
argumentacji jakakolwiek dyskusji na tematy historyczne traci wszelki sens, bo
historia to nie tylko fakty pr

[z.bereszynski]

To raczej Pan brzydko polemizuje ze mną sugerując, że staram się nieuczciwie
wykorzystywać przewagę związaną z dostępem do archiwaliów SB i WSW. W
rzeczywistości nie mam nad Panem żadnej tego rodzaju przewagi. Jako wydawca
gazety „Beczka” może Pan z łatwością uzyskać dostęp do archiwów IPN w ramach
tzw. wniosku dziennikarskiego. Jest Pan pod tym względem nawet w korzystniejszej
niż ja sytuacji, ponieważ ja mogę starać się o dostęp do dokumentów jedynie na
podstawie rekomendacji udzielonej przez samodzielnego pracownika nauki. Pan
natomiast może sam siebie rekomendować.

Ma Pan ułatwione zadanie, ponieważ w najnowszym numerze uniwersyteckiego pisma
„Indeks” ukazał się mój artykuł na temat marcowych i pomarcowych represji w
opolskim środowisku akademickim, w którym znacznie obszerniej przedstawiłem
sprawy sygnalizowane w tym wątku. W artykule tym podaję sygnatury dokumentów, z
których korzystałem. Może zatem Pan skorzystać z wyników dokonanej przeze mnie
kwerendy, podając owe sygnatury w swoim własnym wniosku dziennikarskim.

Gorąco zachęcam do skorzystania z tych możliwości. Chętnie wówczas podyskutuję
na temat poczynionych przez Pana ustaleń źródłowych. Taką dyskusję, w której
wolno powoływać się tylko na publikacje prasowe, uważam natomiast za marnowanie
czasu.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

[z.bereszynski]

Końcówka tekstu po korekcie:

Prosił Pan – i nadal prosi – o dowody na temat tego, co naprawdę działo się w
1968 r. Dlatego sądziłem, że ucieszy Pana fakt przedłożenia przeze mnie dowodów
zaczerpniętych z autentycznych dokumentów sprzed 40 lat. Pan tymczasem ma mi za
złe, że dowody takie przedkładam. Posunął się Pan nawet do stwierdzenia, że jest
to „brzydka” metoda polemiki z mojej strony. W żaden sposób nie potrafię
zrozumieć tej Pańskiej reakcji. Czyżby Pańskim zdaniem wolno było przedkładać
tylko dowody w formie publikacji prasowych? Przy takim zawężeniu pola
argumentacji jakakolwiek dyskusji na tematy historyczne traci wszelki sens, bo
historia to nie tylko fakty prasowe czy szerzej – medialne. Historię należy
poznawać przede wszystkim poprzez dokumenty źródłowe.

To raczej Pan brzydko polemizuje ze mną sugerując, że staram się nieuczciwie
wykorzystywać przewagę związaną z dostępem do archiwaliów SB i WSW. W
rzeczywistości nie mam nad Panem żadnej tego rodzaju przewagi. Jako wydawca
gazety „Beczka” może Pan z łatwością uzyskać dostęp do archiwów IPN w ramach
tzw. wniosku dziennikarskiego. Jest Pan pod tym względem nawet w korzystniejszej
niż ja sytuacji, ponieważ ja mogę starać się o dostęp do dokumentów jedynie na
podstawie rekomendacji udzielonej przez samodzielnego pracownika nauki. Pan
natomiast może sam siebie rekomendować.

Ma Pan ułatwione zadanie, ponieważ w najnowszym numerze uniwersyteckiego pisma
„Indeks” ukazał się mój artykuł na temat marcowych i pomarcowych represji w
opolskim środowisku akademickim, w którym znacznie obszerniej przedstawiłem
sprawy sygnalizowane w tym wątku. W artykule tym podaję sygnatury dokumentów, z
których korzystałem. Może zatem Pan skorzystać z wyników dokonanej przeze mnie
kwerendy, podając owe sygnatury w swoim własnym wniosku dziennikarskim.

Gorąco zachęcam do skorzystania z tych możliwości. Chętnie wówczas podyskutuję
na temat poczynionych przez Pana ustaleń źródłowych. Taką dyskusję, w której
wolno powoływać się tylko na publikacje prasowe, uważam natomiast za marnowanie
czasu.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

Proszę nie przekraczać granicy śmieszności

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Miałbym do Pana prośbę, by nie podchodził Pan do dyskusji na forum zbyt
emocjonalnie. Ja Pana cenię i szanuję, zawsze z zaciekawieniem czytam Pana
teksty, ale jak mi się coś z tego, co Pan pisze, nie podoba, to mówię to wprost
i pod nazwiskiem. Nie mam Panu za złe, że krytykuje Pan moje wypowiedzi. Wprost
przeciwnie, jestem wdzięczny za krytykę, ale chciałbym, by była ona rzeczowa.
Oczekuję argumentów. Cała ta dyskusja nie służy temu, by ktoś komuś "dołożył".
Chodzi o lepsze zrozumienie otaczającego świata. Przechodzę jednak do rzeczy.
1. Napisał Pan: "W 1967 r. władze PRL faktycznie wszczęły kampanię antysemicką".
Ja nie twierdzę, że to nieprawda, ale osobiście nie widziałem nigdy nawet cienia
dowodu na tę tezę. Dowodami nie mogą tu oczywiście być zdarzenia, które miały
miejsce w 1968, zwłaszcza po marcu, gdyż w międzyczasie miała miejsce sprawa
"Dziadów". Jeśli chce się twierdzić, że w 1967 wszczęto w Polsce kampanię
antysemicką, to trzeba wskazać na dowodzące tego fakty z 1967. Nie są tym samym
twierdzenia: "w 1967 wszczęto w Polsce kampanię antysemicką" i "w 1968 wszczęto
w Polsce kampanię antysemicką".
Nie można uznać za element kampanii antysemickiej prowadzenia w 1967 przez
służby specjalne rozpoznania w środowisku obywateli polskich pochodzenia
żydowskiego. Polska zerwała w 1967 stosunki dyplomatyczne z Izraelem, a to
oznacza ogromne napięcie w stosunkach obu państw. Jest zrozumiałe, że wobec tego
napięcia polskie służby specjalne przeprowadzały wspomniane rozpoznanie. Taka
jest rola służb specjalnych w każdym państwie.
Jestem przekonany, że po ataku na WTC nasze obecne służby specjalne prowadziły
głębokie rozpoznanie wśród obywateli polskich wyznających islam i zapewne do
dziś jest ono systematycznie prowadzone. Czy takie rozpoznanie moglibyśmy nazwać
działaniem antyislamskim? Przecież to nonsens. Służby specjalne po to są, by
m.in. prowadzić takie rozpoznania.
2. Trudno mi zaakceptować Pana stanowisko w sprawie rzekomych represji, które
miały dotknąć doc. Józefa Eisnera i dr Felicję Figową. Pisze Pan, że "represje"
wobec doc. Eisnera polegały na tym, że nie przyjęto go do PZPR, a w przypadku dr
Figowej "represją" było wydalenie jej z PZPR. No to rzeczywiście były "potworne
represje". Nie ma Pan wrażenia, że przywołując takie "represje" ociera się Pan
już o śmieszność.
Pana twierdzenie, że te "represje" miały charakter antysemicki, nie wytrzymuje
krytyki nawet w świetle przywoływanych przez Pana dokumentów. Obowiązkiem
członka PZPR było wspieranie partii. Jeśli linia partyjna w 1967 była taka, że
Izrael dokonał brutalnej agresji na swych arabskich sąsiadów, to obowiązkiem
członków partii było tej linii bronić. Jeśli dr Figowa i doc. Eisner uważali, że
linia PZPR jest słuszna, to ich partyjnym obowiązkiem było jej bronić. Jeśli
uważali, że ta linia jest niesłuszna, to mieli dążyć do jej zmiany, bądź opuścić
szeregi PZPR (w wypadku doc. Eisnera nie wstępować).
Ponadto trudno mi nie zadać tu pytania: Czy wszyscy biorący udział w wiecach
potępienia dla agresji Izraela byli Żydami? Oczywiście że nie byli. Byli
"Polakami polskiego pochodzenia". Partia oczekiwała od nich, że wyrażą poparcie
dla linii partyjnej i oni je wyrażali. Gdyby członek PZPR, będący "Polakiem
polskiego pochodzenia" odmówił potępienia agresji Izraela, to spotkałoby się to
z negatywną reakcją PZPR. Czy można zatem, idąc tokiem Pana rozumowania, uznać,
że w 1967 PZPR rozpoczęła antypolską kampanię?
3. Napisał Pan: "W latach 1967-1968 nie groziła Polsce żadna izraelska agresja".
Nie wiem na jakiej podstawie twierdzi Pan to w sposób tak kategoryczny. Mnie się
wydaje, że w latach 1967-1968 Izrael dokonał agresji względem Polski. Nie była
to akcja militarna, ale są przecież inne formy agresji. O tym jednak będę pisał
obszerniej w którymś z dalszych postów.
4. Napisał Pan, że gdyby dziś w Polsce inwigilowano kogoś, komu nie podoba się
nasza polityka wobec Iraku czy Afganistanu, to też protestowałby Pan. Więc niech
Pan protestuje. Mnie wydaje się absolutnie nieprawdopodobne, by nasze dzisiejsze
służby specjalne nie inwigilowały "obywateli polskich irackiego pochodzenia",
którym nie podoba się nasza polityka wobec Iraku i by nie inwigilowały
"obywateli polskich afgańskiego pochodzenia", którym nie podoba się nasza
polityka wobec Afganistanu.
5. Napisał Pan: "W przeciwieństwie do Pana nie utożsamiam się z politycznymi
tradycjami PRL". Czy aby na pewno?
Naczelnik gminy Łubniany, w której podjąłem pracę po studiach, doceniał moje
kwalifikacje i nie chciał, by one się zmarnowały. Wiedział, że namawianie mnie,
bym wstąpił do PZPR nie ma żadnego sensu. Namawiał mnie zatem, bym wstąpił
choćby do ZSL lub SD, gdyż inaczej nie będzie miał możliwości powierzyć mi
żadnej istotnej funkcji, co zamknie mi drogę awansu. Wolałem jednak zrezygnować
z jakiegokolwiek awansu niż wstępować (o naczelniku do dziś myślę jednak ciepło,
bo on chciał mojego dobra, tyle że ja miałem inny system wartości).
Gdy zatem staje Pan w obronie ludzi, których dotknęły straszliwe represje w
postaci wydalenia z PZPR, bądź nieprzyjęcia do PZPR, to obawiam się, że jednak
bardzo utożsamia się Pan z PRL i tylko mam nadzieję, że robi Pan to nieświadomie.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Obawiam się, że to Pan przekroczył tutaj granice śmieszności. Pomawianie mnie o
to, że w jakimkolwiek sensie utożsamiam się z PRL, jest więcej niż niepoważne.
Nie należałem w czasach PRL do żadnych koncesjonowanych organizacji
politycznych, a z racji prezentowanego przeze mnie negatywnego stosunku do
ówczesnych porządków byłem w rozmaity sposób represjonowany, co może Pan z
łatwością sprawdzić m. in. na oficjalnej stronie internetowej BIP IPN.
katalog.bip.ipn.gov.pl/showDetails.do?idx=B&katalogId=4&subpageKatalogId=4&pageNo=1&nameId=5008&osobaId=6077&
Nigdy nie uznawałem PRL za autentyczne, prawowite państwo polskie. Dawałem temu
wyraz w rozmaitych publikacjach przed 1989 r. (w prasie
bezdebitowej). Ten sam pogląd prezentuję konsekwentnie także po
1989 r. Wiem natomiast, że Pan prezentował w tej materii pogląd radykalnie
odmienny, na dowód czego pozwalam sobie przytoczyć jeden z archiwalnych wątków z
tego forum:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=65&w=43445587&a=43445587
Wyrażony tu przeze mnie pogląd na temat dzielących nas różnic w kwestii stosunku
do polityczno-prawnych tradycji PRL uważam w tym kontekście za w pełni
uprawniony. Pańska postawa w tym wątku, wyrażająca się w uporczywej obronie
polityki władz PRL w latach 1967-1968, stanowi w moim odczuciu kolejne tego
potwierdzenie.

To Pan, a nie ja, broni tutaj polityki prowadzonej przez władze PRL,
usprawiedliwiając nawet represyjne działania SB. Ja tę politykę konsekwentnie
krytykuję, tak jak krytykowałem ją przed 1989 r. (z niemiłymi wówczas dla mnie
skutkami). Tymczasem Pan formułuje tutaj tezę, jakobym to ja (a nie Pan)
utożsamiał się z PRL. Doprawdy nie ja przekraczam tutaj granice absurdu i
granice śmieszności.

Nigdy nie chciałem należeć do PZPR ani innych tego typu organizacji, jak ZSL,
SD, PAX. ZMS czy SZSP. Nie potępiam jednak z góry wszystkich ludzi, którzy do
tych organizacji należeli. Wiem, że do organizacji tych należeli często także
całkiem przyzwoici ludzie, grzeszący wprawdzie polityczną naiwnością (tak
uważam), ale działający w dobrej wierze. Tak samo patrzę na Pańską przynależność
do PAX w czasach PRL, choć generalnie mam do tej organizacji stosunek wysoce
krytyczny (sam Pan pisał otwarcie o tej sprawie na tym forum, a więc nie jest to
z mojej strony żadne szukanie "haków" w życiorysie). Jestem jak najdalszy od
tego, by wszystkich członków PZPR, ZSL czy PAX wrzucać do jednego worka.
Potrafię odróżnić łotrów od ludzi uczciwych, choć politycznie naiwnych lub
krótkowzrocznych.

Z tego właśnie powodu, a nie z racji jakiegoś sentymentu do PRL,
mam pozytywny stosunek emocjonalny (w sensie ang. sympathy) do osób, które z
przyczyn politycznych były represjonowane w formie kar partyjnych. W istniejącym
wówczas systemie były to represje w całym tego słowa znaczeniu, rzutujące
negatywnie na możliwość awansu zawodowego itp. Nie akceptowałem i nie akceptuję
ówczesnego systemu jako takiego, ale to nie powód, by represji partyjnych nie
nazywać represjami. Ludzie wyrzucani z PZPR z racji swoich poglądów, pochodzenia
itp. nie mogli zajmować określonych stanowisk, miewali trudności ze znalezieniem
pracy itd. Określenie "represje" jest w tym kontekście jak najbardziej
uprawnione. W przeciwieństwie do Pana, nie widzę żadnego usprawiedliwienia dla
tych działań represyjnych. Wolę utożsamiać się z ofiarami represji (nawet jeśli
niekoniecznie podzielam ich poglądy polityczne) niż z tymi, którzy represje
stosowali. Taki jest po prostu mój system wartości. Poza tym, jak już
podkreślałem, w żadnej mierze nie identyfikuję się z PRL. Nie mam więc żadnych
podstaw, by w jakimkolwiek stopniu utożsamiać się z działaniami ówczesnych władz.

Przeciwko ewentualnym przejawom dyskryminowania ludzi z przyczyn politycznych i
narodowościowych w wolnej Polsce również gotów jestem protestować. Muszę jednak
mieć po temu mocniejsze podstawy niż fakt, że coś wydaje się Panu
"absolutnie nieprawdopodobne".

Na zakończenie jeszcze jedna uwaga. Pyta Pan, czy można "uznać, że w 1967 PZPR
rozpoczęła antypolską kampanię". Przypuszczam, że jest to dla Pana tzw. pytanie
retoryczne. Ja jednak traktuję je całkiem poważnie i bez wahania odpowiadam:
"Tak". Uważam, że władze tzw. Polski Ludowej od początku do końca, w całym
okresie lat 1944-1989, prowadziły politykę antypolską, tj. godzącą w podstawy
polskiej racji stanu. Wynikało to z samej natury tych władz, stanowiących
sowiecką ekspozyturę polityczną w Polsce. Dotyczy to w szczególności polityki
prowadzonej w latach 1967-1968.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

Czy już chce Pan uciec od tematu?

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Napisał Pan: "W 1967 r. władze PRL faktycznie wszczęły kampanię antysemicką".
Ja Panu odpisałem, iż "nie twierdzę, że to nieprawda, ale osobiście nie
widziałem nigdy nawet cienia dowodu na tę tezę. Dowodami nie mogą tu oczywiście
być zdarzenia, które miały miejsce w 1968, zwłaszcza po marcu, gdyż w
międzyczasie miała miejsce sprawa "Dziadów". Jeśli chce się twierdzić, że w 1967
wszczęto w Polsce kampanię antysemicką, to trzeba wskazać na dowodzące tego
fakty z 1967".
Pan w odpowiedzi nie wskazał jednak na żadne fakty, potwierdzające głoszoną
przez Pana tezę, tylko odsyła Pan forumowiczów do strony, która ma, według Pana,
dowodzić Pańskiej bohaterskiej przeszłości oraz do mojego wcześniejszego postu
na tym forum, mającego chyba dowodzić, że jestem zatwardziałym i gorliwym
obrońcą PRL, a już szczególnie SB.
Pana bohaterska przeszłość byłby z pewnością ciekawym tematem do dyskusji,
zwłaszcza że jest tu chyba między nami jakaś fundamentalna różnica poglądów, ale
przedyskutujmy to może kiedy indziej. Ten wątek otwierałem z myślą o wyjaśnieniu
tego, co działo się w Polsce i wokół Polski w latach 1967-1968.
Przypominam więc, że napisał Pan: "W 1967 r. władze PRL faktycznie wszczęły
kampanię antysemicką". Zaznaczę też wyraźniej swój stosunek do tej wypowiedzi.
Wydaje mi się, że w cytowanym zdaniu minął się Pan z prawdą. Jeśli stawia Pan
władzom PRL jakiś zarzut, to powinien Pan umieć go uzasadnić. Władze PRL mogły
być z piekła rodem, ale nie zmienia to faktu, że stawiając im zarzuty trzeba
umieć te zarzuty uzasadnić. Cała ocena wydarzeń 1967-1968 oparta jest o
fundamentalne tezy wyjściowe. Jedną z nich jest twierdzenie, że w 1967
rozpoczęła się w Polsce kampania antysemicka. Jeśli okaże się, że wszystkie
analizy wydarzeń 1967-1968 oparto na fałszywych tezach wyjściowych, to te
analizy będzie można spokojnie umieścić w koszu na śmieci. Na zajęciach z logiki
wykładano przecież Panu, że z fałszywej przesłanki da się wyprowadzić wszystko.
Pytam więc konkretnie:
Czy potrafi Pan wskazać na fakty, dowodzące, że w 1967 (jeszcze przed sprawą
"Dziadów") władze PRL wszczęły kampanię antysemicką?
Oczekuję konkretnej odpowiedzi na to pytanie, bez rozwijania szerokiego
kontekstu, bez powoływania się na Pana bohaterską przeszłość, bez sugerowania,
że ja to może jestem jakaś postpeerelowska czerwona gnida etc. Fakty i tylko
fakty, dowodzące rozpoczęcia w 1967 roku przez władze PRL kampanii antysemickiej.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

konsekwentnie trzymam się tematu - i faktów

[z.bereszynski]

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura.

Informacje o charakterze biograficznym zostały tu przywołane przeze mnie jedynie
po, by pełniej ukazać absurdalność postawionego przez Pana zarzutu, jakobym
utożsamiał się z tradycjami PRL. Zwracam też uwagę, że to Pan pierwszy
przytoczył tutaj informacje o charakterze autobiograficznym. Ja tylko poszedłem
w Pana ślady, uważając, że obowiązuje nas zasada wzajemności. Co wolno Panu,
wolno także mnie. Czyżby chciał Pan cieszyć się tutaj jakimiś jednostronnymi
przywilejami?

Proszę nie bawić się w przypisywanie mi ocen i poglądów, których nigdzie i nigdy
prezentowałem. Nigdzie nie sugerowałem, że jest Pan "jakaś postpeerelowska
czerwona gnida etc." Bardzo proszę nie robić tego za mnie. W tego typu sprawach
jestem zwolennikiem samoobsługi. Proszę lepiej skupić się na tym, co naprawdę
tutaj piszę.

Nie uciekam od tematu. Wątek ten dotyczy podłoża i mechanizmów emigracji
marcowej i pomarcowej. Tego też tematu ciągle się tutaj trzymam, wykazując, że
emigracja ta pozostawała w ścisłym związku z szykanami i represjami stosowanymi
przez władze PRL wobec osób pochodzenia żydowskiego.

Szykany i represje wobec osób pochodzenia żydowskiego były faktem, co wymownie
ilustrują podane tu przeze mnie przykłady. Działania te rozpoczęły się już w
1967 r., co pokazuje przywołany tu przeze mnie przykład płka Helina.

Kampania antysemicka miała różne fazy. To co działo się w 1967 r., głównie za
kulisami oficjalnego życia publicznego, można określić jako wstępną lub
przygotowawczą fazę tej kampanii. Po tzw. sprawie "Dziadów", a ściślej - w marcu
1968 r., gdy doszło do masowych protestów studenckich, rozpoczęła się faza
otwartych działań represyjnych i otwartej nagonki propagandowej. Była też faza
pomarcowa, obejmująca różnego rodzaju działania nękające, których nie
nagłaśniano już w mediach. Wszystkie te fazy ilustruje wymownie przywołany tu
przeze mnie przykład płka Helina + inne przywołane przeze mnie przykłady.

Dam tu Panu jeszcze jeden przykład, o którym dotąd szerzej tu nie pisałem, bo
sprawa ta dotyczy osoby, która ostatecznie nie wyjechała z kraju. Przykład prof.
rektora Horna, rektora opolskiej WSP. W zachowanych na jego temat dokumentach
nie ma żadnego śladu działań czy wypowiedzi, które mogłyby być odczytywane jako
wyraz poparcia dla polityki Izraela czy krytyka polityki zagranicznej PRL. Nic
z tych rzeczy. W marcu 1968 r. rektor Horn usilnie nakłaniał opolskich studentów
do powstrzymania się od akcji protestacyjnych i faktycznie akcje te zakończyły
się tutaj wyjątkowo szybko, bo już 18 marca. Głównie dzięki rektorowi Hornowi
nie doszło w Opolu do żadnych zamieszek ulicznych, a strajk studencki zakończył
się tutaj już po kilku godzinach. Mimo to po wydarzeniach marcowych prof. Horn
został wydalony z PZPR, a następnie odwołany ze stanowiska rektora. Zasadniczym
tego powodem było jego żydowskie pochodzenie, a reszta stawianych mu zarzutów
była ewidentnie naciągana, co łatwo pokazać na podstawie zachowanych dokumentów.
Wydarzenia marcowe zostały wykorzystane przez władze jako pretekst dla zmian
personalnych na WSP, uderzających z jednej strony w osoby pochodzenia
żydowskiego, a drugiej w osoby wyróżniające się zdolnością samodzielnego
myślenia (odsyłam w tej materii do najnowszego numeru "Indeksu")).

Takie są fakty, a jeśli ma Pan co do tego jakieś wątpliwości, to ponownie
zapraszam do osobistego zapoznania się z archiwalnymi dokumentami w zasobach IPN
i Archiwum Państwowego. Szczegółowe omawianie w tym miejscu treści ogromnej
ilości zachowanych materiałów źródłowych przekracza moje techniczne możliwości.

Ja ciągle powołuję się tutaj na poświadczone źródłowo fakty. Pan natomiast
próbuje narzucać mi swoją wizję wydarzeń, opartą nie
na źródłach, ale na własnych wyobrażeniach, domysłach itp. oraz publicystyce
prasowej.

Ja wiem z dokumentów, ze już 1967 r. służby specjalne PRL zaczęły inwigilację
osób pochodzenia żydowskiego, zbierając na ich temat materiały o charakterze
kompromitującym, dotyczące np. życia prywatnego, bez jakichkolwiek odniesień
politycznych. Wiem też, że zebrany wówczas materiał wykorzystywano później dla
publicznego niszczenia ludzi w 1968 r., czego przykładem może być paszkwil na
temat płka Helina, opublikowany w "Trybunie Opolskiej" w kwietniu 1968 r.
Oceniam to wszystko jako niedopuszczalne działania represyjne, naganne w sensie
zarówno prawnym jak i moralnym.

Pan tymczasem reprezentuje pogląd, że były to uprawnione działania służb
specjalnych w odpowiedzi na rzekome zagrożenie ze strony Izraela. Krótko
mówiąc, przyjmuje Pan punkt widzenia władz PRL. Jedyną podstawę takiego punktu
widzenia są Pańskie domysły i wyobrażenia na temat kulis tego, co działo się w
latach 1967-1968. Problem polega na tym, że nie odróżnia Pan swoich wyobrażeń i
domysłów od faktów.

Nie zamierzam bawić się w domysły i spekulacje. Za bezcelową stratę czasu uważam
także polemizowanie z wytworami wyobraźni. Dlatego poprzestaję na przedstawieniu
i zwięzłym omówieniu znanych mi faktów.

Różni nas także postawa aksjologiczna. Dla mnie pewne działania są absolutnie
niedopuszczalne. Nie godzę się na takie rzeczy jak dyskryminacja z powodu
pochodzenia czy poglądów politycznych, zwolnienia z pracy z tychże powodów,
wymuszanie deklaracji lojalności, publiczne zniesławianie ludzi bez prawa do
repliki itp. Dlatego mój stosunek do tego co robiły władze PRL w latach
1967-1968 i następnych jest jednoznacznie negatywny. Pan natomiast uważa, że
ówczesne działania władz PRL można usprawiedliwić w kontekście istniejącej wtedy
sytuacji międzynarodowej. Różni nas pogląd na to, co wolno a czego nie wolno
władzy państwowej. Obaj ustawiamy
tę granicę w innym miejscu. Spieranie się o to, gdzie granica ta powinna
przebiegać, byłoby moim zdaniem bezcelowe, ponieważ jest to kwestia
indywidualnego wyboru systemu wartości.

O wartościach, tak jak o kolorach, się nie dyskutuje (można dyskutować tylko o
sposobach ich realizacji, pod warunkiem, że wartości są wspólne dla obu stron).
Wartości się wybiera. Obaj dawno już dokonaliśmy określonego wyboru. Pan ma swój
system wartości, ja swój. Próby wzajemnego nawracania się nic nie dadzą. Lepiej
dać sobie z tym spokój.

Dlatego też przedłużanie dyskusji w tym wątku uważam za celowe jedynie w
przypadku przedstawienia przez Pana nowych, poświadczonych źródłowo faktów, nad
których interpretacją naprawdę warto byłoby debatować.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

Już nie bardzo wierzę, że doczekam się dowodów.

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Tracę już nadzieję, że przedstawi Pan jakiś niewątpliwy dowód na to, iż "w 1967
r. władze PRL faktycznie wszczęły kampanię antysemicką". Pogląd taki jest
wprawdzie powszechnie głoszony, ale nikt nie podaje dowodów. Dla mnie sam fakt,
że coś się powszechnie głosi, nie jest dowodem.
Daleki wprawdzie jestem od stwierdzenia, że pogląd, iż "w 1967 r. władze PRL
faktycznie wszczęły kampanię antysemicką" jest fałszywy, ale w świetle
niemożliwości znalezienia potwierdzających go dowodów muszę uznać, że fałszywość
tego poglądu jest wyraźnie bardziej prawdopodobna niż prawdziwość.
Oczywiście Pan może pozostać przy wierze w prawdziwość tego poglądu i opierać na
nim swą analizę wydarzeń 1967-1968. Moim zdaniem jest to jednak postępowanie
dość ryzykowne.
W następnym poście spróbuję podsumować kwestię, czy w 1967 władze PRL wszczęły
kampanię antysemicką. Potem już do tej kwestii nie będę wracał, bo jest ona
tylko jednym etapem w dłuższym wywodzie i chcę przejść do kolejnych etapów.
Gdyby jednak zdarzyło się, że trafiłby Pan na jakiś dowód, potwierdzający tezę,
iż "w 1967 r. władze PRL faktycznie wszczęły kampanię antysemicką", to będę
oczywiście ponownie do Pana dyspozycji w tej kwestii.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

fakty nie pasują do teorii, tym gorzej dla faktów?

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Nie opieram swoich sądów na tym, co się powszechnie twierdzi, ale na
konkretnych, poświadczonych źródłowo ustaleniach faktograficznych, poczynionych
po części także osobiście przeze mnie. Mam natomiast wrażenie, że to Pan nie
potrafi wyjść poza pewne stereotypy, rozpowszechnione w 1968 r. przez "Trybunę
Ludu", PAX-owskie "Słowo Powszechne" itp. i utrzymujące się później przez wiele
lat w pewnych kręgach.

Jak widzę, konsekwentnie stosuje Pan taktykę ignorowania przedstawionych tu
przeze mnie ustaleń faktograficznych, zgodnie ze znaną maksymą: "Jeżeli fakty
nie pasują do założonej tezy, tym gorzej dla faktów". Jak już pisałem, ma Pan
prawo do własnej interpretacji przytoczonych przeze mnie faktów. Może Pan
polemizować z moimi ocenami. Uporczywe prezentowanie poglądu, jakoby żadne fakty
nie zostały przeze mnie przedstawione i forsowanie w ten sposób własnego punktu
widzenia bez rzetelnego wysiłku polemicznego, to jednak postępowanie mało
eleganckie.

Zwracam uwagę, że to Pan nie przedstawił dotąd tutaj żadnych godnych uwagi
faktów, ograniczając się jedynie do prezentowania własnych domniemań, spekulacji
itp. w połączeniu z oficjalnymi tezami propagandowymi z 1968 r.

Jest Pan założycielem i gospodarzem tego wątku. Może Pan ustalać tutaj dowolne
zasady gry. To Pańskie święte prawo, które jak najbardziej szanuję. Ja nie muszę
jednak stosować się do narzucanych przez Pana zasad. Kontynuowanie dyskusji w
takiej formie, jak zaprezentował Pan to w swoich ostatnich postach, uważam za
bezcelowe i nie widzę powodu, by w tej zabawie uczestniczyć. Wolę oddać się
innym, bardziej konstruktywnym i owocnym zajęciom. Życzę miłej zabawy, ale już
beze mnie.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

Kampania antysemicka (?) w 1967 (?) - podsumowanie

[Gość: Piotr Badura]

Szanowni Forumowicze
Nie udało mi się dojść z panem Zbigniewem Bereszyńskim do wspólnego stanowiska w
sprawie tego, czy w 1967 roku, jeszcze przed sprawą "Dziadów", władze PRL
prowadziły kampanię antysemicką. Pan Bereszyński uważa, że tak właśnie było. Ja
nie mam w tej sprawie jasnego poglądu, ale zdecydowanie bardziej prawdopodobne
wydaje mi się, że przed sprawą "Dziadów" władze PRL nie prowadziły kampanii
antysemickiej. Wydaje mi się tak, bo mimo starań nie dotarłem do żadnych
niebudzących wątpliwości dowodów prowadzenia przez władze PRL kampanii
antysemickiej jeszcze przed sprawą "Dziadów".
W tym miejscu pojawia się na dodatek kolejna rozbieżność między mną, a panem
Bereszyńskim. Ja uważam, że pan Bereszyński poinformował o jednym tylko fakcie,
mającym dowodzić prowadzenia przez władze PRL kampanii antysemickiej już w 1967
(przed sprawą "Dziadów"). Tym faktem było inwigilowanie pułkownika Izydora
Helina, szefa Studium Wojskowego WSP. Pan Bereszyński twierdzi, że podał wiele
faktów, a ja je ignoruję. Kilkakrotnie przejrzałem uważnie wszystkie posty pana
Bereszyńskiego i mimo starań nie znalazłem żadnego konkretu (poza sprawą płka
Helina), który dotyczyłby 1967 roku. Wszystkie inne dotyczyły, moim zdaniem,
roku 1968, bądź lat jeszcze późniejszych. Choć wydaje mi się to mało
prawdopodobne, to nie mogę przecież wykluczyć, że mam jakąś skazę, która
powoduje, że podane przez pana Bereszyńskiego inne fakty z 1967 roku nie
potrafią przebić się do mojej świadomości.
Drodzy Forumowicze, jeśli ta sprawa interesuje Was, to zadajcie sobie trud
przejrzenia postów pana Bereszyńskiego, by sprawdzić, czy ja mam jakieś
zaćmienie, czy też pan Bereszyński myli się, uważając, że podał także inne,
prócz sprawy płka Helina, fakty wskazujące na prowadzenie przez władze PRL
kampanii antysemickiej już w 1967 roku (przed sprawą "Dziadów"). Jeśli w
wypowiedziach pana Bereszyńskiego znajdziecie takie fakty, to machnijcie w tym
momencie ręką na cały ten wątek, bo będziecie mieć dowód, że ciągnie go facet,
który ma nierówno pod sufitem. Jeśli jednak nie znajdziecie w postach pana
Bereszyńskiego innych faktów dotyczących 1967 roku, to pomyślcie nad sprawą
pułkownika Helina.
Ja oczywiście zakładam, że to, co pan Bereszyński pisał o sprawie pułkownika
Helina, jest prawdą, bo nie mam powodu, by panu Bereszyńskiemu nie wierzyć. Ale
co właściwie napisał pan Bereszyński o pułkowniku Helinie?
Według pana Bereszyńskiego po wojnie sześciodniowej wojskowe służby specjalne
sprawdzały stosunek pułkownika Helina do tej wojny. W wyniku tego sprawdzenia
stwierdziły, że pułkownik Helin nie dał w żaden sposób po sobie poznać, że
potępia "agresję Izraela na arabskich sąsiadów", co miano mu za złe, gdyż władze
PRL potępiły tę "agresję". Jedyną reakcją władz wojskowych na tę postawę
pułkownika Helina była mniejsze zaufanie do niego. Nic więcej. Więcej było
dopiero po sprawie "Dziadów", ale to nie ma związku z tematem, gdyż tutaj chodzi
nam o to, czy przed sprawą "Dziadów" miała miejsce zorganizowana przez władze
PRL kampania antysemicka.
Czy samo sprawdzanie pułkownika Helina przez wojskowe służby specjalne można
uznać za element kampanii antysemickiej? Moim zdaniem nie. W czerwcu 1967 Polska
weszła w ostry konflikt z Izraelem. Trudno nie nazwać przecież ostrym konfliktem
sytuacji, w której Polska zerwała stosunki dyplomatyczne z Izraelem. Przyczyną
zerwania przez Polskę stosunków dyplomatycznych z Izraelem miał być fakt
"brutalnej agresji Izraela na arabskich sąsiadów".
Z wypowiedzi pana Bereszyńskiego poza tym forum wiem, że pułkownik Helin miał
krewnych w Izraelu i sam starał się wcześniej o zwolnienie ze służby w Wojsku
Polskim, bo zamierzał zaciągnąć się do armii izraelskiej. Czy w tej sytuacji
można uznać, że w obliczu konfliktu polsko-izraelskiego, objęcie pułkownika
Helina obserwacją było elementem kampanii antysemickiej?
Wydaje mi się, że pan Bereszyński błędnie rozumie pojęcie antysemityzmu.
Antysemityzm to nie jest działanie przeciwko Żydom. Jeśli Żyd przejeżdża przez
skrzyżowanie na czerwonym świetle i policjant daje mu za to mandat, to nie wolno
mówić, że ten policjant jest antysemitą, bo represjonuje Żyda. Antysemitą jest
ten, kto represjonuje Żyda tylko za to, że jest on Żydem, z samej nienawiści do
Żydów. Ktoś, kto represjonuje Żyda z innych przyczyn, mniejsza o to czy
uzasadnionych, czy nie, nie jest z tego powodu antysemitą.
Czy wojskowe służby specjalne w 1967 roku inwigilowały pułkownika Helina tylko
dlatego, że nienawidziły Żydów? Myślę, że nie. W 1967 roku pułkownik Helin
stanął wobec konfliktu lojalności. Z jednej strony był obywatelem polskim więc
powinien być lojalny wobec Polski. Z drugiej strony miał rodzinę w Izraelu, sam
przed laty starał się o zmianę munduru polskiego na izraelski, więc można było
zakładać, że będzie czuł potrzebę bycia lojalnym wobec Izraela. Ten potencjalny
konflikt lojalności był zapewne przyczyną inwigilacji pułkownika Helina. Tylko
inwigilacji, bo w świetle informacji pana Bereszyńskiego żadnych innych działań
w 1967 nie podjęto.
Moim zdaniem twierdzenie, że inwigilacja pułkownika Helina w 1967 roku wynikała
z nienawiści władz PRL do Żydów, a nie z ryzyka, że u pułkownika Helina mógł
wystąpić konflikt lojalności jest nadużyciem. Przyczyną inwigilacji pułkownika
Helina w 1967 roku nie była nienawiść władz PRL do Żydów, ale całkiem zrozumiałe
podejrzenie o konflikt lojalności. Ponadto odosobniony (na Opolszczyźnie)
przypadek pułkownika Helina jest, moim zdaniem, zbyt wątłym uzasadnieniem
twierdzenia o "kampanii antysemickiej w 1967 roku".
W dalszej części wątku będę opierał się na założeniu, że w 1967 roku władze PRL
nie prowadziły żadnej kampanii antysemickiej. Nie mam pewności, że to prawda,
ale wydaje mi się to bardziej prawdopodobne, niż twierdzenie przeciwne.
Piotr Badura

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Miałem zamiar zrezygnować z dalszej dyskusji w ramach tego wątku. Skoro jednak
kilkakrotnie wymienił Pan moje nazwisko, odnosząc się do treści moich
wcześniejszych wpisów, czuję się w prawie i obowiązku ponownie zabrać głos.

Bardzo proszę nie manipulować semantycznymi zakresami słów „fakty” i „przypadek”
w celu sugerowania, jakobym pisał nieprawdę. Faktem jest, że podałem dotąd
tylko jeden konkretny przypadek antysemickich działań represyjnych z 1967 r., a
mianowicie przypadek płka Helina. Podałem natomiast szereg faktów odnoszących
się do tego konkretnego przypadku. Słowo „fakty” było zatem jak najbardziej na
miejscu w moich wcześniejszych wpisach. Zwracam uwagę, że nie pisałem o wielości
przytoczonych przeze mnie przypadków (w sensie liczby osób), a jedynie o
wielości faktów, odnoszących się do przywołanego przeze mnie przypadku. Pan
natomiast sugeruje, jakobym pisząc o faktach miał na myśli wielość przywołanych
przeze mnie przypadków, a ponieważ nie ulega wątpliwości, że pisałem dotąd tylko
o jednym przypadku z 1967 r., próbuje Pan przedstawiać sprawę tak, jak gdybym
ostatecznie mijał się sprawą. Bardzo nie podoba mi się taki sposób prowadzenia
dyskusji i bardzo proszę, aby w przyszłości nie uciekał się Pan do tego rodzaju
manipulacji. Lepiej skupić się na kwestiach merytorycznych, niż tracić czas na
czysto formalne sztuczki erystyczne.

To, że w odniesieniu do wydarzeń z 1967 r. podałem tylko przypadek płka Helina,
nie znaczy wcale, aby był to przypadek odosobniony. Świadomie ograniczam się
tutaj jedynie do osobiście rozpoznanych spraw z terenu woj. opolskiego, ponieważ
nie chcę tracić czasu na przytaczanie informacji zawartych w innych, ogólnie
dostępnych publikacjach. Na temat kampanii antysemickiej w wojsku pisali już
inni autorzy i łatwo jest znaleźć informacje na temat tego, jak kampania ta
przebiegała w skali ogólnopolskiej. Ponownie zachęcam do w szczególności do
zapoznania się ze wspomnianą już wcześniej książką Dariusza Stoli.

Ze swej strony ograniczę się jedynie do przytoczenia kolejnych faktów ze źródeł
odnoszących się do województwa opolskiego. O tym, że kampania antysemicka
zaczęła się już przed wydarzeniami marcowymi i sprawą „Dziadów”, świadczy m. in.
treść poufnej informacji o sytuacji politycznej w mieście Opolu i powiecie
opolskim za styczeń 1968 r. W dokumencie tym, opracowanym przez KP PZPR w Opolu
dla KW PZPR, czytamy m. in.: „W sporadycznych wypadkach występują także nastroje
antysemickie. Między innymi twierdzi się, że naszym handlem zagranicznym, jak i
całokształtem spraw ekonomicznych, kierują przede wszystkim Żydzi, którzy
świadomie starają się doprowadzić naszą gospodarkę do ruiny, co wynika z ich
powiązań z ruchem syjonistycznym i sympatii dla Izraela”. Podaję sygnaturę tego
ciekawego i bardzo ważnego w swej wymowie dokumentu, znajdującego się obecnie w
zasobach Archiwum Państwowego w Opolu: AP KW PZPR w Opolu, sygn. 2133, s. 62.

Przytoczony powyżej dokument jest oczywistym dowodem na to, że również w
województwie opolskim początki kampanii antysemickiej znacznie wyprzedziły tzw.
wydarzenia marcowe. Kampania ta narastała stopniowo od czerwca 1967 r., by
wybuchnąć z całą otwartością w marcu 1968 r., na tle sprawy „Dziadów: i jej
reperkusji w środowiskach akademickich. Tak wyglądało to w całym kraju i nie
inaczej było na Opolszczyźnie.

Na zakończenie jeszcze jedna uwaga. Rozkręcona w latach 1967-1968 kampania
antysemicka była elementem walki o władzę, prowadzonej przez rywalizujące ze
sobą grupy aparatu partyjnego PZPR. Angażujący się w tę kampanię ludzie
niekoniecznie byli faktycznymi antysemitami. Znaczna część (jeżeli nie
większość) z nich traktowała hasła “antysyjonistyczne” w sposób instrumentalny
jako wygodny oręż w walce o władzę i stanowiska. Wielka rzesza różnej maści
karierowiczów, mniej lub bardziej bezideowych, łączyła z tymi hasłami nadzieję
na uruchomienie mechanizmów przyspieszonego awansu społecznego. Wymownym tego
świadectwem jest notatka służbowa z dnia 25 kwietnia
1968 r., sporządzona przez kpt. Edwarda Kasperskiego, zastępcę naczelnika
Wydziału III KW MO w Opolu (SB), po rozmowie z pewnym pracownikiem naukowym
opolskiej WSP w stopniu doktora, który - jak zaznaczono w notatce - “raczej w
działalności politycznej nie angażuje się”. Pracownik ten “dosyć ostrożnie”
zapytał rozmawiającego z nim oficera SB, “co będzie z rektorem HORNEM”.
“Stwierdziłem - pisał w swojej notatce kpt. Kasperski - że na to trudno mi
odpowiedzieć. Wówczas dosyć niezręcznie zaczął [on] opowiadać, że od okresu
pobytu HORNA na Uczelni [pojawiła się] dosyć spora grupa ludzi pochodzenia
żydowskiego. Co ciekawe, że na tylu profesorów z pochodzenia Polaków rektorem
wybrano Żyda. Podkreślił, że gdy o tym się mówi, to niektórzy z miejsca
określają to antysemityzmem, ale na Uczelni zatrudniono nawet młodych
prac.[owników] naukowych pochodzenia żydowskiego”. Kpt. Kasperski dołączył
cytowaną powyżej notatkę do akt “w celu ewentualnego wykorzystania przy ocenie
sytuacji na uczelni”. Działo się to na kilka dni przed odwołaniem prof. Horna ze
stanowiska rektora WSP.

Sam Gomułka nie był antysemitą w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale jego
wypowiedzi na temat Izraela i jego polskich sympatyków zostały wykorzystane
przez frakcję moczarowców dla rozkręcenia kampanii, godzącej w ich politycznych
konkurentów, a być może po części i w samego Gomułkę. Można mieć wątpliwości
nawet co do tego, czy antysemitą był sam Mieczysław Moczar. Najpewniej również
dla niego hasła „antysyjonistyczne” były tylko przedmiotowo traktowanym
elementem walki o władzę. To, że ludzie odpowiedzialni za kampanię antysemicką
miewali instrumentalny stosunek do używanych przez siebie haseł, nie znaczy
jednak, aby można było kwestionować fakt prowadzenia przez nich takiej kampanii.
Sprawa subiektywnych motywów działania takich osób to jedno, a sprawa
obiektywnego sensu prowadzonej przez nich kampanii to drugie i nie należy tego
ze sobą mieszać.

Wiele osób dalekich od angażowania się w polityczne rozgrywki partyjnych koterii
zostało w rozmaity sposób poszkodowanych na skutek związanej z tą walką kampanii
antysemickiej. Były to zjawiska haniebne, niezależnie od tego czy inspiratorzy
owej kampanii byli „ideowymi” antysemitami czy tylko bezideowymi cwaniakami i
karierowiczami, wykorzystującymi antysemickie hasła i stereotypy jako doraźnie
użyteczny instrument walki o władzę i stanowiska.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

[z.bereszynski]

tekst po korekcie:

Szanowny Panie Badura,

Miałem zamiar zrezygnować z dalszej dyskusji w ramach tego wątku. Skoro jednak
kilkakrotnie wymienił Pan moje nazwisko, odnosząc się do treści moich
wcześniejszych wpisów, czuję się w prawie i obowiązku ponownie zabrać głos.

Bardzo proszę nie manipulować semantycznymi zakresami słów „fakty” i „przypadek”
w celu sugerowania, jakobym pisał nieprawdę. Faktem jest, że podałem dotąd tylko
jeden konkretny przypadek antysemickich działań represyjnych z 1967 r., a
mianowicie przypadek płka Helina. Podałem natomiast szereg faktów odnoszących
się do tego konkretnego przypadku. Słowo „fakty” było zatem jak najbardziej na
miejscu w moich wcześniejszych wpisach. Zwracam uwagę, że nie pisałem o wielości
przytoczonych przeze mnie przypadków (w sensie liczby osób), a jedynie o
wielości faktów, odnoszących się do przywołanego przeze mnie przypadku. Pan
natomiast sugeruje, jakobym pisząc o faktach miał na myśli wielość przywołanych
przeze mnie przypadków, a ponieważ nie ulega wątpliwości, że pisałem dotąd tylko
o jednym przypadku z 1967 r., próbuje Pan przedstawiać sprawę tak, jak gdybym
ostatecznie mijał się z prawdą. Bardzo nie podoba mi się taki sposób prowadzenia
dyskusji i bardzo proszę, aby w przyszłości nie uciekał się Pan do tego rodzaju
manipulacji. Lepiej skupić się na kwestiach merytorycznych, niż tracić czas na
czysto formalne sztuczki erystyczne.

To, że w odniesieniu do wydarzeń z 1967 r. podałem tylko przypadek płka Helina,
nie znaczy wcale, aby był to przypadek odosobniony. Świadomie ograniczam się
tutaj jedynie do osobiście rozpoznanych spraw z terenu woj. opolskiego, ponieważ
nie chcę tracić czasu na przytaczanie informacji zawartych w innych, ogólnie
dostępnych publikacjach. Na temat kampanii antysemickiej w wojsku pisali już
inni autorzy i łatwo jest znaleźć informacje na temat tego, jak kampania ta
przebiegała w skali ogólnopolskiej. Ponownie zachęcam do w szczególności do
zapoznania się ze wspomnianą już wcześniej książką Dariusza Stoli.

Ze swej strony ograniczę się jedynie do przytoczenia kolejnych faktów ze źródeł
odnoszących się do województwa opolskiego. O tym, że kampania antysemicka
zaczęła się już przed wydarzeniami marcowymi i sprawą „Dziadów”, świadczy m. in.
treść poufnej informacji o sytuacji politycznej w mieście Opolu i powiecie
opolskim za styczeń 1968 r. W dokumencie tym, opracowanym przez KP PZPR w Opolu
dla KW PZPR, czytamy m. in.: „W sporadycznych wypadkach występują także nastroje
antysemickie. Między innymi twierdzi się, że naszym handlem zagranicznym, jak i
całokształtem spraw ekonomicznych, kierują przede wszystkim Żydzi, którzy
świadomie starają się doprowadzić naszą gospodarkę do ruiny, co wynika z ich
powiązań z ruchem syjonistycznym i sympatii dla Izraela”. Podaję sygnaturę tego
ciekawego i bardzo ważnego w swej wymowie dokumentu, znajdującego się obecnie w
zasobach Archiwum Państwowego w Opolu: AP KW PZPR w Opolu, sygn. 2133, s. 62.

Przytoczony powyżej dokument jest oczywistym dowodem na to, że również w
województwie opolskim początki kampanii antysemickiej znacznie wyprzedziły tzw.
wydarzenia marcowe. Kampania ta narastała stopniowo od czerwca 1967 r., by
wybuchnąć z całą otwartością w marcu 1968 r., na tle sprawy „Dziadów: i jej
reperkusji w środowiskach akademickich. Tak wyglądało to w całym kraju i nie
inaczej było na Opolszczyźnie.

Na zakończenie jeszcze jedna uwaga. Rozkręcona w latach 1967-1968 kampania
antysemicka była elementem walki o władzę, prowadzonej przez rywalizujące ze
sobą grupy aparatu partyjnego PZPR. Angażujący się w tę kampanię ludzie
niekoniecznie byli faktycznymi antysemitami. Znaczna część (jeżeli nie
większość) z nich traktowała hasła “antysyjonistyczne” w sposób instrumentalny
jako wygodny oręż w walce o władzę i stanowiska. Wielka rzesza różnej maści
karierowiczów, mniej lub bardziej bezideowych, łączyła z tymi hasłami nadzieję
na uruchomienie mechanizmów przyspieszonego awansu społecznego. Wymownym tego
świadectwem jest notatka służbowa z dnia 25 kwietnia
1968 r., sporządzona przez kpt. Edwarda Kasperskiego, zastępcę naczelnika
Wydziału III KW MO w Opolu (SB), po rozmowie z pewnym pracownikiem naukowym
opolskiej WSP w stopniu doktora, który - jak zaznaczono w notatce - “raczej w
działalności politycznej nie angażuje się”. Pracownik ten “dosyć ostrożnie”
zapytał rozmawiającego z nim oficera SB, “co będzie z rektorem HORNEM”.
“Stwierdziłem - pisał w swojej notatce kpt. Kasperski - że na to trudno mi
odpowiedzieć. Wówczas dosyć niezręcznie zaczął [on] opowiadać, że od okresu
pobytu HORNA na Uczelni [pojawiła się] dosyć spora grupa ludzi pochodzenia
żydowskiego. Co ciekawe, że na tylu profesorów z pochodzenia Polaków rektorem
wybrano Żyda. Podkreślił, że gdy o tym się mówi, to niektórzy z miejsca
określają to antysemityzmem, ale na Uczelni zatrudniono nawet młodych
prac.[owników] naukowych pochodzenia żydowskiego”. Kpt. Kasperski dołączył
cytowaną powyżej notatkę do akt “w celu ewentualnego wykorzystania przy ocenie
sytuacji na uczelni”. Działo się to na kilka dni przed odwołaniem prof. Horna ze
stanowiska rektora WSP.

Sam Gomułka nie był antysemitą w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale jego
wypowiedzi na temat Izraela i jego polskich sympatyków zostały wykorzystane
przez frakcję moczarowców dla rozkręcenia kampanii, godzącej w ich politycznych
konkurentów, a być może po części i w samego Gomułkę. Można mieć wątpliwości
nawet co do tego, czy antysemitą był sam Mieczysław Moczar. Najpewniej również
dla niego hasła „antysyjonistyczne” były tylko przedmiotowo traktowanym
elementem walki o władzę. To, że ludzie odpowiedzialni za kampanię antysemicką
miewali instrumentalny stosunek do używanych przez siebie haseł, nie znaczy
jednak, aby można było kwestionować fakt prowadzenia przez nich takiej kampanii.
Sprawa subiektywnych motywów działania takich osób to jedno, a sprawa
obiektywnego sensu prowadzonej przez nich kampanii to drugie i nie należy tego
ze sobą mieszać.

Wiele osób dalekich od angażowania się w polityczne rozgrywki partyjnych koterii
zostało w rozmaity sposób poszkodowanych na skutek związanej z tą walką kampanii
antysemickiej. Były to zjawiska haniebne, niezależnie od tego czy inspiratorzy
owej kampanii byli „ideowymi” antysemitami czy tylko bezideowymi cwaniakami i
karierowiczami, wykorzystującymi antysemickie hasła i stereotypy jako doraźnie
użyteczny instrument walki o władzę i stanowiska.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

Sprawa pułkownika Helina jest niejasna

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Cieszę się, że zgadzamy się co do kwestii, że jako dowód na kampanię antysemicką
w 1967 podał Pan tylko jeden jedyny przypadek płk Helina i jeden jedyny fakt, a
mianowicie, że w sytuacji silnego napięcia między Polską a Izraelem (zerwanie
stosunków dyplomatycznych po wybuchu wojny sześciodniowej) płk Helin, który
swego czasu deklarował chęć emigracji do Izraela i służby w jego armii, a nadto
miał tam bliskich krewnych, został poddany obserwacji. Inne podane przez Pana
fakty związane z płk Helinem nie dotyczą 1967 roku.
Jeden jedyny fakt odnoszący się do jednego jedynego przypadku, jako podstawa do
sformułowania tezy, iż w Polsce w 1967 toczyła się kampania antysemicka to
nadzwyczajna odwaga w formułowaniu tez. Jest jednak jeszcze gorzej. Ten jeden
jedyny fakt odnoszący się do jednego jedynego przypadku jest przy tym, moim
zdaniem, naciągany i wątpliwy.
Za naciąganie uważam twierdzenie, iż obserwacja płk Helina w 1967 była
działaniem antysemickim. Służby specjalne wszystkich państw bez przerwy
obserwują prewencyjnie różnych obywateli, co do lojalności których mogłyby
powstać jakieś wątpliwości. Nie oceniam tego w kategoriach moralnych, tylko
przyjmuję do wiadomości jako rzecz oczywistą. Płk Helin deklarował kiedyś chęć
emigracji do Izraela i walki w jego armii a na dodatek miał tam bliskich
krewnych. Wobec faktu, że nastąpiło silne napięcie w stosunkach
polsko-izraelskich wydaje mi się rzeczą oczywistą, że sprawdzano lojalność płk
Helina. Nie jestem skłonny uznać, że miało to charakter antysemicki. Żeby coś
miało charakter antysemicki, musiałoby mieć u podłoża nienawiść do Żydów. Brak
jest jakiejkolwiek przesłanki, która pozwoliłaby na twierdzenie, że ci, którzy
zlecili i prowadzili obserwację płk Helina, kierowali się nienawiścią do Żydów.
Wydaje mi się oczywiste, że kierowali się niepewnością, co do lojalności płk Helina.
Przypadek płk Helina uważam też za wątpliwy. Utwierdzają mnie w tym wydarzenia
1968 roku, a mianowicie sprawa artykułu Marka Szymańskiego w "Trybunie
Opolskiej". Nie czytałem tego artykułu, a Pan pisze o tym raczej mgliście. Można
z Pana wypowiedzi domyślać się jedynie, że Marek Szymański napisał o płk Helinie
kłamliwy antysemicki artykuł oparty o materiały służb specjalnych.
Sam fakt pisania w oparciu o materiały służb specjalnych niczego moim zdaniem
nie przesądza. Pan też pisze w oparciu o materiały służb specjalnych i nie jest
to dla mnie powodem, bym z góry odrzucał to, co Pan napisze.
Nie wiem, czy Marek Szymański pisał w 1968 prawdę. Myślę jednak, że gdyby miał
przekonanie, że to była nieprawda, to dziś siedziałby cicho. W końcu jest w
wieku zdecydowanie emerytalnym, nic mu nie grozi, to po co miałby wracać do tych
dawnych spraw.
Tymczasem Marek Szymański nie siedzi cicho. On napisał na łamach gazety o
nakładzie wyższym niż "nto" tak: "Oświadczam, że Helina skompromitowałem z pełną
premedytacją, nie jako Żyda, lecz jako zboczeńca i łobuza. Zrobiłbym to z taką
samą premedytacją i żarliwym zapałem, gdyby chodziło o łajdaków: Polaka,
Francuza, Anglika czy Chińczyka."
Marek Szymański pisze dziś, że Helin za swe ekscesy był przed 1967 rokiem
wielokrotnie wyrzucany z partii, ale Komisja Kontroli Partyjnej MON zawsze
przywracała mu członkostwo, zamieniając wyrzucenie z PZPR na naganę z
ostrzeżeniem. Szymański zwraca też uwagę, że komisja za każdym razem działała w
tym samym trzyosobowym składzie i cały ten skład wyjechał po Marcu do Izraela.
To poważne oskarżenie. W relacji Szymańskiego Helin jawi się jako przestępca,
który dzięki swej narodowości żydowskiej unika odpowiedzialności za swe czyny,
bo koledzy Żydzi stale "ukręcają sprawom łeb".
Współczesny tekst Marka Szymańskiego znajdzie Pan pod adresem:
www.poludnie.com.pl/080424_01.htm
Na jakiej podstawie mam zdecydować, czy prawdą jest to, co pisze dziś Pan, czy
też to, co pisze dziś Marek Szymański? Jeśli Szymański nie pisałby dziś prawdy,
to groziłaby mu odpowiedzialność karna i on z pewnością o tym wie. Po co miałby
wracać do tej sprawy ryzykując odpowiedzialność karną? Ponadto Pan pisze o
sprawie Helina tak raczej mgliście. Dlaczego więc ja mam od razu odrzucić to, co
napisał Marek Szymański i uznać na wiarę to, co Pan pisze?! Nie wiem, co tu jest
prawdą. Chciałbym jakichś dowodów.
W swym ostatnim poście przytacza Pan kolejne "fakty" świadczące o kampanii
antysemickiej w 1967 roku. Pisze Pan: O tym, że kampania antysemicka zaczęła się
już przed wydarzeniami marcowymi i sprawą "Dziadów", świadczy m.in. treść
poufnej informacji o sytuacji politycznej w mieście Opolu i powiecie opolskim za
styczeń 1968 r. W dokumencie tym, opracowanym przez KP PZPR w Opolu dla KW PZPR,
czytamy m. in.: "W sporadycznych wypadkach występują także nastroje
antysemickie. Między innymi twierdzi się, że naszym handlem zagranicznym, jak i
całokształtem spraw ekonomicznych, kierują przede wszystkim Żydzi, którzy
świadomie starają się doprowadzić naszą gospodarkę do ruiny, co wynika z ich
powiązań z ruchem syjonistycznym i sympatii dla Izraela".
Mógłbym się ewentualnie zgodzić, że styczeń 1968 to w dyskutowanej przez nas
sprawie jeszcze 1967 rok, ale absolutnie nie rozumiem w jaki sposób treść
przytoczonej przez Pana informacji miałaby świadczyć o prowadzonej kampanii
antysemickiej. Przecież to jest zwykła informacja o nastrojach społecznych. Dziś
też mamy w Polsce do czynienia ze sporadycznymi przypadkami nastrojów
antysemickich. Czy pisząc notatkę, że tak jest, prowadziłbym kampanię antysemicką?
Z kolejnego przytoczonego przez Pana esbeckiego dokumentu dowiadujemy się, że w
dniu 25 kwietnia 1968 (tej daty w żadnym razie nie mogę uznać za przynależną do
1967 roku) kpt. Edward Kasperski dowiedział się od pewnego doktora z WSP, iż
jest on nieco zdziwiony faktem, że spośród wielu profesorów na WSP wybrano na
rektora tego, który ma pochodzenie żydowskie, a ponadto z chwilą, gdy został on
rektorem, zaczęło nagle przybywać na WSP pracowników naukowych o żydowskim
pochodzeniu i to nawet wśród młodszych pracowników naukowych.
O czym ten dokument miałby świadczyć? Według Pana dowodzi on, że jakiś
karierowicz walczy o uruchomienie mechanizmu przyspieszonego awansu społecznego.
Ja tego tam nie znajduję. Dla mnie jest to relacja z rozmowy z jakimś doktorem,
który zauważa anomalię. Wśród pracowników naukowych swej uczelni spostrzega on
wyraźną nadreprezentację ludzi o żydowskim pochodzeniu. Jeśli to fałszywe
spostrzeżenie, to był to zwykły błąd w ocenie stanu faktycznego. Jeśli zaś
spostrzeżenie było prawdziwe, to zrozumiały był niepokój.
Ten pracownik naukowy byłby, moim zdaniem, antysemitą, gdyby nawoływał do
dyskryminowania Żydów. Jeśli jednak ów doktor wyrażał niepokój, że rektor Horn
uprzywilejowuje Żydów, gdy tymczasem powinien traktować pracowników jednakowo,
bez względu na ich narodowość, to ja takiej postawy nie potrafię uznać za
antysemicką.
Nadal pozostaję przy swoim zdaniu, że nie przedstawił Pan absolutnie żadnego
dowodu na jakąkolwiek kampanię antysemicką polskich władz w 1967 roku. Pana
twierdzenie w tej sprawie jest moim zdaniem całkowicie gołosłowne. Czekam więc
nadal na choćby cień dowodu albo na wycofanie się z tego twierdzenia, jako
fałszywego.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura
Piotr Badura

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Posuwa się Pan zdecydowanie za daleko stawiając na jednym poziomie
moją działalność, polegającą na badaniu archiwalnych zasobów SB będących w
dyspozycji IPN, z działalnością red. Szymańskiego, któremu SB lub WSW
dostarczały materiałów celem kompromitowania osób represjonowanych. Pan
Szymański współpracował czy współdziałał z SB lub WSW na zasadzie swoistego
podziału zadań. SB i WSW prowadziły inwigilację, zbierając kompromitujące
materiały na temat poszczególnych osób, zaś red. Szymański wykorzystywał
następnie te materiały w kampanii propagandowej, ściśle powiązanej z
operacyjnymi działaniami wymienionych służb. Tak było w 1968 r., gdy atakował on
publicznie płk. Helina, i tak było w 1971 r., gdy również na łamach "TO"
atakował Leszka Kantora. W obu tych przypadkach działania red. Szymańskiego
miały ewidentna wymowę antysemicką. W obu też przypadkach dokumenty nie
pozostawiają cienia wątpliwości co do tego, że działania red. Szymańskiego były
w bezpośredni sposób inspirowane przez służby specjalne PRL. Tymczasem moje
"związki" z tymiż służbami sprowadzały się do tego, że byłem w swoim czasie przez
nie inwigilowany, rozpracowywany i represjonowany. W żadnej mierze z nimi nie
współpracowałem, ani nie byłem przez nie inspirowany. Obecnie zaś badam zasoby
archiwalne SB jako materiał historyczny, a nie na zasadzie współpracy z
jakimikolwiek służbami specjalnymi. Stawiając mnie na równi z red. Szymańskim
ubliża mi Pan w sposób absolutnie bezzasadny i niedopuszczalny. Jest to
polemiczne nadużycie, dla którego nie znajduję żadnego usprawiedliwienia.

Nie zamierzam wdawać się w roztrząsanie tego, czy nagłośnione przez red.
Szymańskiego fakty z życia prywatnego płk Helina były zgodne z prawdą. Od takich
spraw są sądy a nie fora internetowe. Ważne jest zresztą tutaj coś innego. To
mianowicie, że atak był publiczny, choć dotyczył sfery życia prywatnego, a
zaatakowany nie miał żadnej możliwości publicznej obrony czy polemiki. Było to
chamskie kopanie człowieka, który miał związane ręce, w tym sensie, że na łamach
prasy nie mogła ukazać się żadna wypowiedź w jego obronie. Już w marcu 1968 r.
władze opolskiej WSP wystosowały do MON pismo w obronie płk Helina. Na łamach
"TO" nie ukazała się jednak żadna wzmianka na temat tego pisma. Pojawił się
tylko paszkwil autorstwa red. Szymańskiego.

Niech red. Szymański nie kłamie, że jego jedynym celem było zdemaskowanie
"zboczeńca i łobuza". O tym, jakie było naczelne przesłanie napisanych przez
niego paszkwilów na temat płka Helina i Leszka Kantora, wymownie świadczy fakt,
że w obu tych publikacjach wyeksponował on żydowskie pochodzenie atakowanych
postaci. Z uwagi na celowe eksponowanie narodowości obu postaci były to teksty
o oczywistej wymowie antysemickiej. Bezdyskusyjne jest także bieżące zamówienie
polityczne tych publikacji.

Red. Szymański wykonywał najbrudniejszą i najpodlejszą robotę, jaką tylko może
wykonywać najemny pismak. Stawianie mnie na równi z tym osobnikiem, to wyjątkowo
wstrętny i niegodziwy chwyt polemiczny. Nie spodziewałem się czegoś takiego po
Panu.

Trzeba umieć czytać dokumenty źródłowe. Pan tego niestety nie potrafi albo
udaje, że nie potrafi. Jeżeli w oficjalnym dokumencie ze stycznia 1968 r.
pojawia się informacja o przejawach nastrojów antysemickich, to jest to fakt o
niezmiernie istotnej wymowie, świadczący o formowaniu się już od jakiegoś czasu
nowej sytuacji politycznej. Informacje tego typu nie pojawiały się bowiem we
wcześniejszych dokumentach KW PZPR. Pojawiły się one dopiero z początkiem 1968
r., a potem widzimy szybkie pogłębianie się tego zjawiska w miarę dojrzewania
kryzysu, którego kulminację stanowiły "wydarzenia marcowe". Mamy tu do czynienia
z pewnym, poświadczonym źródłowo procesem, którego korzenie tkwią w
wydarzeniach z 1967 r. Lekceważenie przytoczonego przeze mnie materiału ze
stycznia 1968 r. poprzez twierdzenie, że jest to tylko "zwykła informacja o
nastrojach społecznych", to niestety kolejny przejaw prezentowanej to przez Pana
filozofii - "jeżeli fakty nie pasują do teorii, tym gorzej dla faktów".

To samo można powiedzieć o bagatelizowaniu przez Pana wypowiedzi pewnego
pracownika nauki, który w rozmowie z funkcjonariuszem SB uskarżał się, na
nadreprezentację Żydów w środowisku opolskiej WSP.
Tego typu pogwarki z oficerem SB w sytuacji, gdy trwała tzw. kampania
antysyjonistyczna, SB zamykała uczestników studenckiej akcji protestacyjnej na
WSP, toczyły się przesłuchania i sprawy sądowe, przymierzano się do wyrzucania
ludzi z pracy itp., nie były rzeczą niewinną. To było świadome przykładanie ręki
do trwających lub planowanych działań represyjnych, przypuszczalnie w nadziei na
wyciągnięcie z tego jakichś korzyści osobistych. Nie widzę żadnego
usprawiedliwienia dla tego rodzaju zachowań. W tego typu sytuacjach uczciwy
człowiek powinien milczeć, jeżeli nie stać go na to, by protestować.

Obraził mnie Pan w swojej ostatniej wypowiedzi, ale mimo wszystko pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

[z.bereszynski]

Tytułem dopełnienia odniosę się jeszcze do tego, co napisał w swojej obronie
red. Szymański.

Łatwo wykazać, że pan ten pisze nieprawdę.

To nieprawda, że płk Helin inspirował wystąpienia opolskich studentów w marcu
1968 r. Przejrzałem wszystkie niemal dokumenty SB na temat "wydarzeń marcowych"
w Opolu, a także dokumenty odnoszące się do samego płk Halina. W żadnym z tych
dokumentów nie znalazłem choćby cienia sugestii na ten temat. SB i WSW
formułowały na jego temat najrozmaitsze zarzuty, ale akurat nie taki, że
inspirował studentów do jakichkolwiek wystąpień politycznych. Z zachowanych
dokumentów jasno wynika, że w marcu 1968 r. zachowywał on absolutnie bierną
postawę polityczną.

Nieprawdą jest też, że paszkwil autorstwa red. Szymańskiego ukazał się podczas
"wypadków marcowych" i mógł przyczynić się do tego, że opolscy studenci nie
wyszli na ulicę. W rzeczywistości tekst ten ukazał sie dopiero 10 kwietnia 1968
r., w trzy tygodnie po zakończeniu się studenckiej akcji protestacyjnej.
Ukazanie się tego tekstu było elementem pomarcowych porachunków, podobnie jak
napisane przez tegoż red. Szymańskiego teksty na temat czystek politycznych w
uczelnianej organizacji PZPR przy WSP. Było to tchórzliwe kopanie leżącego na
ziemi przeciwnika.

Gdyby Marek Szymański miał choć odrobinę poczucia przyzwoitości, to z okazji
40. rocznicy Marca'68 przeprosiłby za swojej ówczesne zachowanie. Mógłby w ten
sposób choć częściowo uratować twarz. On jednak woli kłamać, domagając się przy
tym uznania dla swoich rzekomych zasług. W ten sposób pogrąża się ostatecznie.

Z.B.

Molestowaie seksualne to sprawa prywatna?!

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Zupełnie bezpodstawnie uznał Pan, że porównuję Go z red. Markiem Szymańskim.
Jedyny element mojej wypowiedzi, na którym mógłby Pan (w sposób nieuzasadniony)
oprzeć pogląd o takim porównywaniu, to moje twierdzenie, że red. Szymański,
podobnie jak Pan, pisał w oparciu o materiały służb specjalnych.
Pan uważa, że nie mogłem tak napisać, bo red. Szymańskiemu podsunięto stosownie
przygotowany komplet materiałów, a Pan bada zasoby archiwalne, jako materiał
historyczny, a nie na zasadzie współpracy ze służbami.
Nie za bardzo podzielam Pana punkt widzenia. Materiały służb specjalnych PRL,
dotyczące okresu 1967-1968 tworzono prawdopodobnie na potrzeby gry politycznej.
Trudno więc przyjąć, że przedstawiają one prawdę. W latach późniejszych
materiały te poddano prawdopodobnie "obróbce" mającej na celu kolejne
zafałszowanie. Pan teraz "bada" te materiały, traktując je jak Ewangelię. Red.
Szymański zdawał sobie sprawę, że dostaje dokumenty odpowiednio przygotowane
przez służby specjalne. Pan chyba nie bierze pod uwagę takiej możliwości. Wierzy
Pan w "prawdę materiałów służb specjalnych PRL".
W żadnym razie nie kwestionuję tutaj Pana uczciwości. Ja tylko obawiam się, że
jest Pan bardzo naiwny (podkreślam: obawiam się, a nie uważam, że tak jest).
Napisał Pan, że zaatakowany przez red. Szymańskiego pułkownik Helin "nie miał
żadnej możliwości publicznej obrony czy polemiki". To chyba nieprawda. Jeśli
red. Szymański pisał nieprawdę, to pułkownik Helin miał mu wytoczyć sprawę karną
o zniesławienie i a redakcji "Trybuny Opolskiej" cywilną o naruszenie dóbr
osobistych. W sprawie karnej red. Szymański dostałby stosowny wyrok, a w wyniku
sprawy cywilnej "Trybuna Opolska" musiałaby opublikować stosowne przeprosiny. Z
teraźniejszej wypowiedzi red. Szymańskiego wynika, że pułkownik Helin skierował
nawet sprawę do sądu, ale gdy zorientował się ile poszkodowanych przez niego
kobiet będzie zeznawać, to wolał się wycofać.
Ma Pan za złe red. Szymańskiemu, że wywlókł na światło dzienne sprawę pijackich
ekscesów pułkownika Helina i sprawę seksualnego molestowania przez niego
podległych mu kobiet. Napisał Pan: "atak był publiczny, choć dotyczył sfery
życia prywatnego". Powiem szczerze, jestem zszokowany Pana wypowiedzią. Czy to
ma oznaczać, że potępia Pan pisanie w prasie o seksaferze z udziałem panów
Leppera i Łyżwińskiego, bo przecież chodzi o ich "sferę życia prywatnego"? Czy
to ma oznaczać, że potępia Pan aresztowanie prezydenta, bodaj Olsztyna, który
molestował seksualnie swe pracownice? Czy to oznacza, że wszelkie dzisiejsze
publikacje o politykach prowadzących po pijaku potępia Pan, jako wkraczające w
ich "sferę życia prywatnego"? Czy przypadkiem zacietrzewienie nie odbiera Panu
zdrowego rozsądku?
Ma Pan za złe red. Szymańskiemu, że "wyeksponował on żydowskie pochodzenie"
pułkownika Helina. Miałoby to świadczyć, że tekst red. Szymańskiego był
antysemicki. Trudno się z takim Pana podejściem do sprawy zgodzić. Pułkownik
Helin, wg red. Szymańskiego, korzystał ze szczególnego uprzywilejowania.
Postępowanie, za które obywatel polski polskiego pochodzenia zostałby surowo
ukarany, pułkownikowi Helinowi uchodziło na sucho, bo miał żydowskie
pochodzenie. Jeśli ta okoliczność, przytaczana przez red. Szymańskiego jest
prawdziwa, to eksponowanie żydowskiego pochodzenia płk Helina było chyba konieczne.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

kontynuuje Pan kampanię propagandową z 1968 r.

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Nie wiem, na czym opiera Pan swoje opinie na temat charakteru materiałów
wytwarzanych przez SB. Przypuszczam, że - tak jak inne opinie prezentowane przez
Pana na tym forum – nie na badaniach źródłowych, ale na własnych domysłach i
wyobrażeniach, mniej lub bardziej oderwanych od rzeczywistości. Pisze Pan o
sprawach, z którymi nie miał Pan bezpośredniej styczności (w sensie styczności
ze źródłami), uprawiając jałowe spekulacje czy wręcz konfabulacje. Ja w
przeciwieństwie do Pana miałem do czynienia z ogromną ilością materiałów SB,
znam ich zawartość, a jednocześnie w większości przypadków dysponuję wiedzą z
innych źródeł (częstokroć jako bezpośredni uczestnik opisywanych wydarzeń czy
tzw. figurant spraw operacyjnych). Mam zatem możliwość krytycznej weryfikacji
informacji zawartych w badanych dokumentach. Podchodzę do tych informacji
krytycznie, starając się w miarę możliwości konfrontować je z informacjami
pochodzącymi z innych źródeł. Nie traktuję tych informacji jako „prawdy
objawionej”. To wyłącznie Pańskie insynuacje, nie pierwsze zresztą i obawiam
się, że nie ostatnie.

Stawiane mi zarzuty powinien Pan odnieść raczej do samego siebie. To Pan
podchodzi bezkrytycznie do tego, co pisał Marek Szymański, traktując jego
propagandową pisaninę w kategoriach prawdy objawionej, bez żadnej konfrontacji z
dokumentami i innymi źródłami informacji. Postępując w ten sposób kontynuuje Pan
propagandową działalność Szymańskiego z czasów PRL.

SB wytwarzała dokumenty głównie na własny użytek, aby mieć możliwość
kontrolowania sytuacji i skutecznego przeciwdziałania tzw. zagrożeniom
politycznym. Dlatego starała się opracowywać owe dokumenty w sposób rzetelny.
Funkcjonariusze SB nie mieli żadnego powodu, by samych siebie wprowadzać w błąd.
Zależało im na rzetelnej wiedzy. W związku z tym istniał wielopoziomowy system
sprawdzania wiarygodności; pozyskiwanych informacji. Dokumenty wytwarzane przez
poszczególnych funkcjonariuszy były czytane przez ich przełożone, a niezależnie
od tego istniały wydzielone komórki kontrolno-inspekcyjne, które regularnie
przyglądały całość dokumentacji. Wszystkie te czynności są poświadczone w formie
wpisów w poszczególnych teczkach. Owszem, funkcjonariusze SB popełniali błędy,.
miewali nierzetelnych informatorów itp. Bywało też, że tak jak Pan, mieszali
fakty ze swoimi domysłami i spekulacjami. Były to jednak błędy w sztuce, a nie
celowe manipulacje z myślą o tym, żeby wprowadzać kogoś w błąd w Polsce AD 2008.
W ogólnym przypadku wiarygodność materiałów SB w niczym nie ustępuje
wiarygodności innych materiałów źródłowych – dokumentów, relacji itd. Są to
materiały równie wiarygodne jak np. materiały KW PZPR czy Urzędu Wojewódzkiego
lub PWRN, a dużo bardziej wiarygodne od materiałów prasowych. Właśnie materiały
prasowe są szczególnie niewiarygodne, ponieważ prasa była instrumentem
propagandy, służącym dezinformowaniu społeczeństwa. Materiały wytwarzane
wyłącznie na wewnętrzny użytek aparatu władzy są z natury rzeczy dużo bardziej
wiarygodne (choć nie zawsze wolne od błędów i nieścisłości). Pan tymczasem
podchodzi bezkrytycznie do tego, co pisano w prasie, natomiast deprecjonuje
informacyjny walor dokumentów. Nic dziwnego, że nieustannie porusza się Pan w
świecie propagandowej fikcji i równie odległych od rzeczywistości wytworów
własnej wyobraźni.

Pańskie wywody na temat wtórnej „obróbki” dokumentów to także czyste spekulacje
i konfabulacje. Tego typu przypadki mogły mieć charakter odosobniony i raczej na
pewno nie miały miejsca na Opolszczyźnie (przynajmniej nic mi na ten temat nie
wiadomo, a Pan też nie jest w stanie podać tu żadnego konkretnego przykładu).
Trzeba być naprawdę wyjątkowym fantastą, by wyobrażać sobie, że tzw. służby
spreparowały 100 km bieżących akt, jakie znalazły się w zasobach IPN. Jedyne, co
udało się „służbom”, to zniszczenie ogromnej ilości materiałów w latach
1989-1990. Na skutek tego nasza wiedza o przeszłości pozostanie niepełna, ale
to, co się zachowało, jest pełnowartościowym materiałem historycznym, podobnie
jak materiały źródłowe z innych zasobów archiwalnych. Oczywiście pod warunkiemk,
że ktoś potrafi podchodzić do źródeł w sposób krytyczny, a nie tak jak Pan do
publikacji prasowych z czasów PRL.

Nie wiem, czy ma Pan sam krótką pamięć, czy też liczy Pan na niewiedzę i
niedoinformowanie forumowiczów z młodszego pokolenia, rozwodząc się tutaj nad
tym, jakie to możliwości obrony dobrego imienia miały rzekomo osoby atakowane
przez prasę partyjną w PRL. To już nie są domysły i spekulacje, ale zwyczajne
przekłamania, Panie Badura. Tak się składa, że jak także byłem w tamtych czasach
oczerniany na łamach „Trybuny Opolskiej” (w latach 1981-1982). Nigdy nie dano mi
możliwości repliki, choć wysyłałem do redakcji „TO” teksty o takim charakterze.
Dobrze to wszystko pamiętam i proszę nie wciskać mi tzw. kitu, że było inaczej.

Nie widzę żadnych analogii między sprawą Helina i aferami Łyżwińskiego czy
Leppera. Tacy ludzie jak Łyżwiński czy Lepper żyją w wolnym kraju, gdzie
istnieje w miarę niezawisłe sądownictwo oraz zróżnicowane politycznie media.
Ludzie ci mają realne możliwości działania w swojej obronie. W czasach PRL nie
było ani niezawisłych sądów ani politycznego pluralizmu mediów. W Polsce AD 1968
nie było prawa prasowego z jego zapisami na temat prawa do sprostowania i
repliki. Była za to cenzura, SB itd. Opluty w partyjnej prasie obywatel nie miał
żadnych możliwości publicznego oczyszczenia się i proszę nie wmawiać ludziom, że
było inaczej.

Powiem Panu, jak to było w przypadku płka Helina. Gdy tylko założył sprawę
sądową przeciwko Szymańskiemu, zaraz zajęła się tym SB. Zaczęło się zastraszanie
zaangażowanych w tę sprawę osób. Doszło do tego, że SB przeprowadzała rozmowy
ostrzegawcze z mec. Bronisławem Fułatem, który podjął się prowadzenia sprawy
Helina. Są na to odnośnie dokumenty w zasobach IPN. Takie są fakty i bardzo
proszę nie polemizować z tymi faktami w zwykłym dla Pana stylu – poprzez
prezentowanie swoich domysłów i spekulacji na temat tego, co mogą robić służby
specjalne w naszych czasach.. Mnie interesują fakty, a nie wytwory czyjejś
bujnej wyobraźni.

Atakując płka Helina (a później również Leszka Kantora) Marek Szymański
realizował określone zamówienie polityczne, wpisane w ogólniejszy scenariusz
kampanii „antysyjonistycznej”. To nie była spontaniczna inicjatywa własna
redakcji czy dziennikarza. W tamtych czasach prasa tekstów o podobnej tematyce –
o charakterze personalnej napaści – w normalnych warunkach nie publikowała.
Jeżeli kogoś zdejmowano ze stanowiska z powodu takich czy innych nadużyć,
wykroczeń, złego prowadzenia się itp., to robiono to po cichu, bez nagłaśniania
sprawy w mediach. Dziennikarze prasy partyjnej PZPR nie tropili skandalów
obyczajowych itp., nie gonili za tego rodzaju sensacjami. Bynajmniej nie
dlatego, że brakowało materiału. W dokumentach SB widywałem informacje dużo
bardziej szokujące od tych, jakie serwował red. Szymański na temat płka Heilna.
Np. informacje na temat seksualnego wykorzystywania studentek w zamian za
zaliczenia i zdanie egzaminu. Były w Opolu takie osoby, które przez wiele lat
bezkarnie uprawiały tego typu proceder za wiedzą sporej części środowiska i
milczącym przyzwoleniem SB, która rejestrowała tego rodzaju fakty, ale na nie
reagowała na nie. Nikt tych ludzi nie wyrzucał z pracy, nikt nie demaskował ich
na łamach prasy, choć dobrze wiedziano, co wyprawiają. Po prostu nie było
politycznego zapotrzebowania na ich rozliczenie. Taka to była rzeczywistość. Nie
podaję i nie zamierzam podawać żadnych szczegółów na ten temat (zwłaszcza zaś
informacji personalnych), ponieważ konsekwentnie trzymam się pewnych zasadach i
nie poruszam publicznie spraw natury obyczajowej. Uważam, że są to sprawy dla
sądó

[z.bereszynski]

Atakując płka Helina (a później również Leszka Kantora) Marek Szymański
realizował określone zamówienie polityczne, wpisane w ogólniejszy scenariusz
kampanii „antysyjonistycznej”. To nie była spontaniczna inicjatywa własna
redakcji czy dziennikarza. W tamtych czasach prasa tekstów o podobnej tematyce –
o charakterze personalnej napaści – w normalnych warunkach nie publikowała.
Jeżeli kogoś zdejmowano ze stanowiska z powodu takich czy innych nadużyć,
wykroczeń, złego prowadzenia się itp., to robiono to po cichu, bez nagłaśniania
sprawy w mediach. Dziennikarze prasy partyjnej PZPR nie tropili skandalów
obyczajowych itp., nie gonili za tego rodzaju sensacjami. Bynajmniej nie
dlatego, że brakowało materiału. W dokumentach SB widywałem informacje dużo
bardziej szokujące od tych, jakie serwował red. Szymański na temat płka Heilna.
Np. informacje na temat seksualnego wykorzystywania studentek w zamian za
zaliczenia i zdanie egzaminu. Były w Opolu takie osoby, które przez wiele lat
bezkarnie uprawiały tego typu proceder za wiedzą sporej części środowiska i
milczącym przyzwoleniem SB, która rejestrowała tego rodzaju fakty, ale na nie
reagowała na nie. Nikt tych ludzi nie wyrzucał z pracy, nikt nie demaskował ich
na łamach prasy, choć dobrze wiedziano, co wyprawiają. Po prostu nie było
politycznego zapotrzebowania na ich rozliczenie. Taka to była rzeczywistość. Nie
podaję i nie zamierzam podawać żadnych szczegółów na ten temat (zwłaszcza zaś
informacji personalnych), ponieważ konsekwentnie trzymam się pewnych zasadach i
nie poruszam publicznie spraw natury obyczajowej. Uważam, że są to sprawy dla
sądów (choć dziś już niestety przedawnione) a nie do dyskusji na forach
internetowych. Fakty jako takie są mi jednak znane i wszystko co piszę ma
pokrycie w dokumentach.

Płk Helin został publicznie zaatakowany w drodze wyjątku, bo właśnie był czas
kampanii „antysyjonistycznej”. Został publicznie zniesławiony, podczas gdy w
przypadku innych osób patrzono przez palce na to, co wyczyniają, choć to co
robili, było dużo bardziej odrażające od tego, co zarzucano Helinowi. Takie
wybiórcze podejście do spraw personalnych w pełni uzasadnia to, co pisałem na
temat politycznego kontekstu sprawy Helina.

W całej rozciągłości podtrzymuję to, co już wcześniej napisałem w odniesieniu
etycznej oceny działań Marka Szymańskiego. Ten człowiek plugawił zawód
dziennikarza. Nie rozumiem, jak Pan, człowiek sam parający się wydawaniem
gazety, może w wolnej Polsce usprawiedliwiać działanie tego osobnika. Obawiam
się, że nie służy to budowaniu pozytywnego wizerunku Pańskiej gazety, ale to
oczywiście wyłącznie Pański problem.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

[Gość: Donald Knuth]

Odnosi się wrażenie z Pańskich postów, że w Pańskich oczach bycie
Żydem daje swego rodzaju immunitet. Jakikolwiek bowiem zarzut
przeciwko osobie pochodzenia żydowskiego zbywa Pan oskarżeniami o
antysemityzm, nie wdając się w analizę czy zarzuty są prawdziwe czy
nie.

Dziwnie łatwo bowiem odrzuca Pan jasne oskarżenia pod adresem
płk. Helina pomimo tego, że - jak się zdaje - nie doczekały się one
zdementowania (w postaci wyroku sadowego).

Proszę też zwrócić uwagę, że fakt, że innych nie oskarżano i nie
karano za podobne czy gorsze nadużycia nie może w żadnym razie być
traktowany jako usprawiedliwienie, czy argument na rzecz
niesprawiedliwości oskarżeń płk. Helina.

Dziwi też, że ktoś kto sam staje w obronie plugawionego (rzekomo)
płk. Helina, sam raczej nie przebiera w słowach pisząc o innych
(Marku Szymańskim).

[Gość: Donald Knuth]

> ze źródłami), uprawiając jałowe spekulacje czy wręcz konfabulacje.
Ja w
> przeciwieństwie do Pana miałem do czynienia z ogromną ilością
materiałów SB,
> znam ich zawartość, a jednocześnie w większości przypadków
dysponuję wiedzą z
> innych źródeł (częstokroć jako bezpośredni uczestnik opisywanych
wydarzeń czy
> tzw. figurant spraw operacyjnych). Mam zatem możliwość krytycznej
weryfikacji
> informacji zawartych w badanych dokumentach. Podchodzę do tych
informacji
> krytycznie, starając się w miarę możliwości konfrontować je z
informacjami
> pochodzącymi z innych źródeł. Nie traktuję tych informacji
jako „prawdy

Bycie bezpośrednim uczestnikiem wydarzeń dyskwalifikuje Pana jako
sędziego owych wydarzeń. Nie może już być Pan bezstronny, a Pańska
opinia jest pod silnym wpływem osobistej oceny i zapatrywania, a nie
wyważenia racji obu stron.
Jeśli więc chce się tu Pan kreować na uczciwego sędziego tamtych
zdarzeń, to proszę się nie chwalić osobistym w nich uczestniczeniem
(co zresztą "wypsnęło" się Panu nie pierwszy już raz).

[z.bereszynski]

Nie byłem uczestnikiem "wydarzeń marcowych" z 1968 r. Nigdzie
nie chwaliłem się swoim udziałem w tych wydarzeniach. Gdzie Pan
znalazł taką wypowiedź z mojej strony? W tamtych czasach chodziłem
jeszce do szkoły podstawowej. Mogę zatem pisać o tych wydarzeniach
z odpowiednmim dystansem. Mam natomiast osobiste doświadczenia z SB
z czasów późniejszych i o te właśnie doświadczenia mi chodziło.
Doświadczenia te bardzo ułatwiają mi ocenę wiarygodności materiałów
wytworzonych przez tę służbę. Nie uważam, aby była to okoliczność
obciążająca. Wręcz przeciwnie. Nie "chwalę się" tymi
doświadczeniami, tylko się na na nie powołuję, a to wielka różnica.

Każda osoba w pewnym wieku ma osobiste doświadczenia z czasów PRL.
Doświadczenia to mogą być bardzo pomocne w pisaniu o tamtych
czasach. To nie przeszkoda, ale duże ułatwienie. Gdyby było inaczej,
to o czasach PRL mieliby prawo pisać tylko ludzi urodzeni po 1989 r.
Takie stawianie sprawy to absurd. A może chodzi Panu o ty, by prawo
pisania o czasach PRL przysługiwało wyłącznie ludziom, którzy w
tamtych czasach popierali reżim komunistyczny lub przynajmniej
stronili od wszelkiej działalności opozycyjnej? To także teza
absurdalna, z którą nawet nie warto dyskutować.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

[Gość: Donald Knuth]

> Nie byłem uczestnikiem "wydarzeń marcowych" z 1968 r. Nigdzie
> nie chwaliłem się swoim udziałem w tych wydarzeniach. Gdzie Pan
> znalazł taką wypowiedź z mojej strony? W tamtych czasach chodziłem
> jeszce do szkoły podstawowej. Mogę zatem pisać o tych wydarzeniach
> z odpowiednmim dystansem. Mam natomiast osobiste doświadczenia z
SB
> z czasów późniejszych i o te właśnie doświadczenia mi chodziło.

Mi też o te własnie chodziło.

> Każda osoba w pewnym wieku ma osobiste doświadczenia z czasów PRL.
> Doświadczenia to mogą być bardzo pomocne w pisaniu o tamtych
> czasach. To nie przeszkoda, ale duże ułatwienie. Gdyby było
inaczej,
> to o czasach PRL mieliby prawo pisać tylko ludzi urodzeni po 1989
r.
> Takie stawianie sprawy to absurd. A może chodzi Panu o ty, by
prawo
> pisania o czasach PRL przysługiwało wyłącznie ludziom, którzy w
> tamtych czasach popierali reżim komunistyczny lub przynajmniej
> stronili od wszelkiej działalności opozycyjnej? To także teza
> absurdalna, z którą nawet nie warto dyskutować.

Wedle mej wiedzy sędzie nie może być naocznym świadkiem sprawy,
ani tym bardziej być w jakiś sposób stroną w sprawie. Ponieważ Pan
kilka razy powoływał się już na doświadczenia (negatywne) z SB to
nie może Pan być "sędzią w sprawie".
Dla jasności, funkcjonariusz SB (który tu reprezentuje osobę
popierającą rzekomy reżim) także - naturalnie - nie może być
sprawiedliwym sędzią tych czy innych działań SB.

To oczywiście, nie znaczy, że nie może Pan (ani ów
funkcjonariusz) pisać ani wypowiadać się w sprawie. Ale takim
wypowiedziom nie można nadawać charakteru sprawiedliwych i
obiektywnych osądów - takimi bowiem nie są. (Co nie czyni je
bezwartościowymi - ich wartość leży w czym innym.) Są już tylko
pewnymi świadectwami czy osobistymi poglądami.
Zatem Pański poglądy mogły by pełnić podobną rolę jak dokumenty
SB dla kogoś, kto mógłby sprawiedliwiej (ze względu na brak
osobistego zaangażowania) rozsądzić sprawę.
Jeśli zaś idzie o aspekt osobistych zapatrywań to wiadomo - gusta
rzecz święta. Nie podobna by Pana przekonywać, że Pan nie uważa
czegoś za działania antysemickie, tak jak niepodobna Pana
przekonywać, że nie lubi Pan czekolady (lub lubi - nie wiem jak
jest...). Pańskie osobiste zdanie jest Pańską sprawą i ma Pan do
niego zupełne prawo. Ale nie implikuje on niczego dla faktycznego
stanu rzeczy.

Oczywiście zgodzę się, że jest to nieco przerysowane już. Gdyby
bowiem zawsze sędzia nie miał mieć nic osobiście wspólnego ze
sprawą, to trudno byłoby na ogół znaleźć jakiegokolwiek sędziego.
A tu w szczególnym przypadku, jak Pan wspomniał, prawo rozsadzać
czyny PRLu mieli by tylko prawo ludzie młodzi, którzy PRLu nie
doświadczyli.
Jak każda skrajność i ta jest zła. Głównie ze względu na
techniczną niemożliwość realizacji takiej idealnej sytuacji.
Ale Pan kilka już razy powoływał się na osobiste doświadczenia,
dlatego ośmieliłem się zasygnalizować, że to nie tylko nie uprawnia
Pana do sprawiedliwej i obiektywnej oceny działań SB, a wręcz to
utrudnia.

Ucieka Pan w tematy zastępcze

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
W tej części wątku dążyłem do ustalenia, czy osoby twierdzące, że w okresie
czerwiec 1967 - styczeń 1968 państwo polskie prowadziło kampanię antysemicką (a
Pan chyba tak twierdził) mają na swe twierdzenia dowody. Przytoczył Pan jako
dowód sprawę Helina, ale nie wyjaśniając, dlaczego uważa Pan, że inwigilowanie
Helina miało swe źródło w nienawiści ówczesnego państwa polskiego do Żydów, a
tego wymaga oskarżenie o antysemityzm. Moim zdaniem dużo bardziej prawdopodobne
jest, że wobec zaognienia stosunków polsko-izraelskich z powodu wojny
izraelsko-arabskiej władze obawiały się wystąpienia u Helina konfliktu
lojalności (miał on w Izraelu brata i sam chciał wcześniej wyemigrować do
Izraela, by walczyć w jego armii z Arabami).
Drugi Pana przykład to informacja ze stycznia 1968, że badano (zapewne w drugiej
połowie 1967), czy w społeczeństwie występują nastroje antysemickie. Pan
twierdzi, iż fakt, że w latach poprzednich nie badano nastrojów społecznych pod
tym kątem dowodzi, iż w 1967 wszczęto kampanię antysemicką. Nie bardzo potrafię
sobie wyobrazić, jakie rozumowanie pozwala uznać, że jeśli ktoś bada, czy w
społeczeństwie występują nastroje antysemickie, to kieruje się nienawiścią do
Żydów (a tego wymaga antysemityzm). Ja widzę dużo prostsze wyjaśnienie. W
czerwcu 1967 ówczesna Polska weszła w ostry konflikt z Izraelem, uznając go za
agresora. Dlatego nagle stało się interesujące, czy w społeczeństwie nie wzmogły
się nastroje antysemickie.
Nie mając dowodów na tezę, że w okresie czerwiec 1967 - styczeń 1968 państwo
polskie prowadziło kampanię antysemicką, ucieka Pan w jakieś inne tematy,
zamiast jasno powiedzieć: Nie mam dowodów i odstępuję od obrony tej tezy.
Życzę więcej odwagi i pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura
PS. Proszę się nie obrażać na mnie z byle powodu. Ja sobie bardzo cenię Pana
udział w tej polemice. Choć czasem przeinacza Pan moje wypowiedzi i robi mi Pan
różne drobne złośliwostki, to ja nie mam o to żalu. Polemika to polemika. Ma swe
prawa. Proszę jednak o wzajemność.

to Pan ucieczka w sztuczki erystyczne

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Odpowiadam z tak dużym opóźnieniem nie dlatego, że zabrakło mi argumentów, ale z
tego prostego powodu, że musiałem poświęcić swój czas zajęciom dużo pilniejszym
niż dyskusja w tym wątku, której celowość jest zresztą dla mnie coraz bardziej
problematyczna.

Nie uciekam w żadne tematy zastępcze. Cały czas odnoszę się do Pańskich
wypowiedzi. Mam natomiast poważne wątpliwości co do tego, czy Panu naprawdę
zależy na rzetelnej polemice.

Wypacza Pan moje wypowiedzi, przypisując mi słowa i oceny, których nigdy nie
formułowałem. Ponieważ jest Pan człowiekiem bardzo inteligentnym, nie sądzę, aby
wynikało z niemożności zrozumienia tego, co napisałem. Odbieram to jako świadomą
manipulację, obliczoną na to, że inni goście w tym wątku okażą się mało
inteligentni i dadzą się nabrać na takie sztuczki.

Kiedyż to pisałem o jakichś „badaniach” opinii publicznej na przełomie lat 1967
i 1968 r.? Gdzie wyczytał Pan coś takiego w moich wypowiedziach? Owe „badania”
to wyłącznie wytwór Pańskiej wyobraźni, kolejna sztuczka polemiczna, mająca na
celu uchylenie się od uznania faktów, które nie pasują do założonej przez Pana
tezy. Nie pisałem o żadnych „badaniach” i bardzo proszę niczego takiego mi nie
wmawiać. Powoływałem się na dokument z informacjami z tzw. terenu, przygotowany
dla KW PZPR w ramach stałych obowiązków niższych instancji partyjnych. Tego
typu meldunki były co miesiąc przesyłane do KW PZPR z poszczególnych komitetów
powiatowych i miejskich. Pisano w nich o aktualnym stanie nastrojów w
poszczególnych powiatach i miastach; o tym, co w danym momencie postrzegano jako
ważne, niepokojące lub z innych powodów zasługujące na uwagę. Nikt nie zlecał w
tym celu żadnych ekstra „badań”, a przynajmniej ja na żadne takie zlecenia nie
natrafiłem. Jeżeli widział Pan gdzieś jakieś zlecenie tego typu, to proszę
napisać gdzie, ale proszę nie wmawiać nikomu, że to ja o czymś takim (badaniach
lub zlecaniu badań) tutaj pisałem.

Comiesięczne meldunki KP i KM PZPR dla KW PZPR nie są materiałem w stu
procentach wiarygodnym, ponieważ odzwierciedlają mniej lub bardziej subiektywny
punkt widzenia władz partyjnych. Poza tym nawet takie poufne materiały
wewnątrzpartyjne były w pewnym sensie cenzurowane (nieformalnie). Nie o
wszystkim można było pisać z całą otwartością, nawet w dokumentach
wewnątrzpartyjnych bywały tematy tabu. Niemniej jednak materiały te mówią wiele
o tym, jak kształtowała się sytuacja polityczna w Polsce w różnych okresach
historii PRL. Tak jest również w interesującym nas tutaj przypadku.

Tak się składa, że właśnie na przełomie lat 1967 i 1968 r., jeszcze przed sprawą
„Dziadów”, w materiałach nadsyłanych z „terenu” do KW PZPR w Opolu pojawiają się
informacje świadczące o zakulisowych rozgrywkach politycznych, który podłoże
stanowiła wzajemna rywalizacja różnych grup aparatu partyjnego. Jednocześnie
zaczynają się pojawiać w tychże materiałach informacje świadczące o
wykorzystywaniu w owych rozgrywkach haseł antysemickich. Taka właśnie jest
wymowa dokumentu przytoczonego przeze mnie w jednym z wcześniejszych wpisów.
Ściśle wiążą się z tym informacje zawarte w innych dokumentach z przełomu 1967 i
1968 r. Przykładem tego może być opracowana z początkiem stycznia 1968 r.
informacja i o nastrojach wśród mieszkańców powiatu prudnickiego. W dokumencie
tym pisano m. in.: „Plotki, jakie krążą obecnie w terenie, dotyczą również zmian
personalnych, jakie mają być przeprowadzone na szczeblu Komitetu Centralnego
[PZPR], Rady Państwa i Rady Ministrów. Np. na terenie Gromadzkiej Rady Narodowej
Lubrza mówi się, że tow. Gomułka ma ustąpić ze względu na wiek i stan zdrowia, a
I-szym sekretarzem KC [PZPR] ma zostać tow. Gierek. Istnieje jeszcze inna
wersja, że tow. Gierek ma przejść na stanowisko Prezesa Rady Ministrów,
natomiast tow. Cyrankiewicz ma objąć funkcję przewodniczącego Rady Państwa.
Towarzysze Ochab, Spychalski i Zarzycki mają być usunięci z zajmowanych
stanowisk ze względu na pochodzenie żydowskie i sympatyzowanie z Izraelem”. W
analogicznej informacji o nastrojach politycznych w powiecie nyskim za okres
stycznia 1967 r. pisano m. in.: „W pierwszej dekadzie stycznia, szczególnie w
środowiskach inteligencji oraz działaczy, rozpowszechniła się pogłoska o
mających nastąpić w najbliższym czasie zmianach na stanowiskach w centralnych
władzach państwowych i partyjnych. Wymieniane są nazwiska towarzyszy: Wiesław
Gomułka, Józef Cyrankiewicz, Edward Ochab, Marian Spychalski, Edward Gierek,
Ryszard Strzelecki, Mieczysław Moczar”.

Przywołane przeze mnie dokumenty są wymownym świadectwem toczącej się wówczas
walki o władzę, prowadzonej z szerokim wykorzystaniem haseł antysemickich. Takie
było podłoże zapoczątkowanej w 1967 r. kampanii „antysyjonistycznej”. Motorem
tej kampanii była frakcja moczarowców, mająca szczególnie mocne oparcie w takich
środowiskach jak SB. MO, ZBoWiD czy PAX. Szerzone przez tę frakcję hasła i
plotki o wymowie antysemickiej służyły zwalczaniu politycznych konkurentów w
szeregach aparatu władzy. Wyraźnie widać to również na przykładzie przytoczonych
powyżej dokumentów KW PZPR w Opolu.

Nigdzie nie pisałem, że autorzy cytowanych przeze mnie dokumentów sami byli
antysemitami. Proszę mi niczego takiego nie wmawiać i nie toczyć ze mną polemiki
na tej płaszczyźnie, bo szkoda Pańskiego i mojego czasu na tego rodzaju gry i
zabawy erystyczne. Twierdzę tylko, że treść owych dokumentów świadczy o tym, że
w latach 1967-1968 była prowadzona w PRL kampania antysemicka, będąca elementem
walk o władzę. Osobiste poglądy autorów owych dokumentów (informacji) nie mają
tutaj nic do rzeczy i w ogóle się tą kwestią nie zajmuję.

Stosunek różnych grup aparatu partyjnego do antysemickich haseł moczarowców
bywał w różnym czasie rozmaity. Dotyczy to w szczególności stanowiska
zajmowanego przez Gomułkę. Podczas swojego słynnego wystąpienia w Sali
Kongresowej w dniu 19 marca 1968 r. Gomułka poparł częściowo tezy propagandowe
moczarowców, ale nie w takim zakresie, jak życzyłaby sobie ta frakcja. W
późniejszym czasie, począwszy od kwietnia 1968 r., kampania antysyjonistyczna
została stopniowo wygaszona, głównie za przyczyną Gomułki, który najwyraźniej
sam poczuł się zagrożony przez działania moczarowcow. W związku z tym w drugiej
połowie 1968 r. z dokumentów wewnętrznych PZPR znikły informacje dotyczące walk
o władzę i postaw antysemickich. Dokumenty partyjne zaczęły wręcz być
cenzurowane pod tym kątem. Przykładem tego może być informacja z listopada 1968
r., dotycząca nastrojów politycznych w województwie opolskim w okresie V Zjazdu
PZPR. W pierwszej wersji tego dokumentu przytoczono m. in. postulat
“oczyszczenia całkowitego ze stanowisk kierowniczych obywateli pochodzenia
żydowskiego”. Tytułem komentarza dodano: “w Koźlu niektóre wypowiedzi wyrażają
obawę, że to nie nastąpi, a na dowód przytaczano sprawę tow. A.[rtura]
Starewicza”. Fragmenty te zostały jednak w całości wykreślone z ostatecznego
tekstu informacji.

c.d.

[z.bereszynski]

Proszę nie manipulować semantycznym zakresem pojęcia „antysemityzm” poprzez
sugerowanie, że postawy i działania antysemickie muszą wypływać z nienawiści do
Żydów: nie ma nienawiści, nie ma antysemityzmu. Niestety sprawy nie
przedstawiają się tak prosto. Antysemityzm to ogólnie rzecz biorąc postawy,
poglądy i działania zwrócone przeciwko Żydom jako grupie społecznej.
Niekoniecznie wypływające z faktycznej nienawiści do Żydów, ale np. z
politycznego wyrachowania. Konstatacja ta jest szczególnie istotna w odniesieniu
do wydarzeń z lat 1967-1968.

To nie mnie brakuje tutaj odwagi, by zmierzyć się z historyczną rzeczywistością.
To Pan nie ma odwagi, by skonfrontować swoje wizje z poświadczonymi źródłowo
faktami. Ja ciągle powołuję się tutaj na konkretne fakty. Pan natomiast z godnym
lepszej sprawy uporem serwuje nam wyłącznie kolejne wytwory swojej wyobraźni. Ma
Pan rzeczywiście bardzo płodną wyobraźnię. Podziwiam Pańską pomysłowość, jeżeli
chodzi o wynajdywanie nowych wybiegów w celu uchylenia się od konfrontacji z
faktami. Wypacza Pan sens moich wypowiedzi, zmuszając mnie do czasochłonnego
prostowania Pańskich nieprawdziwych stwierdzeń na ten temat. Mnoży Pan byty nad
potrzebę (kłania się „brzytwa Ockhama”), kreując sztuczne „fakty” (jak choćby
owe „badania” nastrojów społecznych), byle tylko przesłonić obiektywną wymowę
zachowanych źródeł. Obawiam się, że tego typu sposób dyskutowania o przeszłości
to droga donikąd.

I jeszcze jedna uwaga. Po raz kolejny apeluję o korzystanie z ogólnie dostępnej
literatury tematu. Nie mam czasu na przepisywanie tutaj cudzych książek i
artykułów. Poza tym netykieta nie pozwala na wklejanie cudzych tekstów. Dlatego
ograniczam się tutaj do prezentowania wyłącznie własnych ustaleń
faktograficznych w odniesieniu do Opolszczyzny. Nie znaczy to jednak, by nie
było innych faktów korespondujących z tym co tutaj piszę. Stawiając po raz
kolejny sprawę w ten sposób pisze Pan nieprawdę.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

p.s.

[z.bereszynski]

Tytułem uzupełnienia jeszcze jedno wyjaśnienie.

Nigdzie nie formułowałem tezy o takiej treści: "w okresie czerwiec 1967 -
styczeń 1968 państwo polskie prowadziło kampanię antysemicką". Gdzie Pan coś
takiego wyczytał w moich wypowiedziach?

Po pierwsze konsekwentnie stoję na stanowisku, że PRL nie była autentycznym
państwem polskim. Nie mogę zatem obciążać państwa polskiego odpowiedzialnością
za to, co działo się w PRL w latach 1967-1968. Jestem jak najdalszy od
sugerowania, by emigracyjne władze RP z siedzibą w Londynie miały jakikolwiek
związek z kampanią
"antysyjonistyczną" w kraju.

Po drugie wyraźnie pisałem i piszę, że "rozkręcona w latach 1967-1968 kampania
antysemicka była elementem walki o władzę, prowadzonej przez rywalizujące ze
sobą grupy aparatu partyjnego PZPR". Takie ujęcie sprawy w istotny sposób różni
się od tezy, jaką mi Pan przypisuje, nawet gdyby postawić znak równości między
PRL a państwem polskim, co uważam za nieuzasadnione.

Bardzo proszę, aby czytał Pan uważniej moje wypowiedzi i polemizował naprawdę z
moimi poglądami, a nie ze swoimi wyobrażeniami na ten temat.

Z.B.

Czy chce Pan utopić prawdę?

[Gość: Piotr Badura]

Szanowny Panie Bereszyński
Napisał Pan: "Jeżeli w oficjalnym dokumencie ze stycznia 1968 r. pojawia się
informacja o przejawach nastrojów antysemickich, to jest to fakt o niezmiernie
istotnej wymowie, świadczący o formowaniu się już od jakiegoś czasu nowej
sytuacji politycznej. Informacje tego typu nie pojawiały się bowiem we
wcześniejszych dokumentach KW PZPR. Pojawiły się one dopiero z początkiem 1968".
Zgłosiłem zastrzeżenie do tej Pana wypowiedzi, bo wydaje mi się, iż fakt, że w
czerwcu 1967 PRL zerwał stosunki dyplomatyczne z Izraelem (ze wszystkimi tego
dalszymi konsekwencjami), uznając Izrael za agresora, był wystarczającym powodem
do badania, czy pojawiają się nastroje antysemickie i nie jest to podstawa do
twierdzenia, że takie zainteresowanie dowodzi kampanii antysemickiej.
Moja wypowiedź była zrozumiała, tymczasem Pan odpowiada tak, jakby
najważniejszym moim zarzutem było twierdzenie, że Pan pisze o jakichś
"badaniach". Ja nie stawiałem Panu takiego zarzutu. Ja zarzucałem Panu naciągane
wnioskowanie, polegające na odrzuceniu, jako przyczyny, istotnego, "realnego
faktu" zerwania stosunków dyplomatycznych, a przyjęciu zamiast tego
"domniemanego faktu" prowadzenia kampanii antysemickiej.
Gdy nie podoba nam się czyjś pogląd, a nie mamy argumentów, to możemy
zastosować technikę "topienia prawdy". Możemy ten niemiły pogląd zalać taką masą
informacji nieistotnych, nie na temat, czasem wręcz nieprawdziwych, że w tym
morzu informacyjnej sieczki utonie ta niewygodna.
Pan nie ma żadnych dowodów na kampanię antysemicką w Polsce w 1967 (przed sprawą
"Dziadów"), a mimo to publicznie Pan oskarża, że taką kampanię prowadzono. To
jest mój zarzut wobec Pana, który chyba chce Pan utopić w morzu jakichś
nieistotnych spraw. Myślę, że lepiej byłoby wycofać się z głoszonego
bezpodstawnie twierdzenia.
Pozdrawiam serdecznie
Piotr Badura

to Pan ucieka przed faktami

[z.bereszynski]

Szanowny Panie Badura,

Stawia mi Pan kolejny wyssany z palca zarzut. Nie przypominam sobie,
abym kiedykolwiek i gdziekolwiek kwestionował takie fakty jak wojna
sześciodniowa w 1967 r. i zerwanie przez PRL stosunków
dyplomatycznych z Izraelem w następstwie tego konfliktu. Gdzie Pan
wyczytał coś takiego? Po raz kolejny wmawia mi Pan przysłowiowe
dziecko do brzucha, byle tylko uciec od uznania faktów, które tu
przytaczam.

Fakty zaś są takie, że takie zdarzenia jak wojna sześciodniowa i
zerwanie stosunków z Izraelem zostały wykorzystane przez część elit
politycznych PRL (frakcja moczarowców, wspierana w szczególności
przez PAX) do celów związanych z walką o władzę. W związku z tym
rozkręcono kampanię "antysyjonistyczną", której początki są widoczne
już w 1967 r., a której apogum przypada na marzec 1968 r. Oprócz
faktów przedstawionych w ogólnie dostępnej literaturze tematu,
potwierdzają to również fakty przytoczone przeze mnie na podstawie
własnej kwerendy w archiwaliach opolskich.

Dla Pana są to fakty "nieistotne", bo nie pasujące do założonej
przez Pana tezy. Dlatego uparcie umawia Pan uznania ich za to, czym
są - za poświadczone źródłowo fakty historyczne. Zamiast tego odsyła
nas Pan ciągle do własnych domniemań i spekulacji, którym nadaje
rangę prawdy objawionej. Wybaczy Pan, ale zaczyna to być już
śmieszne. Prezentowana tu przez Pana postawa to modelowy wręcz
przykład postawy "gdy fakty nie pasują do teorii, tym gorzej dla
faktów".

Jeżeli chce Pan przekonać kogoś do swoich wizji, to musi Pan
przytoczyć jakieś konkretne fakty dla poparcia swoich tez. Niestety,
jak na razie nie przywołał Pan tutaj żadnych faktów, a cały Pański
wysiłek polemiczny jest skierowany na uchylanie się od uznania
faktów, które dowodzą czegoś innego. To droga do nikąd.

Nie zamierzam wzywać Pana do porzucenia własnych wyobrażeń na temat
tego, co działo się w latach 1967-1968. Ma Pan prawo do własnych
wizji na ten temat, nawet jeśli dla mnie są to wizje z kategorii
historical fiction. Może Pan myśleć i pisać, co się Panu podoba.
Jeżeli jednak chce Pan, by Pańskie poglądy były przez kogoś
poważnie traktowane i by ktoś choć w części się z Panem zgodził, to
niestety musi Pan zmienić sposób polemiki i naprawdę zadać sobie
trochę trudu w celu zebrania rzeczowych argumentów. Sama wyobraźnia,
choćby najbardziej kreatywna, tu nie wystarczy.

Pozdrawiam

Zbigniew Bereszyński

„Dziady” były prowokacją

[Gość: Piotr Badura]

„Dziady” w reżyserii Kazimierza Dejmka, których premiera odbyła się 25 listopada
1967 w warszawskim Teatrze Narodowym, były moim zdaniem wyreżyserowaną
prowokacją. W opublikowanym w „Gazecie Wyborczej” z 31 stycznia 2008 tekście
„Różne mity na temat Dziadów”
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34861,4878626.html
Damian Damięcki mówi tak: "Mnie się wydaje, że trudno mówić o jakiejś świadomej
prowokacji. Z całą pewnością przypominam sobie, że Dejmek powiedział przed
rozpoczęciem prób, że jest prikaz partyjny, aby na 50-lecie Rewolucji
Październikowej każdy teatr zrobił coś mocnego. "To ja im zrobię, k... Dziady."
Tak zapamiętałem."
Nie ma powodu, by nie wierzyć Damianowi Damięckiemu w tej sprawie. Pozostaje
pytaniem, czy Dejmek, decydując: "To ja im zrobię, k... Dziady" był świadomym
współpracownikiem Moczara i realizował uzgodniony plan, czy też był tzw.
pożytecznym idiotą, które z głupoty zachowywał się po myśli szefa MSW. Bardziej
prawdopodobne wydaje mi się, że Dejmek był świadomym współpracownikiem Moczara,
ale to jest tylko przypuszczenie.
We wspomnianym artykule Damian Damięcki wspomina też: "Byłem bardzo młodym
aktorem, nie brałem udziału w odgórnych dyskusjach teatralnych, nie wiem, co się
mówiło, na ile spierano się z Dejmkiem, na ile mu coś sugerowano. Wiem tylko, że
podczas prób przynosiliśmy wiadomości z ulicy o tym, co dzieje się na
Uniwersytecie, że studenci komentują, że środowisko inteligenckie komentuje ich
powstawanie i że są różne oczekiwania wobec "Dziadów". Dejmek bardzo
manifestacyjnie, lekceważąco komentował te rewelacje: - "Masz ojciec węgiel na
zimę?", to znaczy "nie masz innych zmartwień?". Moim zdaniem, on robił to
przedstawienie bardzo świadomie."
W warszawskim Teatrze Narodowym było wielu tajnych współpracowników SB. Nie
można było reżyserować tam "Dziadów" o antyradzieckiej wymowie tak, by SB o tym
nie wiedziała. Jeśli w trakcie przygotowań "Dziadów" do teatru docierały
"wiadomości z ulicy", jakie są oczekiwania względem "Dziadów", to jest
oczywiste, że "Dziady" powstawały pod dyktando SB. Były one jednak tylko
elementem znacznie szerszej operacji.

[Gość: Jacek]

Bardzo żałuję, że nauczyciele języka niemieckiego uczący na podopolskich wsiach "języka ojczystego" nie przypomnieli swym uczniom o właściwym uczczeniu tego dnia. Gdyby wywiesili oni na swych domach "ojczyste", a więc niemieckie flagi, to może dałoby to do myślenia władzom fundującym za nasze pieniądze ten cyrk, jakim jest nauka "języka ojczystego" dla dzieci Ślązaków posiadających podwójne obywatelstwo tylko po to, aby mieć możliwość pracy w dowolnym kraju unii.
Poza tym.
Święto Flagi ustanowiono na 2 maja, aby zatrzeć różnicę między komunistami internacjonalistami świętującymi 1 maja, a patriotami świętującymi 3 maja. Brak słów, by taką hipokryzję dosadnie nazwać. Może tak: Zgoda buduje, a niezgoda rujnuje.

Dlaczego Dejmek to zrobił?

[Gość: Piotr Badura]

Napisałem wcześniej, że "Dziady" Kazimierza Dejmka były, moim zdaniem,
wyreżyserowaną prowokacją. Brak czasu nie pozwolił mi wtedy na szersze
wyjaśnienie i tylko zasygnalizowałem temat. Dziś do niego wracam. Nim jednak
ktoś przeczyta ten mój post, powinien najpierw zapoznać się z tekstem źródłowym,
do którego będę się odnosił. Tekst ten, zatytułowany "Odchodził jak Lear"
dostępny jest pod adresem:
szukaj.gazetawyborcza.pl/archiwum/1,0,1985561.html?kdl=20030201GW&wyr=
Dlaczego Dejmek postanowił uczcić 50. rocznicę Rewolucji Październikowej
"Dziadami"? W tekście, do którego odesłałem, prof. Edward Krasiński mówi tak:
Naprawdę to Stanisław Witold Balicki, dyrektor generalny w Ministerstwie
Kultury, był autorem tego pomysłu: Dejmek zrobi "Dziady" i wywieziemy je do
Moskwy w ramach pojednania. Jesteśmy już na tym etapie, że możemy sobie
powiedzieć prawdę – to, co Puszkin mówi o nas, i to, co Mickiewicz mówi o was –
możemy mówić wspólnie. O ile Dejmek zainicjował swoimi spektaklami Październik,
to nie przeczuł Marca. On został wmanipulowany w akcję przygotowaną wiele
miesięcy wcześniej. Żeby dokonać przewrotu wewnętrznego w partii, wymyślono
"Dziady".
Nie mam powodu, by nie wierzyć prof. Krasińskiemu, gdy mówi, że to władze
zasugerowały Dejmkowi pomysł wystawienia "Dziadów", zresztą w szlachetnej
otoczce. Dlaczego więc Dejmek wprowadzał swych aktorów w błąd, sugerując, że
jest to jego własny pomysł? Damian Damięcki wspomina przecież, że Dejmek
powiedział: Jest prikaz partyjny, aby na 50-lecie Rewolucji Październikowej
każdy teatr zrobił coś mocnego. To ja im zrobię, k... "Dziady".
Myślę, że Kazimierz Dejmek starał się znaleźć złoty środek między uległością
wobec władzy a niezależnością na użytek aktorów i publiczności. W 1949 z
ogromnym zaangażowaniem przygotowuje "Brygadę szlifierza Karhana" a docierające
do niego informacje o zbrodniach UB kwalifikuje jako reakcyjne brednie. To
umożliwia mu wybicie się. Dejmek wie jednak, że dla władz będzie cenny tylko
wtedy, gdy będzie go kochać publiczność. Z reżysera, którego odrzuca
publiczność, władza nie ma pożytku.
W swym tekście Magdalena Grochowska pisze: "Łaźnię Majakowskiego (1954) zaczęli
próbować nocami i w tajemnicy, początkowo bez zgody cenzury". Trzeba być
naiwnym, by uwierzyć, że w 1954 w teatrze nie było żadnego współpracownika UB,
który miał obowiązek natychmiast zawiadomić o czymś takim. Trzeba też być
naiwnym, by uwierzyć, że Dejmek angażowałby się w jakąś "wywrotową" działalność.
Ówczesna szefowa cenzury, Maria Lorberowa, lubiła gdy Dejmek klepał ją po
pośladkach, no i Dejmek klepał etc. To raczej ten epizod, przywołany przez
Magdalenę Grochowską, jest bliższy prawdy.
Przypuszczam, że Dejmek przygotowywał "Łaźnię" w porozumieniu z władzami, które
szykowały już odwilż. Stalin zmarł 5 marca 1953 w niejasnych okolicznościach i
mógł to być dla wielu ostatni dzwonek. Trzeba było zabezpieczać swe interesy i
przeprowadzić zmiany tak, by wydarzenia nie wymknęły się spod kontroli. Już w
1953 miała przecież miejsce "ucieczka" Józefa Światły. Dejmek, któremu ufano,
też dostał rolę do odegrania. I dobrze na tym wyszedł. Był tym, który
"przeczuł", który "zainicjował Październik". Gdy zatem w 1967 znów dano mu taką
polityczną rolę, to miał prawo zakładać, że znów dobrze na tym wyjdzie, że np.
zainicjuje nowy etap w stosunkach polsko-radzieckich. Tymczasem wykorzystano go
do zupełnie innej gry.
Magdalena Grochowska pisze, że gdy Dejmek w 1981 roku wygłosił na Uniwersytecie
Warszawskim odczyt o "Dziadach" i Marcu, to powiedział, że "nie wolno było
wmanewrować do tej rozgrywki politycznej kwestii żydowskiej. Nie wolno było
budzić emocji kołtuna, szczególnie podatnego na antysemicką argumentację. Marzec
zhańbił Polaków i socjalizm". Ta wypowiedź daje do myślenia. Wynika z niej dość
wyraźnie, że dla Dejmka "Dziady" i Marzec były rozgrywką polityczną, ale
niezależną od kwestii żydowskiej. Dejmek tę rozgrywkę polityczną zaakceptował,
ale nie zaakceptował wmanewrowania do niej kwestii żydowskiej.
Znamienne jest też zdanie: "Marzec zhańbił Polaków i socjalizm". Każe ono
podejrzewać, że nawet w 1981 Dejmek chyba jeszcze nie rozumiał, kto go w latach
1967-1968 wykorzystał i do czego. Ale o tym już innym razem.
Piotr Badura

[Gość: żaba]

Nigdy,gdzie kolwiek nie mówcie Polacy tylko konkretnie,którzy
Polacy.Nie mieszajcie mnie Polaka do jednego WORA.Wara !!!!!!!!!1

Czy był trzeci ośrodek prowokacji?

[Gość: Piotr Badura]

Przygotowując w 1967 roku inscenizację "Dziadów" Dejmek miał zapewne poczucie,
że jest to prowokacja. Świadczyłyby o tym wspomnienia aktorów i innych
związanych ze sprawą osób. Wydaje się jednak, że Dejmek myślał o zupełnie innej
prowokacji niż ta, do której doszło. Można przypuszczać, że uczczenie 50
rocznicy Rewolucji Październikowej akurat "Dziadami" Dejmkowi podpowiedziano,
tłumacząc, że taka prowokacja ma błogosławieństwo władz państwowych i jest
obliczona na podniesienie stosunków polsko-radzieckich na nowy, wyższy poziom.
Miałyby one jakoby stać się dzięki tej prowokacji bardziej szczere. Już w
trakcie przedstawień zarówno Dejmek jak i aktorzy zdali sobie sprawę, że
wszystko biegnie w zupełnie innym kierunku niż myśleli. Ku ich przerażeniu
"publiczność" spychała spektakl w kierunku zdecydowanie antyradzieckim i myśl,
że ta inscenizacja przyczyni się do podniesienia stosunków polsko-radzieckich na
wyższy poziom wydawała się absurdalna. Ale Dejmek nie był jedynym ośrodkiem
prowokacji.
Trudno zakładać, że SB nie wiedziała, co przygotowuje Dejmek. Wiedziała od
początku i prawdopodobnie dyskretnie nadawała kierunek pracom nad przygotowaniem
tej inscenizacji. Można oczywiście wierzyć, że SB, podobnie jak Dejmek, myślała
o podniesieniu stosunków polsko-radzieckich na wyższy poziom szczerości, jednak
taka wiara trąci naiwnością.
W połowie stycznia 1968 zapada decyzja o wstrzymaniu spektakli "Dziadów". Jeśli
władze wstrzymują spektakle, to powinny zrobić to ze skutkiem natychmiastowym.
Po decyzji o wstrzymaniu spektakli nie ma już prawa odbyć się żadne
przedstawienie. Tymczasem tu dzieje się coś przedziwnego. Spektakle wstrzymuje
się, ale "za dwutygodniowym wypowiedzeniem". Po co były te dwa tygodnie? Chyba
tylko po to, by można było przygotować demonstrację - istotny element w
napisanym już wcześniej scenariuszu.
Przebieg tego ostatniego spektaklu jest bardzo podejrzany. Przychodzi na niego
wiele osób bez biletów. Blokują one wejście tym, którzy mają bilety. Pracownicy
teatru wzywają milicję. Milicja nakazuje wpuścić także tych bez biletów. Można
podejrzewać, że istotną część publiczności na tym spektaklu stanowili agenci.
Zapewne było ich tylu, że nawet w przypadku braku naiwnych sami agenci mogli
utworzyć pochód zmierzający po spektaklu pod pomnik Mickiewicza (plan musi być
przecież wykonywany).
Demonstracja po spektaklu nie miałaby jednak większego sensu, gdyby wśród jej
czołowych uczestników nie było ludzie o pochodzeniu żydowskim. Jeśli sprawa
"Dziadów" miała posłużyć zaplanowanemu uderzeniu w syjonistów, to uczestnikami
demonstracji musiały być osoby o pochodzeniu żydowskim. Jak jednak skłonić je do
uczestnictwa w takiej demonstracji?
Nowe światło rzuca na tę sprawę niedawna publikacja Piotra Gontarczyka (IPN).
Jest ona dostępna pod adresem:
www.ipn.gov.pl/portal.php?serwis=pl&dzial=2&id=1003&search=289
Należy kliknąć w tytuł "Relacja TW „Returna” ze spotkania z Jackiem Kuroniem.
Przyczynek do rozważań na temat wydarzeń marca 1968 r."
Ze wspomnianej publikacji dowiadujemy się, że w listopadzie 1977 Jacek Kuroń
uczestniczył w spotkaniu bardzo wąskiego kręgu osób związanych z Klubem
Dyskusyjnym powołanym przez krakowski Studencki Komitet Solidarności. Wyjaśniał
wtedy, jak doszło do włączenia się tzw. komandosów w protest przeciwko zdjęciu
"Dziadów". Wyjaśnienia te brzmią jednak nieszczerze. Jedyne, co wydaje się w
nich przekonujące, to fakt, że tzw. komandosom wcale nie chodziło o jakieś tam
"Dziady", czy jakieś tam wartości narodowe. Faktycznie chodziło o wewnętrzną
rozgrywkę w aparacie władzy. Komandosi utożsamiali się z tzw. frakcją
rewizjonistyczną PZPR i mieli jakoby prowadzić walkę z frakcją partyzantów Moczara.
Jeśli przyjąć, że Kuroń tak właśnie przedstawiał sprawę, a nie ma powodów, by w
to nie wierzyć, to stajemy wobec pytania: Czy Jacek Kuroń wierzył w to, co mówił
w Krakowie w 1977? Jeśli wierzył, to chyba był naiwny. Myślę jednak, że Kuroń
nie był naiwny, tylko swych rozmówców miał za naiwnych.
Czy w sprawie "Dziadów", poza dwoma już wymienionymi, był też trzeci ośrodek
prowokacji? Nie jest jasne, dlaczego obywatele polscy narodowości lub
pochodzenia żydowskiego mieli wyjeżdżać z Polski. Jeśli Moczar i jego ludzie
chcieli umocnić swą władzę to wystarczało przecież przesuwanie przeciwników na
mniej istotne stanowiska. Polska nie miała żadnego interesu w utracie kilkunastu
tysięcy obywateli i to jeszcze w atmosferze "wypędzenia". Wydaje się, że miał w
tym interes Izrael. Jeśli dzieje się coś, na czym Polska traci, a Izrael
zyskuje, to czy nie należałoby rozpatrzyć także tej ewentualności, że jakieś
siły z Izraela w tym uczestniczyły.
Piotr Badura

Przepraszam za nieobecność. Wkrótce wrócę.

[Gość: Piotr Badura]

Przepraszam za dłuższą nieobecność w tym wątku. Miałem przeszło tygodniowy
wyjazd, a to oznacza, że dwa kolejne wydania "Beczki" (przed i po wyjeździe)
przygotowywane były w takiej gorączce, że nie potrafiłem znaleźć czasu na
pilnowanie wątku. Jutro zamykam sprawy powyjazdowego wydania i złapię oddech.
Wtedy się tu pojawię.
Pozdrawiam wszystkich
Piotr Badura

Wracam do "agenta"

[Gość: Piotr Badura]

Już jakiś czas temu obiecałem wyjaśnić, co oznaczało użyte przeze mnie
określenie "agent". Robię to teraz. Na początek muszę wrócić do nieco odległej
przeszłości.
Nie pamiętam już dokładnie, ale chyba w 1973 opublikowałem swój pierwszy większy
tekst publicystyczny. Mogę więc przyjąć, że mniej więcej od tego czasu, w jakimś
tam niewielkim stopniu zajmuję się publicystyką.
W 1973 działała jeszcze cenzura. Bywało więc tak, że napisany tekst nie ukazywał
się, bo nie było zgody cenzury. Sytuacja dziennikarza nie była jednak zła.
Starał się on przechytrzyć cenzurę. Jeśli nawet z jakichś informacji musiał
ostatecznie zrezygnować, to miał przynajmniej ten komfort, że mógł sobie
powiedzieć: ja chciałem, ale cenzura nie puściła.
Dziś publicysta nie ma już tego komfortu. Wprawdzie nie ma cenzury, ale jest
właściciel gazety. Publicysta musi pisać po myśli właściciela. Właściciel nie
mówi jednak, czego oczekuje od publicysty. Publicysta sam ma się domyślić, co ma
pisać, a jak się źle domyśla, to straci pracę.
Podobnie jak z publicystami jest też z naukowcami. Badania kosztują. Na jedne
badania ktoś daje pieniądze, a na inne jakoś nikt. Jedne wyniki badań naukowych
spotykają się z nagrodami, splendorem, a inne z głuchym milczeniem, bądź niechęcią.
Naukowiec, publicysta etc. zdaje sobie oczywiście sprawę, że za pewne poglądy
będzie nagroda, a za inne szykana. Z jednej strony jest pokusa, by mówić prawdę,
z drugiej kuszą te splendory i nagrody. Trzeba więc lawirować.
Myślę, że żaden naukowiec, publicysta etc. nie jest tak totalnie uczciwy, by
trzymać się zasady, że prawda i tylko prawda. Żaden nie jest też jednak tak
totalnie nieuczciwy, że liczą się dla niego wyłącznie splendory i nagrody. Każdy
wybiera. Albo jest bliżej prawdy, albo bliżej tych nagród i splendorów.
Jeśli nazywam kogoś "agentem" to uważam, że bardzo dba on o uznanie, nagrody,
splendory, a prawda mało się dla niego liczy. "Agent" wkłada często ogromny
wysiłek w udowadnianie słuszności całkowitej bredni, tylko dlatego, że taka
postawa spotyka się z nagrodą. "Agent" ślepnie na to, że głoszone przez niego
tezy nie mają żadnego oparcia w dowodach, że w jego rozumowaniu brak jest
jakiejkolwiek logiki, ważne, że głoszone tezy, że rozumowanie, spotykają się z
nagrodą i uznaniem.
Ja nie potępiam "agentów", bo życie ma swoje prawa. Trzeba jednak umieć odróżnić
tych, dla których najważniejsza jest prawda, od tych, dla których liczą się
przede wszystkim nagrody i splendory.