Niebezpieczne stawy w Mściwojowie i Wałbrzychu

[pracownikxyz]

To nie stawy są niebezpieczne tylko ludzka głupota.

Niebezpieczne stawy w Mściwojowie i Wałbrzychu

[divak2]

Och, to straszne! Stawy wychodzą z brzegów i pożerają ludzi i samochody!

Niebezpieczne stawy w Mściwojowie i Wałbrzychu

[membrum_virile]

Ćwierć wieku mieszkałem blisko jeziora, w którym każdego roku topiła
się osoba jedna, czasem zaś kilka. Przyczyną każdorazowo był
alkohol, który w nadmiarze spożyty, rozum i siły pływakom odbierał.
Razu pewnego, pamiątam jak dziś, bo lat wtedy miałem już ze
siedemnaście, ujrzeliśmy leżące na brzego odzienie wierzchnie, tafla
jeziora zaś, jak okiem sięgnąć, toń spokojną miała, niczym
niezmąconą.
Zrobiliśmy zatem coś ohydnego. "Strzeliliśmy Roentgena", czyli
przeczesaliśmy kieszenie znalezionych spodni i koszuli w
poszukiwaniu gotówki i innych przedmiotów wartościowych. Bez
sukcesu, niestety. Niepocieszeni rozeszlismy się do swoich domostw.

Rankiem dnia nastepnego znów pojawiłem się nad jeziorem, by popływać
dla podtrzymania formy, ale powstrzymały mnie jednostki strażnicze,
przygotowujące się do wydobycia topielca. Tak, chodziło o
właściciela pozostawionej odzieży, który na noc nie wrócił, więc
żona jego z dziatkami policję zaalarmowała (Bogu dziękując, że ta
moczymorda wreszcie sczezła...).

Nurek technikę poszukiwawczą miał taką, że sznur długi przywiązywał
do dwóch położonych na przeciwległych krańcach jeziora, wbitych w
ziemię kołków. Nastepnie wzdłuż napręzonej liny płynąc, dno
przeczesywał (silnie zamulone było, więc i widoczność kiepska,
zwłaszcza po kilkukrotnym przepłynięciu, gdy osad płetw machnięciami
dziarskimi silnie wzbudzony już został).

Jako że miejscowość, w której mieszkałem, wypoczynkową była, z
polami namiotowymi, kempingowymi i domkami wczasowymi, to i
ludzisków się naschodziło, tak letników jak i miejscowych. Gawiedź
widowisko miała. Jeden sobie zapalił, drugi piwem się zaciagnął,
ktoś tam ziewnął przeciągle, inny pierdnął dyskretnie, ale
niewystarczająco widocznie, bo najbliższe otoczenie, dosłyszawszy,
zaśmiało się rubasznie (musieli to zatem być miejscowi, w
powierzchowności swej bardziej od letników nieokrzesani).

Po godzinie mniej więcej oczekiwania w tej sielankowej, leniwej
atmosferze, wdarło się w nią pewne orzywienie, bo oto nurek wynurzył
się, podniósł rekę, dając znak, że odnalazł zwłoki.
Zgromadzeni zaczęli bić brawa, potakiwać głowami, uśmiechać się,
gratulować dobrze wykonanej roboty. Bardzo miło wspominam te chwile.

Inny przypadek utonięcia to ojciec mej koleżanki klasowej z
podstawówki. Gosia była miłą, ubogą dziewczyną, mieszkającą w chacie
za wsią, otoczoną lasem bardziej jeszcze niż moja. Zawsze miała
dziwnie szorstką skórę. Dzisiaj balsamować by się mogła, ale wtedy,
w głębokim komuniźmie kosmetyków było jak na lekarstwo, więc musiała
chodzić taka chropawa i sucha.
Ojciec jej, niestety, za kołnierz nie wylewał, zwłaszcza po
wypłacie. Tak było i w dniu jego śmierci. Upojony, zamroczony,
widziany był raz ostatni w okolicach jeziora, gdzie trop się urywał
niespodziewanie.
Odnaleziono go po kilku miesiącach, kiedy ciało tylną swą częścią
pojawiło się pod powierzchnią lodu skuwającego powierzchnię
zbiornika. Lodu topniejącego już, bo wiosna zbliżała się wielkimi
krokami. Strażacy (ech, ci dzielni strażacy! - zakrzyknąć mógłby
jakiś niezdrowo podniecony sodomita...) rozkuli lud i wyciągnęli
ciało na brzeg. Oglądałem z ciekawością wielką nagryzione przez ryby
ręce, twarz zmienioną długotrwałym przebywaniem pod wodą, nabrzmiały
od gazów brzuch, grożący pęknięciem. Nikt wtedy nie troszczył się o
zdrowie psychiczne dzieci, o ciała przykrycie, odgrodzenie taśmą
miejsca tragedii.
I jeszcze wiele innych histrii mi się przypomina, ale o tym może
przy następnej okazji. Pojawi się taka zapewne niebawem, bo utonięć
przecież każdego roku bez liku...

[Gość: mściwoj]

Niebezpieczne drzewa zabijają kierowców, a niebezpieczne stawy
pływaków. A może to wina ludzi, nie przyrody?