nordic79
11.02.06, 17:13
Od kilku dni z Watykanu dochodziły niepokojące informacje o stanie
zdrowia naszego Papcia. Bałam się o Niego, ale nie dopuszczałam myśli, że tym
razem Jego choroba może mieć tak tragiczny finał. Przecież Papcio był z nami
od zawsze i musiał być na zawsze. Urodziłam się trzy miesiące po
październikowym konklawe i nie znałam innego papieża. Nie chciałam wierzyć
w komunikaty na temat Jego zdrowia. To niemożliwe, pismacy muszą to
wyolbrzymiać. Przecież sam Papcio zwykł żartować z dziennikarzy; jak na
przykład wtedy, gdy ktoś zapytał Go o samopoczucie, Papież odrzekł:”Nie wiem,
jeszcze nie czytałem gazet”.
Lecz gdy do złowieszczych komunikatów dołączył się watykański
rzecznik prasowy, jako wiarygodne źródło, zaczęłam się bać. To był ten sam
strach, jaki mi towarzyszył w czasie, gdy mama walczyła ze śmiercią. Strach
tym bardziej dotkliwy, że mama swoją walkę przegrała... Dziwne uczucie.
Przecież nigdy nawet nie zamieniłam słowa z Papieżem, a czułam się tak, jakby
odchodziła najbliższa mi osoba. Ale Papcio to przecież twardy góral, pełen
humoru i młodzieńczej werwy, a tacy ludzie zawsze zwyciężają! Przecież nie
może nas zostawić, bo co my bez Niego zrobimy?!
Tak bardzo chciałam być przy Nim, dodać mu sił. Przecież jest nam
potrzebny! Wiedziałam, czego ode mnie by oczekiwał – modlitwy. Przecież Ten,
o którym nas nauczał, Jezus Chrystus, kiedyś powiedział: “Proście o co
chcecie, a otrzymacie.”
Modlitwa. To w niej widziałam ratunek. Kilkuosobową grupą młodych
pojechaliśmy do zaprzyjaźnionego proboszcza, by tam w całonocnym modlitewnym
czuwaniu prosić o cud. Modlitwę przerywa dźwięk telefonu. Wychodzę z kaplicy,
odbieram. WYKONAŁO SIĘ. Wracam. “Słuchajcie... Papież nie żyje...” Tylko tyle
zdołam z siebie wydusić i wybucham spazmatycznym płaczem. Tak samo jak wtedy
gdy dowiedziałam się, że mama odeszła. Nie byłam w stanie wrócić do modlitwy.
Rozpacz nie pozwalała. Wprawdzie wiedziałam, że Papcio już nie cierpi i jest
szczęśliwy w Niebie, ale tak po ludzku chciało mi się wyć. NIE!!! DLACZEGO?!
CO TERAZ BĘDZIE?! A może to nieprawda? Jednakże dźwięk strażackich syren i
dzwonów z kościelnej wieży utwierdzają mnie w tym, że to już...
Tak jak miliony ludzi na całym świecie modliłam się o cud. I ten cud
się wydarzył. Wprawdzie nie taki jakiego oczekiwaliśmy, ale o wiele większy,
który spowodował, że cały świat zjednoczył się w modlitwie, a śmierć tego,
dla którego błagaliśmy o dar życia, przypomniał nam o jednej bardzo ważnej
rzeczy: o tym, że należy powtarzać w każdej sytuacji: “Bądź wola Twoja”.
Teraz zawsze, gdy w moje życie wkrada się niepewność i pytanie “Co teraz?”,
niczym odzew na hasło słyszę “Nie lękajcie się!”
Wiem, że wielu ludzi, tak jak ja, odkładało “na później” zgłębienie
nauk Jana Pawła II. Ale teraz nadszedł ten czas, aby zacząć żyć Jego
przesłaniem, wsłuchiwać się w głos Jego następcy. I ja to właśnie czynię. To
nieprawda, że kwietniowe wydarzenia nie zmieniły ludzi. Jest wielu takich,
którzy zgłębiają papieskie nauczanie i wcielają je w życie. Jak mówi Pismo
Święte, “nadchodzi nowych ludzi plemię.” To pokolenie JP II.
Gdy myślę o Janie Pawle II, na usta ciśnie się cytat z Biblii :”Ach,
kim ty jesteś, człowieku?” “Santo! Santo!” - tej odpowiedzi udzielili wierni
na placu Świętego Piotra w dniu pogrzebu. I to musi być prawda; przecież
między innymi osoby Jana Pawła II dotyczyła III Tajemnica Fatimska; przecież
w maju 1981 roku cały świat widział działanie Tej, której Jan Paweł Wielki
ciągle powtarzał “Totus Tuus”. I chcę za Papciem powtarzać Matce Bożej “Totus
Tuus”, bo Jan Paweł II wytyczył nam drogę do świętości, do której każdy z nas
jest powołany.
Magdalena Brzezicka, lat 27, Warszawa
Pokolenie JP II