Ko.ściół Katolicki Sp z o.o. (cz. 2)

Papieskie wyścigi

[edico]

Łomża, Gdańsk… Kolejka się ustawia. Rozpoczął się wyścig o to, kto będzie
postrzegany jako bardziej oddany Rzymowi. Padają kolejne zaproszenia dla
papieża, który miałby znowu nawiedzić Polskę.

Jako drugi w kolejce ustawił się Gdańsk, a raczej metropolita gdański abp Sławoj
Leszek Głódź. „Archidiecezja gdańska zaprasza” – powiedział po niedzielnej mszy
w watykańskiej bazylice papieżowi. Okazją do kolejnej lotniczej „pielgrzymki”
miałyby być obchody 30. rocznicy narodzin „Solidarności”: „Mówiłem papieżowi, że
>>Solidarność<< pozdrawia i zaprasza” – zdradził Głódź po powrocie do Polski.
Korzenie „Solidarności” jako związku zawodowego sięgają 1980 roku. Obchody
rocznicowe miałyby się więc odbyć w 2010 roku i wówczas Gdańsk miałby zostać
nawiedzony przez Benedykta XVI. Głódź nie omieszkał przy okazji ustawiać
dziennikarzy w szeregu, twierdząc, że nierzetelnie pracują. Nie spodobały mu się
artykuły sugerujące, iż jako nowy metropolita gdański będzie szkodził temu
regionowi.

Benedykt XVI może mieć twardy orzech do zgryzienia. Nie dalej jak dwa tygodnie
temu do nawiedzenia Łomży namawiali papieża działacze podlaskiego Prawa i
Sprawiedliwości. To z okazji lokalnych uroczystości religijnych. Chcą do tej
sprawy przekonywać zarówno Episkopat, jak i rządzącą Platformę Obywatelską.
Rzecz jednak w tym, że łomżyńskie święto wypada w 2009 roku. Jak więc pogodzić
Gdańsk i Łomżę?

MW
faktyimity.pl/

Życie seksualne papieży

[edico]

legaba.6te.net/seks.htm

Odcienie współczesnej ewangelizacji

[edico]

Nauczyciel wypalał znak krzyża na rękach uczniów

Myśleliście, że Roman Giertych i Tadeusz Rydzyk to oszołomy? No to poznajcie
pewnego nauczyciela z zaściankowej Ameryki!

John Freshwater, nauczyciel ze szkoły publicznej w Mount Vernon w stanie Ohio
jest człowiekiem głęboko wierzącym. Jak na porządnego chrześcijanina przystało,
wiarę swą szerzy na wszelkie możliwe sposoby. Mimo że w Stanach Zjednoczonych w
państwowych szkołach nie ma miejsca dla religii ani symboli religijnych,
Freshwater prowadził ewangelizację wśród uczniów.

Szeroko zakrojoną ewangelizację, dodajmy. Trzymał w klasie Biblię, nauczał
dzieci kreacjonizmu, a żeby nauka nie poszła w las wypalał im krzyże na
przedramionach. Wszystko to działo się mimo protestów innych nauczycieli.

Sprawa trafiła do organów śledczych dopiero kiedy rodzice jednego z uczniów
poskarżyli się, że dziecko przyszło do domu z wypalonym krzyżem na ręce. Jak się
okazało, zajmujący się naukami ścisłymi nauczyciel znakował uczniów za pomocą
specjalnego generatora z laboratorium. Krzyże po paru godzinach znikały. Trudno
więc traktować ten proceder jako coś gorszego niż bicie dzieci linijką za PRL-u.

Belfra ewangelisty z 21-letnim stażem bronią jego przyjaciele, mówiąc że
przecież on tylko nauczał dzieci wartości, które są bliskie mieszkańcom Mount
Vernon. Z krzyżem może troszkę przesadził, ale poza tym nie można mu nic
zarzucić. Tymczasem krzyże to nie wszystko. Na jaw wychodzą kolejne sprawki
nauczyciela, takie jak zaprzeczanie teorii ewolucji.

W tym jednym człowieku zgromadził się pełen repertuar wierzeń zaściankowej
Ameryki. Tej, której obcy są Obama i Clinton, a nawet McCain. I która Romana
Giertycha uznałaby za swojego. Garstka oszołomów? Tak. Jeśli miliony ludzi to
garstka.
www.pardon.pl/artykul/5323/nauczyciel_wypalal_znak_krzyza_na_rekach_uczniow

Głębia wiary katolickiej

[edico]

Przeor klasztoru kradł dla kobiety:
www.tvn24.pl/0,1555997,wiadomosc.html

Dekalog od pasa w górę - Wstęp

[edico]

Dobro od zła odróżniamy wcale nie dzięki objawieniu danemu od Boga. Moralność
jest owocem ewolucji, a pojęcie Boga skonstruowaliśmy, by wytłumaczyć sobie
nasze normy etyczne.

Trwa wojna. Z rodziną i sąsiadami ukrywasz się w piwnicy przed grupą uzbrojonych
i pijanych żołnierzy. Nad głowami słyszycie ich kroki. Są blisko. Trzymasz na
ręku niemowlę. Dziecko jest chore, kaszle, krztusi się i płacze. Jego krzyki
pewnie was zdradzą. Próbujesz je uciszyć, ale gdy zakrywasz mocno jego twarz
dłonią, noworodek dusi się i sinieje. Własnoręczne zabicie dziecka jest czynem
nieludzkim, wbrew najgłębszym instynktom. Ale jeżeli nie zadusisz dziecka, ono i
tak zginie, a wraz z nim wszyscy inni. Co robisz?

Ten wojenny przykład jest odległy od naszych doświadczeń. Ale bodaj czy nie
przed trudniejszym dylematem stała para brytyjskich rodziców zaledwie dwa lata
temu. Ich synek urodził się z anencephalią. Było jasne, że za kilka dni umrze -
niedorozwinięty mózg nie był w stanie nawet obsługiwać ciała na tyle, by dziecko
wiodło żywot rośliny - jadło i oddychało. Ian i Carol chcieli, by organy dziecka
uratowały życie innym chorym niemowlętom. By tak się stało, musiały zostać
pobrane jak najszybciej, zanim zostaną uszkodzone w wyniku "braku zarządzania"
przez mózg. Czy można zabić dziecko (skazane i tak na śmierć), by jego tkanki
uratowały życie i zdrowie innych niemowląt?

Trudne wybory moralne są nieodłączną częścią praktyki medycznej, gdy decyduje
się, czy przeprowadzić ryzykowny zabieg, czy zaprzestać agresywnych metod
podtrzymywania życia, której z dwóch ofiar wypadku udzielić najpierw pomocy,
wiedząc, że tylko jedną jest się w stanie uratować. Ale nie tylko.

[edico]

Wybierać mniejsze zło. Cyceron

Marc Hauser i jego ludzie z Zakładu Psychologii Uniwersytetu Harvarda zamieścili
w internecie „The Moral Sense Test” (Test poczucia moralności). Stawiają w nim
badanych przed koniecznością wyboru pomiędzy dwiema możliwościami, z których
żadna nie może być uznana za dobrą. Część problemów z testu sprowadza się do
pytania: czy można poświęcić życie jednej osoby, aby uratować pięć. Do tej
kategorii należy klasyczny już dylemat mostka i zwrotnicy.

Po szynach z góry nadjeżdża rozpędzony wózek i zaraz uderzy w plecy pięciu
niczego nieświadomych osób. Możesz je uratować - jeśli przestawisz zwrotnicę,
wózek skręci na boczny tor. Tam też ktoś stoi, kto nie spodziewa się
niebezpieczeństwa - ale jest to już tylko jeden człowiek. Co robisz?

Większość pytanych przesunęłaby dźwignię. To - przynajmniej z pozoru - prosta
matematyka, minimalizacja strat. W sumie "oszczędza się" życie czworga ludzi.

Dylemat mostka przedstawia sytuację identyczną - przynajmniej z matematycznego
punktu widzenia. Tu też mamy tor, rozpędzony wózek, pięć osób na torze, które
bez twojej interwencji nie unikną śmierci. Tym razem nie stoisz przy zwrotnicy,
ale na mostku nad szynami. Nie stoisz sam - tuż koło ciebie siedzi na poręczy
masywny człowiek. Jeżeli zepchniesz go w odpowiednim momencie, to jego ciało
zatrzyma wózek, chociaż on sam niechybnie zginie. Co robisz?

Tym razem większość badanych odpowiada, że nigdy w życiu nie zdecydowałaby się
na zrzucenie nikogo pod pociąg.

Dlaczego? Czemu podejmujemy zupełnie różne decyzje, choć za każdym razem
wybieramy między śmiercią jednej a pięciu nieznanych nam osób?

Największe zło to tolerować krzywdę. Platon

W obu wypadkach nasza decyzja jest związana z pogwałceniem norm moralnych, które
nie pozwalają na zabicie człowieka. Istnieje jednak między nimi zasadnicza
różnica. W dylemacie zwrotnicy to pogwałcenie norm jest bezosobowe. Wynika ono z
pewnej abstrakcji, z koncepcji wartości życia ludzkiego. W przypadku mostka
pogwałcenie to ma charakter osobowy - własnym bezpośrednim ruchem krzywdzisz
drugą osobę.

Znakomita większość ludzi godzi się na bezosobowe pogwałcenie norm moralnych,
ale odrzuca pogwałcenie osobowe. Co ciekawe - pytani o motywy decyzji dają
bardzo rozbieżne odpowiedzi.

Osobowe pogwałcenie norm moralnych ma miejsce wtedy, gdy JA KRZYWDZĘ CIEBIE.
Mówiąc "JA", podkreślamy, że chodzi tu o działanie zamierzone, a nie
przypadkowe. "Krzywdzę" oznacza taki typ prymitywnego uszkodzenia ciała, który
byłby zrozumiały również dla neandertalczyka czy szympansa, a więc nie np.
kradzież portfela czy pomówienie. "Ciebie" znaczy, że ofiara jest równie żywa i
zdolna do cierpienia jak ty.

Niechęć do pogwałcenia osobowego norm moralnych dzielimy z innymi wyższymi
naczelnymi - małpami. Szympans rozumie, że spychając innego szympansa pod lawinę
kamieni, tak jak my kogoś pod pędzący pociąg, spowoduje jego śmierć. Ale
koncepcja "wartości życia szympansiego" jest mu obca i nie próbowałby reagować w
sytuacji analogicznej do dylematu zwrotnicy.

Ta niechęć do osobowego pogwałcenia norm moralnych i łatwiejsza akceptacja
działania nieosobowego powoduje, że współczesne konflikty zbrojne stają się tak
krwawe: trudniej jest przebić włócznią przeciwnika czy zmiażdżyć główkę dziecka
maczugą, niż zrzucić bombę na szpital i odpalić rakietę dalekiego zasięgu
wycelowaną w wielomilionową metropolię.

Niebo gwiaździste nade mną, prawo moralne we mnie. Immanuel Kant

Skąd wiemy, w którym miejscu nakreślić granicę między tym, co dopuszczalne i
niedopuszczalne? Skąd się bierze moralność?

Część filozofów (Arystoteles, Kant, Mill) zakładała, że wypływa z rozumu, a
zachowania moralne to takie, które ma na celu zwiększenie sumy szczęścia
ludzkości. To wydaje się przekonujące, ale diabeł tkwi w szczegółach - nie
wiadomo, jak indywidualne szczęścia i nieszczęścia sumować. Na pewno nie jest to
prosta arytmetyka. Może w moralności trzeba kierować się uczuciem? Taki pogląd
reprezentowali sentymentaliści, tacy jak Hume czy Smith, uważający, że moralność
wypływa ze zrozumienia innych ludzi i z sympatii do nich.

Kto ma rację? Wyniki doświadczeń neurobiologów pokazują, że wszyscy i nikt. Przy
podejmowaniu decyzji moralnych rozum i emocje niekiedy współuczestniczą, a
niekiedy rywalizują ze sobą. Jak to możliwe?

Uczyniwszy na wieki wybór, w każdej chwili wybierać muszę. Jerzy Liebert

Aktywności mózgu w czasie podejmowania decyzji moralnych przyglądał się Joshua
Greene z Zakładu Psychologii Uniwersytetu Harvarda. Okazało się, że w sytuacji,
gdy stajemy przed możliwością wyrządzenia krzywdy konkretnej osobie (zrzucenie
grubasa z mostka), w naszym mózgu uaktywniają się obszary odpowiedzialne za
emocje - w szczególności jądro migdałowate mieszczące się w starej ewolucyjnie
części naszego mózgu, w układzie limbicznym. Zupełnie inne, niedawno
wykształcone w ewolucji człowieka obszary - kora przedczołowa odpowiedzialna za
myślenie abstrakcyjne - uaktywniają się, gdy stajemy przed dylematem bardziej
"bezosobowym" (decyzja, czy wózek pojedzie torem, na którym stoi pięć osób, czy
jeden człowiek).

W wypadku dylematu zwrotnicy postanowienie "przesuwam dźwignię" lub "nie
przesuwam dźwigni" badani podejmują równie szybko. Przy problemie mostka ci,
którzy uznali, że nie mogą zabić człowieka dla ratowania innych, decydowali się
niemal błyskawicznie. Ale ci, którzy podejmowali decyzję "ze-pchnę", udzielali
odpowiedzi po znacznie dłuższym czasie. W tym okresie w ich umysłach trwała
walka emocji z rozumem, spór między jądrem migdałowatym a korą przedczołową. Jak
widać, zaakceptowanie pogwałcenia osobowych norm moralnych w imię abstrakcyjnego
"wyższego dobra" (czy raczej abstrakcyjnego mniejszego zła) nie jest proste.

O tym, że procesy rozumowe hamują procesy emocjonalne, wiedzieli już dwa tysiące
lat temu starożytni Rzymianie. Radzili, aby przed podjęciem decyzji wywołanej
gniewem policzyć do dziesięciu. Liczenie w pamięci aktywuje korę mózgową, a
aktywacja ta hamuje pobudzone nadmiernie jądra migdałowate, ułatwiając podjęcie
decyzji racjonalnej.

Dekalog od pasa w górę - Sztuka moralności

[edico]

Moralność, jak sztuka, oznacza określenie granic. Oscar Wilde

Dlaczego unikamy osobowego pogwałcenia norm moralnych? Czemu czujemy się źle,
gdy wyrządzamy krzywdę? Zwykliśmy uważać, że zasady wpoiła nam szkoła, Kościół
albo dom.

Badania wskazują jednak, że jest zupełnie inaczej!

Przystępujący do harvardzkiego testu wyborów moralnych wypełniają kwestionariusz
z pytaniami o pochodzenie, przekonania religijne i wychowanie. Analiza setek
odpowiedzi internautów pokazała, że rozwiązują oni podobnie dylematy moralne,
niezależnie od rasy, wyznania, kultury, płci, cywilizacji i religii! Co
najciekawsze - właściwie nie wiemy, dlaczego postępujemy moralnie.

Ale fakt, że niezależnie od wiary, poziomu cywilizacyjnego czy systemów
politycznych większość ludzi analogicznie rozwiązuje dylematy, wskazuje, że
człowiek jest wyposażony przez ewolucję we wrodzony zmysł moralny.

Marc Hauser twierdzi, że analogicznie do wyposażenia człowieka we wrodzoną
"gramatykę języka" umożliwiającą nauczenie się mowy ewolucja wyposażyła mózg w
"gramatykę moralności" umożliwiającą powstanie systemów, na których opierają się
więzi społeczne. Różne moralne gramatyki lokalne wykazują podobne zróżnicowanie
jak językowe i zabicie wiarołomnej żony jest akceptowane w pewnych kulturach,
podobnie jak aborcja i eutanazja. Analiza wpływu kultury, religii i
wykształcenia na decyzje moralne wskazuje, że pewne aspekty uniwersalnej
"gramatyki moralnej" są bardziej odporne na wpływy środowiskowe niż inne.

Wszelka moralność wywodzi się z religii, albowiem religia jest tylko formułą
moralności. Fiodor Dostojewski

Nasze normy moralne stały się częścią systemów religijnych i jesteśmy na ogół
przekonani, że to religia uczy nas, jak odróżniać dobro od zła. Człowiek jest
rzeczywiście gatunkiem religijnym. Religijność jest zjawiskiem powszechnym,
ukształtowanym w przebiegu ewolucji i korzystnym dla gatunku ludzkiego. Wspólne
wierzenia, choćby irracjonalne, utrzymywały spójność grup społecznych lepiej niż
wszelkiego rodzaju rozumowanie. Przestrzeganie norm regulowało życie grupy,
ograniczając indywidualne zachowania na rzecz zachowań korzystnych dla
przetrwania społeczności.

Religie towarzyszyły ludzkości od jej początków, a może powstały wcześniej niż
Homo sapiens. Fakt, że człowiek neandertalski rytualnie grzebał zmarłych - o
czym świadczą pozostawione przezeń groby - dowodzi, że i jemu wierzenia w życie
pozagrobowe nie były obce.

Mimo że jesteśmy przekonani, że religie i moralność wynikają z przyczyn
pozaludzkich, objawionych, są one związane z budową i działaniem naszego mózgu i
jego obwodów neuronalnych.

Bóg wie wszystko, a wy wszystko wiecie lepiej. Erich Maria Remarque

Jedną z najbardziej interesujących neurobiologicznych prób wyjaśnienia, jak
powstały wierzenia religijne, jest "hipoteza lewopółkulowego objaśniacza świata"
Michaela Gazzanigi.

Gazzaniga, profesor psychologii z University of California, członek
amerykańskiego prezydenckiego komitetu bioetyki, obserwował chorych z przeciętym
spoidłem wielkim. U takich ludzi półkule mózgowe nie komunikują się, żyją
niejako własnym życiem i chociaż obie pracują, do świadomości dochodzą tylko
wyniki pracy półkuli dominującej, zazwyczaj lewej.

Gdy pacjentowi wyświetlano napis "idź", tak by widziała go tylko prawa półkula,
ten wstawał i szedł. Zapytany, dlaczego to robi, nie potrafił tego wyjaśnić
(doznania prawej półkuli nie przedostają się do świadomości), ale zamiast po
prostu powiedzieć: "Nie mam pojęcia", zwykle silił się na jakieś wykręty "Napić
się coli zjeść coś ".

Jeszcze ciekawsze rzeczy wydarzały się, gdy pokazywano mu dwa obrazki - po
jednym do każdego oka, tak by każda półkula widziała co innego. Prawa półkula
otrzymała z lewego oka obraz zaśnieżonego podwórka, a lewa, z prawego oka -
obraz kurzej łapy. Badany miał wskazać - z zestawu kilkunastu rysunków - obrazki
kojarzące mu się z obejrzanymi. Co się działo? Otóż jego prawa ręka wybrała
głowę koguta, a lewa - szuflę do odśnieżania. Całkiem logicznie, nieprawdaż?

Teraz następuje pytanie: dlaczego wskazał pan właśnie te obrazki? "Kogut kojarzy
mi się z ptasią łapą" - odpowiada. "A szufla?" - docieka eksperymentator.
"Szufla szufla " - zamyśla się badany. "No, kurnik trzeba posprzątać!" -
znajduje wyjście z sytuacji.

Lewa półkula usiłuje racjonalizować decyzje, które wynikają z impulsu prawej.
Mechanizm sterujący takim zachowaniem Gazzaniga nazwał "lewopółkulowym
interpretatorem świata".

Co z tego wynika? Otóż tysiące, a może miliony aktywności mózgowych biegną
niezależnie od siebie, poza obszarem naszej świadomości. Kierują one ruchem
ciała, emocjami, myśleniem... Kiedy ujawniają się skutki naszych podświadomych
poczynań, interpretator musi je wyjaśnić, tworząc teorie tłumaczące, dlaczego
zachowujemy się tak, jak się zachowujemy. Interpretator tworzy naszą świadomą
rzeczywistość na podstawie często ograniczonych i fragmentarycznych danych,
którymi dysponuje. Nasza świadomość jest więc refleksją nad światem zbudowaną
przez interpretatora.

Dekalog jest zbyt krótki w stosunku do możliwości grzeszenia. Lidia Jasińska

Wśród wielu rzeczy, które interpretator musi wyjaśnić, jest też fakt naszej
moralności. Zanim jeszcze wzięli się do tego filozofowie, nasz interpretator
uznał, że jest to związane z istnieniem wyższego porządku. Wygląda na to, że to
nie religia stworzyła moralność, ale wytworzył ją nasz mózg w toku ewolucji, a
wierzenia religijne wymyślił, aby usprawiedliwić istnienie moralności.

Patrząc na dekalog, zbiór norm moralnych akceptowanych przez trzy wielkie
monoteistyczne religie świata, zauważymy, że jego pięć pierwszych przykazań ma
charakter bardzo związany z naszym naturalnym zmysłem moralnym, wrodzonym
sprzeciwem wobec gwałcenia norm osobowych. Dekalog "od pasa w dół" jest już
ściśle związany z kulturą, w której został objawiony - kulturą surową,
rygorystyczną jeżeli chodzi o obyczaje seksualne, silnie akceptujące prawa
własności i zasady uczciwości. Wiele innych kultur tego okresu akceptowało
swobodne życie seksualne, a kradzież i oszustwo nie były potępiane (Merkury był
bogiem złodziei). Zresztą jeżeli chodzi o kłamstwo, to nawet w naszej kulturze
wiele etycznych osób uważa, że człowiek ma prawo do kłamstwa, a przynajmniej
nieujawniania całej prawdy o sobie. Nazywa się to chronieniem prywatności.

[edico]

Gdyby Boga nie było, należałoby Go wymyślić. Wolter

Przez ostatnie dwa wieki filozofia moralna naszego świata była przedmiotem
sporów dwóch kierunków. Racjonaliści uważali, że moralność powinna przynosić
"większe dobro", a deontolodzy, że pewne normy nie mogą być przekraczane,
niezależnie od szlachetnego celu, jaki nam przyświeca.

Te dwie postawy filozofii moralnej odzwierciedlają fundamentalne napięcia
pomiędzy strukturami ludzkiego mózgu. Nasze odpowiedzi emocjonalne,
odziedziczone po przedludzkich przodkach, a umocnione przez doświadczenie
kulturowe i religię, podkreślają pewne absolutne zakazy, tak ważne dla
deontologii. W przeciwieństwie do nich "kalkulacje moralne", charakterystyczne
dla racjonalizmu, są możliwe dzięki powstaniu w przednich płatach mózgowych
nowych struktur, które zapewniają zdolność do myślenia abstrakcyjnego.

Moralność powstała przed religią. Kod moralnego postępowania mają małpy
człekokształtne. Nasz mózg został tak ukształtowany, że religijność wypływa z
jego budowy. Teorie "lewopółkulowego interpretatora" - układu tłumaczącego nam
racjonalnie rzeczy niewyjaśnione - sugeruje, że normy etyczne i moralne,
wytworzone w procesie ewolucji, były wcześniejsze niż wierzenia religijne. Te
ostatnie powstały właśnie dla wyjaśnienia pochodzenia naszej moralności. Ale
ostatecznie religia odegrała istotną rolę w rozwoju moralności - powstały różne
języki opierające się na z grubsza podobnej gramatyce. W jednej religii zabicie
niewiernego to zasługa, w innej egzekucja zbrodniarza to grzech. System
religijny racjonalizuje nasze wrodzone wybory moralne.

Spośród około 10 tysięcy systemów wierzeń obecnych na ziemi największy sukces
(mierzony liczbą wyznawców) mają te, które podkreślają konieczność wzajemnej
pomocy współwyznawcom, a jeszcze lepiej - wszystkim ludziom. Miłość bliźniego
jest ewolucyjnie ukształtowaną podstawą wielkich religii, a różnice dotyczą
tylko tego, kogo naprawdę za bliźniego uważamy. Oby nie tylko siebie samego!

* Profesor Jerzy Vetulani pracuje w Instytucie Farmakologii PAN w Krakowie

Źródło: wyborcza.pl/1,76842,4553472.html

reporter TVN24 ewakuował się z J. Góry bez szwanku

[Gość: Pelagia]

www.tvn24.pl/-1,1557170,0,1,jak-sluchacze-radia-maryja-pogonili-reportera-tvn24,wiadomosc.html

Objawienie Gabriela (1)

[edico2]

Czy znaleziona w Jordanii kamienna tablica zawierająca starożytny tekst w języku
hebrajskim może wstrząsnąć posadami chrześcijaństwa? Izrael Knohl uważa, iż tak.
Na datowanej na I wiek p.n.e. tablicy znajduje się opowieść o cierpiącym
mesjaszu, który zmartwychwstaje po trzech dniach… Czy to historyczny pierwowzór
Jezusa czy kolejna z pojawiających się co sezon sensacji związanych z tą postacią?

Mierząca niemal metr długości tablica z 87 linijkami hebrajskiego pisma, która
według naukowców powstała na kilkadziesiąt lat przed narodzinami Jezusa powoduje
zamieszanie w kręgach biblistów i archeologów, szczególnie z tego powodu, iż
mówi o mesjaszu, który zmartwychwstał po trzech dniach…

Kiedy tablicę tę nabył David Jeselsohn nie był świadom jej znaczenia. Jeśli
rzeczywiście znajduje się tam opis podobnej historii, może mieć on przełomowe
znaczenie, ponieważ przyczyni się do zmiany poglądów na postać Jezusa sugerując,
iż teoria odnośnie jego zmartwychwstania i śmierci nie była unikalna i stanowiła
integralną część ówczesnej tradycji żydowskiej.

Tablica, która znaleziona została prawdopodobne w pobliżu Morza Martwego na
terenie Jordanii, według niektórych badaczy stanowi rzadki przykład kamienia ze
znakami wykonanymi tuszem.

Są one napisane (a nie wygrawerowane) wzdłuż dwóch kolumn, przypominających
kolumny Pięcioksięgu. Kamień jest jednak pęknięty, zaś część tekstu niejasna, co
wskazuje, że otwarty jest na wszelką debatę.

Daniel Boyarin, ekspert z Uniwersytetu Kalifornijskiego twierdzi, iż tablica
stanowi kolejną część szeregu dowodów sugerujących, że postać Jezusa bliżej
zrozumieć można badając dokładnie żydowską historię ówczesnego okresu.

Biorąc pod uwagę napiętą atmosferę wokół wszystkich przedmiotów i pism z okresu
życia Jezusa, zarówno w sferze publicznej, podzielonym środowisku badaczy, jak i
obaw o szarlatanerię lub oszustwo, dużo czasu zajmie pełna ocena tablicy. Od
odkrycia Rękopisów z Qumran minęło kilka dekad i wciąż powodują one wiele
kontrowersji odnośnie ich autorów oraz znaczenia.

Zwoje te odnalezione w jaskiniach w Qumran w Izraelu, zawierają jedyne znane
kopie biblijnych tekstów z okresu przed pierwszym wiekiem naszej ery. Zwoje
opisują także różnorakie praktyki i wierzenia wielu żydowskich sekt z okresu, w
którym żył Jezus.

O reprezentatywności tych opisów i szczegółach na temat ery, o której mówią
istnieje poważna debata. Jedno z nasuwających się pytań mówi o tym, kim byli
autorzy zwojów – czy należeli do sekty, czy też może byli zwykłymi członkami
społeczeństwa. Niedługo w Muzeum Izraela w Jerozolimie odbędzie się konferencja
z okazji 60. rocznicy odkrycia zwojów, która podejmie także temat kamiennej
tablicy mającej zawierać słowa o zmartwychwstałym mesjaszu.

Co dziwne, płyta nie jest nowym odkryciem. Znaleziono ją ok. 10 lat temu. Od
jordańskiego handlarza antykami zakupił ją kolekcjoner, który umieścił ją w domu
w Zurychu. Kiedy kilka lat temu przyjrzeli się jej bliżej izraelscy naukowcy i w
ub. roku napisali o niej artykuł, wzrosło zainteresowanie nią. Obecnie na jej
temat istnieje wiele artykułów. Reszta zapewne powstanie.

- Nie zdawałem sobie sprawy z jej wartości, aż do czasu, kiedy pokazałem ją
kilka lat temu Adzie Yardeni, ekspertce od hebrajskiego – mówi Jeselsohn, który
sam jest ekspertem od zabytków. Była zachwycona. Powiedziała mi: „Masz Zwoje
znad Morza Martwego w kamiennej wersji”.

Większa część tekstu zawierająca wizję apokalipsy opiera się na Starym
Testamencie, specjalnie na księgach proroków, takich jak Daniel, Zachariasz czy
Aggeusza.

Ada Yardeni (która zbadała tablicę wraz z Binyaminem Elitzurem) jest ekspertką
od hebrajskiego, specjalizującą się w okresie epoki Heroda, który zmarł w 4 roku
p.n.e. Dwójka badaczy opublikowała w kwartalniku „Cathedra” długi tekst
poświęcony analizie kamienia. Nosił on tytuł „Objawienie Gabriela”. Opierając
się na piśmie i języku orzekli oni, że pochodzi ona z pierwszego wieku przed
narodzinami Chrystusa.

Badanie chemiczne przeprowadzone zostały przez Yuvala Gorena, profesora
archeologii z Uniwersytetu Tell Aviv, który specjalizuje się w badaniu
starożytnych przedmiotów. Do czasów publikacji wyników, które mają ukazać się w
specjalistycznym magazynie, nie ujawnia on szczegółów twierdząc jedynie, iż nie
widzi powodów, aby wątpić w autentyczność kamienia.

To właśnie z artykułu w „Cathedrze” o kamieniu dowiedział się biblista z
Uniwersytetu Hebrajskiego, Izrael Knohl. W wydanej w 2000 roku książce Knohl
wysunął pogląd, jakoby idea cierpiącego mesjasza znana była już przed erą, w
której żył Jezus. Oparł się w tym na rabinicznej i wczesnej apokaliptycznej
literaturze oraz Zwojach z Qumran. Jego teoria nie wstrząsnęła jednak
chrześcijaństwem, częściowo z tego względu, iż nie miał na to dowodów w postaci
pism z okresu przed życiem Jezusa.

Kiedy przeczytał artykuł jak stwierdził, ujrzał coś, co mogłoby potwierdzić jego
teorie. Knohl jest jednym z naukowców, którzy skupiają się na atmosferze
politycznej z czasów Jezusa, która stanowi ważne wyjaśnienie mesjanistycznego
ducha tamtych czasów. Jak zauważa, po śmierci Heroda żydowscy rebelianci starali
się zrzucić jarzmo wspieranej przez Rzym monarchii, toteż główni wojownicy o
niezależność często uderzali w ten ton.

Według Knohla postać, o której mówi tekst z płyty to człowiek o imieniu Szymon,
który został zamordowany przez dowódcę armii Heroda. Pisze o tym żyjący w I
wieku historyk Józef. Twórcami wersów umieszczonych na kamieniu byli
najprawdopodobniej zwolennicy Szymona.

Zamordowanie Szymona – cierpiącego mesjasza, widziane było jako krok niezbędny
do odkupienia narodu – twierdzi Knohl, wskazując na wersety od 19 do 21. „W trzy
dni dowiecie się, że zło zostało pokonane przez sprawiedliwość”. Inne wersety
mówią o krwi i rzezi jako drodze do sprawiedliwości.

Aby udowodnić wartość kamienia, Knohl wskazuje na werset 80-ty, który rozpoczyna
się słowami „L’shloshet yamin” (co znaczy „w trzy dni”). Następne słowo w
linijce Yardeni i Elitzur uznali za częściowo nieczytelne, ale Knohl – ekspert w
dziedzinie Biblii i Talmudu twierdzi, iż oznacza ono słow „hayeh”, które odnosi
się do życia. Jest to nietypowa pisownia, ale odpowiadająca tamtym czasom.

Potem pojawiają się kolejne trudne do odczytania słowa. Knohl również je
odcyfrował twierdząc, iż cały werset brzmi następująco: „W trzy dni będziesz
żyw, ja Gabriel, nakazuję ci.”

Do kogo zwraca się archanioł? Następna linijka mówi o „Sar hasarin” – księciu
lub książętach. Ponieważ Księga Daniela, jedno z głównych źródeł tekstu Gabriela
mówi o archaniele i „księciu książąt”, Knohl uznał, iż naskalny napis mówi o
śmierci przywódcy, który zmartwychwstanie w ciągu trzech dni.

Dodaje oni, iż cierpiący mesjasz jest postacią odmienną od tradycyjnie
przedstawianego mesjasza triumfatora – potężnego potomka Dawida.

- Może to zmienić nasz pogląd na temat chrześcijaństwa – mówi. Zmartwychwstanie
po trzech dniach wydaje się motywem wypracowanym przed pojawieniem się Jezusa,
co jest rozbieżne niemal ze wszystkimi szkołami. To, co stało się w Nowym
Testamencie zaadaptowane zostało przez Jezusa i jego uczniów w oparciu o
wcześniejszą historię o mesjaszu.

Yardeni twierdzi, iż jest pod wrażeniem tekstu twierdząc, iż możliwe jest, że
słowa zostały poprawnie odczytane przez Knohla. Mniej pewna jest tego, czy
mesjasz oznacza Szymona.

Mosze Bar – Asher, prezydent Izraelskiej Akademii Języka Hebrajskiego i
emerytowany pracownik Uniwersytetu Hebrajskiego zajmujący się językiem
hebrajskim i aramejskim mówi, iż spędził wiele czasu na badaniu tekstu, uznając
go za autentyczny. Według niego pochodzi on z pierwszego wieku.

Fragment zwoju znalezionego w Qumran o nazwie 7Q5, rozpo

Objawienie Gabriela (2)

[edico2]

Mosze Idel, kolejny z pracowników Uniwersytetu Hebrajskiego twierdzi, iż wnioski
Knohla zasługują na szczególną uwagę.

- Mamy tu prawdziwy kamień z prawdziwym tekstem. To niezwykle ważne – dodaje.

Knohl twierdzi w dodatku, że identyfikacja mesjasza, o którym mówi tekst nie
jest tak ważna, jak wyraźna sugestia, iż zmartwychwstanie po trzech dniach było
ideą powstałą w czasach Jezusa. Zauważa on, iż w Ewangeliach Jezus często
przewiduje swe cierpienie. Naukowcy dotychczas uważali, iż słowa o cierpieniu
musiały zostać dodane później, ponieważ w okresie, w którym żył nie panowały
podobne idee.

Było jednak inaczej i wskazuje na to „Objawienie Gabriela”. Knohl dodaje, że
fakt ten nadaje Ostatniej Wieczerzy zupełnie nowe znaczenie. Rozlana krew miała
oznaczać nie zmazanie ludzkich grzechów, ale odkupienie Izraela.

Opublikowano: 08.07.2008 | Kategoria: Religioznawstwo

Źródło oryginalne: The New York Times
Źródło polskie: Serwis NPN

wolne-media.h2.pl/?p=4838

Rodzina "Radia Maryja" dziękuje za śmierć Geremka!

[edico2]

fotoforum.gazeta.pl/photo/8/gc/ig/cggy/v8MUuHM5Ip2pGriCcX.jpg

KIK i dzikie letnisko dla dzieci ze stolicy

[edico2]

W skandalicznych warunkach odpoczywały pod namiotami dzieci z Warszawy.
Kilkuletnie maluchy myły się w miskach, nie miały toalet i opieki medycznej. -
Nie pamiętamy tak źle zorganizowanego wypoczynku - mówią epidemiolodzy.

Na letni obóz nad Jeziorem Kiełpińskim pod Lidzbarkiem Welskim przyjechało 29
dzieci w wieku 8 i 9 lat. Organizator, Klub Inteligencji Katolickiej z Warszawy,
nie zgłosił jednak placówki - choć to obowiązek - ani sanepidowi, ani kuratorium
oświaty.

Zdaniem Elżbiety Miszczak-Burzyńskiej, rzeczniczki wojewódzkiej stacji sanepidu,
trudno o gorzej urządzony obóz. - Nie pamiętam, by wcześniej bywały takie
przypadki, że wodę przynoszono w pojemnikach po wodzie mineralnej ze studni w
sąsiednim gospodarstwie. Żywność była źle przechowywana - mówi.

Organizatorzy wypoczynku nie zabezpieczali próbek pożywienia, które należy
przechowywać, by w razie zatrucia szybko ustalić jego źródło. Naczynia i sztućce
po jedzeniu były myte w potoku. - Po pierwszej kontroli zaleciliśmy usunięcie
nieprawidłowości. Następnego dnia nic się nie zmieniło, więc inspektorzy ukarali
kierownika kolonii 300-złotowym mandatem i zapowiedzieli, że jeśli nie będzie
poprawy, wystąpią do kuratorium oświaty o zamknięcie obozu - opowiada
Miszczak-Burzyńska. Organizatorzy, zamiast usunąć nieprawidłowości, woleli
zlikwidować obozowisko. Gdy w poniedziałek kontrolerzy przyjechali ponownie na
miejsce, zastali już tylko pustą polanę.

To pierwszy w tym roku przypadek dzikiego letniska. Dotychczasowe 260 kontroli
przeprowadzonych od początku wakacji nie wykazało większych nieprawidłowości.
Gdyby rodzice mieli wątpliwości, w jakich warunkach wakacje spędzają ich dzieci,
mogą dzwonić do sanepidu - 089 524 84 24 lub 524 84 45.

Listę obozów i kolonii można znaleźć na stronie internetowej olsztyńskiego
kuratorium oświaty - www.ko.olsztyn.pl w zakładce "Wypoczynek i turystyka". -
Udzielamy też informacji telefonicznie pod numerem 089 523 22 86 - mówi
Krzysztof Nowacki, który w kuratorium nadzoruje letni wypoczynek uczniów.

Źródło: Gazeta Wyborcza Olsztyn
wyborcza.pl/1,75478,5437512,Dzikie_letnisko_dla_dzieci_ze_stolicy.html

Wstrząsające wyznanie - "I mnie gwałcił ksiądz"

[edico2]

Mialem 11 lat, bylem ministrantem w podwarszawskim
miasteczku. Uwielbiany przez wiernych ksiadz
zgwalcil mnie kilkakrotnie. Kiedy nie chcialem
sluzyc do mszy, rodzice zmusili mnie do
powiedzenia o tym, co sie stalo.
Ojciec, zszokowany, chyba nie wiedzac, jak
postapic w takim przypadku, sprawil mi takie
lanie, ze nigdy go nie zapomne. To, co mnie
najbardziej bolalo, to to, ze matka, ktora chyba
tez zglupiala, nie wziela mnie w obrone. Dla mnie
swiat sie zawalil.
Dosc szybko zrozumialem, ze gdyby ta sprawa wyszla
na jaw, to musielibysmy sie z tego miasta
wyprowadzic, a nie mielismy na to srodkow. Nikt
nie dalby mi wiary; dla mieszkancow zostalbym
klamca, oszczerca, lub "malym ku..szonkiem",
ktory uwiodl "cnotliwego ksiedza". Z perspektywy
czasu dochodze do wniosku, ze winne jest takze
polskie spoleczenstwo, ktore zezwala ksiezom byc
ponad prawem i ktore wierzy, ze ksiadz, to taki
ktos, kto muchy by nie skrzywdzil, posrednik
miedzy nimi, a Bogiem; prawie swiety.
fakty.interia.pl/swiat/news/stracili-corki-chca-przeprosin-od-papieza/komentarze,1147868,,16823200

Kościelna Strefa Ekonomiczna wreszcie ograniczana?

[edico2]

Tylko wpłaconą na konto darowiznę można odliczyć od dochodu.

Artykuł pochodzi z "Podatkowego przeglądu prasy" przygotowanego przez PricewaterhouseCoopers.

Osoba, która chce odliczyć od dochodu nielimitowaną darowiznę na rzecz Kościoła, musi wpłacić pieniądze na rachunek bankowy. Potwierdził to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 9 lipca 2008 r..

Ze skargą wystąpił podatnik, który w zeznaniu za 2006 r. odliczył od dochodu 60 tys. zł. Powołał się na art. 55 ust. 7 ustawy z 17 maja 1989 r. o stosunku państwa do Kościoła katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (DzU nr 29, poz. 154 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym.
Muszą być jednak spełnione dwa warunki. Kościelna osoba prawna ma przedstawić darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w ciągu dwóch lat od przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Ulga ta jest dużo korzystniejsza niż zawarta w ustawie o PIT, ponieważ jej wysokość nie jest ograniczona żadnym limitem. Na podstawie tych przepisów podatnik wpłacił pieniądze w gotówce i zmniejszył podstawę opodatkowania.
Po weryfikacji zeznania urząd skarbowy zakwestionował to odliczenie, ponieważ pieniądze nie zostały wpłacone na konto.

Sąd uznał, że wskazane przez podatnika przepisy nie są sprzeczne, lecz wzajemnie się uzupełniają. Odliczający darowiznę musi więc spełnić wymagania dokumentacyjne z obu ustaw.
W uzasadnieniu wyroku WSA przyznał, że doszło do naruszenia art. 121 ordynacji podatkowej określającego zasadę zaufania do organów podatkowych.

Konrad Piłat
www.bankier.pl/wiadomosc/Tylko-wplacona-na-konto-darowizne-mozna-odliczyc-od-dochodu-1799890.html

Zeitgeist Polskie napisy) - stara wersja(118 min

[Gość: *]

Mocny film dokumentalny, w
trzech częściach pokazujący i wyjaśniający przykłady jak społeczeństwo jest
manipulowane. Dokument Cz. I. Religijna - pokazuje astro-teologiczne podstawy
chrześcijaństwa. Udowadnia, iż religia chrześcijańska jest jedynie splagiatowaną
wersją wcześniejszych mitów, głównie egipskich i opiera się na astrologii.
video.google.pl/videoplay?docid=-5870901554543719947
www.filmy.zmyka.pl/filmik,0,247,zeitgeist_polskie_napisyavi.htm
www.opensubtitles.org/pl/subtitles/3146377/american-zeitgeist-pl
www.tuga.pl/?page_id=43|
Kilka linków aktualnie dostępnych podałem dla tego, że zablokowanie pierwotnego
nikogo nie powinno zdziwić.
Życzę przyjemnej i rozważnej lektury, która daje znacznie więcej do myślenia,
niż podręcznik do etyki w szkołach napisany przez ks. prof. Andrzeja Szostka
zatwierdzony przez MEN spłycający zagadnienia etyki do kolejnej znanej już formy
manipulacji.

ks. Wieńczysław L. namawiał do zabicia dziecka

[Gość: baba w oknie]

skaranie boskie z tymi księżmi :

www.dz.com.pl/?tekst,2655

[Gość: *]

bo namawiał do zabicia swego urodzonego dziecka a nie do aborcji ;))

Ksiądz proboszcz wulgarnie zaczepiał nastolatki

[Gość: *]

W Janikach i innych wsiach należących do parafii ksiądz Wieńczysław jest dziś
głównym tematem rozmów. Ludzie opowiadają nie tylko o historii Edyty, ale też
zaczynają przypominać sobie dziwne i nienaturalne zachowanie duchownego wobec
uczennic Szkoły Podstawowej w Aleksandrowie, gdzie uczył religii. Niektórzy
mówią wprost, że ksiądz czynił krępujące, wręcz wulgarne, uwagi pod adresem
nastolatek.
Wczoraj drzwi kościoła i plebanii w Janikach były zamknięte. Mieszkańcy wsi
twierdzą, że ksiądz Ł. - albo jedna z jego zaufanych osób - przyjechał na
plebanię w nocy z wtorku na środę, bo na plebanii paliło się światło. Z garażu
zniknął zaś samochód duchownego, który jeszcze we wtorkowe popołudnie tam był.

Nie ma podstaw, by ograniczyć Edycie L. prawa rodzicielskie - poinformował
wczoraj prezes Sądu Rejonowego w Częstochowie Ryszard Myrda. Edyta L. urodziła
dziewczynkę, której ojcem jest ksiądz Wieńczysław Ł. z podczęstochowskiej wsi
Janiki. Jak ustalili reporterzy dziennika "Polska", ksiądz początkowo namawiał
Edytę, aby nie zgodziła się na operację cesarskiego cięcia, która mogła uratować
dziecku życie, a następnie już po porodzie prosił lekarkę w szpitalu, aby
zrobiła coś, "żeby to dziecko nie żyło".

Kurator, który zajął się sprawą, stwierdził, że matka, przebywająca z córką w
szpitalu, interesuje się dzieckiem, a warunki w rodzinnym domu kobiety nie dają
podstaw, by pozbawić ją praw rodzicielskich do nowonarodzonej córki. Edytą L.,
jej dzieckiem oraz rodziną nadal ma zajmować się kurator sądowy. Sytuację w
rodzinie ma monitorować też Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Krzepicach.
Kobieta opuści szpital prawdopodobnie w piątek.

Według naszych informacji Edytę L. miała wczoraj odwiedzić w szpitalu matka
razem z ks. Wieńczysławem. Ten się jednak nie pojawił. - Towarzyszył mi mój mąż
- powiedziała Marta L.

Ksiądz wczoraj miał złożyć kolejne zeznania w prokuraturze. Nie wiadomo jednak
czy tam dotarł. - Toczy się postępowanie przygotowawcze w sprawie nakłaniania do
pozbawienia życia noworodka. Dla dobra postępowania nie mogę ujawnić żadnych
szczegółów - mówi Robert Wypych z wydziału śledczego Prokuratury Okręgowej w
Częstochowie. Za nakłanianie do pozbawienia życia grozi kara więzienia od 8 lat
nawet do dożywocia.

Mieszkańcy tak Janików, jak i pobliskich Dankowic, skąd pochodzi Edyta, nadal
nie mogą uwierzyć w to, co się wydarzyło. - Jestem zaskoczona tym, że ksiądz
chciał zabić dziecko - mówi sąsiadka Edyty Barbara Antończak. - Kiedy Edyta
zaszła w ciążę, ksiądz bywał u niej po kilka razy dziennie. Wyglądało na to, że
się nią interesuje. Woził dziewczynę do lekarza. W dniu, kiedy dostała bólów
porodowych, z samego rana pojechał po nią autem i zabrał do szpitala - opisuje
kobieta i pyta: - Do czego musiało tam dojść, skoro lekarze zawiadomili prokuraturę?

Sąsiedzi opowiadają, że ksiądz Wieńczysław Ł. pomagał rodzinie dziewczyny. -
Zrobił w domu remont i kupił meble. Dla dziecka najwyraźniej też wszystko
przygotował - opowiada Antończak. I dodaje: - Mam troje dzieci, więc
zaproponowałam Edycie używane ubranka i wózek, ale nie chciała tego przyjąć.
Powiedziała, że wszystko ma.

W Janikach i innych wsiach należących do parafii ksiądz Wieńczysław jest dziś
głównym tematem rozmów. Ludzie opowiadają nie tylko o historii Edyty, ale też
zaczynają przypominać sobie dziwne i nienaturalne, ich zdaniem, zachowanie
duchownego wobec uczennic Szkoły Podstawowej w Aleksandrowie, gdzie uczył
religii. Niektórzy mówią wprost, że ksiądz czynił krępujące, wręcz wulgarne,
uwagi pod adresem nastolatek.

- Kiedyś na lekcji religii powiedział, że jestem wyrośnięta i wyglądam na więcej
lat, więc powinnam się inaczej zachowywać - opowiada Ania z Janików. W jaki
sposób? - Mówił mi i mojej koleżance, że powinnyśmy nosić krótkie spódnice.
Kiedy zaś siadamy w klasie, powinnyśmy zakładać nogę na nogę, bo to ładnie
wygląda i sprawia mu przyjemność.

Ojciec dziewczynki nie kryje oburzenia. - Gdyby jeszcze raz coś takiego
powiedział córce, zamierzałem iść do szkoły i przemówić mu do rozsądku. Na
szczęście już tego nie zrobił - opowiada mężczyzna.

- Ksiądz lubił młode kobiety, nawet dziewczynki w szkole zaczepiał. Dotykał je,
robił im nieładne uwagi. Kiedyś w nieprzyzwoity sposób odezwał się do uczennicy
szóstej klasy. Jej ojcu puściły nerwy i pobił księdza - opowiada Julian Ceglarz,
członek rady parafialnej i były kościelny w parafii.

Informacjom o molestowaniu uczennic przez księdza zaprzecza dyrektorka szkoły
Małgorzata Wiewiórowska-Kluba. Twierdzi, że nigdy nie zauważyła nic
niepokojącego. Przyznaje jednak, że ksiądz Wieńczysław nie radził sobie z
uczniami i nie potrafił utrzymać na lekcjach dyscypliny.

- Bez względu na to, jak sprawa skończy się z punktu widzenia prawa, nie
wyobrażam sobie dalszej współpracy z księdzem Wieńczysławem. Wystąpię zarówno do
swoich, jak i jego przełożonych, aby odsunąć księdza od uczniów. Za dużo spraw
wyszło na jaw, aby mógł dalej uczyć i wychowywać młodzież - mówi Wiewiórowska-Kluba.

POLSKA
Irena Bazan
2008-07-23 23:28:21, aktualizacja: 2008-07-23 23:28:21

Współpraca: Aldona Minorczyk-Cichy
www.polskatimes.pl/stronaglowna/25429,wyrodny-ksiadz-ucieka-noca-przed-sprawiedliwoscia,id,t.html

Czerwone stosy, czarna legenda (1)

[Gość: *]

„Tajna policja Kościoła”, „źródło ideologicznego terroru”… Stereotypowe
„definicje” Świętego Oficjum można by mnożyć. Czy rzeczywiście oddają one obraz
średniowiecznej inkwizycji?

Początek czarnej legendy inkwizycji datuje się na XVI–XVII wiek, kiedy do walki
z Kościołem ruszyła propaganda protestancka. Ponieważ kontrowersji było sporo,
ówcześni specjaliści od „czarnego pijaru” nie mieli większych kłopotów z
pokierowaniem sympatiami i antypatiami tłumów. Proces, który historyk Edward
Peters celnie nazwał „wymyślaniem inkwizycji”, dobiegł końca dopiero kilkaset
lat później, kiedy światło dzienne ujrzały już „rewelacje” historyków
oświecenia, a także m.in. „Bracia Karamazow” Fiodora Dostojewskiego czy „Imię
róży” Umberta Eco. Czy podobne dzieła – najwyższej próby od strony literackiej –
mają wiele wspólnego z obrazem wyłaniającym się ze źródeł historycznych?

Od Pawła do Augustyna

Problem herezji i odstępstw od nauk głoszonych przez apostołów mieli już pierwsi
chrześcijanie. Za podstawę podczas rozwiązywania podobnych konfliktów brano
wtedy zalecenia św. Pawła z Listu do Tytusa (Tt 3, 10–11) i nauki Jezusa z
Ewangelii według św. Mateusza (Mt 18, 15–17). Dość dokładnie przedstawiono tam
„procedurę” napominania „błądzącego brata”: najpierw w pojedynkę, później w
towarzystwie kilku świadków, a następnie, jeśli i to nie skutkowało, publicznie,
„przed całym Kościołem”. Wobec osób, które mimo napomnień trwały w uporze i nie
dawały się przekonać, stosowano następnie wykluczenie ze wspólnoty
(excommunicatio). Do podobnych przypadków dochodziło jednak rzadko, gdyż
traktowano to jako bardzo surową karę, w której stosowaniu zalecano szczególną
ostrożność i szczegółowe rozpatrzenie każdej zagrożonej nią sprawy.

Podobne braterskie pouczenie (persuasio fraternalis) przestało wystarczać, kiedy
chrześcijaństwo z sekty przemieniło się w oficjalną religię państwową Cesarstwa.
Od 380 roku i edyktu Teodozjusza I Wielkiego herezja zaczęła być traktowana jako
zbrodnia nie tylko przeciw społeczności kościelnej, ale także przeciwko państwu.

Francisco de Goya – „Trybunał inkwizycji”, 1812. Sam malarz musiał tłumaczyć się
przed inkwizycją z okoliczności, w których powstał inny z jego znanych obrazów,
„Maja naga”.


Nastąpił zwrot o 180 stopni. Jeszcze w 212 roku Tertulian w liście do konsula
Afryki pisał: „Przymus nie leży w naturze religii, dlatego powinno się ją
przyjmować spontanicznie, nie siłą, ponieważ miłe są tylko ofiary dobrowolne”, a
już w 346 roku Juliusz Firmicus Maternus w piśmie do Konstancjusza II i
Konstansa I domagał się narzucania wiary chrześcijańskiej siłą i zakazania
innych religii. Kropkę nad i postawiono w 397 roku, kiedy herezję
zaklasyfikowano jako przestępstwo przeciwko majestatowi władcy (crimen laesae
maiestatis), ścigane z urzędu i podlegające najsurowszemu wymiarowi kary.

Od strony Kościoła podobne decyzje wspierały nauki św. Augustyna. Manichejczyk w
młodości, w latach dojrzałych Augustyn stał się najbardziej wpływowym
myślicielem chrześcijańskim tamtego okresu. Początkowo występował z pozycji
zwolennika zasady braterskiego pouczenia, dyskusji, dzięki której można
przekonać odstępcę do powrotu w szeregi Kościoła. Widząc jednak zakres i
brutalność ataków donatystów (sekty chrześcijańskiej w Afryce Północnej,
nieuznającej religijnych ustaleń biskupów ortodoksyjnych), powoli zaczął
skłaniać się w stronę korzystania z – umiarkowanej – pomocy władz państwowych w
walce z herezjami. „Dlaczego zatem donatyści uważają za słuszne stosowanie
surowości prawa przeciw trucicielom, a za niesłuszne surowe obchodzenie się z
herezjami i bezbożnymi waśniami, chociaż te ostatnie występki zaliczane są przez
Apostoła do szeregu owoców niesprawiedliwości? Czyżby przypadkiem było
zabronione władzom ludzkim zajmowanie się tymi występkami?” – pytał w jednym ze
swoich pism.

Wykluczenie ze wspólnoty powoli zaczęło być wypierane przez postawę „zmuszaj do
wejścia” (Łk 14, 23). Podobne działania były możliwe właśnie dzięki pomocy władz
państwowych, dysponujących odpowiednim aparatem wykonawczym. Jednak choć za
herezję przewidziano karę najwyższą, podobne wyroki nie zapadały w zasadzie
nigdy. Kiedy w 385 (albo 386) roku pretendent do tronu cesarskiego Maksymus
doprowadził do wykonania wyroku śmierci na Pryscylianie z Ávila, oskarżonym o
głoszenie herezji w duchu gnostyckim, z oburzenia zatrząsł się cały
chrześcijański świat, z papieżem Syrycjuszem, św. Marcinem z Tours i św.
Ambrożym na czele. Po ponad sześciu wiekach względnego spokoju, kiedy w Europie
znów dawały o sobie znać tendencje heretyckie, takie głosy sprzeciwu były już
dużo słabsze.

[Gość: *]

Narodziny inkwizycji

Średniowieczny problem z inkwizycją dotyczył sytuacji po upadku Cesarstwa
Zachodniorzymskiego. Rozbita na nowe państwa Europa była zjednoczona na
płaszczyźnie duchowej, czego wyraz stanowiła przynależność do Kościoła. Jeśli
zatem ktoś występował przeciwko feudalnemu porządkowi w jednym z państw,
występował jednocześnie przeciwko całej Christianitas. Dlatego, kiedy starożytne
idee dualistyczne zaczęły odradzać się na zachodzie Europy w początkach nowego
tysiąclecia, reagowały nie tylko władze państwowe, ale też przedstawiciele Kościoła.

Początkowo rozwiązywanie problemów z herezją leżało w gestii władz lokalnych,
czasem wydających wyrok nawet mimo protestów miejscowych władz kościelnych (jak
to miało miejsce w Monteforte w 1028 roku). Jednak kiedy w XII wieku na południu
Francji odkryto doskonale zorganizowaną sektę heretycką katarów (grec. katharoi
– czyści), oficjalne sposoby walki z ruchami odśrodkowymi zaczął wypracowywać
także Kościół. Zwieńczeniem poszczególnych postanowień był synod w Weronie w
1184 roku, na którym papież Lucjusz III i cesarz Fryderyk Barbarossa uzgodnili
wspólny front postępowania. O jego szczegółach mówi bulla „Ad abolendam”.
Herezje zostały uznane za wystąpienia przeciw istniejącemu porządkowi
społecznemu, a ich ściganiem mieli zająć się lokalni biskupi, zobligowani do
regularnych wizytacji w swoich diecezjach. Uznanego za winnego przekazywano by
władzy świeckiej w celu wykonania wyroku.

Podobnie jak za czasów starożytnych, herezję zakwalifikowano do przestępstw
przeciwko majestatowi, a za nie groził najwyższy wymiar kary. Jednak w nowej
sytuacji sankcja, w antyku pozostająca martwym przepisem, stała się podstawą
rzeczywistych wyroków.

Kształtowanie się średniowiecznej inkwizycji (łac. inquisitio – śledztwo)
umownie zakończyło się w 1231 roku, kiedy papież Grzegorz IX wyznaczył na
sędziów przedstawicieli niedawno powstałego zakonu dominikanów (przez jakiś czas
inkwizytorami zostawali też franciszkanie). Odtąd, obok lokalnych biskupów,
sprawami herezji mieli zajmować się także inkwizytorzy papiescy. Nawet od tej
daty trudno jednak mówić o inkwizycji jako jednej, scentralizowanej organizacji.
Jeśli już, należałoby raczej w tym kontekście rozpatrywać „inkwizycje państwowe”
– francuską, włoską, niemiecką czy polską (też zresztą mocno zdecentralizowane).

Prawdzie oblicze Wielkiego Inkwizytora?

Obok Tomasa Torquemady, hiszpańskiego inkwizytora pełniącego swój urząd w latach
1483–1498, drugim najbardziej znanym dzięki popkulturze inkwizytorem jest
Bernard Gui. Jako przeciwnik prawego Wilhelma z Baskerville w „Imieniu róży”,
został nakreślony przez Eco dość grubą kreską, stereotypowo, co wynikło z
przyjętej przez autora konwencji „dobry bohater – zły bohater”. A co takiego
mówią o Guim źródła historyczne?

Bernard Gui (albo Guidon) miał się urodzić w 1261 lub 1262 roku we francuskim
Royeres. Nie znamy pochodzenia jego rodziców, jak jednak wiadomo, dzięki
pieniądzom wuja, też księdza, młody Bernard zdobył fundusze na rozpoczęcie
nauki. Wstąpił do dominikanów i w 1280 roku złożył śluby zakonne. Następnie,
popierany przez zwierzchników, śledzących jego postępy, kontynuował naukę na
kolejnych szczeblach zakonnej edukacji. Wykształcony w teologii i filozofii, w
latach 1289–1291 został skierowany na dodatkowe studia do elitarnej szkoły w
Montpellier, która przygotowywała przyszłe kadry kierownicze dominikanów
południowofrancuskich.

Po ukończeniu nauki przez kilka lat pracował jako lektor w kolejnych
klasztorach, żeby wreszcie w 1305 roku zostać przeorem w macierzystym Limoges.
Od początku kierowany na administratora i organizatora życia zakonnego, Bernard
doskonale spełniał oczekiwania przełożonych. Dzięki temu nie tylko bywał
powoływany na urząd legata papieskiego, pośredniczącego w sporach między
kolejnymi feudalnymi księstwami, ale także, w 1323 roku, został mianowany
biskupem. Ciesząc się zaufaniem władz zakonnych, w latach 1307–1323 (z
kilkuletnimi przerwami) sprawował też urząd inkwizytora dla okręgu Tuluzy.

Dla współczesnych był on jednak przede wszystkim znany nie jako inkwizytor, ale
autor kilkunastu wielotomowych opracowań historycznych, które w średniowiecznej
Francji miały status bestsellerów. Oprócz historii zakonu dominikanów, napisał
m.in. historię powszechną od narodzin Chrystusa do czasów sobie współczesnych,
spis cesarzy i papieży od starożytności, kronikę królów francuskich czy wykaz
francuskich świętych, ze szczególnym uwzględnieniem świętych z własnej
prowincji. Gui jest także autorem jednego z najbardziej znanych podręczników dla
inkwizytorów „Practica inquisitionis haereticae pravitatis”.

Obraz inkwizytora, wyłaniający się z „Practica inquisitionis...” i dokumentów z
Tuluzy, wydaje się różnić od tego, jaki przedstawia Eco. Gui nie tylko zaleca
traktowanie oskarżonych jako błądzących współbraci, których sędzia – „lekarz
dusz” – ma przez spowiedź i pokutę przywieść znów na łono prawdziwego Kościoła,
ale także odradza na przykład stosowanie tortur (dopuszczonych do procedur
procesu inkwizycyjnego w 1252 roku bullą „Ad extripanda”), mało „efektywnych”,
jeśli chodzi o wyrażenie szczerej skruchy i dobrowolne poddanie się pokucie. Z
około 950 wyroków, które wydał inkwizytor przez niepełne 16 lat sprawowania
urzędu, niecałe 50 to wyroki stosu (oddania „ramieniu świeckiemu”); około 300
osób otrzymało wyroki więzienia; na resztę w większości nałożono pokutę
(obowiązek pielgrzymki albo noszenia na ubraniu przez określony okres „znaków
hańby”, np. żółtych krzyży, wyróżniających byłych heretyków).

Dane z Tuluzy wydają się miarodajne dla całej inkwizycji średniowiecznej.
Oczywiście dochodziło do sytuacji, kiedy jednokrotnie na stosie płonęło
kilkadziesiąt osób, jak choćby w 1315 roku w Świdnicy, kiedy inkwizycja biskupia
złapała na Śląsku lokalną grupę heretyków, najprawdopodobniej waldensów.
Najwięcej ofiar pochłonęła krucjata antyalbigeńska (1209–1229). Podczas jednego
procesu palono tu nawet 300–400 heretyków (Lavaur, 1211). Jednak ogólny stosunek
wyroków stosu do wszystkich wyroków wynosił mniej niż 5%.

Dużo więcej wyroków śmierci wydała osławiona inkwizycja hiszpańska, w
odróżnieniu od jej średniowiecznych poprzedniczek bezpośrednio podlegająca
głowie państwa i tym samym dużo częściej wykorzystywana do rozgrywek
politycznych. Jednak i tu, według najnowszych ustaleń, liczba ofiar wyniosła
około 2 tys. (a nie 30 tys., jak jeszcze do niedawna pisali historycy). Dla
porównania, większą liczbę ofiar pociągnęły za sobą „polowania na czarownice” z
czasów nowożytnych, błędnie przypisywane katolikom, a inspirowane głównie w
kręgach protestanckich.

Oczywiście jakakolwiek podobna „licytacja” nie przywróci życia i nie wymaże
dawnych krzywd. Jednak budując wiarygodny obraz przeszłości, warto sięgnąć do
źródeł, a nie tylko opierać się na stereotypach, kiedyś umacnianych w imię walki
politycznej, a dziś nieświadomie powielanych przez popkulturę.

MICHAŁ CETNAROWSKI jest dziennikarzem i doktorantem w Instytucie Historii
Uniwersytetu Opolskiego.
|
portalwiedzy.onet.pl/4869,12799,1498072,1,czasopisma.html|
Oglądaj za darmo serię "Tajne archiwa Inkwizycji", wszystkie odcinki dostępne
on-line
>> portalwiedzy.onet.pl/filmy/640,3638104,odtwarzaj.html

Z filmoteki YouYubu

[edico]

luluamelu.blog.onet.pl/2,ID347200786,index.html

Czy Polsce potrzebne są kolejne kościoły? - Głosuj

[Gość: *]

Mieszkańcy jednego z wrocławskich osiedli protestują przeciwko budowie nowego
kościoła w ich okolicy. Podobny protest trwa na warszawskim Ursynowie. Czy
Polacy mają dość katolickich świątyń? A może rację mają władze kościelne, które
argumentują, że w dużych miastach kościoły pękają w szwach podczas mszy - i
dlatego trzeba stawiać nowe świątynie?

proca.pl/pokaz/1746/czy_polsce_potrzebne_sa_kolejne_koscioly

Jan Paweł II - święty czy grzesznik??? (1)

[Gość: *]

Beatyfikacja papieża osiadła na mieliźnie. Oficjalnie to sprawa procedur,
nieoficjalnie - celowe wyhamowanie słynnego "Santo Subito". Czyżby JPII z
jakichś powodów naprawdę nie zasługiwał na aureolę?

"Advocatus diaboli" to prałat, mający podczas procesów beatyfikacyjnych
przedstawiać "argumenty diabła", przeczące tezie o świętości kandydata na
ołtarze. Raczej nie przytoczy on tych, które krytycy Jana Pawła II podnoszą
najczęściej. Z punktu widzenia Kościoła nie są to bowiem wady, ale zalety jego
pontyfikatu.

Papieżowi z Polski stawia się najczęściej trzy główne zarzuty:

- Poprzez bezwarunkową walkę z antykoncepcją przyczynił się do pandemii HIV w
Afryce i śmierci milionów ludzi na AIDS.
- Poprzez brak zrozumienia specyfiki latynoamerykańskiej zawzięcie zwalczał tzw.
teologię wyzwolenia, przez co przyczynił się do zabójstwa arcybiskupa Oscara
Romero, a także podsycił krwawe konflikty lokalne.
- Poprzez zaniechanie wszelkich działań w obliczu targających Kościołem skandali
pedofilskich doprowadził do ich tuszowania i przyczynił się do krzywdy ofiar.

Paradoksalnie jedynie trzeci zarzut jest istotny - ale, jak się okaże, z nieco
innych względów, niżbyśmy sądzili. Pozostałych dwóch, choć oczywiście są ważkie
i słuszne, raczej nie można brać pod uwagę szukając przyczyn beatyfikacyjnych
problemów zmarłego papieża. A oto dlaczego.

1. Wojtyła nie wypełnia "testamentu" Jana Pawła I

Świeżo obrany papież mianował się duchowym następcą Albino Lucianiego, który
zmarł w dziwnych okolicznościach po zaledwie 33 dniach pontyfikatu. Karol
Wojtyla bardzo podkreślał, że będzie kontynuował jego dzieło. A jednak już w
pierwszych dniach urzędowania zupełnie mu się sprzeniewierzył.

Luciani zmarł dosłownie w przeddzień wielkich zmian, jakie planował w Kościele.
Wierzył na przykład, że katolikom powinna być dostępna jakaś forma sztucznej
antykoncepcji. Zaplanował w tym celu spotkanie z zajmującymi sie rodziną
organizacjami amerykańskimi. Wojtyła to spotkanie odwołał, a dyskusję zamknął.

Karol Wojtyła został papieżem w rezultacie zawziętej walki, jaka podczas
konklawe toczyła się między stronnictwami kardynałów Benellego i Siriego.
Konklawe odbywało się w atmosferze pełnej trwogi. Kardynałowie nie rozumieli
sprzeczności i tajemnic, jakie otaczały śmierć Jana Pawła I.

W tych specyficznych warunkach Wojtyle udało się przekonać zarówno stronnictwo
liberalne w kolegium kardynalskim, jak i konserwatywne, że jest najlepszym
kandydatem. Jego ówczesny sukces stał się jednak tak naprawdę zarzewiem
dzisiejszych kłopotów z beatyfikacją.

Sęk w tym, że - co stało się ewidentne po pierwszych decyzjach Jana Pawła II -
niemal wszyscy się co do niego pomylili. Stronnictwo liberalne nie mogło
zrozumieć, dlaczego poświęcił wielkie reformy, zapoczątkowane przez Lucianiego.

Jan Paweł I zmarł w kilka godzin po wydaniu instrukcji, zarządzających gruntowne
zmiany personalne w Banku Watykańskim. Instytucji, jak wiadomo, uwikłanej przez
kierującego nią amerykańskiego biskupa Paula Marcinkusa w transakcje rodzące
podejrzenia korupcji, współpracy z mafią i prania jej brudnych pieniędzy.

Wszystkie te decyzje zostały przez Jana Pawła II odwołane. Zaś liczne tajemnice,
otaczające Bank Watykański, pozostają nierozwikłane po dziś dzień. I po dziś
dzień wracają - jak ujawniony niedawno domniemany udział Marcinkusa w porwaniu
córki pracownika Watykanu.

Zginęli wszyscy sędziowie i prokuratorzy, którzy usiłowali je rozwikłać. Z
reguły z rąk "lewackich" Czerwonych Brygad - jak się dziś przypuszcza, swoistych
"szwadronów śmierci do wynajęcia", chętnie używanych przez skrajnie prawicową
lożę P2, która de facto kontrolowała wówczas Włochy.

Na marginesie trzeba dodać, że tuż przed śmiercią Albino Luciani otrzymał listę
121 rzekomych masonów, zajmujących wysokie stanowiska w Watykanie. Zamierzał ich
wszystkich usunąć. Ta lista również poszła do kosza. Tutaj też majaczy gdzieś w
tle zamach na Jana Pawła II. Sam papież wielokrotnie podkreślał, że nie wierzy w
"ślad bułgarski" i w ogóle w udział służb specjalnych bloku wschodniego.

Tak więc, zaniedbania Karola Wojtyły wydają się ewidentne - jednak rozczarowanie
kardynałów wynikało raczej z tego, że słabo rozumieli intencje papieża-Polaka.
Jego emploi wielkiego, energicznego przywódcy, oczywiście wspomagane aktorstwem,
nie było pozą. Jednak Wojtyła widział swą rolę całkiem inaczej.

2. Wojtyła i jego "teatr ogromny" Kościoła

Oczywiście powstaje pytanie, na ile Wojtyła rzeczywiście mógł zmienić Watykan.
Jak każdy szef dużej organizacji, uwikłany był w pewien system, a te zawsze są
bezwładne. Jednak można odnieść wrażenie, iż Wojtyła nie poszedł drogą Albino
Lucianiego, gdyż interesowały go sprawy całkiem inne. O ile Luciani działał w
mikroskali i interesowały go problemy małe, codzienne i konkretne, obiektem
zainteresowania Wojtyły była skala makro. Podobnie jak Wyspiański, "widział on
teatr swój ogromny".

Krytycy wypominają Wojtyle zlekceważenie malwersacji finansowych kardynała
Cody'ego z Chicago, którego Luciani chciał wysłać na emeryturę. Wojtyła
odblokował też nominację kardynalską dla arcybiskupa Armagh Tomása Ó Fiaich,
ktory był bardzo zaangażowany w krwawą dzialalność IRA - co zdaniem Jana Pawła I
było niedopuszczalne.

Jednak można odnieść wrażenie, że kwestie te były dla Karola Wojtyły zwyczajnie
za małe. Nigdy nie lubił codziennej biurokracji - operował na o wiele wyższym
poziomie. Wierząc, że ma do spełnienia o niebo ważniejszą misję, nie chciał
utknąć w żmudnym administrowaniu sprawami Kościoła. Ani zniechęcać do spraw dla
siebie ważnych ludzi w Kościele potężnych. Można postawić hipotezę, że Jan Paweł
II ustępował ze spraw w swoim rozumieniu nieistotnych, by zyskać poparcie w ważnych.

Bowiem Karol Wojtyła rozumiał życie dokładnie odwrotnie, niż Emily Dickinson:
zajmij się sprawami wielkimi, a małe zajmą się sobą same. Te sprawy wielkie to
nowa wizja Kościoła - ekumenicznego, powszechnego, triumfującego - ale
pogodzonego z innymi religiami. Postępował zresztą zgodnie z radami Arystotelesa
- ukochanego filozofa św. Tomasza z Akwinu - dla Aleksandra Macedońskiego.

Wiedz, że są dwa rodzaje spraw: małe, którymi nie powinieneś się zajmować
bezpośrednio, i duże, których nie możesz powierzyć nikomu innemu. Bowiem jeśli
zajmiesz się bezpośrednio małymi sprawami, odciągną cię one od dużych.

Złośliwi często wypominali Wojtyle nadmierną teatralizację. Wpływy teorii
"teatru żywego słowa" Mieczysława Kotlarczyka na papieską działalność dogłębnie
zanalizował Zygmunt Kałużyński w eseju "Jezus się śmieje". Jednak nie wszyscy
tak dobrze jak Kałużyński rozumieli, że ten teatr nie jest celem samym w sobie.
Szef redakcji religijnej "Newsweeka" Kenneth Woodward tak komentował w roku 1979
pierwszą wizytę Jana Pawła II w USA:

On nie słucha. Nie odebrałem go jako osoby serdecznej. Jego gesty wobec
dzieci są sztuczne - to gesty aktora, nie dziadka.

Jednak aktorstwo, choć ewidentnie obecne, było zaledwie środkiem do celu.
Najbliższe otoczenie papieża wiedziało, że ma on do swych wystąpień masowych
stosunek mocno niejednoznaczny. Z jednej strony bardzo lubił taką formę kontaktu
z wiernymi - własny teatr jednego aktora, i to na masową skalę.

Z drugiej często wyrażał obiekcje. Nie te oficjalne, czy do ludzi dociera jego
przekaz. Przekaz był drugorzędny: jak w Teatrze Rapsodycznym liczył się kontakt,
hipnotyczna magia słowa. To ona miała tworzyć jedność. Wojtyła pocieszał się, że
Jezus również przemawiał do tłumów - że budował wspólnotę tak samo.

[Gość: *]

3. Wojtyła jako mityczny obiekt kultu

To akurat było skutkiem całkiem niezamierzonym. Nie sposób zarzucić Karolowi Wojtyle, że świadomie budował swój kult. "Potęga i Chwała", monumentalna biografia krytyczna Wojtyły autorstwa Davida Yallopa, jest jednak dość stronnicza, prezentując papieża jako chorobliwie ambitnego, pełnego pychy pozera i megalomana.

Sęk bowiem w tym, że zgodnie z teorią Kotlarczyka aktor jest zaledwie pośrednikiem Słowa, jego kapłanem, szamanem, medium. Być może było to zbyt subtelne dla publiczności masowej. Która skupiła swą uwagę na Aktorze.

Jednak za tym, że Wojtyła pozwalał budować swój mit, nie stały raczej złe intencje. Wiadomo, że papież szczerze wierzył, że robi wszystko "dla Chrystusa". Zatem nawet zmyślone historia jego okupacyjnej pomocy dla Żydów, niewolniczej pracy w Solvayu czy niezłomnego oporu wobec władzy komunistycznej miały być zaledwie środkami - uświęconymi przez cel.

Wojtyła rozumiał to, czego nie chcą dziś zrozumieć jego krytycy - każda postać o dużym znaczeniu ma "historię oficjalną", która spełnia funkcję propagandowe. Propaganda miała prowadzić do celu. Wszystko inne było nieistotne.

I rzeczywiście: jeśli wejdziemy w tę logikę i uświadomimy sobie, że gra toczy się o wielki, powszechny Kościół ponad podziałami - jakie znaczenie ma antykoncepcja w Afryce? Czy nawet skandale pedofilskie? Zadbaj o rzeczy wielkie - a małe zadbają o siebie same. Trudno orzec, czy jest to słuszne. W każdym razie papież w to wierzył.

Nadrzędną sprawą był Kościół - który przede wszystkim musiał być wolny. Stąd sprzeczność - biskupów w krajach latynoskich papież przestrzegał przed zaangażowaniem w politykę, zaś ich kolegów w krajach satelickich ZSRR wręcz do tego zachęcał. Różnicą, dziś niedostrzeganą, była wolność Kościoła. Doraźne problemy Jan Paweł II gasił osobiście - charyzmą i podróżami po świecie. Bardzo lubił podróżować, ale i musiał.

Gdyż zbudował system, który stabilizował wyłącznie własną osobą. W jego wizji liczył się Kościół, nie "liberalizm" czy "konserwatyzm". Wojtyła stworzył coś, co wykraczało poza podziały. Ale to coś pozostawało w równowadze tylko dzięki jego charyzmie. Stąd całkowity odwrót Benedykta XVI od "wojtylizmu". Nauki tak wewnętrznie sprzecznej, że bez Wojtyły niemożliwej.

4. Kto blokuje beatyfikację?

Czy rzeczywiście Wojtyła, co zarzucają mu dziś krytycy, byl skrajnym konserwatystą? To bardzo wątpliwe. Od początku miał sceptyczny stosunek do kapitalizmu, nie lubił Stanów Zjednoczonych, za to całkiem pozytywnie wyrażał się o marksistowskiej sprawiedliwości społecznej. Paradoksem jest, że najgłośniej krytykują go dziś liberałowie - choć antyliberalna polityka Wojtyły wydaje się być nie celem, ale instrumentem.

Po części dlatego, że nie oceniał reform liberalnych jako istotnych w obliczu swej wielkiej wizji. Otóż Karol Wojtyła chciał jakby przekroczyć ten odwieczny dylemat Kościoła - czy ma on być niewielką wspólnotą co do joty chroniącą depozyt wiary, czy powszechnym ruchem zbawienia - nawet kosztem poświęcenia części kanonu.

Bowiem tak naprawdę Kościoła nie da się zreformować. Kościół zreformowany, co pokazał Marcin Luter, to już całkiem inny Kościół. Karol Wojtyła chciał ten paradoks obejść. Wielki, wolny Kościół miał sprawić, że podobne poblemy staną się nieważne.

Na podstawie ostatnich zdarzeń, takich jak promocja w USA książki biskupa Robinsona, można sądzić że jako "nieoficjalnie oficjalnego" argumentu przeciwko beatyfikacji Karola Wojtyły Watykan użyje jego bierności w obliczu skandali pedofilskich. Istotnie - wielką winą Wojtyły, co widzimy po latach, jest tu zaniedbanie.

Jednak usiłując go zrozumieć możemy powiedzieć, że coś takiego nie bardzo mieściło się w jego światopoglądzie. Nie wiedział, jak zareagować. Ufał Kościołowi. Zostawił sprawy swemu losowi. Zadbaj o sprawy wielkie. Tę filozofię pokonało jednak prawo Murphy'ego. Sprawy pozostawione własnemu losowi na pewno obrócą się na gorsze.

Mimo to rzeczywisty powód zablokowania beatyfikacji Karola Wojtyły jest całkiem inny niż powyższy. Aby go zrekonstruować, wystarczy przyjrzeć się obecnej polityce Watykanu. Paradoks: zażarcie krytykowany przez liberałów papież największych wrogów miał wśród konserwatystów. Ich zdaniem, podważył rzeczy dla Kościoła najistotniejsze.

5. Co zostanie po Wojtyle?

Kamieniem obrazy nie są nagłaśniane w mediach prezerwatywy, celibat księży czy kapłaństwo kobiet. Ekumenizm Wojtyły w opinii wielu stawiał pod znakiem zapytania jedyność i wyłączność nauki Kościoła. Uznanie świętości ofiary męczenników protestanckich zmniejszało wagę Prawdy, która ich zgładziła. Pogodzenie z żydami podawało w wątpliwość sam sens chrześcijaństwa - dla wielu wciąż religii programowo "antyżydowskiej".

Przyszły papież Benedykt XVI jeszcze za życia Karola Wojtyły uznał za niezbędne, by podkreślić z mocą: zbawienie przyjdzie wyłącznie przez Kościół katolicki. Można sądzić, że Jan Paweł II się z tym zgadzał - ale ów Kościół postrzegał znacznie szerzej. Na przykład wierząc w działanie Łaski również poza Kościołem.

Wielkim paradoksem jest, że człowiek owszem bardzo skomplikowany i niewolny od wad - na przykład patologicznie niepunktualny - ale w pewien sposób wyprzedzający swe czasy, zostanie pogrążony przez konserwatystów rękami liberałów. Usiłował ich w pewien bardzo skomplikowany sposób pogodzić. Czy poniósł klęskę?

To jest istota sprawy. Jeśli zapamiętamy go jako tego, kto próbował ludzi łączyć, przesłanie Jana Pawła II nie zginie. Nawet jeśli on sam świętym Kościoła nie zostanie.

Magda Hartman
www.pardon.pl/artykul/5644/jan_pawel_ii_-_swiety_czy_grzesznik

[Gość: *]

Sam Watykan ma poważne wątpliwości ku temu, by wzniesienie JP2 na ołtarze nie
okazało się w najbliższej przyszłości czymś, czego należało by za wszelką cenę
uniknąć dla powagi Watykańskiego Kościoła.

Dla mnie Pius XII, Wyszyński i JP2 są siebie godni :((

JP2 świętym na święty nigdy?

[Gość: *]

Potwierdzają się pogłoski, o których pisaliśmy w kwietniu - osoby w polskim
Kościele dobrze poinformowane zawsze mówiły, że w najbliższej przyszłości
beatyfikacji (uznania za błogosławionego, ale świętość nam bardziej do tytułu
pasowała) JPII nie będzie. Dlaczego?

Grunt przygotował 17 czerwca rzecznik prasowy Watykanu, ks. Federico Lombardi.
W odpowiedzi na pytanie o termin beatyfikacji JPII użył zwrotu "jest to w
królestwie przyszłości". Mało kto zwrócił wtedy na to uwagę.

"Wyborcza" cytuje dziś dość jasne słowa osoby najbardziej kompetentnej, czyli
arcybiskupa Michele di Ruberto, sekretarza watykańskiej Kongregacji ds.
Świętych - na beatyfikację Karola Wojtyły możemy poczekać jeszcze nawet całe lata.

W kongregacji nie mamy daty, do której musimy zdążyć. Ojciec Święty
poprosił nas, żebyśmy także w sprawie papieża Wojtyły przygotowali wszystko
należycie, czyli bez zbędnego pośpiechu.

W dokumentach kanonizacyjnych są podobno braki. Oficjalnie opóźnienie tłumaczy
się skrupulatnością Benedykta XVI, który jakoby jest przeciwnikiem uprawianej
przez Jana Pawła II seryjnej, często na skróty, produkcji świętych. Tyle że, o
czym pisaliśmy, sam przez trzy lata kanonizował tyle osób, co Jan Paweł II
przez... dziewięć.

A jednak obecny papież wstrzymał na przykład prawie pewną kanonizację bł.
Matki Teresy z Kalkuty, osoby budzącej wciąż bardzo poważne kontrowersje -
opisywane choćby przez Christophera Hitchensa. Nie chodzi już tylko o wciąż
trwające w USA procesy sądowe w sprawie finansowych malwersacji, w które była
zamieszana.

Coraz więcej wątpliwości budzi też opublikowana niedawno korespondencja
błogosławionej. Ujawnia ona dość nieoczekiwane cechy jej charakteru, słabo
współgrające ze słowem "święta". Jednak nie to jest oficjalnym powodem
wstrzymania kanonizacji - brakuje jednoznacznego cudu, który można by
przypisać jej wstawiennictwu.

Oczywiście Benedykt XVI jest przywiązany do kościelnych procedur i niewiele
sobie ceni opinię publiczną. A jednak - mogą się pojawić pytania, czy chodzi
wyłącznie o to. Tutaj, oczywiście, wiele osób wysunie różne przypuszczenia.

Opisane w większości w monumentalnej i znakomicie udokumentowanej pracy Davida
Yallopa Potęga i Chwała. W "jądrze ciemności" Watykanu Jana Pawła II.
Polskiego przekładu opublikowanej w zeszłym roku pozycji wciąż nie możemy się
doczekać. Czyżby była bombą groźniejszą od "Sąsiadów" i "Strachu"?

Wprawdzie Luigi Accattoli, watykański komentator "Corriere della Sera" sądzi, że

Nie powinniśmy mówić o spowolnieniu beatyfikacji Jana Pawła II, bo to nie
ma nic wspólnego z oceną jego osoby przez Benedykta XVI. Papież chce wypełniać
prawo kościelne. Kiedy traktuje się je serio, to do beatyfikacji nie da się
przejść bardzo szybko.

Jednak to Benedykt XVI uchylił wymóg pięcioletniego oczekiwania na rozpoczęcie
procedur kanonizacyjnych. On też wygłosił słynne słowa nasz ukochany papież
stoi w oknie Domu Ojca. Czy zwlekanie Benedykta XVI to tylko zamiłowanie do
kościelnej biurokracji, czy coś jeszcze?

Oczywiście na świecie Jan Paweł II, co się skrzętnie przed Polakami ukrywa,
jest wciąż postacią bardzo kontrowersyjną. Trudno jednak uwierzyć, by miało to
wpływ na politykę Watykanu. Można raczej przypuszczać, że opór wobec
kanonizacji pochodzi z całkiem innych źródeł.

Czy oznacza on odwrót od modelu Kościoła, który papież-Polak propagował? Czy
w jego osobie i nauczaniu jest coś, co dzisiejszemu Kościołowi nie odpowiada?
A może chodzi o... ukaranie Polaków? W obliczu bardzo źle we Włoszech
odebranej afery z relikwiami nie wydaje sie to wcale takie niewiarygodne.

Sprawa ma bowiem również inny wymiar - krajowy. Co jakiś czas przeżywamy atak
medialnego entuzjazmu, gdy ktoś rzekomo dobrze poinformowany rzuca jakoby
potwierdzoną wiadomość - beatyfikacji tylko patrzeć. Już za chwileczkę, już za
momencik. Kto i w jakim celu to robi? Ciekawie ocenia to ojciec Wacław Oszajca:

Rozumiem ludzi, którzy wołali "Santo subito!", ale procedury w procesie
beatyfikacyjnym trzeba szanować. Jeśli przyspieszona beatyfikacja miałaby
łechtać naszą narodową dumę, sprawiać że pójdziemy w takim kierunku jak
kiedyś, gdy zamiast słuchać papieża klaskaliśmy mu i śpiewaliśmy, to wolę żeby
odbyła się później.

Manipulację osobą Jana Pawła II zarzucił Polakom wprost wybitny watykański
dostojnik, kardynał Zenon Grocholewski. Prefekt Kongregacji Wychowania
Religijnego tak mówił w sobotę w Poznaniu:

Polacy cieszyli się i cieszą wielkim papieżem Polakiem. Chlubili się i
chlubią nim. Byli i są dumni z niego. Chwalili i chwalą go. Jednym słowem
śpiewali i śpiewają mu: "Hosanna". Z drugiej zaś strony, gdy chodzi o jego
nauczanie, niejednokrotnie w życiu prywatnym, społecznym, czy politycznym –
przewrotnie, czy tłumionym głosem natarczywie wołali i wołają: "Ukrzyżuj go"
lub manipulują nim dla własnych celów.

Otwartym pozostaje pytanie: czy w Kościele zaczyna dominować stronnictwo,
które z jakichś przyczyn, stopniowo, zamierza dyskusję wokół Jana Pawła II
wyciszyć - i pomóc mu nieodwołalnie przejść do historii?

Słowem - czy Jan Paweł II przestał być Watykanowi potrzebny?

Magda Hartman
www.pardon.pl/artykul/5341/jan_pawel_ii_swietym_na_swiety_nigdy_by_ukarac_polakow

Seryjna produkcja świętych ma się bardzo dobrze :)

[Gość: *]

Wielu komentatorów zarzucało Janowi Pawłowi II nadmierne fabrykowanie świętych.
Jednak Benedykt XVI nadał temu terminowi nowe znaczenie: przez niespełna 3 lata
beatyfikował tyle osób, co poprzedni papież przez... dziewięć.

Ogłaszany przez urzędującego papieża akt beatyfikacji oznacza pewność Kościoła,
że dana osoba jest już zbawiona - a więc, że jej dusza przebywa w raju.

Ktoś niewtajemniczony mógłby zapytać: dlaczego decyduje o tym Kościół? Czy nie
jest to przypadkiem działka Pana Boga?

Otóż nie. Doktryna katolicka głosi, że w Kościele obecny jest Duch Święty, zatem
decyzje Kościoła są poniekąd decyzjami samego Boga. A raczej, że Kościół do
pewnego stopnia zna wolę bożą.

Oczywiście osoba cyniczna może powiedzieć, że otwiera to drogę do niesamowitych
nadużyć. Procesy beatyfikacyjne powinny być niezwykle skrupulatne, jednak
czasami są farsą. Jak na przykład legendarnego twórcy Opus Dei Josemarii de
Balaguera, w roku 1992.

Procedura wymaga na takim procesie obecności świadków za i przeciw. W przypadku
de Balaguera było 91 świadków za, oraz... jeden przeciw. W dodatku wszysycy
świadkowie, co ujawniono później, byli członkami Opus Dei.

Jeśli ktoś przebywa w niebie, można się do niego modlić: ale tylko o
wstawiennictwo u Boga, tak jak do Matki Boskiej. Oraz oddawać szeroko pojętą
cześć. Choć w Polsce cześć można oddawać i za życia.

Występują święci lepsi i gorsi. Beatyfikacja, czyli ogłoszenie kogoś
błogosławionym, jest równoznaczna z wydaniem zgody na kult lokalny danej osoby.

Kanonizacja jest niejako drugim stopniem świętości. Następuje wtedy, gdy kult
wykracza poza diecezję. Ogłoszenie kogoś świętym to nakazanie kultu danej osoby
w całym Kościele.

Innymi słowy, beatyfikacja i kanonizacja nie różnią się jakościowo - za to są
odmienne ilościowo.

Zaś ilość to problem. Bowiem ostatni papieże niezwykle obficie korzystają z
przywileju, który dawniej stosowany był nader rzadko.

Jan XXIII beatyfikował raptem pięć osób. Paweł VI - trzydzieści. Jan Paweł II
już 1338, zaś Benedykt XVI przez niespełna trzy lata pontyfikatu zdążył ogłosić
błogosławionymi aż 563 osoby. Tempo, trzeba przyznać, niesamowite.

Jan Paweł II beatyfikował nadspodziewanie dużo osób świeckich. Podkreślał, że
chce uczynić je przykładem do naśladowania dla laicyzującego się świata. Wśród
błogosławionych jego pontyfikatu było też dużo kobiet.

Benedykt XVI wraca natomiast do starej kościelnej tradycji - świętymi zostają
głównie duchowni. Naturalnie - mężczyźni.

Można jednak sądzić, że zalew świętych przybierze jeszcze na sile. Watykan
przygotował specjalną instrukcję dla diecezji - jak prowadzić procesy
beatyfikacyjne. Jest to wyraźna zachęta do wzmożenia wysiłków.

Zasadniczo trudno się dziwić. We współczesnym świecie coraz trudniej zachęcić
żywych do katolickiej wizji świętości.

Z umarłymi jest o wiele mniej kłopotu.

Magda Hartman
www.pardon.pl/artykul/4031/watykan_seryjna_produkcja_swietych

Były ksiądz oskarża Watykan

[Gość: *]

Watykan to raj dla bogatych!!!

Podejrzewany o molestowanie seksualne były włoski ksiądz Pierino Gelmini rzuca
wyzwanie papieżowi. Widziałem prawdziwe piekło. Watykan to raj dla bogatych!,
mówi duchowny.

Ksiądz Gelmini jest we Włoszech nieźle znany, choć niekoniecznie w pozytywnym
znaczeniu tego słowa. 83-letni były już duchowny został ze stanu kapłańskiego
zwolniony przez samego papieża Benedykta XVI. Powodem były oskarżenia o
molestowanie seksualne ze strony podopiecznych z prowadzonego przez niego
ośrodka dla młodych narkomanów.

Gelmini twierdzi, że nikogo nie skrzywdził i zamierza tego dowieść przed sądem.
Tymczasem ostro krytykuje Kościół na łamach dziennika "La Repubblica". Twierdzi,
że papież już dawno zapomniał o duchowych aspektach swojej misji i prowadzi
politykę, w dodatku w nie najlepszym wydaniu (cytaty za PAP):

Odrzucam ideę Watykanu jako centrum religijnego: to centrum polityczne,
nieraz dwuznaczne i prowadzące na manowce.

Widziałem prawdziwe piekło na ziemi, mówi były ksiądz. Ale władcy Watykanu nie
mają pojęcia o problemach maluczkich, bo żyją we własnym świecie:

Piekło nie istnieje gdzieś tam na tamtym świecie; istnieje tutaj, na tej
ziemi. Powinni to zrozumieć ci, którzy są w pałacach, w Watykanie, gdzie jest
najlepszy z możliwych raj bogatych i możnych.

Jak konkluduje Gelmini, Kościół powinien powrócić do korzeni, do Chrystusa. Bo
teraz papież więcej uwagi poświęca sobie, niż temu, o co naprawdę chodzi w
chrześcijaństwie.

Takie słowa rzadko słychać z ust choćby byłych duchownych. A to całkiem trafna
diagnoza. Tron Piotrowy to ośrodek polityczny. I to nie od dziś, lecz
praktycznie od zawsze. Oczywiście, Watykan jak każde państwo musi prowadzić
politykę. I, jak każde normalne państwo, powinien to czynić z odpowiednią pompą.

Ale czy to oznacza, że zadania głowy Kościoła mają sprowadzać się do
przyjmowania zagranicznych gości, wygłaszania oderwanych od rzeczywistości
przemów i corocznych wyjazdów do Castel Gandolfo? A może... to tylko media
czegoś nie dostrzegają?

Marta Wawrzyn
www.pardon.pl/artykul/4155/byly_ksiadz_oskarza_watykan_to_raj_dla_bogatych

Strzeżcie się watykańskich szamanów

[edico]

Krotka historia z życia, było to może jakieś 4-y, 5-ć lat temu w USA
bodajże w stanie Ilinois, piękny i dobrze utrzymany kościół i
zabudowania parafialne (plebania szkoła , konwent itp,)na koncie
parafii kilkaset tys.$, tylko, tylko akt własności na zarząd parafii, a nie KK,
ot szkopuł, biskupstwo zwraca się do zarządu o przekazanie aktu kościołowi, ten
odmawia, KK kieruje sprawę do sadu, gdzie przegrywa, teraz zaczynają cie cyrki,
kościół ekskomunikuje zarząd parafii i odwołuje księdza, parafie znajduje gdzieś
księdza i ten zaczyna odprawiać, kuria wyrzuca go z kapłaństwa i unieważnia
wszystkie sakramenty przez niego udzielone, parafia zwraca się do
Watykanu gdzie to urzędują dwaj Polacy (Jan P2 i Dziwisz, ten nie
zezwala na spotkanie z papieżem.
Nie daliście aktu własności? To my nie będziemy was prowadzić do
nieba, ot co. Do dziś kościół stoi pusty, nic się nie robi.
Co było dalej, nie wiem, jak jest teraz, też nie wiem.
Tylko nie myślcie ze to bajki, to nie bajki, to prawda, na
zakończenie dodam ze była to polska parafia i potomkowie Polaków
którzy tam mieszkają.
Morał dopiszcie sobie sami.

Za: autor "dunajec1".

prez. romawia przez komórkem

[Gość: wf]

akurat prezydent Estonii(ten po prawej) odznaczał Wajdę a tu do naszego prezia
ktoś dryndnął... , może ktoś z Epidiaskopu ?

wyborcza.pl/51,75248,5547121.html?i=0

Zarzuty dla księdza: znęcał się nad Bartkiem

[Gość: *]

Ks. Stanisław K., były proboszcz parafii w Hłudnie, przyczynił się do śmierci
13-letniego Bartka - twierdzi prokuratura w Brzozowie. W czwartek duchownemu
przedstawiła zarzuty.

Zdaniem śledczych ksiądz znęcał się nad Bartkiem Obłojem, który w połowie
grudnia ub. r. powiesił się. - Ks. Stanisław K. bił go po głowie, plecach,
szarpał chłopcem, popychał go. K. oskarżał także chłopaka o kradzież z kościoła
pieniędzy i smyczy. Groził, że jeżeli Bartek nie przyzna się do winy, to wezwie
policję, a informacje o tym będzie rozpowszechniał po całej szkole. Księdzu
postawiliśmy zarzut fizycznego i psychicznego znęcania się nad chłopakiem, które
przyczyniło się do tego, że 13-latek targnął się na życie - mówi Aurelia Skiba,
prokurator rejonowy w Brzozowie.

Ale zarzuty dla księdza nie kończą się tylko na znęcaniu się nad Bartkiem.
Śledczy ustalili, że duchowny psychicznie i fizycznie znęcał się także nad
trzema dziewczynkami z "zerówki" ze Szkoły Podstawowej w Hłudnie. - Dziewczynki
na lekcjach religii także były bite przez księdza po rękach, głowie, plecach i w
brzuch. Duchowny podnosił je za brodę. Ubliżał im. Wyzywał dziewczynki,
nazywając je oślicami - dodaje prokurator Skiba.

Ksiądz nie przyznał się do winy. Odmówił składania wyjaśnień. Grozi mu do 12 lat
więzienia. Prokuratura nie stosowała wobec księdza żadnych środków
zapobiegawczych. - Nie było takiej potrzeby, bo Stanisław K. nie ukrywa się -
twierdzi Skiba. Do tej pory prokuratorzy z Brzozowa przesłuchali około 100 osób,
m.in. kolegów i koleżanki z klasy Bartka, ich rodziców, nauczycieli i
mieszkańców Hłudna. Dzieci były przesłuchiwane w obecności psychologa. -
Niedługo będziemy podejrzanego i pokrzywdzone osoby zaznajamiać z aktami sprawy.
Jeżeli nie będzie żadnych wniosków dowodowych, to w maju zakończymy
postępowanie, a potem skierujemy do sądu akt oskarżenia przeciwko księdzu K. -
słyszymy w prokuraturze.

Śledczy mają w rękach także opinię biegłego z zakresu grafologii, który badał
list pożegnalny Bartka. Biegły potwierdził, że chłopak był jego autorem. Bartek
przed samobójstwem w liście oskarżał proboszcza o bezpodstawne posądzenie go o
kradzież. Zamazał natomiast wyrazy mówiące, że nie chce już być "gwałcony przez
tego pedofila". Prokuratura sprawdzała, czy ksiądz molestował seksualnie Bartka.
- Nie ma żadnych dowodów, by ksiądz molestował chłopca, ani jakiekolwiek inną
osobę we wsi - twierdzi Aurelia Skiba.

Ks. Stanisław K. w wigilię Bożego Narodzenia, kilka dni po samobójstwie Bartka,
na swoją prośbę odszedł z parafii. Rezygnację złożył w przemyskiej kurii i
została ona przyjęta. Przeniesiono go do parafii w Iwoniczu Zdroju.
miasta.gazeta.pl/rzeszow/1,34975,5108831.html

[Gość: anonimka]

Nie liczcie na prokuratora z Brzozowa - wyobraźcie sobie że jako oskarżyciel w sprawie śmierci 22-latka na budowie w Brzozowie na rozprawach sądowych, które trwały 2 lata przeciwko kierownikowi robót nie odezwał się ani razu! To ma być prokurator - śmiech na sali i żenada. Nawet sędzia był zdumiony taką postawą...

Ksiądz ma zapłacić dwa miliony za wycięte lipy

[Gość: *]

2 162 433,30 zł - tyle musi zapłacić proboszcz Woliborza w gminie Nowa Ruda za
wycięcie lip na parafialnym cmentarzu. - To jest nagonka prowadzona przez
tutejszego posła Samoobrony - komentuje ksiądz.
Lipy, które rosły na cmentarzu od kilkudziesięciu lat, proboszcz wyciął pod
koniec kwietnia - dwanaście sztuk, o obwodach od 110 do 276 cm. Pozwolenie o
zgodę złożył dopiero po paru dniach. - Nie będę komentował, to jest nagonka
posła Samoobrony, ja prawa nie złamałem. Jestem wykończony całą tą historią -
irytuje się ks. Marek Bordiakiewicz, proboszcz Woliborza.

W maju do urzędu gminy w Nowej Rudzie przyszedł list od Grzegorza Kołacza,
b.posła Samoobrony z Woliborza, donoszący o wycięciu drzew. Zaraz po tym gminny
urzędnik wspólnie z komendantem straży miejskiej pojechali na woliborski
cmentarz i skrupulatnie naliczyli wedle ministerialnego okólnika: wyszło im 2
162 433 złotych i 30 groszy kary.

Taką karę musi zapłacić proboszcz za wycięcie lip bez wcześniejszej zgody
urzędu. Wedle stawek ustalonych przez ministra środowiska centymetr obwodu lipy
kosztuje 77,77 zł. Mnoży się go przez obwód oraz współczynnik związany z
wielkością drzewa (im drzewo okazalsze, tym współczynnik wyższy).

- To pierwsza taka sytuacja w gminie. Ludzie są świadomi, że zawsze trzeba
składać do nas wniosek o wycięcie drzewa. No chyba że jest owocowe albo ma mniej
niż pięć lat - tłumaczy Janusz Król z noworudzkiego urzędu.

W szufladzie oprócz listu posła Samoobrony trzyma także drugi list, od parafian.
Prawie 900 osób podpisało się pod listem o umorzenie kary. Bo kwota
astronomiczna, a księdzem nie kierowała chęć zysku, w dodatku akurat robi
generalny remont kościoła. Umorzenie byłoby nie prezentem, ale inwestycją w
zabytki - przekonują parafianie. Sprawa jest rozpatrywana przez Samorządowe
Kolegium Odwoławcze, do którego odwołał się proboszcz.

Źródło: Gazeta Wyborcza Wrocław
miasta.gazeta.pl/wroclaw/1,35771,5560743,Ksiadz_ma_zaplacic_dwa_miliony_za_wyciete_lipy.html|
Jestem przekonany o tym, że zapłacą tak, jak Paulini - na poziomie 1% własnych
zobowiązań a resztę "jakoś" się umorzy ;(

SPRAY który ochroni dziecko przed księdzem - film

[Gość: rp]

www.pardon.pl/artykul/5864/spray_ktory_ochroni_dziecko_przed_ksiedzem_zobacz

[edico]

Dobre :)

Mieszkańcy wsi pobili się z pielgrzymami

[Gość: *]

Mieszkańcy jednej ze wsi w Łódzkiem pobili się z pielgrzymami. Policja
zatrzymała czterech uczestników bójki.
Jak poinformowało biuro prasowe Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi do
zdarzenia doszło we wsi Silnica w powiecie radomszczańskim. Na nocny odpoczynek
zatrzymała się tam grupa pielgrzymów idących na Jasną Górę.

Dwa namioty rozstawiono na terenie posesji w pobliżu sklepu, przed którym kilku
mężczyzn spożywało alkohol. Nie byli oni jednak zadowoleni z obecności pątników
we wsi. Pielgrzymi nie reagowali na zaczepki. Jak informuje policja, ok. godz.
2. w nocy z poniedziałku na wtorek będący pod wpływem alkoholu mieszkańcy wsi
zaczęli demontować namioty i załatwiać na nie potrzeby fizjologiczne. Wtedy
doszło do sprzeczki a następnie do bójki.

Do policyjnego aresztu trafiło czterech mężczyzn w wieku od 20 do 22 lat, wśród
nich jeden z pątników. Wszystkim przedstawiono zarzuty udziału w bójce.
Skorzystali z możliwości dobrowolnego poddania się karze 8 miesięcy w
zawieszeniu na trzy lata i grzywny.
wiadomosci.onet.pl/1806699,11,item.html
|
Ot i mamy tych z religijną teorią nadstawiania drugiego policzka :))