Przemyślenia

[Gość: Z__i]

Ta śmierć skłoniła mnie do zatrzymania się w tej ciągłej pogoni za pieniędzmi
i chwili refleksji.
Po pierwsze jesteśmy świadkami wydarzeń ,które porównałbym do wydażeń
biblijnych , a życie , działalność Jana Pawła II są bardzo zbliżone do życia
Jezusa . Obydwoje żyli w kraju który był okupowany , obydwoje głosili prawdę
której ludzie nie chcieli przyjąć do świadomości , obydwoje umarli w
niesamowitym cierpieniu . Ich dzieło po ich śmierci owocuje co widać -
zjednoczenie całego świata w modlitwie.
Po drugie człowiek w pogoni za dobrami ziemskimi nie zwraca uwagi na istotne
wydarzenia . I tak ja przespałem pontyfikat Jana Pawła II , pomimo iż
chciałem być na któreś z pielgrzymek zawsze odkładałem to na później , bo
zawsze była ważniejsza praca . Wiele z tego co mówił Papież człowiek nie
akceptował bo było mu to niewygodne w życiu codziennym i komplikowało życie .
Po tej śmierci zaczełem trochę inaczej myśleć . Nie chciałbym by mi zabrakło
czasu w moim życiu na rodzinę , bym pewnego dnia obudził się po tamtej
stronie , gdzie nie będzie już moich bliskich.

[greenhills]

Mam podobne przemyślenia. 'Obudziłam' się gdy On umierał.

Jeżeli ziarno obumrze...

[Gość: Pio]

Też przespałem.
Coś mówił, ale nie wiem co.
Był, ale dla mnie obok.
Teraz po przebudzeniu wiem, że muszę wypłynąć na głębię.
Ziarno obumarło, jest szansa w Chrystusie, że plon będzie obfity.

Prowokuje dalsze przemyslenia

[aksamitnaczekolada]

To prawda. Ja tez sie zatrzymalam i niedzielny wieczor spedzilismy z mezem na
rozwazaniach i rozmowie o wiecznosci. W kulturze konsumpcji nie ma tyle miejca
co kiedys na refleksje i zadume. To sie stalo niemodne. Tego nam brakuje i moim
skromnym zdaniem to sie teraz zmieni. Wiele osob na spotkaniach towarzyskich i
w knajpach bedzie teraz rozmawialo nie tylko o nowym samochodzie, awansie,
doktoracie. Smierc Papieza poruszyla do glebi wiekszosc ludzi z mojego
pokolenia - pokolenia 30latkow. Mialam 4 lata w roku 1978. Byl ze mna w
podstawowce, w liceum na studiach. Wychowalam sie w tradycji katolickiej, z
ktorej, mozna tak powiedziec... w pewnym momencie "wyroslam". Jak wielu z Was
ma podobna historie? Wierzac w Boga na swoj sposob nie chodze do kosciola...
Dzieki Niemu wierze jednak w czlowieka. W prawde, odwage, przykazania boze.
Swiat bedzie lepszy, jesli bedziemy zyc z klasa - tak jak on. Nie kombinujac,
unikajac egoizmu i kochac, tak naprawde kochac ludzi. Czy zastanawialiscie sie,
co to znaczy: KOCHAC LUDZI?...

[syphon]

Amen, aksamitna, czuję bardzo podobnie. Dochodzi do tego jeszcze jakiś taki
wstyd, że nie doceniałem, nie słuchałem, nie szukałem, chociaż na pewno zawsze
kochałem. Też wierzę w Boga, a nie chodzę do kościoła, ale w ostatnich dniach
coś mnie zaczyna w tych naszych tradycjach poruszać. Nie mogę powiedzieć, że na
nowo, bo tak na prawdę w tych tradycjach wychowany nigdy się im nie
przyglądałem. Nie wiem, czy te przemyślenia zaprowadzą mnie z powrotem do
kościoła, z którego ostatecznie 'wyrosłem' gdzieś w początkach liceum, ale wiem,
że wraz z jego śmiercią wyruszyłem już w jakąś drogę.

[rybka244]

Śmierć najwielszego,prawdziwego przyjaciela -moje życie sie zmienia,otwieram
całkiem oczy i wiem już co tak naprawde jest ważne ,istotne,i jaki jest sens
mojego życia,w którym było zbyt dużo bałaganu-dziekuje CI OJCZE ŚWIETY

[Gość: wowa]

ja ur sie w 72 i mam zaskakujaco zblizone odczucia.przede wszystkim jednak
zbiegiem okolicznosci smierc Papieza juz od jakiegos czasu nie wychodizla z
mojej glowy. Dopiero jednak kiedy umarl czuje jakby zmarl ktos mi bliski. I mam
bardzo silne postanowienie przeczytac to co do mnie napisal i zyc tak jak on
chcial zebym zyla. Papo, pomagaj mi w tym kazdego dnia! Moje wspomnienie?
Mieszkalam wtedy w Warszawie i popedzilam na rowerze przez osiedle zeby
poczekac na przejazd papamobile. Czekalam 3 godziny w tlumie rozbawionych i
szczesliwych ludzi.Byla sliczna pogoda.Nawet go nie zobaczylam bo przez
obiektyw aparatu nic nie bylo widac ale wrazenie "bliskosci" bylo bardzo silne.
2) Lezalam na lozku i z przyjaciolka sluchalysmy kazania a Papa wspomnial o
tych kremowkach i nie wiedziec czemu poplakalysmy sie obie. 3)Nagrywalam mamie
wszystkie kazania z pielgdzymki po Pldniu Polski i kiedy uslyszalam jak
niebiansko zaspiewali Gorale w Zakopanem poczulam prawdziwa "moc" i ogromne
wzruszenie! I wiele innych.Dziekuje za emocje i natchnienie. Nie lekam sie juz!