Powszechne kapłaństwo wiernych

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090213.htm
"„Wy jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, świętym narodem,
ludem (Bogu) na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego,
który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła” (1 P 2, 9).
Znane słowa św. Piotra wyrażają sens powszechnego kapłaństwa wszystkich
wiernych, którzy na mocy sakramentów, szczególnie chrztu i bierzmowania,
zostają poświęceni dla służby i kultu Boga, oraz wyznaczeni na Jego heroldów
wśród wszystkich ludzi. Kapłaństwo wiernych różni się co do istoty od
kapłaństwa wynikającego z sakramentu kapłaństwa; wierni w rzeczywistości nie
mają władzy konsekrowania Eucharystii, odpuszczania grzechów lub udzielania
innych sakramentów — z wyjątkiem chrztu w wyjątkowych przypadkach — ani nawet
głoszenia słowa Bożego na mocy urzędu. Jednak również zwykli wierni są
powołani do prawdziwego uczestnictwa w jedynym kapłaństwie Chrystusa. Św.
Tomasz wyjaśnia, że dokonuje się to na mocy sakramentalnego znamienia chrztu i
bierzmowania, znamienia, które właśnie polega na uczestnictwie w kapłaństwie
Chrystusa. Dzięki temu znamieniu wierni zostają przeznaczeni dla kultu Bożego
(III 63, 2–3). Zresztą św. Piotr już oświadczył: „Zbliżając się do Tego
[Chrystusa]... wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa
świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar,
przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa” (1 P 2, 4–5). Do takiej godności
podnosi ludzi życie łaski, które będąc uczestnictwem w życiu Chrystusa, czyni
ich również uczestnikami Jego kapłaństwa. Rzeczywistość ta jest pełna
znaczenia i zobowiązuje chrześcijanina, aby tak się zachowywał, by całe jego
życie przybrało znamię kapłańskie; oznacza to, że każda jego czynność ma być
godną złożenia Bogu jako akt kultu, jako „ofiara duchowa”. Ma ona oddawać Panu
cześć i uznawać Jego królewski majestat nie tylko w imieniu poszczególnego
człowieka, lecz także w imieniu wszystkich ludzi, w jedności z kapłaństwem
Chrystusa."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 126