Druga wystawa na rocznicę powstania "S"

[Gość: mcch]

Uzasadnienie: "Opisy należy skrócić, bo się nie zmieszczą" - kogoś, kto tak
mówi, nie powinni wpuścić do MediaMarkt.
Zabrakło papieru, jak za "demokracji ludowej"? Czy brakuje kawałka ściany, a
nikt w placówce nie wie, jak z dwóch desek zrobić planszę stojącą?
Czy może kartka żywnościowa jest ważniejsza niż historyjka, która się z nią
wiąże, i należy dać podpis "1985 rok"?
Albo ktoś zapomniał, że go już dość dawno zwolnili z posadki w cenzurze, albo
zwolniły się z pracy wszystkie jego szare komórki.

[Gość: laryssa]

Na liście wyniesionej przez Bronka W. z IPN są różne nazwiska. Jedni są
pokrzywdzeni, inni mają przypadkowo takie samo imię i nazwisko jak ktoś na tej
liście. Ci i ci dostają stosowny papier z IPN, że są OK. Natomiast ci co
papierka nie dostali nie powinni moim zdaniem pchać się na pierwsze strony
gazet, bo ludzie zaczynają sobie przypominać szczegóły sprzed lat. Radom mimo
wszystko jest mały. To dotyczy nie tylko plastyków ale i np. dziennikarzy.

[Gość: Nemo]

ajlepiej to się pokłocić i stworzyć jeszcze cztery albo sześć niezależnych od
siebie wystaw....Powodfzenia

[Gość: widz]

Czy dowcipy rysunkowe publikowane w stanie wojennym w organie KW PZPR Tygodniku
Radomskim to jest SZTUKA NIEOBOJĘTNA? Te prace wręcz obciążają autora. Ktoś tu
niezły numer wyciął Solidarności. Widziałem tę wystawę. Tylko obrazy Krzysztofa
Mańczyńskiego pasują do tego typu prezentacji. Reszta mocno naciągana. Nie
dziwię się że niektórzy się wycofali.

[Gość: miki]

gdyby ci peryferyjni "artyści" organizowali wystawę za własne a nie nasze
pieniadze nie było by żadnych kłótni !!!

[Gość: henry]

Za własne pieniądze organizują, a różnica zdań dotyczy stosunku do władz stanu
wojennego. I tyle.

[Gość: PIC]

I NIC. A WIDZIELIŚCIE WYSTaWĘ, ŻE TAK PISZECIE? Typowi forowicze, piszą dla
samego pisania.

[Gość: drogi nono]

Generał Wojciech Jaruzelski mógł być agentem o pseudonimie "Wolski" -
poinformowały "Wiadomości" TVP, powołując się na odnalezione w IPN dokumenty
Informacji Wojskowej.

[Gość: klub]

Właśnie zaczęło obowiązywać orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego umożliwiające
każdej osobie, a nie jak dotychczas tylko pokrzywdzonym, dostęp do znajdujących
się w Instytucie Pamięci Narodowej akt na jej temat zgromadzonych przez służby
specjalne PRL. Szczególne zainteresowanie tymi materiałami wyrażają byli
funkcjonariusze SB i agenci, którzy po wyroku TK już dzwonili do regionalnych
oddziałów IPN z pytaniami, kiedy będą mogli zapoznać się z archiwaliami.
Sentencja wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 października br. została
opublikowana w ostatnim numerze Dziennika Ustaw. Nie oznacza to automatycznego
otwarcia archiwów IPN, ponieważ konieczne jest opracowanie nowych procedur
udostępniania akt zgromadzonych przez służby specjalne PRL, m.in. formularzy.
Tymi kwestiami ma się zająć Kolegium IPN, które zbierze się w najbliższy
czwartek. Musi ono rozważyć wiele niejasności wynikających z wyroku Trybunału.
Chodzi m.in. o to, czy agentowi będzie można udostępnić donosy, które pisał
podczas swojej współpracy ze służbami specjalnymi PRL. Innym problemem jest
sprawa udostępniania albo nieudostępniania nazwisk osób donoszących na daną
osobę, jeżeli nie otrzyma ona statusu pokrzywdzonego.
Szczególne zainteresowanie aktami zgromadzonymi w Instytucie Pamięci Narodowej
wyrażają byli funkcjonariusze SB i przypuszczalni tajni współpracownicy chcący
zajrzeć do swoich teczek. Po ogłoszeniu wyroku TK zaczęli się oni zgłaszać do
oddziałów IPN na terenie całego kraju. Jak ustaliliśmy, takie przypadki
zanotowano w Krakowie, Warszawie, Łodzi, Poznaniu, Gdańsku i Rzeszowie.
Większość zainteresowanych wybierała anonimowy kontakt telefoniczny, niekiedy
jednak przychodzili osobiście. W Rzeszowie wpłynęło nawet oficjalne pismo z
zapytaniem odnośnie do kwestii dostępu do akt. Naczelnik biura udostępniania i
archiwizacji dokumentów oddziału poznańskiego Waldemar Handke powiedział nam,
iż niektórzy mówili, że "z nimi kiedyś rozmawiano i coś tam podpisali, a teraz
chcą to sprawdzić".
Telefony byłych esbeków do IPN to efekt orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego,
który uznał, że prawo wglądu do swoich akt przysługuje każdemu. Dotychczas byli
funkcjonariusze służb bezpieczeństwa PRL i ich agentura nie mieli do nich
wglądu. Ograniczenie to było zgodne z duchem ustawy i miało gwarantować, że
ktoś, kto był agentem, nie dowie się przed złożeniem oświadczenia
lustracyjnego, czy są w IPN akta dotyczące jego współpracy, czy też nie. Gdyby
dowiedział się, że ich nie ma, miałby podstawę do złożenia oświadczenia, że nie
był tajnym współpracownikiem. Po wyroku TK to ograniczenie przestało
obowiązywać jako sprzeczne z Konstytucją.
Wyrokiem TK są zaskoczeni i zbulwersowani politycy. - W świetle tego orzeczenia
Trybunału Konstytucyjnego lustracja w tym kształcie, nawet z jakimiś
modyfikacjami, staje się fikcją, każda osoba, która by podlegała procedurze
lustracyjnej, mogłaby wcześniej zajrzeć do swych akt i stwierdzić, co jest w
IPN na jej temat - powiedział nam poseł Michał Kamiński (PiS). - Musimy zmienić
całkowicie filozofię lustracji w Polsce - dodał.
Zbigniew Wassermann, minister koordynator ds. służb specjalnych, stwierdził, że
zakwestionowana została filozofia ustawy i konieczne jest przygotowanie nowego
prawa. Lider LPR Roman Giertych uznał, że orzeczenie TK "przyczynia się do
zacierania różnic między ofiarami a prześladowcami". Zdaniem Kamińskiego,
należy zmierzać w kierunku uchylenia ustawy lustracyjnej i przyjęcia nowej,
która przewidywałaby ujawnienie pełnej listy tajnych współpracowników SB i
podanie jej do publicznej wiadomości.

[Gość: Jur]

Błąd w tytule artystą trzeba być a nie się nazywać.

[Gość: wodór]

Zbyszek K. chyba ma rację,bezpieka była wszedzie, wśród artystów,na Politechnice
w szkołach a nawet w Seminariach, dzisiaj mają się lepiej niż dobrze, są biznesmenami, wielkimi uczonymi po NRD i ZSRR(byłym i obecnym),czesto otrzymują papierki "pokrzywdzonych",dekomunizacja jest konieczna nawet dzisiaj.

[Gość: hel]

jak piszesz wszedzie - a ja zapytam czy była u Kowalskiego w piwnicy?

[Gość: ...]

Jasne, tylko Kowalski o tym nie wie.

[Gość: ?]

Pytanie: czy to jest wystawa malarstwa i rysunku (tak zdaje się stało w
artykułach gazet), czy opowiastki o swoim bohaterstwie? Artyści opowiadają
pracami, jeżeli chcą bawic się w literatów, niech zorganizują razem z grupą
literacką z radomia i opowiadają. Nie rozumiem jednego, kartka i obraz to
miejsce niewłaściwe tej wystawy?. Jak komuś zależy, by się pochwalic, niech
robi to za swoje pieniądze,ale musi się liczy z tym, że jak za bardzo będzie
siebie chwalił, to może się przeliczy, bo żyją jeszcze osoby, które też znają
fakty i mogą je dementowac. Tylko o co chodziło w tej wystawie, żeby pokazac
prace i pamiątki, czy się licytowac, kto więcej malował i działał? Nie o to
chodziło podobno, a że na otwarciu to zaistniało, to było tak było mętnie i
pokrętnie przedstawione, nie było zresztą słycha dalej co mówił występujący pan
z lewa, było nijakie i takie jakieś...

[Gość: CIEKAWSKA]

Nie wiem, co robili w tamtych trudnych latach wszyscy uczestnicy wystawy, jak
się narażali, w katalogu się nie chwalili, pisali o swoich pracach i refleksji
z tamtych dni. Czyżby K.i K. wtedy najwiecej działali, najwięcej malowali,
najwięcej się narażali? Gdzie wtedy pracowali,kto im dawał prace, kto zlecenia,
i czy mieli faktyczne kłopoty materialne i twórcze związane z niebezpiecznymi
działaniami? To jest jednak chyba temat oddzielny, nie o tym chyba miała by
wystawa, więc dlaczego teraz taki żal niektórych, że "cenzura" to im teraz
uniemożliwiła i nie chciała tej możliwości. Dlaczego inni się tego nie
domagali, nie chcieli czy też obcięto im tekst? A tak na marginesie, jakie
założenia były wystawy, bo może jednak to nie chodziło niektórym o uczczenie
obchodów? Dlaczego nie brali udziału w wystawie w Gdańsku, z relacji w gazetach
wynika, że była wielka, od lat 80 do 2005!, a więc były prace i tematy, które
już można było pokazywac i nic w tym bohaterstwa i narażania nie było.

[Gość: towarzysz były]

Może niektórzy nie mają się czym chwalić. W końcu ktoś te plansze propagandowe
dla KW PZPR robił w setkach metrów kwadratowych.

[Gość: reporter gdański]

W Gdańsku była tylko dla muzealników i ze zbiorów. Niektórzy mieli chody i im
prace kupowali. Podobno na wystawie było mało prac tak
naprawdę "niebezpiecznych" i z lat 1990-2005, więc co to za bohaterstwo.
Decydowali kierownicy muzeum, do których się zwrócono i oni też czasem dawali
zna swoim. Dużo artystów, co miało prace właściwe na wystawę nikt nie
zawiadamiał.
Ten, co robił żelazko do ZSRR, PLAKAT,reklamę w witrynie na rewolucje i 1 maja,
pralkę ze znakiem, też współpracoawał, w gazetach też redaktorzy.
Głupoty, można mnożyc w nieskończonośc. Wszyscy byli umocceni.

[Gość: detektyw]

A, to z zawiści ta wystawa się zrodziła, pani prezes? Że nie zauważyli i na
wystawę do Gdańska nie wzięli? Myślałem, że chodzi o uczczenie Solidarnośći lub
wybielenie tego i owego. Dwa pytania: co to są prace naprawdę niebezpieczne? Te
na rusztowaniu? I drugie: pani wierzy,że wszyscy byli umoczeni? Wśród moich
przyjaciół nie ma ani jednej takiej osoby.

[Gość: drogi nono]

Dużo artystów, co miało prace właściwe na wystawę nikt nie
zawiadamiał.

Ale o co chodzi?

[Gość: gogle]

Takie informacje o wystawie widnieją na stronie MSW w Oliwie. Wystawa oparta na
zbiorach muzeum w Oliwie oraz innych zbiorach muzealnych w Polsce (w tym na
pewno coś trafiło z Radomia, co, nie wiadomo). Artyści prawdopodobnie
indywidualnie nie byli proszeni, chyba że mieli wiedzę o wystawie i sami się
zgłaszali, lub byli zgłaszani przez muzealne placówki. W prasie nie było
ogłoszeń, albo zostały byc może niezauważone? Jak było, wie kurator wystawy.

w y s t a w a c z a s o w a

Oddział, Muzeum Sztuki Współczesnej w Oliwie, tel / fax [phone] do
75 / ([phone], ul. Cystersów 15 a
Pamięć i uczestnictwo
Plastyka na Jubileusz Sierpnia i Solidarności

kurator wystawy: Maria Gałecka
aranżacja plastyczna: Hanna Błaszkowska - Gregor
20 czerwca - 25 września 2005

Wystawa o charakterze interdyscyplinarnym, ogólnopolska, której celem jest
zilustrowanie poprzez dzieła sztuki 25 lat życia narodu polskiego, ukazanego
w przełomowym momencie swoich dziejów, to jest oddalenia ustroju totalitarnego
i rodzenia się demokracji. Drugim równie ważnym celem wystawy będzie refleksja
nad kondycją kultury plastycznej w okresie 1980 - 2005.
Językiem relacji są dzieła sztuki zaangażowane w proces przemian, stanowiące
swoisty komentarz do zachodzących w kraju przeobrażeń: politycznych,
społecznych,
światopoglądowych, kulturalnych, mentalnych, etycznych.
W latach 80 - tych nastąpił w sztuce polskiej nawrót do sztuki figuratywnej,
przedstawiającej
najistotniejsze problemy egzystencjalne i społeczne, którym żyło społeczeństwo.
Wielu
wybitnych artystów polskich traktowało swoją twórczość jako misję, dokumentując
dla potomności rozgrywające się wydarzenia, pomagając przetrwać okres stanu
wojennego i dając nadzieję na zwycięstwo w oparciu o wiarę i doświadczenia
historii,
propagowali nową moralność społeczną budowaną na prawdzie, uczciwości,
solidaryzmie
społecznym i wartościach duchowych.
Istotną częścią wystawy jest sekwencja dotycząca sztuki najnowszej,
prezentująca
obraz społeczeństwa polskiego po transformacji ustrojowej, ukazująca zmiany
jakie
zaszły w nas samych i w naszym otoczeniu. Wystawa to niejako lustro w którym
będziemy mogli przyjrzeć się naszemu aktualnemu obliczu. Wśród uczestników
wystawy
są artyści zajmujący najwyższe pozycje na listach rankingowych m. in. M.
Bieniasz,
J.Bereś, J.Dobkowski, S.Gierowski, Ł.Korolkiewicz. J.Kalina, Z.Libera,
H.Mizeracka, H.Musiałowicz, Z.Nitka, R.Oramus, S.Rodziński, L.Sobocki,
W.Szamborski, J.Sienicki, J.Sempoliński, J.Tchórzewski, J.Staniszewski,
P.Susid,
J.Waltoś i dziesiątki innych - wszystkich nie sposób wymienić.
W uzupełnieniu są wyeksponowane karykatury czołowych polskich karykaturzystów,
powstałe na przestrzeni lat 1980 - 2005. Śmiech i żart towarzyszyły narodowi
w najtragiczniejszych momentach jego dziejów, pozwalały oswajać smutną
rzeczywistość. Obecnie wprowadzają na ekspozycję akcent lekkości i oddechu,
pozwolą z optymizmem spojrzeć w przyszłość.

[Gość: <]

Zwróćmy uwagę na to:

W latach 80 - tych nastąpił w sztuce polskiej nawrót do sztuki figuratywnej,
przedstawiającej
najistotniejsze problemy egzystencjalne i społeczne, którym żyło społeczeństwo.
Wielu
wybitnych artystów polskich traktowało swoją twórczość jako misję, dokumentując
dla potomności rozgrywające się wydarzenia, pomagając przetrwać okres stanu
wojennego i dając nadzieję na zwycięstwo w oparciu o wiarę i doświadczenia
historii,
propagowali nową moralność społeczną budowaną na prawdzie, uczciwości,
solidaryzmie
społecznym i wartościach duchowych.
Istotną częścią wystawy jest sekwencja dotycząca sztuki najnowszej,
prezentująca
obraz społeczeństwa polskiego po transformacji ustrojowej, ukazująca zmiany
jakie
zaszły w nas samych i w naszym otoczeniu.

Czy w Radomiu byli tacy artyści?