Kto byl wczoraj na koncercie Tori ?

[angieblue26]

jak wrazenia ? Widzialam set liste, wyglada smakowicie

[Gość: mia]

niesamowicie energiczna, swietnie spiewa, jednoczesnie grajac dwoma rekami na
fortepianie i pianinie

eeech, jest boska, coz tu kryc

[barbari]

Ech...
Byłam... widziałam... i żałuję, że tak szybko minęło. Chociaż grała prawie dwie
i pół godziny... Fantastyczny koncert, a właściwie śmiało można powiedzieć, że
show. Jej energii starczyło mi jeszcze na cały dzisiejszy dzień...
Pozdrawiam wszystkich, fanów. A tym, którzy się zastanawiali, czy pójść...i nie
poszli? No cóż,zła decyzja.

[tomko-tomko]

Koncert był rewelacyjny, magiczny, wyjątkowy! Znakomicie zaśpiewany i zagrany,
mimo ze Tori miała jakąś kontuzję prawej dłoni. Wielka artystka, niesamowita
kobieta, naprawdę jestem szczęśliwy że tam byłem

Kaczkowski i Tori

[Gość: Listek]

Mi sie Tori znudzila przez Pana Kaczkowskiego, ktory jakis czas temu tak sie nia
zafascynowal ze nie ma audycji bez Tori. To sie robi nudne...

[stryj.pepin]

Ależ misiu.
Mowa jest o koncercie w Kongresowej a nie o tym czy lubisz Tori. Paniał?

[theagata]

bardzo dobry koncert, dużo żywiołowego grania, wspaniały zespół towarzyszący i
jedynie moment gdy Tori śpiewała przy akompaniamencie samego fortepianiu był
trochę nużący (widziałam ludzi którzy ziewali), ale to drobnostka przy całości
tego wspaniałego spektaklu;
polubiłam Tori bo jest koleżanką Maynarda teraz udowodniła, że jest
wspaniałą artystką, a na scenie wyczynia wspaniałe sztuki grając jedną ręką na
fortepianie a drugą jednocześnie na organach i trudno było wysiedzieć w tych
okropnych czerwonych fotelikach bo nóżki same chodziły )

[tomko-tomko]

theagata napisała:


> polubiłam Tori bo jest koleżanką Maynarda teraz udowodniła, że jest
> wspaniałą artystką...



Tori udowodniła to conajmniej 15 lat temu...

[theagata]

tomko-tomko napisał:

> Tori udowodniła to conajmniej 15 lat temu...

być może, ale wtedy mnie nie interesowała.

Umarłem, czy mnie opętało?

[zbyszu]

Przez 3 dni umierałem...Od wtorku świat ciągle jest Muzyką a każda
napotkana kobieta jest Nią. Nieważne czy Pip’e, Santą, Isabel, Clyde
czy...Tori. Jest wszędzie. Omamia, zniewala, doprowadza do szaleństwa, a ja się
temu z rozkoszą poddaję.
Warszawa przywitała mnie deszczem. Wyglądała zwyczajnie. Ludzie gdzieś
się śpieszyli, Złote Tarasy wabiły architekturą a Pałac Kultury stał gdzie miał
stać. Tylko ten napis na nim wyglądał dziś nieco inaczej: „Kongresowa”.
Czy już przed śmiercią pokonuje się wrota do raju? Ja je pokonałem tuż
po 19.00-tej. Ludzie wyglądali raczej zwyczajnie, choć ich rozmowy już takie
nie były. Głosy podniesione, wręcz podniecone. Przebiegła nawet taka malutka
Tori Amos. Drobniutki rudzielec, uczesany i ubrani niemal identycznie jak Tori
z okładki ostatniej płyty z kurą w ręku. Dziewczę kury nie miało (jak by
przecież wyglądała z nią wśród publiczności???), ale i tak można było się
prawie pomylić.
„Kongresowa” jest śliczna. Niewygodne krzesła, były niczym dyby podczas
koncertu. Czerwonawo-purpurowe obicia, loże i lożunie – miejsce idealne na
kongres LPR-u. Ale nie to było ważne – wzrok i tak był wlepiony w scenę. Kiedyż
ona wyjdzie?
Wpierw wyszła nie Ona – ale pan Joshua. Wyszedł, zaśpiewał, zrobił
zdjęcie publiczności i sobie poszedł. Taki prawie prawie Damien Rice
Minęła 21.00 a ja nadal umierałem. Siedziałem wręcz zdrętwiały w swoim
foteliku, gdy nagle scena zrobiła się czerwona. Perkusja nadała rytm dla serca.
Po raz kolejny zamarłem i...wrzasnąłem. Wyszła energicznie, pewnie,
zdecydowanie: Santa - śliczniutka blondyneczka. Ciekawe co sobie pomyślał ów
rudzielec, który teraz siedział kilka rzędów przede mną.
Zaczęła od „Body and Soul”. Sweet communion do pierwszych sekund. A ja
nie klaskałem, nawet nie wiem w którym momencie porwała mnie dźwiękami „My
Possie Can Do”. Do przytomności doprowadza mnie „Uhuuuuu!!!” – tak to
będzie „God”. Znów wrzasnąłem, tym razem już klaskałem jak opętany. Obok jakiś
facet spojrzał na mnie jak na wariata. Co tam – przecież mnie nie zna i
prawdopodobnie już nigdy się nie spotkamy. Minęło dopiero z 15 minut koncertu a
ja już cały zlany potem. Na szczęście teraz „Dragon” – więc opadam na fotel.
Odpływam...nie na długo. „ Secret Spell” oraz „You Can Bring Your Dog” znów
wyrywają wręcz z fotela. Tori szaleje między fortepianem na keyboardem. I ona
ma zwichniętą rękę?
Ale cóż to? Znika. Ale nie głos. Tenże towarzyszu muzykom i światłu,
które teraz szaleje nie tylko po scenie. „Professional Widow” – „Kongresowa”
faluje, mój sąsiad stał się jak ja wariatem. Klaszcze, podryguje, nawet
gwiżdże
Wraca Tori. Tak, tym razem już Tori. Znajomy Rudzielec. Rudzielec z
widowni zaś wariacko podskakuje. „Big Wheel” porywa ludzi z miejsc. Zaraz
później „Crucify”, ale wcześniej pada najważniejsze zdanie wieczoru: „I know
where I am right now”. Tak może być tylko tutaj, w Polsce, w Warszawie.
Jeszcze tylko „Caught A Lite Sneeze”, jeszcze tylko przedstawienie zespołu i
wybrzmiewa chyba najsłynniejszy wstępniak fortepianowy. „Cornflake Girl” –
publiczność już wściekle ryczy. Gdy Tori Tori gra solo na fortepianie – ryk
wraca. Szaleństwo, po którym wręcz konieczne jest właśnie takie „Bells For
Her”. Znów odpływam i znów nie na długo. Wreszcie wycieczka na płytę „Venus” –
„Glory of the 80-s”. Może będzie też „1000 oceans”? Umarłbym, który to już raz
dziś?
Takie „umieranie” musi być cudowne. Na scenie coś miga, ludzie poginęli gdzieś
w czerwonych fotelach. Widać tylko fortepian i Tori – słychać to samo.
Kolejno „Winter”, „Baker Baker”; „Putting The Damage On” (jakie to piekne).
Ludzie powiadają, ze w tej części koncertu ktoś ziewał. Jak można tak kłamać
Razem z „Black-Dove” wraca zespół. To jeden z piękniejszych momentów koncertu.
Tori raz delikatna, raz drapieżna, raz gdzieś ginie a zaraz pełno jej na
scenie. Znów umieram. Potem jeszcze groźnie zagrane i mrocznie
zaśpiewane „Code Red” z nowej płyty i Tori jak wbiegła 2 godziny temu tak też i
wybiegła.
Ludzie stoją, klaszczą, mają dziwne powykrzywiane twarze, mój sąsiad nawet
podskakuje. Nie poznaję gościa, a taki było spokojny...Słychać wreszcie jakieś
takty, tłum rozpoznaje w nich początek „Precious Things”. Tłum rusza pod scenę.
Tłum wrzeszczy. Tłum pewnie wyniósł by Tori na rękach. Niepotrzebnie, bo za
chwilę pojawia się sama. Znów jest pięknie.
Też nie wytrzymałem w swoim foteliku. Podbiegłem bliżej, zafalowałem z ludźmi.
Jest cudownie a za chwile jeszcze cudowniej. Oto „Bouncing off Clouds”. Jak
nic, to musi być kolejny singiel z płyty. Jeśli wcześniej było pięknie, to ja
jest teraz? Przepięknie? Przeprezepięknie???
Chwilo trwaj!!! Tori wracaj!!! Wróciła z „ Pancake” i „Hey jupiter”, które
chyba zawsze kończy jej koncert. Opadłem. Ciągle oklaski. Światło jaskrawe
oświetla ludzi. Kończy się umieranie? Nie, dopiero się zaczyna.
Minęły 3 dni umierania. Miałem wrócić do żywych. Na chwilę się udało. Udało się
też skreślić tych klika słów. Jednak wspomnienia znów wracają. Znów umieram.
Tak wygląda opętanie?

[Gość: glebogryzarka]

Jerzy Waldorff zmartwychwstał

[theagata]

zbyszu napisał:

> Minęły 3 dni umierania. Miałem wrócić do żywych. Na chwilę się udało. Udało
> się też skreślić tych klika słów. Jednak wspomnienia znów wracają. Znów
> umieram.
> Tak wygląda opętanie?

moje umieranie zaczęło się gdy się dowiedziałam o koncercie The Mars Volta w
Polsce i trwało kilka miesięcy przed 21. czerwca 2006 r. [czas oczekiwania] i
wiele tygodni po tym misterium [czas przeżywania]; opętana jestem do dzisiaj i
dobrze mi z tym.

p.s.

[theagata]

oczywiście powinno być 2005 r.

jak ten czas leci, juz 2 lata czekam na kolejny koncert TMV

[Gość: Meloman]

A tak poza tym wszystko OK?

[Gość: tora tora tora]

Byłem. Było przepieknie

byl magiczny!!! Czad.......

[gierapka]