Dodaj do ulubionych

30 lat temu: Poznań też stanął

30.08.10, 23:58
W stanie wojennym ten sam Rozwalak publicznie złożył deklarację lojalności
wobec wojskowego reżimu. Komunistyczne media rozgłosiły ten fakt na cały kraj.
Był jedynym z "grubych ryb" ówczesnej Solidarności, który zaraz na samym
początku bodaj 14 grudnia 1981 r dał się złamać. Był to wielki wstyd dla
Wielkopolski i Poznania.
Aż dziw, że dziś odgrzebuje się tę postać.
Obserwuj wątek
    • wlodzimierz_nowak Re: 30 lat temu: Poznań też stanął 31.08.10, 11:06
      Chwały mu to oczywiście nie przynosi, szczególnie wobec postawy dziesiątek
      tysięcy z nas, którzy złamać się nie dali. Nie mniej historia jest jaka jest i
      nie stawiałbym tej osoby na piętnowanie, na co zasługują raczej aktywiści
      tamtego systemu. A o tym dzisiaj często się zapomina.
      • Gość: M Re: 30 lat temu: Poznań też stanął IP: *.icpnet.pl 31.08.10, 12:34
        Chłopie
        udzielasz się wszędzie, nawet nt Polonii Warszawa
        Może powinienieś jednak kandydować na prezia Poznania?
        • wlodzimierz_nowak Re: 30 lat temu: Poznań też stanął 31.08.10, 13:18
          I?
          • Gość: henryk prostonos Re: 30 lat temu: Poznań też stanął IP: *.173.6.132.tesatnet.pl 31.08.10, 16:24
            Co nie wiesz, ze zbliżają się wybory, kandyduj - zobaczysz jak to
            jest z drugiej strony.
      • lili_marleen Re: 30 lat temu: Poznań też stanął 31.08.10, 15:27
        wlodzimierz_nowak napisał:

        > Chwały mu to oczywiście nie przynosi (...) nie stawiałbym tej osoby na
        piętnowanie...

        To był przywódca Solidarności w Wielkopolsce. Może i teraz po latach piętnować
        go już nie warto, ale pojawienie się nazwiska tego człowieka w kontekście 30
        rocznicy Sierpnia też uważam za przesadę i to ujmując rzecz bardzo delikatnie.
        Pominięcie takiej postaci jak legenda poznańskiej Solidarności Janusza
        Pałubickiego jeszcze bardziej niestosowność wzmianki o Rozwalaku wyostrza.
        • wlodzimierz_nowak Re: 30 lat temu: Poznań też stanął 01.09.10, 15:01
          Pałubicki, Lenartowski oczywiście powinni byli się w tym artykule znaleźć. Bez
          dwóch zdań.
          • Gość: 007 Re: 30 lat temu: Poznań też stanął IP: *.icpnet.pl 01.09.10, 20:46
            masz rację, ale przyjęta konwencja odnoszenia sie się do konkretnej
            daty 31 sierpnia, nie dotyczy tych postaci, dlatego wykroczyłem poza
            ten dzień we wspomnieniach...

            >>Janusz Pałubicki wszedł w skład MKZ Wielkopolska NSZZ
            „Solidarność” w dniu 10 pażdziernika 1980.<<

            >>29 września 1980, Komitet Założycielski NSZZ „S” w HCP, który
            początkowo miał zamiar zarejestrować się indywidualnie w sądzie w
            Warszawie, zdecydował o przystąpieniu do MKZ i wspólnej rejestracji
            na podstawie „gdańskiego” statutu.<<

            Tyle Eugenia R. Dabertowa w książce „Solidarność” Wielkopolska 1980-
            1989 KALENDARIUM Poznan 1996, wyd. Solidarność-Poznań

            Dodam jeszcze, że Lenartowski nie wpuścił Pałubickiego na teren
            Zakładów, gdy ten chciał zakładać Solidarność...
    • Gość: Prostonos Re: 30 lat temu: Poznań też stanął IP: *.173.6.132.tesatnet.pl 31.08.10, 11:25
      W ZBOWiD-zie na pewno jest dla niego miejsce, a poza tym jakie
      nazwisko, takie zachowanie. A wogóle to kogo to dzisiaj obchodzi...
      Ja wam to mówię Henryk Prostonos
      • lili_marleen Re: 30 lat temu: Poznań też stanął 31.08.10, 15:19
        Gość portalu: Prostonos napisał(a):

        > Ja wam to mówię Henryk Prostonos

        Ty naprawdę jesteś tak głupi czy takiego udajesz?
        • Gość: Prostonos Re: 30 lat temu: Poznań też stanął IP: *.173.6.132.tesatnet.pl 31.08.10, 16:36
          Oczywiście, ze jestem. Niedość, że przaśny, to jeszcze
          nierozgarnięty i baaaaaardzo głupiutki.
          Jeśli nie widzisz niczego śmiesznego ( i nie tylko zresztą
          śmiesznego)w tej całej solidarnościowej martyrologii, w tym
          prześciganiu się, kto był taki a kto owaki, kto kablował, a kto
          walczył o wolność i demokrację (tfu - nie lubię tego słowa), w tym
          występowaniu na zjaździku solidarnościowym i z jednej storny
          gwizdaniu, a z drugiej przekrzykiwaniu się wzajemnym to bardzo mi
          przykro z tego powodu, ale nic na to nie poradzę.
          A henryk prostonos to tylko forma protestu - zarówno przeciwko p.
          Henryce i jej poplecznikom a także miłośnikom tego co wyprawia
          żyjący bliźniak i jego świta z symbolem jakim staje się nieżyjący
          bliźniak.
          Notabene wszystko to ma swoje analogie w życiu p. Rozwalaka, którego
          dotyczy ten wątek.
          pozdrawiam
          H.P.
          • Gość: 007 wspomnienie z czasu późniejszego. Czy nieaktualne? IP: *.icpnet.pl 31.08.10, 20:31
            W 1987 roku, w Poznaniu cztery dziewczyny, oddane sprawie
            solidarnościowych ideałów, napisały następujący tekst:

            „LIST DO CIEBIE,
            Nie piszemy już haseł na murach. Skryliśmy się głęboko w siebie.
            Głosów z telewizorów na naszych osiedlach nie przebija już inny
            dżwięk. Jesteśmy nędzarzami i żebrakami środkowej Europy.
            Upokorzenie i braki to nasza codzienność.Pytania pozostają bez
            odpowiedzi... Przed nami czas biedy, bezsilności, niemożności,
            milczenia.

            Gdyby tak za kilka dni, czarodziejskim sposobem, nasze wigilijne
            stoły pełne różnic w dostatku i obfitości, zostały zniesione na
            ulice, zastawiłyby chodniki i podwórza, co wtedy zobaczysz? Na pewno
            zabraknie przy nich Ofiar strajków, manifestacji ulicznych, więzień
            skrytobójstwa. Czy zobaczysz puste miejsca po tych, którzy wyjechali
            z kraju? Może wspomnisz Wigilię Zesłańców Powstań Narodowych,
            więźniów obozów koncentracyjnych i łagrów, Wigilię internowanych?
            Czy rozumiesz całą złożoność tego, co przez wieki ukształtowało
            Ciebie dzisiejszego?

            A może już niczego, poza spokojem, juź nie pragniesz i nie umiesz
            rozeznać się w roszczeniach i wymaganiach, nakazach i zakazach:
            rządu, Kościoła, opozycji.
            Czujesz, że już nikogo nie obchodzisz, że wszystkie starcia i
            napięcia są sprawą kilkudziesięciu żądnych władzy osób, dajacych
            kolejne obietnice bez pokrycia i gwarancji, a Ty masz być tylko
            kartą w rozgrywanej partii.

            Komu jeszcze, tyle razy zdradzany, potrafisz zaufać i kto ufa Tobie?
            Czy pamiętasz, że upór w walce o prawa drugiego człowieka jest
            zawsze godny iniczym Ci nie grozi? Opowiedz się po stronie prawdy,
            nie trać nadziei na wolność, wyzbądż sie nienawiści i pogardy.

            Ta gazeta jest dla Ciebie. Być może zapomniałeś już o tym, o czym
            pisaliśmy w latach 1980/81, a do Twoich drzwi nigdy nie zastukał
            kolporter niezależnych wydawnictw... Pomyśl teraz o tych, którzy
            zrobili dla Ciebie ten druk i o tych, którzy ich tropią.

            Chcemy być z Tobą, wierzymy w Twoją odwagę między rozpaczą a
            zniecheceniem. W każdym z nas jest upadek i odkupienie. Każdą
            mozliwosć mamy w sobie i wolno mieć nadzieję.

            Życzymy Tobie i Twoim Bliskim spokojnych Świąt Bożego Narodzenia,
            wytrwałości w Nowym 1988 roku – BIULETYN WOJENNY
            Nr 70, Grudzień 1987”

            .......

            Dziewczyny były trochę zawiedzione, że musiały same ciąć wydrukowane
            kartki A4 na pół. Aż 1500 szt., małą gilotynką do fotografii. Po
            prostu nie było możliwości przecięcia na raz w introligatorni, po
            wydrukowaniu, z obawy o ujawnienie wykonawcy, a druk pojedyńczy,
            dwustronny, dwubarwny, zmusiłby do dwukrotnie dłuższego przebywania
            dwóch osób w oparach rozpuszczalników nitro, w ciasnym, słabo
            wentylowanym pomieszczeniu.

            Ale najwiekszy zawód je spotkał ze strony ich kolegi, zasłużonego
            tak jak i one, że gdy po całej nocy cięcia, stawiły się do
            Okrąglaka, gdzie zaplanowano akcję ulotkowa. Nie umiał rozrzucić
            tych ulotek i cała paczka spadła pod nogi jakiegoś tajniaka...
            • negrar Re: wspomnienie z czasu późniejszego. Czy nieaktu 01.09.10, 08:45
              Wspaniała historia.
              • Gość: 007 Re: wspomnienie z czasu późniejszego. Czy nieaktu IP: *.icpnet.pl 01.09.10, 09:08
                Pani prof. Brygida Kurbis, historyk czasów średniowiecza
                Osoba szlachetna, żyjąca poszukiwaniem prawdy historycznej, wierząca
                w Boga i uczestnicząca w życiu wspólnoty chrześcijan, grupujących
                sie przy kościele Ojców Dominikanów.

                W stanie wojennym wygłaszająca wykłądy na temat historii Polski. Po
                jednym z nich, w Koninie, zatrzymana w drodze na dworzec przez
                milicję i przesłuchiwana trzy godziny. Nie chciała, jak mi
                powiedziała w rozmowie, by Ją ktokolwiek odprowadzał, wiedząc, że
                może te osoby narazić na wiele większe szykany.

                Podczas pobytu Jana Pawła II w Poznaniu, w roku 1983, wręczono Mu
                dokument w postaci kalendarium stanu wojennego, dzień po dniu. Pani
                profesor przygotowała opracowanie wraz z zespołem współpracowników,
                zaufanych, także naukowców z Wydziału Historii. Objętość opracowania
                na formacie A4, wymagała oprawy grubości 10 cm. Maszynopis trzeba
                było powielić. Nie było czasu na przepisywanie na maszynie.
                Potrzebny był zaufany fotograf.

                Zrobił to, społecznie, Jarek Stanisławski, były prezes Poznańskiego
                Stowrzyszenia Artystów Fotografików. Pokonał początkowy strach. Po
                całonocnej pracy, wręczając materiały, powiedział: bierz i zapomnij
                kto to robił. Dla człowieka pracującego w tak zwanym wolnym
                zawodzie, uzależnionego od zleceń, wpadka była równoznaczna z utratą
                warsztatu i egzystencji. To dziś trudno sobie wyobrazić, ale wtedy,
                poza państwowymi etatami, egzystowała tylko nieliczna grupa osób –
                właśnie w tak zwanych „wolnych zawodach” – oraz prywatni
                rzemieślnicy czy właściciele małych zakładów. Władza miała sposoby,
                by zablokować współpracę państwowych zakładów z ludżmi skazanymi na
                niebyt. Istnienie w każdym zakładzie komórki kontrwywiadu, poza
                Podstawową Organizacją Partyjną PZPR, nie było od parady.

                Oprawę introligatorską zrobił pan Wojciechowski, znany nie tylko w
                Poznaniu introligator i producent tekturowych podkładów, oczywiście
                nie wiedząc do czego.

                Pani profesor była nie do końca usatysfakcjonowana. Chciała, żeby
                całość nie rzucała sie w oczy, a tu lniane płótno i na dodatek
                miedziana tabliczka z wytrawionym znakiem poznańskiego spotkania...
                Ale udało się, przesyłka dotarła bez przeszkód do Adresata, choć
                bezpieka węszyła...

                Takie współdziałanie wymagało absolutnego zaufania. Pani profesor
                poznała mnie bodajże w roku 1974. Przyszedłem i powiedziałem mniej
                więcej tak: Pani profesor, Muzeum Początków Państwa Polskiego w
                Gnieźnie, powstanie tak czy inaczej. Pani odmowa uczestnictwa (brak
                odpowiedzi przez 6 miesięcy na pismo zapraszajace) nie zamknie drogi
                innym, gotowym na współpracę z władzami i wykonanie tego, co one
                chcą tam uczynić, czyli stworzyć miejsce indoktrynacji dla młodzieży
                polonijnej i dla tubylców. Jak to będzie naprawdę wyglądało, zależy
                od realizujących uczestników przedsiewzięcia. A nieobecni nie mają
                racji. Trzeba spróbować, co można zrobić. Przekonałem do udziału, do
                którego zaprosila jeszcze panią prof. Kłopocką. Prof. Krzyżaniakowa,
                trzecia współautorka scenariusza naukowego, deklarowała wspólpracę
                od początku...

                Historia powstawania Muzeum, jako przykład ilustrujący czasy i ludzi
                PRL-u, jest interesująca sama w sobie. Ale to już na inną okazję...
          • lili_marleen Re: 30 lat temu: Poznań też stanął 01.09.10, 08:06
            W życiu zawsze ceniłam i cenię odwagę. Pani Krzywonos to symbol nie tylko odwagi
            ale i poświecenia. Przekręcanie jej nazwiska, w ramach jakiegoś swojego protestu
            uważam za rzecz niegodną, niegodną mężczyzny - zwłaszcza.
            Istnienie for internetowych to jeden efektów wolności jaką możemuy się cieszyć
            dzięki takim ludziom jak pani Krzywonos. Niestety z tej wolnosci także
            korzystają rózni idioci i inni niespełnieni w życiu dewianci. Ty wpisałeś się
            właśnie do tej ostatniej najmniej pozytecznej grupy. I co? Dobrze Ci z tym?
            • wlodzimierz_nowak Re: 30 lat temu: Poznań też stanął 01.09.10, 15:05
              Dziękuję Tobie za tę cierpliwość. Mnie już czasem nie starcza na takie proste i
              logiczne słowa. Zobaczysz, że one mu się przydadzą. Za kilka lat dojrzeje i to
              do niego dotrze ;-)
              • Gość: 007 wspomnienie z czasu nieco późniejszego... IP: *.icpnet.pl 02.09.10, 00:29
                W 2009 roku IPN zorganizował w Poznaniu wspominki dotyczące
                działaniom tak zwanej Kultury Niezależnej. Krótko stała nawet przed
                Muzeum Narodowym okazjonalna wystawka. Na stronie
                internetowej:www.ipn.gov.pl/ftp/pub/rkn/plastyka_wystawa.pdf
                można między innymi przeczytać:

                „Jedną z najbardziej udanych ekspozycji była „Polska Pieta”
                dedykowana Poznańskiemu Czerwcowi 1956, zorganizowana w kościele
                Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu przez Jerzego Brukwickiego, przy
                współpracy Wojciecha Mullera i Andrzeja Piątka; architekturę wystawy
                projektował Aleksander Kuczma, funkcję komisarza pełnił Juliusz
                Kowalski. Przymiotnik „polska” w tytule podkreśla związek z
                najnowszymi dziejami Polski. Warto zauważyć, że łacińskie pojęcie
                pietas oznacza nie tylko opłakiwanie, czy pobożność, ale także
                miłośc rodzicielską i miłość ojczyzny. Wystawa cieszyła się wielkim
                powodzeniem, po Poznaniu prezentowana była we Wrocławiu, katowicach,
                Krakowie, Gdańsku i Warszawie”.

                No i jeszcze podpis pod jednym ze zdjęć:
                „W czasie trwania wystawy Służba Bezpieczeństwa otoczyła teren
                kościola i uniemożliwiła wyjście zwiedzajacym. Musieli więc oni
                spędzic noc wśród wystawianych dzieł sztuki. Dopiero przyjazd
                arcybiskupa Henryka Gulbinowicza z Wrocławia spowodował odblokowanie
                wystawy.”

                Zacznijmy od tego, że Abp Gulbinowiczu, nie przyjechał z Wrocławia,
                by uwolnić spragnionych sztuki a „obstawionych esbecją”, ale
                przyjechał taksówką z posiedzenia ... biskupów, którzy w przededniu
                otwarcia wystawy, mieli swoje spotkanie w Poznaniu. Przyjechał w
                godzinach południowych, w przerwie obrad. W tym czasie komisarz
                wystawy, Juliusz Kowalski, został zatrzymany na kilka godzin i miał
                rewizje w domu, podczas której zarekwirowano mu maszynę do pisania.

                Ale najistotniejsze jest to, że wydarzenie miało miejsce
                r o k w c z e ś n i e j, w czerwcu 1985,
                i nie dotyczyło wystawy „Pieta polska”, a innej, która rozpoczęła na
                terenie parafii zamieszkałej przez „cegielszczaków”, współpracę z
                Duszpasterstwem Środowisk Twórczych.

                Ta wystawa nosiła tytuł: CZAS SMUTKU, CZAS NADZIEI, jej komisarzem
                był także J. Kowlski, zamieszkujący na tym terenie i majacym dobre
                kontakty z księżmi, a autorem także był J. Brukwicki.

                Ponieważ plakat zrobiony został przez warszawskiego twórcę,
                Bokiewicza, który nie wpisał informacji szczegółowych, zrobiona
                została doklejka, biegnąca skosem, u dołu plakatu, o treści:
                KRAJOWA WYSTAWA MALARSTWA I GRAFIKI – kaplica kościoła Matki Boskiej
                Bolesnej, Poznań Głogowska 97
                czynna od 30 czerwca do 14 lipca w godz. 10-17
                w rocznicę czerwca
                Duszpasterstwo Środowisk Twórczych
                w Poznaniu + znak ŚT

                A wracajac do Abap Gulbinowicza, który działając poza terenem
                własnej jurysdykcji, nie tylko robił „kuku” Abp-owi Strobie, ale
                także dawał popis aktorski, ponieważ na swoim terenie trzymał
                twórców krótko „przy uździe”. (Można zapytać o to wrocławian).
                Całe „otoczenie terenu kościoła” przez SB to jeden samochód
                z „delegowanymi” do obserwacji non stop...

                {Tak tworzą sie mity, niekoniecznie o „przeskakiwaniu przez
                płot”...)

                To wyjaśnienie należy się tym wielu, niewymienionym z nazwiska
                ludziom, reprezentującym i plastyków, i literatów, którzy skupieni
                w Duszpasterstwie Środowisk Twórczych, działajacym pod opieką
                ks. Lewandowkiego, Dyrektora Muzeum Archidiecezjalnego,
                którzy uczestniczyli także fizycznie, w przygotowaniu tej pierwszej
                wystawy, jak i prowadzonej w stanie wojennym działalności.

                Nie doszło by do wystawy „Pieta polska” bez poprzedzających o rok
                doświadczeń, ale jeszcze dwóch czynników. Pierwszy – to odważni
                księża w tej Parafii, a drugi – odważni mieszkańcy wspólnoty
                parafialnej – Cegielszczacy, z Markiem Lenartowskim na czele.

                W historii parafii czytamy: „ks. prałat Bolesław Exler, człowiek
                wielkiego serca i odwagi. Lata jego posługi (od 1982) to okres
                remontów kościoła. To także czas stanu wojennego i walki o wolną
                Ojczyznę. Począwszy od 19 grudnia 1984 roku, w kościele na Łazarzu
                co miesiąc w tym dniu jest odprawiana wieczorna Msza św. za Ojczyznę
                wraz z prośbą o rychłą beatyfikację ks. Jerzego Popiełuszki.”

                Z Informacja IPN-u omawiajaca wystawę „Pieta Polska”, nie dowiemy
                się nic, o panującej atmosferze w tej wspólnocie, dzięki której
                mogło dojść do takich wystaw.

                W gruncie rzeczy, nie chodziło o „udaną ekspozycje”, które dziś
                stanowi znakomity wpis do życiorysu. To była samorealizacja działań
                wolnego społeczeństwa, które we wspólnocie dokonuje wymiany
                doświadczeń zawodowych, bez pomocy i cenzury państwa. Ci ludzie
                chcieli spotkać się z twórcami, traktując to jako wspólne święto,
                także przy wspólnym stole, na którym, w niedziele po południu
                pojawiły się wypieki, sałatki kanapki, zrobione przez parfianki i
                także przez artystki, które nie mogąc inaczej uczestniczyć, chciały
                chociaż w ten sposób podkreśliś więź.

                Minęło ponad 25 lat, a w mojej pamięci trwają stale wspomnienia tej
                atmosfery, jakże odmiennej od panujacej na oficjalnych spędach, typu
                sypozjum na temat >kultura w miejscu pracy<...

                W uszach brzmi też stale okrzyk: „przejście dla profesora Leszka
                Nowaka z rodziną”. To wydaje sie być żartem, ale miało miejsce
                wtedy, wieczorem, kiedy w sali Domu Parafialnego, odbywał sie występ
                „teatru 8-dnia”. Marksista, który zamanifestował swój sprzeciw
                władzy ludowej, przyjmowany z honorami na terenie parafii przez
                robotników i niezależnych artystów...

                (Tłok był wielki, bo liczba miejsc ograniczona, przedstawienie było
                biletowane, a stojący na baramce wykonawca biletów, miał zadanie
                sprawdzać ich autentyczność, stąd ta pamięć).

                I nawiązując, do ostatnich dyskusji nad poparciem Palikota przez
                aktorów tego teatru, to moje wrażenie, jakie wtedy powstało, przy
                pierwszym spotkaniu i zarazem ostatnim, że wpisując sie w atmosferę
                spontaniczności, była to raczej zbiorowe uczestnictwo w wydarzeniu
                magicznym, podczas którego nieliczni, dopuszczeni do głosu,
                wypowiadaja słowami emocje grupy.

                „Teatr” Palikota działa na podobnych zasadach...




            • Gość: Henryk Prostonos Re: 30 lat temu: Poznań też stanął IP: *.173.6.132.tesatnet.pl 02.09.10, 15:54
              Widzę, że nic z tego nie zrozumiałaś:

              W życiu zawsze ceniłam i cenię odwagę. Pani Krzywonos to symbol nie tylko odwag
              > i
              > ale i poświecenia

              Patos, patos i jeszcze raz patos, zupełnie zresztą niepotrzebny i nie na miejscu, bo jak widać po
              zjaździku solidarności dla jedych to symbol odwagi, a dla innych zdecydowanie nie. Tak więc trochę
              więcej tolerancji, miła Pani.

              Przekręcanie jej nazwiska, w ramach jakiegoś swojego protest
              > u
              > uważam za rzecz niegodną, niegodną mężczyzny - zwłaszcza.

              Z przykrością musze stwierdzić, że po takim tekście, podejrzewać Cię zaczynam o mizoandryzm.

              Istnienie for internetowych to jeden efektów wolności jaką możemuy się cieszyć
              > dzięki takim ludziom jak pani Krzywonos.

              No tutaj to już po bandzie nieźle jedziesz. A o wolności trochę wiem, zapewniam Cię o tym


              Niestety z tej wolnosci także
              > korzystają rózni idioci i inni niespełnieni w życiu dewianci.

              A tutaj, z uśmiechem na twarzy godnym osoby niegodnej, moge się z tobą zgodzić. Poza jednym
              małym wyjątkiem. Jestem jak najbardziej spełniony życiowo - jak to spiewał M. Jackowski: oprócz
              błękitnego nieba, nic mi dzisiaj nie potrzeba (a dzisiaj akurat pada niestety).

              I na koniec drobna konkluzja. Zawsze mnie ciekawiło co też kiełkuje w mózgach takich ponuraków i
              smutasów jak ty czy kolega od "trzeciej ramy". To mniej więcej tak, jak z dowcipami - na przykład o
              żydach, każdy je słyszał, wielu nawet opowiadało w towarzystwie, prawie wszyscy się śmiali. A więc
              jak można coś takiego opowiadać i do tego jeszcze rechotać - przecież holokaust, przeciez miliony
              ofiar, przecież to NIEGODNE tych ludzi, którzy zginęli. A więc odpowiem Ci - ano można !!!. Wielu, a
              nawet bardzo wielu tak robi i nie widzi w tym nic zdrożnego, a wręcz przeciwinie, to ich śmieszy. A
              jako osobie nad wyraz inteligentnej nie będę tego rozwijał, dlaczego można, odpowiedz sobie
              sama. Wierzę w Ciebie, dasz radę.
              Ja wiem, przekręcenie nazwiska po prostu Cię nie bawi - i to jestem w stanie zrozumieć. Ale cała
              argumentacja, która za tym idzie jest dla mnie nie do przyjęcia. Założyłaś w związku z tym
              apriorycznie, że jestem debilem i twoje dalsze wynurzenia zmierzały w kierunku z jednej strony
              pokazania mi tego, a z drugiej - pytania o moją kondycję psychiczną w związku z tym. Cóż,
              pozostaje mi tylko swierdzić - bardzo mi Ciebie żal. Żyj sobie w tym świecie ułudy, patosu, ludzi
              dzielonych na dobrych i złych, zdrowych i chorych, normalnych i idiotów. Ale pozwól też żyć innym,
              inaczej myślącym, czy wreszcie przekręcajacym nazwisko "wielkiej bojownicznki o wolności i
              demokrację".
              Mimo wszystko pozdrawia Cię dewiant z ostatniej najmniej pożytecznej (nie chce być pożyteczny i
              nigdy nie chciałem, więc to akurat odwróciło się w komplement) grupy.
              Henryk Prostonos
              • lili_marleen Re: 30 lat temu: Poznań też stanął 05.09.10, 08:04
                Panie Heniu,

                Z wiekiem człowiek staje się konserwatywny. Jednak jak rację ma stara prawda -
                kto nie był za młodu rewolucjonistą ten na starość skończy, mówiąc delikatnie,
                jako zgorzkniały tetryk. Coś mi się zdaje, że Pana nie ominęła ta przypadłosć.

                Mój konserwatyzm związany z wkraczaniem w wiek dojrzały wyraża się z
                przywiązaniem do idei wyznawanych w młodości, niezgodą na deptanie podstawowych
                konwenansów ze szczególnym uwzględnieniem plucia na pomniki i szczania na
                miejscach straceń.

                To że Panu odpowiadam oznacza że daję Panu jeszcze szansę albowiem zwykle po
                jednym poście znikam, gdy wyczuję kogoś nieroztropnego.

                Łączę również pozdrowienia
    • lili_marleen Bohaterowie ostatniej godziny 02.09.10, 08:00
      Tak naprawdę to poza bezdyskusyjną wtopą z Rozwalakiem na samym poczatku stanu
      wojennego nasze miasto niestety nie zapisało się w tamtym czasie zbyt
      walecznie. Pamietnego lata 1980 roku gdy od Lublina poprzez Ursus po Gdańsk i
      Szczecin po Polsce rozlała się fala strajków Poznań dziarsko pracował. Są
      świadectwa że docierajace do naszego miasta towarowe wagony z centralnej
      Polski miały wypisane wapnem na burtach, że Poznaniacy to nie Polacy. Tak
      naprawdę u nas zastrajkowano 31 sierpnia 1980 - czyli "za pieć dwunasta".
      W stanie wojennym w Poznaniu nie było lepiej. Krążył dowcip, ze burzliwe
      antyrządowe manifestacje odbywają się cyklicznie we wszystkich polskich
      miastach z wyjatkiem trzech: Wilna, Lwowa i Poznania.

      Może to był wynik pragmatyzmu Poznaniaków, niechęci do pakowania się w
      awantury z i tak dużo silniejszym przeciwnikiem, zamiłowania do porządku -
      obojętnie jaki on jest. Wszak już wcześniej mówiło się że w Poznaniu
      partyzantka nie ma szans - bo jest zakazana.
      Ordnung muss sein!


      -
      • Gość: 007 Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.icpnet.pl 03.09.10, 11:37
        Cechą Polan było myślenie racjonalne. Będąc od wieków w pierwszej linii naporu germańskiego, woleli
        nawet chrzest z rąk misjonarzy przychodzących z południa...

        A wielkopolscy liderzy postępu jeździli uczyć się zasad nowoczesnego rolnictwa i organizacji przemysłu
        do Holandii i Anglii...

        A co do partyzantki, do było to o tyle trudniejsze, niż gdzie indziej, że był to teren pełen „Wielkopolan”
        o korzeniach niemieckich...
        • lili_marleen Re: Bohaterowie ostatniej godziny 03.09.10, 14:17
          Zwłaszcza w czasie stanu wojennego ci "Wielkopolanie o niemieckich korzeniach"
          skutecznie blokowali jakiekolwiek inicjatywy dotyczące społecznych akcji
          protestacyjnych przeciw komunistycznym porzadkom. Nawet ówczesny tutejszy
          arcybiskup Stroba musiał mieć te "korzenie" albowiem dość wytrwale usuwał na
          wieś co bardziej wojowniczych , opowiadajacych się za solidarnościową opozycją
          księzy.
          Są przesłanki że ci niemieckoukorzenieni Poznaniacy przybyli z NRD. Jakże
          bowiem inaczej wytłumaczyć ich antysolidarnosciową zajadłość?
          • Gość: 007 Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.icpnet.pl 03.09.10, 16:35
            lili_marleen napisała:
            „Może to był wynik pragmatyzmu Poznaniaków, niechęci do pakowania się w
            awantury z i tak dużo silniejszym przeciwnikiem, zamiłowania do porządku -
            obojętnie jaki on jest. Wszak już wcześniej mówiło się że w Poznaniu
            partyzantka nie ma szans - bo jest zakazana.
            Ordnung muss sein!”

            no ale na szczęście mieszkali w Poznaniu Bambrzy i ratowali honor:

            „/..../Brali udział zarówno w Powstaniu Wielkopolskim, wojnie z bolszewikami 1920 r., jak i
            szczególnie w ruchu oporu w czasie II wojny światowej.”
            prof. M. Paradowska
            www.poznan.pl/mim/public/turystyka/pages.html?id=4791&instance=1017&parent=0&lang=pl

          • Gość: Do Lili Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.versanet.de 03.09.10, 18:18
            Czytam tak Lili te Twoje wypowiedzi na temat tamtego okresu i przecieram oczy ze
            zdziwienia.Coz Ty mozesz wiedziec w zasadzie o owych czasach,skoro mialas
            tylko jeden krzyzyk.Sama sie przyznalas,ze konczysz czwarty w jednym z postow
            na tym forum.Aby Cie utwierdzic w tych datach,przypomnij sobie ta dziewczynke na
            rolkach w zime na zdjeciu.Bylo to,jak se dobrze przypominam,koniec lat
            siedemdziesiatych i Ty stwierdzilas,ze moglas tak wygladac 10 lat pozniej.Wiec
            cos mi tu nie gra Lili,zaczynam tracic wiarygodnosc do Twojej osoby,poniewaz
            wtedy "bawilas" sie jeszcze lalkami.Rownie dobrze,moge sie wypowiadac o bitwie
            pod Mokra,ale czy bede wtedy rownie wiarygodny,nie bedac swiadkiem tych
            wydarzen?Sorry,mam dzisiaj maly dolek nizowy i dlatego kiepski humor.Ordnung
            muss sein Lili!Pozdrawiam
            • Gość: 007 Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.icpnet.pl 03.09.10, 21:34
              lilii napisała: >>Nawet ówczesny tutejszy arcybiskup Stroba musiał mieć te "korzenie" albowiem
              dość wytrwale usuwał na wieś co bardziej wojowniczych , opowiadajacych się za solidarnościową
              opozycją
              księzy.<<

              Istotnie, ks. Marciniak, odprawiajacy Msze za Ojczyznę w kościele Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu,
              został osobiście wywieziony przez Bpa Stanisława Napierałę, do parafii pod ... Klempiczem.

              Tam, poza spełnianiem obowiązków proboszcza, podjął działania wspierające protest przeciwko
              budowie elektrowni atomowej, wyposażanej w urządzenia z ZSRR.

              Był znów w miejscu wymagającym odwagi działania. Można powiedzieć, że zarówno Ks. Biskup,
              jak i On, byli uczestnikami splotu okoliczności chroniących przed możliwymi, fatalnymi skutkami
              przestarzałych technologii...

              Dalsze losy Obu Postaci potwierdzają prawdę, że każdy człowiek jest osobowością złożoną. Nikt nie
              ma patentu na czynienie wyłącznie dobra lub wyłącznie zła...
              • lili_marleen Re: Bohaterowie ostatniej godziny 05.09.10, 08:51
                Gość portalu: 007 napisał(a):

                >
                > Istotnie, ks. Marciniak, odprawiajacy Msze za Ojczyznę w kościele Matki Boskiej
                > Bolesnej w Poznaniu,
                > został osobiście wywieziony przez Bpa Stanisława Napierałę, do parafii pod ...
                > Klempiczem.

                Sądząc po przytaczanych przez Ciebie szczegółach należelismy do tej samej parafii.

                Ks. Marciniaka zastapił wkrótce godnie Ks. Pacholczyk, choć nauczony
                doswiadczeniem poprzednika był już sporo powściągliwszy w wypowiedziach.
                Niemniej mimo zabiegów hierarchów usuniety Marciniak miał jednak następcę - jak
                wierszu Miłosza - "mozesz go zabić narodzi się nowy".

                Co do postawy ówczesnej "wierchuszki" koscielnej (w tym "naszego" Stroby) to
                poza nielicznymi wyjątkami większość biskupów wyznawała niestety zasadę "ora et
                colabora" z prymasem Glempem na czele.
            • lili_marleen Re: Bohaterowie ostatniej godziny 05.09.10, 08:09
              Czy trzeba być rówieśnikiem Hindenburga by wczuć się w klimat epoki po jego
              zwycięstwie pod Tannenbergiem?
              • Gość: 007 Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.icpnet.pl 05.09.10, 11:58
                Odmienność warunków, jakie zaistniały po 1989 roku, prowokuje do zbyt łatwych ocen postaw ludzi
                żyjących po 1945 roku. W okolicznościowych wspomnieniach wolę przywoływać fakty znane mi z
                własnego doświadczenia. To były czasy wymagające podejmowania decyzji zgodnych z własnym
                sumieniem, które na zewnątrz mogły wydawać się czasami niespójne ...

                Przypomnienie nazwiska Abp Stroby, uwolniło z mej pamięci kolejny obraz z nie tak odległej historii
                Poznania. Było to chyba pod koniec lat sześćdziesiątych, kiedy jednego dnia Jerzy Buszkiewicz,
                inżynier-architekt, pełniący obowiązki Architekta Miejskiego, wybrał sie z wizytą do Arcybiskupa
                Stroby, oczywiscie nieoficjalnie. Cel można streścić w zdaniu: jeżeli Kuria w tej chwili nie złoży
                wniosków o budowę kościołów na nowych osiedlach (Rataje, Winogrady, itd) to nigdy tam już
                kościoły nie powstaną, bo nie będzie miejsca.
                I trzeba pamiętać o tym, żeby pełnić funkcje kierownicze i mieć wpływ na bieg losów Miasta trzeba
                było w tych czasach być zaliczonym do „kadr nomenklatury”, czyli należeć do PZPR...

                Przy wszystkich błyskotliwych pomysłach, realizacjach, wygrywanych konkursach, a także
                prowadzonej pracy dydaktycznej, ta wizyta wydaje się z perspektywy lat, być najbardziej
                brzemiennym w skutkach działaniem Jurka, bo dotyczącym wspólnoty setek tysięcy poznańczyków-
                chrześcijan...
                A, że jak każda wybitna osobowość, miał także pomysły nie zawsze trafne , cóż...

                Poznaliśmy się przy pracy nad przygotowaniem projektu konkursowego na pomnik w Chełmnie nad
                Nerem, w roku 1961, w domu Józefa Stasińskiego, rzeźbiarza, mojego nauczyciela z Liceum. Jako
                już student I roku PWSSP „robiłem za sztyfta”, czyli wykonywałem makiety dla dwóch projektów,
                które Twórcy przygotowywali na konkurs (nauka z rekompensatą na materiały ...do nauki zawodu).
                Podczas pracy przyszedł mi do głowy własny pomysł, ale mogłem się do niego zabrać dopiero po
                skończeniu tego, do czego się zobowiązałem, o wpół do trzeciej, w nocy poprzedzajacej termin
                oddania prac. Kasia, żona Józefa, proponowała, że zrobi mi plansze sytuacyjne. Nie miałem jednak
                już sił, po kliku dniach pracy na okrągło.

                Jurek z Józefem wygrali konkurs, otrzymując drugą nagrodę, przy nieprzyznaniu pierwszej. Do dziś
                pamiętam słowa Józefa: „dobrze, że nie wziąłeś udziału, bo byłby drugi etap”. Mieli gest i postawę
                godną Mistrzów. Gdy doszło do realizacji pomnika, przypilnowali, żeby wykonawstwo ściany
                literniczej trafiło do mnie, studenta IV roku...

                • lili_marleen Re: Bohaterowie ostatniej godziny 06.09.10, 07:58
                  Gość portalu: 007 napisał(a):

                  > Było to chyba pod koniec lat sześćdziesiątych, kiedy jednego dnia Jerzy
                  Buszkiewicz,
                  > inżynier-architekt, pełniący obowiązki Architekta Miejskiego...

                  Rodzinę Buszkiewiczów znam osobiście. Starszy syn Jerzego - Jacek projektował
                  mój dom. Ojciec był w porządku. W latach sześcdziesiątych czy siedemdziesiątych
                  nikt przy zdrowych zmysłach nie traktował jak zdrajców ludzi zapisujacych się do
                  PZPR. To były takie czasy w których każdy kto chciał coś zrobić, mieć wpływ na
                  swoje otoczenie musiał mieć czerwoną legitymację, choćby po to by ówczesnego
                  zycia i zycia przyszłych pokoleń nie spaprali poprzez swoje niekompetentne i
                  szkodliwe decyzje nomenklaturowi ciemniacy czy karierowicze bez polotu. W
                  tamtych latach trzeba było sobie jakoś życie ułozyć, tym bardziej, że komuna już
                  okrzepła i podejmowanie z nią na tamtym etapie walki było rzucaniem się z motyką
                  na słońce.

                  Co innego lata osiemdziesiąte. Kryzys i doświadczenie Solidarnosci przeorało
                  świadomość i przywróciło nadzieję. Pojawiła się szansa na nowe lepsze życie i to
                  bez konieczności koegzystencji z komunistami. Kto wtedy współpracował z
                  dogorywającym reżimem albo był idiotą albo zdrajcą.
                  • Gość: 007 Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.icpnet.pl 06.09.10, 17:14
                    Z perspektywy lat pewne sytuacje wyglądaja wręcz groteskowo. Profesor Jan Węcławski, architekt, któremu „władza ludowa” nie mogła wybaczyć jego postawy katolika, nie miał szans na awans, o co wnioskowała nawet Rada Uczelniana ZSP, w pismach wysyłanych do Ministra Kultury.

                    Jako projektant nowego kościoła pod wezwaniem św. Jana Kantego, przy Grunwaldzkiej, przeżył „prawdziwą szkołę pokory”, jak sam mi mówił. Do chwili, kiedy proboszczem był ks. Aleksander Wożny, praca układała się pomyślnie, po zmianie proboszcza, jak napisane wyżej.

                    Z niezwykła kulturą i spokojem znosił inne upokorzenia, w postaci przetrzymywanie go latami na stanowisku adiunkta. Po śmierci prof. Cieślińskiego, dla uratowania Wydziału Architektury, władza zgodziła sie łaskawie na jego nominację na stopień profesora.

                    Jako Prorektor, pełniący obowiązki Rektora, doprowadzil do pierwszego wystąpienia reprezentacji organizacji młodzieżowych na posiedzeniu Senatu, w roku 1965. Gdy zaistniała możliwość wyboru nowego Rektora, Kierownik Wydziału Nauki KW, Jezierski, zapytany przeze mnie wprost o Jego szanse, odpowiedział: „nie, ta osoba nie może zostać Rektorem”.

                    Prof. Węcławski przeprowadził całą odnowę programu PWSSP, angażując nowych wykładowców (Abakanowicz, Zamecznik, Truszyński, Więcek-Wnukowa, Makowski, Świerzy, Berdyszak).

                    Rektorem został, w roku 1965 Stanisław Teisseyre, członek PZPR. Był to powrót do Poznania na to stanowisko, zajmowane w latach 1947-50. Nie mógł ścierpieć obok siebie kogoś, kto miał prawo uznawać się za odnowiciela Uczelni, robił więc wszystko, by doprowadzić do rezygnacji Węcławskiego z pracy w PWSSP.

                    Znane mi gorzkie słowa Profesora o tych faktach, mają potwierdzenie w tekstach panegirycznych, jakie były tworzone w formie „prac naukowych”, na temat historii PWSSP/ASP w Poznaniu, oczywiście zakłamujących prawdę.

                    Żeby nie być tak jak oni, to dodam, że wiem o tym, iż Teisseyre chodził pod koniec życia na nauki katechetyczne z dziećmi u Dominikanów, że się ochrzcił i z tego powodu stał się nieomal guru dla co poniektórych, z tak zwanego „środowiska Kultury Niezależnej”...

                    Po prof. Węcławskim pozostał kościół, Hotel Mercury, (projekt wygranego konkursu, razem z prof. Janem Cieślińskim i zespołem), po Teisseyre malarstwo socrealistyczne o treściach odpowiednich i podmalówki na fotopodkładach...
                    ..............

                    patrząc na wpisy typu: „Polska normalnieje? Religia fora ze szkół.” widać, że historia zatoczyła koło....
                    • lili_marleen Re: Bohaterowie ostatniej godziny 07.09.10, 07:06
                      Gość portalu: 007 napisał(a):

                      > patrząc na wpisy typu: „Polska normalnieje? Religia fora ze szkół.”
                      > widać, że historia zatoczyła koło....
                      Owszem zatoczyła ale w odwrotnym kierunku.
                      Zauważ, że to "inicjatywa oddolna". Bynajmniej nie sterowana przez władze - czyste obywatelskie postulaty. Taka społeczna odpowiedź na lata pychy, wiarołomstwa, pogardy, chciwości i nietolerancji przedstawicieli kościoła.
                      Mam dziecko w wieku gimnazjalnym. Większośc jego kolegów z utęsknieniem wypatruje czekajacego ich w tym roku bierzmowania. Po tym sakramencie - z religią, z chodzeniem do koscioła - koniec. Przynajmniej tak deklarują. Oto żniwo instytucjonalizowania wiary, uzywania jej jako narzedzia polityki oraz źródła dochodów. Szkoda, bo było już tak pieknie...
                      • Gość: 007 Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.icpnet.pl 07.09.10, 07:53
                        lili napisała: „Zauważ, że to "inicjatywa oddolna". Bynajmniej nie sterowana przez władze - czyste obywatelskie postulaty.”

                        wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80271,8340723,SLD__Nastapil_przechyl_w_strone_jednej_religii.html
                        • lili_marleen Re: Bohaterowie ostatniej godziny 07.09.10, 08:16
                          To koniunkturalne podwieszanie się pod wzbierajacą od dłuzszego juz czasu falę. Niech SLD przypomni sobie kapitulancką postawę w tym wzgledzie rzadu Millera.
                          • Gość: 007 Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.icpnet.pl 07.09.10, 13:16
                            Gdyby nawet Jan Góra, Dominikanin, nauczał religii w każdej szkole, to i tak doszło by do spięć, bo i On nie jest wolny od obciążeń czysto ludzkich. Sięgając do wspomnień, przypominam sobie Jego własne słowa i słowa Pani profesor Kurbis: „Najważniejsze dla mnie jest pisanie książek” i „Czy ten Jasiu zwariował, myśli, że my będziemy za niego robić Jego robotę?” To była reakcja na próbę powołania Rady Duszpasterskiej z Zacnych Osób i zagonienia ich do roboty ... duszpasterskiej...To było bardzo dawno. Dziś jest innym człowiekiem, który na całe szczęście potrafi zdobyć się na trochę samokrytycyzmu...

                            Dzieci nie tylko kształtuje szkoła i księża. Przede wszystkim kształtuje dom.
                            Tak się składa, że miałem możność uczestniczenia w powstawaniu społecznej szkoły podstawowej w Poznaniu. Wśród rodziców osoby należące do elity solidarnościowej, pełniącej wysokie funkcje w życiu państwowym, ale i świata interesów. Znając postawy co niektórych politykow z różnych sytuacji życiowych, a także dotyczących mnie osobiście w obszarze realizacji umów o pracę, nie byłem zdziwiony traktowania szkoły na zasadach „ja płacę – ja wymagam prowadzenia szkoły ... według mojego widzi mi się”.

                            Szkoła mająca markę szkoły katolickiej, przyciagała wszystkich, ktorzy poszukiwali „markowej” szkoły, nawet takich, którzy przed laty otrzymawszy dzięki mnie zatrudnienie, zdefraudowali moje własne pieniądze i zaprowadzili mnie do prokuratury. Zakładam, że się zmienili...

                            Jestem ciekaw, kto miał większy wpływ na ukształtowanie się osobowości ich dzieci. Ksiądz katecheta, opowieści o „czarnych hienach” czy przykład własnych rodziców...

                            • lili_marleen Re: Bohaterowie ostatniej godziny 09.09.10, 07:07
                              Gość portalu: 007 napisał(a):

                              > Gdyby nawet Jan Góra, Dominikanin, nauczał religii w każdej szkole, to i tak do
                              > szło by do spięć, bo i On nie jest wolny od obciążeń czysto ludzkich

                              Co do postaci dominikanina Góry wolę nie zabierać głosu. Napisałeś, że kazdy jest tylko człowiekiem, jednak po osobie duchownej raczej nie nalezy spodziewać się natrętnych propozycji ciemnych interesów. Ja taką propozycję otrzymałam i... zatkało mnie na tyle mocno, ze uczucie niesmaku, straty szacunku, w przypadku tego zakonnika, trwa do teraz.

                              > Jestem ciekaw, kto miał większy wpływ na ukształtowanie się osobowości ich dzie
                              > ci. Ksiądz katecheta, opowieści o „czarnych hienach” czy przykład w
                              > łasnych rodziców...

                              Ks. Tischner powiedział kiedyś „Nie spotkałem nikogo, kto stracił wiarę po przeczytaniu Marksa i Lenina, natomiast wielu straciło ją po spotkaniu z własnym proboszczem”
                              To - by pozostać w klimatach tischnerowskich - niestety "świnta prowda".
                              Jak brałam ślub kościelny - 300 zł w kopercie położone na biurku proboszcza załatwiło brak kartki od spowiednika o przejściu przez sakrament pokuty oraz brak pisemnego dowodu na bierzmowanie mojego męża. Takich "kwiatków" każdy z nas może przytoczyć wiele. Oczywiście nikt nie jest doskonały, także proboszcz. Niemniej tę wiedzę o ludzkiej słabości nabywa się z wiekiem. Dzieci i młodzież z natury rzadko chcą iść na kompromisy - oni widzą co wyprawiają katecheci w szkołach, czytają doniesienia o tuszowaniu afer pedofilskich w kościele, wreszcie widują na uroczystościach kościelnych i państwowych byłego poznańskiego arcybiskupa. Dzieciaki wyciągają wnioski, są to wnioski z natury być może niedojrzałe, ale równie naturalnie okrutnie bezkompromisowe. Dobrze gdy kończy się na deklaracjach typu Jezus - tak, kosciół - nie. Gorzej jak w ogóle odchodzą od wiary, kojarząc w sposób dla nich oczywisty kościół z Panem Bogiem.
                              • Gość: 007 Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.icpnet.pl 09.09.10, 21:02
                                W sytuacji korupcyjnej zawsze są dwie strony – ta która bierze i ta która daje...

                                W ciągu 53 lat pracy zawodowej dałem jeden raz łapówkę. Było to w latach osiemdziesiątych, po wprowadzeniu stanu wojennego, i po półtora roku bez pracy, kiedy wszystkie oszczędności się skończyły. Hasło „nie współpracować z władzą” zupełnie inaczej wygląda w wolnym zawodzie, niż z pozycji zatrudnonych ... na państwowych etatach,
                                gdzie wykonywanie swoich obowiazków traktowane było za rzecz oczywistą...
                                Chociaż czasami w myśl hasła „oni myślą, że mi płacą, a ja myślę, że pracuję”.

                                Tak jak napisałaś w sprawie członkowstwa w PZPR do roku 1980, podobnie traktowane było realizowanie zleceń na rzecz oficjalnych instytucji, wojska, itd.
                                W stanie wojennym władza organizowała wystawy za granicami Polski, wysyłając prace ze zbiorów muzealnych współczesnych twórców, by pokazać ich poparcie, dla systemu. Tak co niektórzy dowiedzieli się z gazet, że brali udział na przykład w wystawie w Paryżu...

                                I był problem, kiedy pojawiła się możliwość zlecenia, a dyrektor zjednoczenia wyraźnie nadmieniał o „prowizji”. I nie było to w sytuacji, gdy on dotrał do mnie, zadając sobie trud poszukiwań...

                                Dziś jest o wiele bardziej zrozumiała sytuacja człowieka, który jest na permanentnym bezrobociu, a tylko od jego zdolności organizacyjnych, a przede wszystkim jakości „towaru”, jaki proponuje, zależy jego egzystencja, a także jego rodziny. Przed 1989 r. każdemu się wydawało, że zlecenie dla twórcy jest rodzajem pracy dodatkowej, do podstawowej pensji, którą w jakimś miejscu pobiera, tak jak wszyscy...

                                Stąd było z jednej strony głoszenie haseł, że z władzą się nie współpracuje, a z drugiej strony wiele środowisk oczekiwało współdziałania „dla sprawy”, oczywiście w darze, tak jak to oni czynią, po wyjściu z pracy, czasami „zaopatrując” się w niej w potrzebne materiały...

                                Pamiętam jedno takie spotkanie z czołową działaczką podziemia w domu Juliusza i jej oczekiwanie na wyprodukowanie nakładu tysięcy pocztówek, przy z góry określonej cenie, która zmuszała by mnie do ufundowania nie tylko projektu... Tylko z czego dołożyć? Żadnej wiedzy o kosztach utrzymania pracowni, materiałów, które często z racji sporadycznego zaopatrzenia, musiały być kupowane na zapas, za pożyczane pieniądze, by można było coś zrobić, kiedy pojawi się okazja do zarobienia, a wtedy może ich nie być.

                                Dając 10%, pocieszałem się, że wręczane dyplomy pracownikom zjednoczenia, za pracę 35, 30, 25, 20, 15 i 10 lat, dadzą im satysfakcję. Bo były to dyplomy nieosiągalne gdzie indziej: okładka z czerpanego papieru zamykana na okrągły guzik, z wytłaczanym znakiem firmowym, wkład z papieru importowanego, nadruk kolorowy sitodrukiem. Podobne dyplomy, dostarczane w transzach zamówień raz na dwa lata, Międzynarodowe Targi Poznańskie wręczyły w ciagu lat 1976 - 1990 ponad 27 tysięcy, głowom państw, delegacjom rządowym, wystawcom. Tam jakość była doceniona bez oczekiwań gratyfikacji. Mieli także wiedzę o cenie produktu tej klasy na zachodzie...
                                • lili_marleen Re: Bohaterowie ostatniej godziny 10.09.10, 07:21
                                  Gość portalu: 007 napisał(a):

                                  > W sytuacji korupcyjnej zawsze są dwie strony – ta która bierze i ta która
                                  > daje...

                                  Twoja wypowiedź zrównuje mnie moralnie z opisywanym przeze mnie wiarołomnym proboszczem, w którego parafii miał się odbyc nasz ślub. Jednak tak nie jest. Kasa, którą połozylismy wielebnemu na biurku była zwyczajowym datkiem jaki każdy zwykle daje załatwiając ślubne formalności. Proboszcz po bezceremonialnym zajrzeniu do koperty jednak potraktował to inaczej, albowiem od tego momentu przestał już uzalezniać wydanie zgody na nasz ślub od doniesienia wymienionych wcześniej teoretycznie obligatoryjnych zaświadczeń. Inna rzecz, że NIGDY nie otrzymałam ani od niego ani od innego duchownego żadnego pokwitowania za jakąkolwiek przekazaną gotówkę. To jest temat szerszy, nie mniej w dobie powszechnego w Polsce rozliczania się bez rachunków - uważam tę kwestię za równie naganną. Wchodząc w nastrój przytaczanych w tym temacie wspomnień z okresu walki z komuną o wolny i praworządny kraj, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że wielu celów nie udało się niestety osiągnać, w tym uczciwości, także wobec państwa, NASZEGO państwa, także i przede wszystkim w naszych szeregach


                                  > Pamiętam jedno takie spotkanie z czołową działaczką podziemia w domu Juliusza i
                                  > jej oczekiwanie na wyprodukowanie nakładu tysięcy pocztówek, przy z góry okreś
                                  > lonej cenie, która zmuszała by mnie do ufundowania nie tylko projektu...

                                  To była typowa maniera w tamtych czasach. U mnie w domu była skrzynka na którą zgłaszali się dostawcy podziemnej prasy i wydawnictw. Wśród znajomych ojciec z bratem uczniem VIII LO uruchomili sieć dalszej dystrybucji tych rzeczy. NIKT z tych ludzi nie brał ani grosza za swoją pracę. Nawet nieraz dokładał do "interesu" wożąc te wydawnictwa własnym autem ( w razie wpadki ryzykował dodatkowo utratę pojazdu jako narzędzia przestępstwa, w ten sposób utracił swojego malucha nieżyjący już Maciej Frankiewicz) albo wynajmując taksówki. Etos tamtych lat wymagał od ludzi poświęceń i bezinteresowności i oni na to szli. Na tym polegała wielkość tamtego okresu.

                                  • Gość: 007 Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.icpnet.pl 10.09.10, 20:06
                                    Lili napisała:
                                    >Twoja wypowiedź zrównuje mnie moralnie z opisywanym przeze mnie wiarołomnym proboszczem, w którego parafii miał się odbyc nasz ślub.<

                                    i sięgajac do wyjaśnienia do poprzedniego tekstu:

                                    >Jak brałam ślub kościelny - 300 zł w kopercie położone na biurku proboszcza załatwiło brak kartki od spowiednika o przejściu przez sakrament pokuty oraz brak pisemnego dowodu na bierzmowanie mojego męża. Takich "kwiatków" każdy z nas może przytoczyć wiele.<

                                    Ja znam przykłady, kiedy mający za sobą bierzmowanie, z własnej woli zrezygnował ze ślubu kościelnego, bo miał w tym momencie swoje wewnętrzne powody. Jeżeli powodem braku dowodu bierzmowania męża była jakaś sytuacja nadzwyczajna, a bierzmowanie się odbyło lub takie zapewnienie padło, a brak kartki nie był wynikiem nie odbycia spowiedzi, to dla szczęścia młodej pary .... itd.

                                    Natomiast, gdy sytuacja wynikała z wewnętrznego sprzeciwu wobec wymogów, i wymogi nie zostały dopełnione, to powstaje pytanie po co to wszystko, przecież nie po to by skompromitować księdza...

                                    >Inna rzecz, że NIGDY nie otrzymałam ani od niego ani od innego duchownego żadnego pokwitowania za jakąkolwiek przekazaną gotówkę. To jest temat szerszy, nie mniej w dobie powszechnego w Polsce rozliczania się bez rachunków - uważam tę kwestię za równie naganną. <

                                    Dowodów wpłaty nie wydaja dotąd także lekarze i adwokaci. O wprowadzeniu kas fiskalnych dla nich mówi się od jakiegoś czasu. Chodzę do lekarza, którego obdarzam zaufaniem, także w sprawach rozliczania się z obowiązku podatkowego. Pozostawiam to jego sumieniu.

                                    Bolesne są momenty, kiedy spotykamy się z postawą osób, które z racji zajmowanych stanowisk, powinny być przykładem nie tylko z racji wypowiadanych słów... Było mi po prostu wstyd, kiedy musiałem tłumaczyć wysoko postawionym osobistościom, że podatki trzeba płacić. I dobrze zdawałem sobie sprawę, że nie jest to sposób na ponownego otrzymanie zlecenia... A prawdę mówiąc w takiej sytuacji brakuje mi chęci do współpracy, bo mój „towar” wymaga zaangażowania pozytywnych emocji...

                                    I wcale też nie jestem przekonany, że zawsze umiałem znależć się w życiu właściwie. Wiedziałem jednak jedno, że nie będąc szczery, aż do bólu, w obszarze pola pracy, nie mam szans na bycie twórczym. Zdolność wsłuchiwania się w to, co nazywa sie „duchem czasu”, więcej, intuicyjnego wyprzedzania go, w sposób potwierdzajacy się dopiero po dwudziestu, trzydziestu, latach, jest tym, co potwierdza słuszność takiej postawy.

                                    I żadne pieniądze nie są w stanie dać takiej satysfakcji, kiedy widzisz, jak realizacja, za którą próbowano nieomal mnie zlinczować, w majestacie „wiedzy” potwierdzonej tytułami naukowymi, w której uczestniczyły „uznane autorytety”, a „wolna prasa” jako „czwarta władza” usłużnie donosiła, dzieło obroniło się nie tylko samo, ale i nie doszło do skandalu, jaki miał miejsce w innym województwie, gdzie ci sami chosztaplerzy przeforsowali projekt oparty o założenia, jakie usiłowano narzucić mnie na naszym terenie... Tam po 5 latach trzeba było wprowadzać wszystko od nowa, a podatnik za to zapłacił.

                                    >Wchodząc w nastrój przytaczanych w tym temacie wspomnień z okresu walki z komuną o wolny i praworządny kraj, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że wielu celów nie udało się niestety osiągnać, w tym uczciwości, także wobec państwa, NASZEGO państwa, także i przede wszystkim w naszych szeregach.<

                                    I tu się całkowicie zgadzam.

                              • Gość: światowy Re: Bohaterowie ostatniej godziny IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 10.09.10, 22:47
                                "widują na uroczystościach kościelnych i państwowych byłego poznańskiego arcybiskupa. "

                                Oj, niegrzeczna dziewczynka!
                                Kiedyś, na innym forum, (pisałem pod innym nickiem), "zyeba...aś" mnie za słowa delikatnej krytyki Paetza.
                                "Aż tu nagle..." zmiana frontu o 180 stopni?
                                Tsss, tssss, tssss....
                                • Gość: 007 aktualne przed wyborami! Leszek Nowak-filozof... IP: *.icpnet.pl 12.09.10, 11:17
                                  Zmarły w 2009 roku filozof prof. Leszek Nowak, w udzielonym wywiadzie, odniósł się do rzeczywistości jaka zapanowała po 1989 r.:

                                  >>...postawa Kuronia jest mi o wiele bliższa niż innych liderów byłej opozycji demokratycznej, którzy do byłych laurów dysydenckich dodali status kapitalistów, a dziś — i to dopiero dziwi — bez żenady zmierzają do monopolu na rynku, wbrew wolnorynkowej ideologii liberalnej, w którą tak świeżo uwierzyli… Rzecz jednak w tym, iż z samej solidarności moralnej niewiele wynika dla najlepszego dla ludzi obrotu spraw na tym padole — taka jest podskórna intencja liberalizmu, i liberalizm ma rację. Może być tak, iż akurat te antypatyczne postaci mając siłę mają historyczną rację, a nie mają jej ludzie dowodzący po raz kolejny wielkiego moralnego formatu. Czyżby zawsze już miało być tak samo, jak było zawsze? Siła przed prawem moralnym — ba, strojąca się w szatki prawa, także moralnego — siła, zawsze siła — finansowa, militarna i/lub medialna — ma wygrywać? Cóż, poza tym, że mamy piękne wartości, dostępna musi być nam wiarygodna wiedza o sposobach ich realizacji, a więc — koniecznie! — jakaś (potwierdzona empirycznie, jeśli to możliwe) teoria. „Wiedza jest siłą" — powtarzamy tak często, że zgoła bezmyślnie. A tymczasem ważniejszej części prawdy Francis Bacon nie wydobył: wiedza jest jedyną siłą dostępną ludziom moralnie przyzwoitym. <<
                                  Krajobraz po transformacji. Rozmowa z prof. Leszkiem Nowakiem - Racjonalista

                                  Byli desydenci nie tylko stali się klasycznymi kapitalistami. Przejęli także inne miejsca, stanowiące żródła dochodów, na dodatek zasilanych pieniędzmi podatników. Ich „towarem” stały się także dokumenty nobilitacji czyli dyplomy wyższych uczelni. Dla urzeczywistnienia tych celów, konieczne było uzyskanie odpowiednich uprawnień a także stworzenie zaplecza, z podobnymi uprawnieniami.

                                  W szkolnictwie kształcącym twórców wielu specjalności manualnych, by uzyskać stopnie naukowe, trzeba było dokonać prezentacji dorobku, także w formie wystawy. By zmniejszyć koszty własne, stworzono miejsce, w którym program wystaw nie ujawniał charakteru kilkudniowych pokazów przewodów kwalifikacyjnych, a przy „odpowiednim współdziałaniu” innych zasłużonych desydentów, można było ze środków przeznaczonych na utrzymanie galerii oraz wystawy celowe, „wygospodarować” możliwości pomocy wyselekcjonowanej grupie.

                                  W tym celu trzeba było tylko nie dopuścić do zmian w charakterze działania organizacji związkowej ZPAP, która w warunkach kapitalizmu, powinna zająć sie obroną praw już egzystujących na rynku twórców, a także tysięcy przyszłych twórców, edukowanych w procesie dydaktycznym, prowadzonym przez eksdesydentów.

                                  I mamy rzeczywistość, w której eksdesydenci, i ci zasiadający we władzach samorządowych, i ci w związku zawodowym „Solidarność”, jako zleceniodawcy, stosują metody znane z przykładów z okresów krwiożerczego kapitalizmu, wyłudzając pracę twórców za bezcen i traktując ich w sposób, na jaki w wielu sytuacjach nie pozwalała sobie „władza ludowa” znienawidzonego ustroju, a nie ma organizacji, która mogłaby bronić ich praw...

                                  Warto przyjrzeć się kandydatom nowych grup, pragnących dojść do władzy, jaka jest ich pozycja i jakie są ich cele, w świetle kwestii przedstawionej przez filozofa...
                                  • lili_marleen Re: aktualne przed wyborami! Leszek Nowak-filozof 13.09.10, 08:16
                                    Gość portalu: 007 napisał(a):

                                    > Zmarły w 2009 roku filozof prof. Leszek Nowak, w udzielonym wywiadzie, odniósł
                                    > się do rzeczywistości jaka zapanowała po 1989 r.:
                                    >
                                    > >>...postawa Kuronia jest mi o wiele bliższa niż innych liderów byłej o
                                    > pozycji demokratycznej, którzy do byłych laurów dysydenckich dodali status kapi
                                    > talistów, a dziś — i to dopiero dziwi — bez żenady zmierzają do mon
                                    > opolu na rynku, wbrew wolnorynkowej ideologii liberalnej, w którą tak świeżo uw
                                    > ierzyli… Rzecz jednak w tym, iż z samej solidarności moralnej niewiele wy
                                    > nika dla najlepszego dla ludzi obrotu spraw na tym padole — taka jest pod
                                    > skórna intencja liberalizmu, i liberalizm ma rację.

                                    Tu się nie zgadzam. Po 1990 roku wszyscy mieli równe szanse by się dorobić, by osiagnać cele o których im sie kiedyś nawet nie śniło. Sama jestem przykładem kogoś kto z kompletnej nędzy i braku perspektyw osiągnął własnym pomysłem i pracą stan i pozycję o jakiej wcześniej nie marzył. Ten mój sukces zawdzięczam prócz właściwemu wykorzystaniu własnej energii, przede wszystkim warunkom wolnego rynku, sławetnemu "co nie jest zabronione - jest dozwolone" jakie wytworzyły się po upadku komunizmu.
                                    Oczywiście pochylamy się nad tymi, którym nie wyszło, albo tymi którzy genetycznie nie potrafili się odnaleźć w nowych czasach. Baczyć należało i należy jednak na to by robić to mądrze. Samo rozdawanie wcześniejszych emerytur, rent, zasiłków czy innego wsparcia doprowadziło do powstania grup uzależnionych od tego typu pomocy. Sztuką jest tak dawać przysłowiową rybę by pobudzić obdarowanego do znalezienia sobie wędki a nie do postawy wyczekiwania na kolejny darmowy posiłek. Niestety kolejne rządy lekką ręką wydawały i wydają kasę z naszych podatków na zatykanie wiecznie głodnych gęb kolejnym grupom społecznym by zapewnić sobie odpowiednią ilosć miejsc w parlamencie po kolejnych wyborach.


                                    > Byli desydenci nie tylko stali się klasycznymi kapitalistami. Przejęli także in
                                    > ne miejsca, stanowiące żródła dochodów, na dodatek zasilanych pieniędzmi podatn
                                    > ików.

                                    Władza niestety deprawuje. Brak w Polsce klasy średniej powoduje, ze ludzie idą do polityki nie żeby coś zrobić ale by się dorobić. Tak przez te ostatnie 20 lat urosła nam klasa zawodowych radnych, posłów, którzy nie potrafią nic innego robić tylko pobierać diety i inne apanaże. Ta klasa broni się poprzez populistyczne hasła wyborcze obiecując gruszki na wierzbie by tylko nie dać odsunąć się od przysłowiowego koryta. Ostatni przykład niejakiej posłanki Jakubiak, której widmo nie umieszczenia na listach wyborczych przez prezesa jej partii ( czyli odsuniecie w niebyt prozy zycia poza sejmem) tak przeraziło, że gotowa była na kolanach prosić swego dotychczasowego mentora o przebaczenie niezawinonych grzechów. Jak to podziałało dyscyplinujaco na resztę jej kolegów - nie trudno się domyślić.
                                    Wyhodowaliśmy niestety klasę polityków-prózniaków, których sami wynosimy do władzy wierząc w ich kolejne niespełnialne obietnice. Może musimy jeszcze dojrzeć jako społeczeństwo, wytworzyć wytrzebioną przez komunizm klasę średnią by do głosu doszli ludzie, którzy nie muszą się już na polityce dorabiać i nie będą bali się wyzwań, nie będą trząść się ze strachu na hasło reforma, bo mają w razie porażki dokąd wracać.
                                    • Gość: 007 Re: aktualne przed wyborami! Leszek Nowak-filozof IP: *.icpnet.pl 14.09.10, 07:11
                                      Tak się złożyło, że wspomnienia sprzed 30 lat, przywołujące sytuacje i postacie, nakładaja się na aktualności dnia codziennego. Oto wtedy, młody człowiek, dziewiętnastoletni syn prof. Leszka Nowaka, był wśród tych osób, które oglądały, przywołany przeze mnie wyżej, spektakl >teatru 8 dnia<, towarzyszący wystawie, jaka miała miejsce w salkach parafialnych kościoła Matki Boskiej Bolesnej, w roku 1985.

                                      Jak czytamy w głosie wielkopolskim, jego osoba jest rozważana jako kandydatura na stanowisko prezydenta miasta Poznania.
                                      My-Poznaniacy chcą wystawić kandydata na prezydenta
                                      Tak się składa, że od szeregu lat mamy możliwość poznania poglądów kandydata, zabierającego głos na tutejszym forum, podpisującego się ostatnio Włodzimierz Nowak, ale znanego także jako Włodek z Grunwaldu, Włodek z Poznania,

                                      Z tych wpisów pojawia się obraz czlowieka, który ma wyrobione zdanie na każdy temat. Człowiek - instytucja. A ponieważ stare powiedzenie mówi: „czym człowiek w młodości nasiąknie, tym na starość trąci”, dlatego
                                      przywołałem poglądy profesora, wierząc, że Jego stwierdzenie:

                                      „Wiedza jest siłą" — powtarzamy tak często, że zgoła bezmyślnie. A tymczasem ważniejszej części prawdy Francis Bacon nie wydobył: wiedza jest jedyną siłą dostępną ludziom moralnie przyzwoitym.”

                                      stało się mottem działań życiowych Jego syna.

                                      Ponieważ zgadzam się z Tobą, że: >Władza niestety deprawuje<
                                      warto przyjżeć się kandydatom, na ile są odporni na deprawacje.

                                      Co do Twojego stwierdzenia:

                                      >>Po 1990 roku wszyscy mieli równe szanse by sie dorobić, by osiągnąć cele o których kiedyś sie nawet nie śniło.<<

                                      >>Oczywiście pochylamy się nad tymi, którym nie wyszło, albo tymi którzy genetycznie nie potrafili odnależć się w nowych czasach.<<

                                      przy skrótowości myśli, wymikającą z formy internetowej dyskusji, nie jestem w pełni przekonany do takiej diagnozy rzeczywistości, ale to już odrębny temat...

                                    • Gość: 007 Re: aktualne przed wyborami! Leszek Nowak-filozof IP: *.icpnet.pl 21.09.10, 12:32
                                      Lili napisała:
                                      >> Po 1990 roku wszyscy mieli równe szanse by się dorobić, by osiagnać cele o których im sie kiedyś nawet nie śniło. Sama jestem przykładem kogoś kto z kompletnej nędzy i braku perspektyw osiągnął własnym pomysłem i pracą stan i pozycję o jakiej wcześniej nie marzył. Ten mój sukces zawdzięczam prócz właściwemu wykorzystaniu własnej energii, przede wszystkim warunkom wolnego rynku, sławetnemu "co nie jest zabronione - jest dozwolone" jakie wytworzyły się po upadku komunizmu.
                                      Oczywiście pochylamy się nad tymi, którym nie wyszło, albo tymi którzy genetycznie nie potrafili się odnaleźć w nowych czasach. Baczyć należało i należy jednak na to by robić to mądrze.<<

                                      Nie jestem przekonany, że „Po 1990 roku wszyscy mieli równe szanse by się dorobić.”
                                      Moje doświadczenia dotyczą obszaru kultury, a tu nie ma prostego przełożenia na zasady wolnego rynku, choć uprawiam ten zawód poza etatem od 1973 r. Decyzja oczywiście należała do mnie, czy zajmować się tematyką z „obszary misji” czy nastawić się na produkcję rynkową. Myślę, że podobne doświadczenia ma także świata nauki.

                                      Polecam bardzo ciekawy artykuł na ten temat, akurat w dzisiejszej Rzeczpospolitej.

                                      >>Obwinianie biednego
                                      W społeczeństwie współczesnym, w kulturze indywidualizmu, w jakiej żyjemy, w społeczeństwie nastawionym na sukces indywidualny brak tego sukcesu postrzegany bywa jako niepowodzenie zawinione przez samego biednego. „Jeśli mi się udało, to dlaczego jemu nie?”. Wraz ze zmniejszaniem się zasięgu ubóstwa w Polsce – a tendencję tę pokazują od kilku lat prowadzone przez GUS badania warunków życia gospodarstw domowych – opinia tego rodzaju ma coraz więcej zwolenników.<<

                                      www.rp.pl/artykul/537884-Ubostwo--czyli-stan-zyciowej-kleski.html
                                    • przemas829 Re: aktualne przed wyborami! Leszek Nowak-filozof 21.09.15, 14:00
                                      zbliżają się wybory to się Pan lansujesz. A że elektorat agnostyków jest największy to i o głosy będzie łatwiej i nie trzeba mieć tytułu profesora żeby to zobaczyć. Kościół był, jest i będzie prześladowany, tak jest od 2000 lat, ale w tym jego siła że trwa nadal.
                                • lili_marleen Mam sklerozę? 13.09.10, 07:37
                                  światowy napisał(a):

                                  > Kiedyś, na innym forum, (pisałem pod innym nickiem), "zyeba...aś" mnie za słowa
                                  > delikatnej krytyki Paetza.
                                  > "Aż tu nagle..." zmiana frontu o 180 stopni?

                                  Nie piszę ( z braku czasu) na innych forach. Nigdy też nikogo nie (....) za delikatną i jakąkolwiek inną krytykę tego hierarchy. Postać to dla mnie na tyle obrzydliwa, że co najwyżej nie zabieram na jego temat głosu.
                                  Albo mnie z kimś mylisz, albo muszę sprawdzić cholesterol.
                                  • Gość: Do Lili Re: Mam sklerozę? IP: *.versanet.de 13.09.10, 07:59
                                    Tak tak Lili,sprawdzaj ten poziom,bo dziatwa jeszcze nie odchowana i na pytanie gdzie serwuje kebaby ten Hasan,jakos Ci umknelo z pamieci i tzw. mnie olalas.Nie ladnie LIli !Pozdrawiam
                                    • lili_marleen Re: Mam sklerozę? 13.09.10, 08:19
                                      Hasan? Na Ku-dammie.
                                      • Gość: Do Lili Re: Mam sklerozę? IP: *.versanet.de 13.09.10, 08:28
                                        Dzieki Lili za "wyczerpujaca" odp.Typowa dla polskiej demokracji i poziomu inte.poznanskich notabli !! Jeszcze raz wielkie dzieki !!
                                        • lili_marleen Re: Mam sklerozę? 13.09.10, 22:17
                                          Gość portalu: Do Lili napisał(a):

                                          > Dzieki Lili za "wyczerpujaca" odp.

                                          Donnerwetter!
                                          Mam Ci podać dokładne współrzędne GPS? Hasan ma swój imbiss z Döner Kebap-em w samym "oku cyklonu" na wysokości Gedächtniskirche na Charlottenburgu. A przynajmniej miał jeszcze w czasie wakacji podczas mojej gościny w Berlinie.
                          • Gość: grantowymundurek Prawda o pani z krzywymnosem i film IP: 95.108.0.* 07.09.10, 16:32
                            sprawahonoru.salon24.pl/225924,krzywonos-zadna-bohaterka-prosze-film
                            • Gość: 007 wspomnienia z czasu wcześniejszego. Czyj program? IP: *.icpnet.pl 08.09.10, 17:46
                              >>Idea, której służy .......................... to idea ............................. W niej ucieleśnia się przyszłość świata.

                              Jest to idea, której zwycięstwo uwolni ludzkość od niepewnego jutra, od strachu przed wojnami, od nędzy i poniżenia, położy kres panowaniu wyzyskiwaczy nad ludem pracującym, panowania narpdów silnych nad słabszymi.

                              Tylko ........................ może zapewnić materialny i duchowy rozkwit ludzkości, a zdobycze pracy i geniuszu ludzkiego przeznaczyć całkowicie dla dobra i szczęścia człowieka.

                              Służąc tym ideałom .................. służy Polsce. Dla dobra i lepszej przyszłości narodu
                              .............................. dąży do zbudowania w Polsce ustroju ...............................

                              Tylko ustruj ............................... może zapewnić stały rozwój sił wytwórczych kraju, stale rosnący dobrobyt i kulturę społeczenstwa, wyzwolenie człowieka od wszelkiego wyzysku i niesprawiedliwości. Tylko ................... gwarantuje niepodległość narodową i suwerenność państwa polskiego.

                              Prowadząc klasę robotniczą i cały naród szlakiem budowania ............................
                              ................... dochowuje wierności szczytnym tradycjom walk narodu o wolność i postęp społeczny i godne kontynuowanie ......................... tradycji polskiego ruchu.......................

                              ........................ uważa za swoją najwyższą dewizę wierność zasdom ...........................
                              intercjonalizmu i zwalczania nacjonalizmu we wszystkich jego postaciach..................

                              Polski .................... ruch ........................ od swojego zarania firmował się znakiem
                              intercjonalizmu, SOLIDARNOŚCI z walką ..........................., braterstwa broni z
                              .........................., który obalił ................... i dokonał pierwszej zwycięskiej .....................

                              Ta SOLIDARNOŚĆ i braterstwo broni łączy dziś ....................................... z .................................................... i ze wszystkimi............................................. świata.


                              Przewodząc narodowi polskiemu na drodze wiodącej do ...................................,
                              ................... kieruje się nauką ................................; zasady tej nauki stosuje w sposób twórczy zgodnie z wymogami konkretnych warunków swojego kraju. W procesie budowy nowego ustroju ........................ wyciąga nauki z doświadczeń własnych i doświadczeń bratnich partii, kształtujac swoją politykę w sposób sprzyjający umocnieniu kierowniczej roli ......................... w państwie i zaufania do niej wśród najszerszych rzesz ludu pracującego.

                              .................................. jest kierowniczą silą polityczną Polskiej Rzeczypospolitej............
                              Ta historyczna misja przypadła jej w udziale jako partii klasy robotniczej, tej klasy, która w sojuszu z chłopstwem pracującym od lat toczyła walkę o wyzwolenie społeczne i narodowe. Walka ta, jednocząc postępowe sily narodu polskiego, uwieńczona została zwyciestwem dzięki rozgromieniu hitleryzmu ..................... i antyfaszystowskie siły narodów świata.

                              Jako czołowa partia ............................................ współpracując z innymi stronnictwami politycznymi, nadaje kierunek działalnosci państwa .......................... i organizacji społecznych.

                              Kierując walką przeciwko siłom reakcyjnym i wstecznym, wspomaganym przez
                              ................................................................ i przezwyciężając wewnętrzne sprzeczności właściwe okresowi przejściowemu, ........................... zespala lud pracujący w budowie........................................

                              Nieustającą troską ............................... jest zabezpieczenie stałego wzrostu poziomu życia ludzi pracy, a takze wzrostu oświaty i kultury społeczeństwa.

                              Temu celowi służy polityka ........................................... kraju, na podstawie nowoczesnej technologii i wszechstronnego rozwoju gospodarki narodowej.

                              Tylko w ten sposób Polska moze całkowicie wydźwignąć sie z zacofania, odziedziczonego po ustroju................................ i latach niewoli, i wysunąć do rzędu przodujących gospodarczo p[aństw Europy.

                              /.../

                              Dążąc do całkowitego zniesienia wyzysku człowieka przez człowieka, .................
                              walczy z wszelkimi przejawami pasożytnictwa społecznego, o całkowite zwycięstwo sprawiedliwości, ................................ stosunków w mieście i na wsi.

                              .......................... uważa za jedno ze swych naczelnych zadań popieranie wszechstronnego rozwoju nauki i techniki, kultury i sztuki, pełne wykorzystanie osiągnięć myśli naukowej i zdobyczy kultury w dziele budowy ..............................

                              ......................... jednoczy inteligencję z masami ludowymi w budowie............................
                              dąży do wychowania nowych, wysoko wykwalifikowanych zastępów inteligencji oddanej sprawie..................................

                              Troską .................... jest wychowanie młodego pokolenia, w duchu ideałów ...............
                              umiłowania ojczyzny i ofiarności w pracy dla jej dobra, rozwijania wśród młodzieży aktywnosci spolecznej, zapewnienia jej najlepszych warunków nauki, pracy i wszechstronnego rozwoju duchowego i fizycznego.

                              ............................. stoi na stanowisku rozwoju demokracji ........................... , która sprzyja inicjatywie, płodnej krytyce i twórczemu udziałowi mas ludowych w ż`yciu politycznym, gospodarczym i kulturalnym kraju, wzmaga silę państwa.....................

                              ....................... zdecydowanie zwalcza wszelkie próby wykorzystywania demokracji przez siły wsteczne dla celow wrogich ..........................

                              ...................... pobudza i popiera działalnosć związków zawodowych, samorządu robotniczego oraz gospodarczych, samorządnych organizacji chłopskich, które wdrażają coraz szersze masy ................ do udziału w gospodarowaniu i rządzeniu krajem.

                              ....................... stoi na straży zdobyczy ludu pracującego i praworządności....................,
                              zwalcza wszelkie nieprawidłowosci i nadużycia, wpaja świadomą dyscyplinę i troskę o mienie ............................

                              ................... krzewi świadomość ........................, zwalcza ideologię reakcyjną; ciemnocie, zabobonom i zacofaniu przeciwstawia wiedzę i postępową myśl naukową.

                              ................ widzi w sojuszu Polski z ........................................ oraz innymi państwami obozu niezbędny warunek utrwalenia niepodległości, nienaruszalnosci granic i ..........
                              ................. rozwoju naszego kraju.

                              Jedność ...................................... wynikająca ze wspónoty ideowej ........................, oparta na zasadach braterskiej współpracy i pomocy wzajemnej równoprawnych i suwerennych państw................................, pomnaża siły ................................ na całym świecie i stanowi najpotężniejszą zaporę przeciwko ............................................... światowej.

                              W dążeniu do utrwalenia pokoju i zapobieżenia groźbom wojny ...................... wespół z wszystkimi postępowymi silami swiata – kieruje się zasadą pokojowego współistnienia państw o różnych ustrojach społecznych.

                              ...................... dąży do rozwoju współpracy i SOLIDARNOŚCI w międzynarodowym ruchu ............................ popiera walkę ludów calego swiata o pokój, wyzwolenie narodowe, demokrację i ............................<<

                              • Gość: pompon Re: wspomnienia z czasu wcześniejszego. Czyj prog IP: *.adsl.inetia.pl 08.11.10, 13:31
                                kto tym pamięta, kto to doceni ?
                                __________________________________
                                choroby na króre pie...iesz w kalendarz
                                za Tuska www.medonet.pl/element-akcji-okresowej,pokaz-slajdow,887321,190315,1,na-jakie-choroby-najczesciej-choruja-polacy,index.html
    • Gość: Georg von Sommer Jednego sku...ela mniej...!! IP: *.178.012.pools.vodafone-ip.de 03.10.15, 11:10
      Zdechl S.Kociolek - jeden ze sprawcow masakry na Wybrzezu w 70-tym roku..

      PS Gnij gnoju dlugo i "szczesliwie"...
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka