The Swans

[Gość: gaspar]

Co sądzicie na temat tej kapeli?Ostatnio nabyłem "Soundtracks For The
Blind","The Swans Are Dead","Great Annihilator" i "Various
Failures".Najbardziej podoba mi się ta ostatnia-zawiera fragmenty z
płyt"Children Of God","Ten Songs From Another World"(sygnowane jako World Of
Skin),"The Burning World","White Light From The Mouth Of Infinity" i "Love Of
Life" czyli ze wszystkich moich ulubionych.A jakie płyty The Swans wy
najbardziej cenicie?

[Gość: Miecio]

Gość portalu: gaspar napisał(a):

> Co sądzicie na temat tej kapeli?Ostatnio nabyłem "Soundtracks For The
> Blind","The Swans Are Dead","Great Annihilator" i "Various
> Failures".Najbardziej podoba mi się ta ostatnia-zawiera fragmenty z
> płyt"Children Of God","Ten Songs From Another World"(sygnowane jako World Of
> Skin),"The Burning World","White Light From The Mouth Of Infinity" i "Love Of
> Life" czyli ze wszystkich moich ulubionych.A jakie płyty The Swans wy
> najbardziej cenicie?


Wiem ze jest wielu maniaków którzy cenia Swans tylko za pierwsze, mniej
klimatyczne płyty. Ale ja podzielam Twoje zdanie. "Children of God" jest
zdecydowanie najlepsza (jesli nie znasz jej całej to jej wcale nie znasz). Ale
kazda następna płyta (ze wskazaniem na "Love of Life") nie jest duzo gorsza.
A "World of Skin" to własciwie nie Swans tylko płytka duetu Gira-Jarboe.

[kampfbereit]

Domyślam się gdzie kupiłeś te płytki
Ostatnio w media markcie w Szczecinie znikneło kilka pozycjii Swans.
Ja najbardziej cenię Swans za pierwsze nagranie 'Filth'.
Fakt nie każdy utwór jest do strawienia,ale jest tam kilka
perełek,zimnych,nowofalowych ,bardzo surowych.
Mam też "White light from mouth of..." ale tam już nie ma tego klimatu.

[Gość: Miecio]

kampfbereit napisał:

> Domyślam się gdzie kupiłeś te płytki
> Ostatnio w media markcie w Szczecinie znikneło kilka pozycjii Swans.

Stary, a Ty widziałes w jakiej cenie były?! Przeciez to przegięcie!
Jakis szajbus musiał kupić. Na vivo.pl jest duzo taniej.

[Gość: greg]

Gość portalu: Miecio napisał(a):

> kampfbereit napisał:
>
> > Domyślam się gdzie kupiłeś te płytki
> > Ostatnio w media markcie w Szczecinie znikneło kilka pozycjii Swans.
>
> Stary, a Ty widziałes w jakiej cenie były?! Przeciez to przegięcie!
> Jakis szajbus musiał kupić. Na vivo.pl jest duzo taniej.

Oooo, widzę, że obecna jest tu klika szczecińska
Jeśli o mnie chodzi to uwielbiam (kolejność NIEprzypadkowa):
1. Children Of God
2. White Light...
3. Body To Body Job To Job
4. Die Tur Ist Zu
5. World Of Skin "10 Songs From Another World"
6. Micheal Gira "Drainland"

[Gość: gaspar]

"Children Of God"mam całą na kasecie i znam ją bardzo dobrze,uważam że jest to
najlepsza płyta Swans.Natomiast tych płytek nie kupiłem niestety w Media Markcie
(zresztą nigdy bym ich nie kupił za taką cenę)tylko w postaci mp3.Pozdrawiam.

[brovaar]

Panowie i Panie. Jestem niepocieszony obecnym tu wątkiem. Swans zasłyguja n
abrdziej wnikliwe rozważanie niż licytacja na temat wartości płyt. Na szczęscie
pod względem wartości muzycznych przed pojawieniem się Jarboe nie stoją zbyt
wysoko, a i potem trudno doszukać się jakichś perełek. Jednakowoż wraz z
teksyami stanowią niezwykłą całość. Nie wiem czemu aż tak Państwu podoba
się "Childen of God". Argumenty, argumenty!
pozdrawiam<celebrity lifestyle>

[Gość: Sasza]

The Swans- uczniowie Glenna Branki podobnie, jak Thurstone Moore i Lee Ranaldo
z Sonic Youth. Grali w Polsce w drugiej połowie lat 80- tych. Ich supportem
była Apteka, która grała na ich sprzęcie i była nagłośniona przez swansonowego
akustyka. Potem dziennikarz Non Stopu napisał, że w końcu usłyszał polski
zespół, który rzeczywiście brzmi i z wrażenia przetarł oczy (czyt. uszy).

[Gość: Jack]

Dla mnie naj - "Great Annihilator"...
Children Of God za siłę i energię...
Po rozpadzie zespołu - solowe projekty nie robią już na mnie takiego
wrażenia...

[Gość: Miecio]

brovaar napisał:


> Nie wiem czemu aż tak Państwu podoba
> się "Childen of God". Argumenty, argumenty!

Wydaje mi sie ze od argumentów to są dziennikarze którzy wydają werdykt płycie
i aby być konkretnym w swojej recenzji muszą udowodnić czytelnikowi czemu
wystawili taka a nie inna ocenę.
Z ukochanymi płytami poszczególnych ludzi jest chyba inaczej, chociażby z tego
wzglądu ze oprócz względów artystycznych ważną rolę odgrywają emocje i
okolicznosci związane z poznawaniem, słuchaniem danej płyty. Płyta Cocteau
Twins "Victorialand" jest teraz dla mnie nudna jak flaki z olejem, ale zawsze
będę ją bardzo cenił gdyz przy niej przestałem byc prawiczkiem

[brovaar]

Jasne. Ale może zna ktoś jakieś bardziej obiektywne powody dlaczego Swansi to
jednak coś więcej niż np Ich Troje, taki gotyk-pop.

Blood And Honey

[Gość: wild]

Blood And Honey

I found you lying where I drowned you
I found you lying where I lay with you
Where I threw you in the water
Where I drowned you in the river
Where I watched you roll away
Where I watched your body roll away
Roll away
Roll away
From everything we think we know
We'll lie down in the warm green grass
And the sun will shine on our pale shape
Our blood will flow black in the dirt
And a black rose will grow where we laid

[Gość: swordfish]

Swans to dla mnie legenda i pewien wzorzec doskonałego połączenia formy i
treści. Niezwykle mądre i poważne teksty z totalną muzyką oddającą ich klimat.
Moim zdaniem szczytem jest Children Of God. Płyta stanowiąca doskonałą całość.
Zresztą każdy, kto ją słyszał (i przeczytał teksty), to wie, jaka jest ona
porażająca. Każda wcześniejsza płyta jest pewnym zamkniętym rozdziałem i
traktuje o innym wycinku rzeczywistości: przemocy, zazdrości, żądzy władzy i
pieniędzy itd. Zresztą łatwo prześledzić zmiany, jakim ulega muzyka zespołu.
Filth i Cop to gitarowy jęk i zrzyt, Greed i Holy Money totalne brzmienie
klawiszowe, a Children Of God to synteza tych dwóch elementów z dodatkiem
smutku i liryczności Jarbo. Do Children Of God Swans jest zespołem dosłownie
miażdżącym słuchacza. Od Burning World Gira i Jarbo stali się
bardziej "muzyczni". Ich twórczośc stała sie bradziej przystępna. Ale nie
traktuję tego jako zarzut. Burning... jest piękną płytą. Potem na następnych
(bodajże 2 albumach) starali sie nagrywać kolejną wariację Burning World, ale
nie wyszło. Dla mnie są one przydługie i za mało jest dobrych pomysłów. Potem
jakby ocknęli się i powrócili do tego cięższego brzmienia. Ale niestety nie
nagrali (moim zdaniem) płyty o sile rażenia równej Children Of God. Szkoda. Z
projektów "okołosłonsowych" polecam dwie płyty nagrane w duecie jako Skin (nie
World Of Skin - to jeszcze inna płyta). Szczególnie przejmujaca jest Shame
Humility Revenge z 1988 roku. Joy Division przy niej to uosobienie radości
życia!

Michael & Jarboe

[brovaar]

Dopiero teraz odkopałem tę dyskusję, ale się nieźle zakopała.
Co Państwo sądzicie o tej parce? Zdaje się, że byli małżeństwem przez czas
jakiś by gdzieś w tym samym czasie co SWANS "zawiesić działalność". Jak u
Dostojewskiego Jarboe zawsze była dla mnie demonicznym elementem w tym związku.
Gira był takim błądzącym dużym dzieckiem. Choć Gira terminował u Branci
(Branki?) to jednak Jarboe posiadała wykształcenie muzyczne. Widziałem takie
laminaty z jednej z ich ostatnich występów: po jednej stronie było zdjęcie Giry
z napisem "GOD",a po drugiej Jarboe "DEMON". (Ciekawy jest z muzycznego punktu
widzenia kawałek RED VELVET WOUND). pozdrawiam

[Gość: Eugenides]

Ha! Witaj mała trzódko! Widzę, że temat fenomenu zwanego SWANS (czcionką arial
black, zawsze dużymi literami) w końcu zawitał na forum. Pozostaje się cieszyć.
Osobiście jestem dosyć świerzym fanem (choć może anglosaskie "devotee" byłoby
stosowniejsze) zespołu. Poznawałem go powoli, ale gdy się już wciągnąłem -
wpadłem. SWANS zamknęli mój umysł, hehehe, with real love, real love, mmmm...
Children to faktycznie wielka płyta, bo dotycząca wielkich tematów, a ekspresja
z jaką je wyłożono po prostu poraża słuchającego. To nie żaden tam klimaciarski
gówniany gotyk - to muzyka totalna. I faktycznie - zgodzę się z Panami, że
płyta ta brzmi dopiero jako całość.
Z drugiej jednak strony dziwi mnie, jak mało uznania wyrażają Państwo do
osiągnięć grupy po płycie Children of God. Dla mnie owe "króliczki" są po
prostu wyrazem subtelnego piękna, przy wykorzystaniu tak komunikatywnej formuły
jaką jest ballada, naturalnie przekształcona, brzmiąca trudną do zdefiniowania
swansową "obcością". I, proszę zauważyć, nie popadają oni w banał, ani
tekstowy, ani muzyczny. Cóż z tego, że płyty te utrzymano w tonacji minorowej?
Można sięgnąć wyżej niż Bóg? Nie. Znów więc powraca zwyczajność, melancholia i
poczucie pustki powszedniej np. Blind - refleksja, retrospekcja. Nie można
oczekiwać, aby artysta ciągle gryzł na lewo i prawo. Ale Gira ciągle kroił tą
rzeczywistość, z nie mniejszą precyzją. Zresztą, zdażały się też egzystencjalne
apokalipsy, jak utwór "Love of Life". Annihilator - płyta płaska jak deska, ale
wydaje mi się, że zabieg był zamierzony. Lubie Annihilatora. I wreszcie
sountracks for the Blind, maska pośmiertna zespołu. Mnie te "drony", kaskady
dźwięków po prostu wyrwały z korzeniami. Monotonne brzęczenie, którym kończy
się album też coś oznacza. Soundtracks są moją ulubioną płytą, "królików"
słucham najczęściej, Children of God są najważniejszą płytą w dorobku (bo
dotyczą najistotniejszej tematyki). Polecam The Bodylovers. Świetnie czyta się
przy tym Pascala (przy soundtrackach zapoznawałem się z T. S. Eliotem, hehe).
Pozdrawiam. A, jeszcze jedno: kolega Brovaar słusznie zwrócił uwagę na Red
Velvet Wound. Cholernie subtelny utwór. Cholera, cholera! Coż więcej mogę
powiedzieć?
P. S. czy któryś z dyskutantów był na tym słynnym koncercie w Polsce (87-my
rok?)