The Moody Blues...

[ugugunana]

Dobrywieczorex ewribadi...

Chyba niewiele jest zespołów równie trącących myszką na początku nowego
stulecia... No może Procol Harum... *-) Lubię od czasu do czasu posłuchać
sobie jednak tych staroci... "To Our..." (moja ulubiona), "Every Good
Boy...", "In Search...", "Seventh Sojourn" - nienachalny konceptualizm,
bajkowe dźwięki, muzyczne opowieści... Wspaniałe antidotum na otaczający
mnie, coraz bardziej zwariowany świat... Przy słuchaniu którejkolwiek z
wymienionych płyt czuję, że robię się bardziej ludzki, lepszy, coś we mnie
pęka...*-) Wyciszenie, dystans, refleksja, inna rzeczywistość... Czy komuś
jeszcze zdarza się zapodać sobie twórczość owej ikony muzycznego
archaizmu? "Eyes Of a Child", "Out and In", "The Story in Your
Eyes", "Ohm", "My Song", "Gypsy"... Cóż - po prostu inna bajka, choć dla
wielu zapewne tylko zwykłe muzyczne łajno z gejowskimi zaśpiewami...*-)

P.S. Przepraszam bardzo za moc wielokropków... *-)

Apap...

[vulture]

Lubię kawałki przede wszystkim z okresu, gdy w zespole grał jeszcze Mike Pinder
(do "Octave"). Potem było już różnie i choć zespół w latach osiemdziesiątych
miał jeszcze kilka sporych hitów ("Wildest dreams", "I Know You're Out There
Somewhere"), brakowało w nich magii i tajemniczości, charakterystycznej dla
wcześniejszych nagrań. Płyta Hayward & Lodge też jest niezła, zresztą pisano tu
o niej jakiś czas temu.

Generalnie bardzo lubię, chociaż - przyznaję - najchętniej w niewielkich
dawkach.

P.S. Ugu, zapomniałeś skrytykować St. Anger

[ugugunana]

> Generalnie bardzo lubię, chociaż - przyznaję - najchętniej w niewielkich
> dawkach.

Nie wyobrażam sobie słuchania, którejkolwiek z wczesnych płyt TMB wyrywkowo...
Przecież stanowią one nierozerwalne CAŁOŚCI... Trzeba, po prostu znależć sobie
dłuższą chwilę... Słuchanie ich wybiórczo to w mojej opinii szczyt muzycznego
barbarzyństwa <żeby nie użyć słowa na i>... To tak jakby babcia opowiedziała
wnuczkowi Czerwonego Kapturka do połowy, po której nastąpiłby druzgocący dla
psychiki młokosa wielokropek niedopowiedzenia... Wolę bajki opowiedziane od
deski do deski... Z puentą... Może z mentalnego wygodnictwa... Z drugiej
strony ...Blues pozostawiają spory margines do refleksji słuchaczowi...
Zresztą, nieważne... Napijmy się!

P.S. Stefka już wyrzuciłem z mej pamięci... Aż mi siebie jest żal...

Dawn is a feeling

[vulture]

ugugunana napisał:

> Nie wyobrażam sobie słuchania, którejkolwiek z wczesnych płyt TMB
wyrywkowo...

Wczesnych nie, oczywiście. Chodziło mi o to, że nie jest to zespół, którego
płyt potrafię słuchać na okrągło przez cały dzień. Chociaż do pewnych utworów,
owszem, wracam częściej, a do innych rzadziej, to chyba całkiem ludzkie

>Słuchanie ich wybiórczo to w mojej opinii szczyt muzycznego
> barbarzyństwa

Inna sprawa, że jak się po raz 4095723405 słucha "Days Of Future Passed", można
sobie na taki luksus pozwolić i to bez "i".

[ugugunana]

vulture napisał:

> Inna sprawa, że jak się po raz 4095723405 słucha "Days Of Future Passed...

W dwóch słowach: Zajechałeś płytę!!!, złamawszy pierwsze przykazanie
(niedopowiedzianego jeszcze) dekalogu melomana... Zmieniam zatem kwalifikację
Twojego czynu - z barbarzyństwa na świętokradztwo! Sam jesteś sobie winien...

Jako pokuta: 666 przesłuchań St. Angera! <stuk, puk>

Wildest Dreams

[vulture]

ugugunana napisał:

> vulture napisał:
>
> > Inna sprawa, że jak się po raz 4095723405 słucha "Days Of Future Passed...
>
> W dwóch słowach: Zajechałeś płytę!!!,

Nie, jeszcze gra.

złamawszy pierwsze przykazanie
> (niedopowiedzianego jeszcze) dekalogu melomana...

Tu już ktoś wcześniej ustalał zestaw zasad, niektóre były nawet zabawne, ale o
tym nie było mowy.

>
> Jako pokuta: 666 przesłuchań St. Angera! <stuk, puk>
O, już 667 raz dzisiaj, fajnie.

[ugugunana]

vulture napisał:

> Tu już ktoś wcześniej ustalał zestaw zasad, niektóre były nawet zabawne, ale
> tym nie było mowy.

Ależ było, było... Za dużo cholesterolu! Zaraz podbiję...


--------

-Wnusiu... Jak się nazywa ten Niemiec co mi ciągle chowa okulary?
-Alzheimer dziadku...

[vulture]

ugugunana napisał:
>
> Ależ było, było... Za dużo cholesterolu! Zaraz podbiję...

Było, było, ale nie o tym, że sobie nie mogę wybrać utworów do słuchania.
Niewolnictwo nie jest wskazane, zwłaszcza w XXI wieku.

[pixie]

Ale trafiłeś - bo ja się w tym miesiącu zasłuchuję w "On the Threshold of a
Dream". Cudo! Żałuję, że nie od tej płyty zaczęłam znajomość z The Moody Blues,
bo może inaczej by się potoczyła Znam jeszcze trzy płyty tego zespołu, ale
lubię z nich tylko "Every Good Boy...", przynajmniej jak na razie. I nie
rozumiem, o co Ci chodzi z tym "trąceniem myszką" i "archaizmem"?...

[vulture]

pixie napisała:

> Żałuję, że nie od tej płyty zaczęłam znajomość z The Moody Blues,
>
> bo może inaczej by się potoczyła

A co, zaczęłaś od "December"?

[pixie]

vulture napisał:

> A co, zaczęłaś od "December"?

A idź! Wyłącznie lata 60 i wczesne 70. A co, znaczy, że "December" mam nie
słuchać?

Blue Guitar

[vulture]

pixie napisała:

> vulture napisał:
>
> > A co, zaczęłaś od "December"?
>
> A idź! Wyłącznie lata 60 i wczesne 70.

Phi, tak dawno, pewnie nic nie zapamiętałaś

A co, znaczy, że "December" mam nie
> słuchać?

[ugugunana]

pixie napisała:

> I nie rozumiem, o co Ci chodzi z tym "trąceniem myszką" i "archaizmem"?...

He,he... Wiem, że wiesz co miałem na myśli... Polecam moją ulubioną płytę
TMB... Może podejdzie? Tylko nie zapomnij ułożyć się wygodnie i zamknąć oczu...
Aha - i nie za często! Miłych doznań...

[joseph80]

Fajnie, że wreszcie pojawił się wątek o jakimś ciekawym zespole. The Moody
Blues to klasyka, zespół który ma u mnie bardzo wysokie notowania. Mało jest
zespołów które potrafiły tworzyć tak urokliwe, piękne utwory. Mimo, że muzycy
nie mają jakichś niesamowitych umiejętności technicznych to wszystko na ich
płytach wypadało perfekcyjnie. Dla mnie jazda obowiązkowa to siedem płyt.
Począwszy od "Days Of Future Passed" do "Seventh Sojourn". Później już niestety
nie było tak wspaniałych albumów. Muszę napisać, że do płyt z lat 80 prawie w
ogóle nie wracam. No może jeszcze czasem zapuszcze sobie "Long Distance
Voyager". Tym bardziej dla mnie smutny to fakt, że w nagrywaniu tych słabszych
płyt brał jeden z moich ulubionych klawiszowców, Patrick Moraz. A wracając do
tych pierwszych płyt, charakteryzują się one niesamowitym, dosłownie
NIESAMOWITYM brzmieniem mellotronów, na których grał Mike Pinder. Jeden ze
znaków rozpoznawczych TMB, tak jak wspaniałe, perfekcyjne harmonie wokalne,
niemal tak dobre jak w Yes. Moim ulubionym albumem TMB jest Seventh Sojourn.
Pisząc o zespole nie można zapomnieć o płycie Haywarda i Lodge`a "Blue Jays".
Która na całej linii przypomina najlepsze dokonania TMB.

pzdr
Jos

[vulture]

joseph80 napisał:

> Muszę napisać, że do płyt z lat 80 prawie w
> ogóle nie wracam. No może jeszcze czasem zapuszcze sobie "Long Distance
> Voyager". Tym bardziej dla mnie smutny to fakt, że w nagrywaniu tych
słabszych
> płyt brał jeden z moich ulubionych klawiszowców, Patrick Moraz.

Ja czasem znajomym puszczam najpierw wstęp do utworu "Gemini Dream", a potem
informuję, kto go nagrał

[argus1]

Od "Days of future passed" po "Seventh Sojourn" - każda z siedmiu płyt jest
wartościowa. Najpiękniejsze moim zdaniem utwory to te skomponowane i zaśpiewane
przez Pindera - wypełnione brzmieniem mellotronów, a do tego jego melancholijny
głos (zresztą zespół rozwiązał się na początku lat 70-tych właśnie z powodu
Pindera, który czuł się wyczerpany i wypalony psychicznie i twórczo,- zapadł w
głęboką depresję) . A prym wiedzie - wiadomo -"My song" - jedna z pieśni nad
pieśniami.

[vulture]

Ja wolę głos Haywarda, chociaż na starość trochę pieje (jak McCartney).

[martolka]

też troszkę słuchałam MB, po czym usłyszałam "Moody Blues dla Ubogich" (Poor
Man's MB) Barkley James Harvest i całkowicie przerzuciłam się na ten zespół.
Jestem uboga - zgadza się

[vulture]

E tam. The Moody Blues teraz też na wódkę nie mają, może dlatego tylko trzech
do podziału flaszki zostało