Jezus jest Panem

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090105.htm
"W Starym Testamencie Bóg przedstawiał się swojemu ludowi przede wszystkim
jako Pan, a swoje władztwo postawił jako fundament dekalogu: „Ja jestem Pan,
Twój Bóg... nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie” (Wj 20, 2–3). Władztwo
Boga nie dopuszcza współzawodników, choć z drugiej strony zapewnia ludziom
wolność. Kiedy Izrael był wierny swojemu Bogu, Bóg go bronił przed niewolą. To
był okres jego chwały: „Jam cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli”
(tamże). Kiedy natomiast usuwał się spod Jego władztwa, popadał w niewolę: był
to czas nieszczęść (Sdz 10, 6–7).

Izrael jednak był tylko figurą ludu mesjańskiego, w którym Bóg postanowił „w
jedno zgromadzić synów swoich, którzy byli rozproszeni. Na to posłał Bóg Syna
swego, którego ustanowił Dziedzicem wszystkich rzeczy, aby był Nauczycielem,
Królem i Kapłanem wszystkich, Głową nowego i powszechnego ludu synów Bożych”
(KK 13). Istotnie, kiedy Syn Boży stawszy się człowiekiem zjawił się na ziemi,
był powszechnie nazywany „Panem”. On sam uznawał ten tytuł: „Nazywacie Mnie...
Panem, i dobrze mówicie, bo nim jestem” (J 13, 13) uczniom zaś obiecywał: „Ja
przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec” (Łk 22, 29). Wobec
władzy rzymskiej oświadczył wyraźnie „Ja jestem królem” (J 18, 37), a zanim
wstąpił do nieba, powiedział: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na
ziemi” (Mt 28, 18).

Jezus jest prawdziwie Królem wszechświata. Jako Słowo odwieczne posiada całe
władztwo Trójcy Przenajświętszej: jest Stworzycielem, Panem wszechświata i
wszelkiego stworzenia. Lecz również jako człowiek Jezus, na mocy zjednoczenia
hipostatycznego, uczestniczy w pełni w tym boskim i nieograniczonym władztwie.
Chrystus stoi na szczycie stworzenia: jako początek, koniec i Król
wszechstworzenia: „Jam jest Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był
i Który przychodzi, Wszechmogący” (Ap 1, 8)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 195