xyz-xyz
12.01.05, 08:10
Król Jasiu Pierwszy
Zachwycony pomysłami na IV Rzeczpospolitą, coraz częściej zastanawiam się,
czy nie mogłaby ona być monarchią. W katedrze na Wawelu można by koronować
pierwszego od stuleci polskiego władcę – Jasia Pierwszego.
Nawet jeśli w żyłach Rokity nie płynie błękitna krew, to samo spojrzenie na
tego dżentelmena utwierdza w przekonaniu, że jest to prawdziwy arystokrata
ducha. A przy tym jaki złakniony władzy skupionej w jednym ręku, jak sam się
przedstawia – miłośnik „jednogłowej, silnej egzekutywy”! Jemu by żaden baron
nie podskoczył, a całe mnóstwo dworaków prześcigałoby się w spełnianiu
zachcianek Jego Królewskiej Mości. Król Jaś Pierwszy to nie żaden Henryk
Walezy, który uciekł z Polski, ani egzaltowany Jan Kazimierz, czy pięknoduch,
kochanek carycy Katarzyny – Stanisław August.
Na wszelki wypadek, gdyby czasem korona nadto ciążyła królewskiej głowie,
można by powołać Radę Regencyjną. Zasiedliby w niej mężowie znani ze swej
prawości, tęgie głowy – Jarosław i Lech Kaczyńscy, Maciej i Roman
Giertychowie i jedna z dam dworu – dajmy na to Zyta Gilowska. W charakterze
Stańczyka proponuję redaktora Wildsteina, który siadłby u podnóżka tronu
królewskiego i efektownie dumał. Jego Eminencje, licznie obecne na monarszym
dworze, zadbałyby skwapliwie o „aksjologiczny interwencjonizm”; już by żaden
babsztyl ani płciowy dewiant nie pisnął słówkiem o bezbożnych swobodach.
Byłaby Polska monarchią jak nigdy przedtem – scentralizowaną, z ugruntowaną
pozycją monarchy – jak spełnione co do joty marzenie o Konstytucji Trzeciego
Maja.
Już by się wtedy w Królestwie Polskim wszystko wyprostowało, nawet wierzby
płaczące na skraju pańszczyźnianego pola. Już by sądy były sprawiedliwe, już
by żaden chudopachołek na brak porządków nie pomstował. W kościołach i w
telewizji na dnia początek i zakończenie brzmiałoby radosne – „Te Deum”.
Gniliby w kazamatach i na galerach czerwoni książęta; zwialiby za granicę ci,
którzy III Rzeczpospolitą na manowce sprowadzili. A nasze bitne wojska, po
powrocie z Iraku, ruszyłyby pod wodzą hetmana polnego Komorowskiego choćby na
Psków, dotarłyby pod Moskwę i kto wie, czy nad Kremlem nie powiewałyby – jak
niegdyś – polskie sztandary. Zaś Król Jaś Pierwszy, z okrzykiem na ustach,
ruszyłby pod Niceę, za wiekowe, nie pomszczone krzywdy Polski szukać na
wrażych synach odpłaty. A niechby który możnowładca zawiązał w kraju rokosz –
już by go tajna gwardia hrabiego Romana na cacy załatwiła.
I rosłaby nam w siłę Polska od morza do morza, napełniałby się walutą
królewski skarbiec, kwitłby handel w miastach, po wsiach kmiecie wznosiliby
dziękczynne modły. I tylko, hen, w Puszczy Białowieskiej, Jędrek Lepper
wespół z wesołymi kompanami szyłby z łuku do królewskich jeleni.
Krzysztof Wołodźko