Nazbyt wesoły autobus

[centaur1]

"Za strategiczne zagrożenie dla Polski rząd uznał rurociąg bałtycki. Jednak
uprawiana przez minister Fotygę polityka okrzyków i dąsów poniosła kompletną
klapę. Rurociąg powstaje, a my nie mamy na to najmniejszego wpływu. Podobne
rezultaty daje histeria rządu w sprawie stosunku zagranicznej prasy do braci
Kaczyńskich, berlińskiego Centrum przeciw Wypędzeniom, roszczeń Powiernictwa
Pruskiego, starań o zniesienie wiz do Ameryki, polityki Rosji wobec Polski,
sytuacji Polaków na Litwie, Białorusi i w Niemczech."
===========================================================
A czemu to pan Żakowski ani słowem nie wspomni o tych dzięki którym doszło do
bezkarnego powstawania rurociągu, berlińskiegio Centrum przeeciw Wypędzeniopm
itd ????? Przedtem Powiernictwo nie stawiało roszczeń, i co,pisał pan
Żakowski o tym ??? ostrzegał ????; wskazywał co zrobić ??? Pan Żakowski jak
zwykle jest znakomitym krytykiem i recenzentem cudzego, tylko że sam żadnej
książki napisać nie umie - jako zwykły dzinnikarz ma relacjomnować konkretne
fakty,oby obiektywnie a nie tworzyć opinie, oceniać i recenzować. Od tego są
politolodzy, socjolodzy, prawnicy
==================================================
....."Liczne emocjonalne i słabe intelektualnie próby, które w sprawach o
żywotnym znaczeniu dla Polski podejmują (podobnie jak w wielu innych
dziedzinach) do oderwania się od ewidentnych błędów poprzedniej ekipy
prowadzą do coraz wyraźniejszej izolacji Rzeczypospolitej w Europie i
narażają nas na poważne niebezpieczeństwa".....
==============================================================
Poprzednia ekipa oczywiście podejmowała same nieemocjonalne i super
intelektualne próby dzięku którym jest wspaniale, co każdy widzi. Tylko
oczywiście KAczyńscy narażają nas na poważne niebezpieczeństwo, a może raczej
poważne niebezpieczeństwo grozi mocodawcom pana Żakowskiego ????

[joris]

Opinia Zakowskiego gleboko sluszna. Cantaur1 to typowy przyklad myslenia
radiomaryjnego indukowanego w istocie rzeczy przez wielkiego wschodniego brata.

[centaur1]

można też powiedzieć, że joris to typowy przykład myślenia michnikowszczyzny,
indukowanego w istocie rzeczy przez ...........(odpowiednie wstawić)tylko czy
wielkiego/ich ???? choć niewątpliwie wpływ duży mających, zwłaszcza na umysły
mierne

dzieki michnikowszczyznie, mozesz artykulowac

[soulworm]

ten swoj belkot bez zadnych konsekwencji.

[fagay]

> można też powiedzieć, że joris to typowy przykład myślenia michnikowszczyzny,
> indukowanego w istocie rzeczy przez ...........(odpowiednie wstawić)tylko czy
> wielkiego/ich ???? choć niewątpliwie wpływ duży mających, zwłaszcza na umysły
> mierne

Michnikowszczyzna - niezaleznie od tego czy sie z nia zgadzasz czy nie - wymaga
pewnego intelektu, w przeciwienstwie do radiomaryjnego pisizmu do ktorego
rozumienia trzeba miedzy uszami miec brazowa substancje a nie szare komorki.

Niezbyt wesoły UBekistan

[abba15]

ciekawe czy UBowców nie bolą kolana
od służenia obcym co dzień od rana!

Niezbyt wesoła michnikowszczyzna

[abba15]

Rafał Ziemkiewicz
Tak, Adam Michnik poniósł klęskę. Praktycznie na wszystkich możliwych polach. Po
pierwsze, jako polityczny demiurg — bo partie, którym kibicował, zostały przez
Polaków wysłane na grzybki, a liderzy, których kreował, musieli odejść,
nierzadko z wściekłością, że — jak publicznie pożalił się przy mnie jeden z nich
— ludzie na każdym spotkaniu każą mu się tłumaczyć z bruderszaftów Michnika i w
ogóle postrzegają jego partię jako przybudówkę do „Gazety Wyborczej”. Po drugie,
jako orędownik wizji postępowej, socjaldemokratycznej przemiany peerelu w kraj
przypominający Francję a nie Irlandię, nie wspominając już o USA — bo Polska
poszła ostatecznie w innym niż jej wskazywał kierunku, a jego propagandowe
natarcie na „endecki ciemnogród”, zamiast znieść narodową prawicę z powierzchni
ziemi, raczej jej pomogło.
Poniósł też klęski bardziej dotkliwe. Jako autorytet moralny — bo człowiek
postrzegany powszechnie jako niepokorny, więzień polityczny i odważny dysydent,
z własnego wyboru stał się lokajem. Obrońcą nieuczciwie zdobytych przywilejów,
dworskim pochlebcą nowych elit władzy, ślepym na gangsterskie rodowody swych
nowych przyjaciół, za to z pałkarską gorliwością rozprawiającym się z
wyrazicielami powszechnego rozczarowania; z rzecznikami krzywd tych właśnie
ludzi, których dawny bunt przeciw niesprawiedliwości wyniósł go do rangi kumpla
ministrów i prezydentów. Stał się, mówiąc krócej, chodzącym potwierdzeniem
gorzkiej mądrości, iż nie ma bardziej zajadłych reakcjonistów, niż byli
rewolucjoniści, którym wreszcie udało się posmakować władzy.
Wreszcie — poniósł klęskę jako intelektualista. I osobiście sądzę, że to może
być dla niego najbardziej bolesne.
To jest przykre nawet dla kogoś, kto, tak jak ja, nigdy nie pałał do Michnika
sympatią.
Popatrzcie: książki redaktora naczelnego wciąż największej i najbardziej
opiniotwórczej polskiej gazety, człowieka, którego nazwisko przywoływane jest w
mediach nieustannie, mającego na skinienie dziesiątki klakierów gotowych w
każdej chwili wysmarować dowolnych rozmiarów panegiryk, cieszącego się taką
sympatią wpływowych mediów, że każdy z tych panegiryków natychmiast zostanie
wydrukowany w ogromnym nakładzie, odczytany w radiu i telewizji — książki kogoś
tak sławnego i chwalonego od kilku lat ukazują się z adnotacją „zrealizowano ze
środków Ministerstwa Kultury”! Cała ta gigantyczna maszyna promocyjna, jaką ma
Michnik do dyspozycji, nie jest w stanie zachęcić do kupna jego dzieł grupy
ludzi na tyle licznej, aby ich sprzedaż była opłacalna choćby na minimalnym
poziomie. Przeciwnicy Michnika, których rzeszy dorobił się równie licznej, jak
zwolenników, nie kupują jego książek ze względów oczywistych. Ale zwolennicy?
Oni również ani myślą. Owszem, ze szczerym ogniem odprawią rytualne pokłony i
potwierdzą, że Michnik jest wielkim mędrcem, ale sami na wczytywanie się w jego
mądrości nie mają najmniejszej ochoty. Nie potrzebują w najmniejszym stopniu
wgłębiać się w jego rozwlekłe wywody o jakobinach czy „polskim piekle”. Po co?
Przecież i bez tego wiedzą, że są one arcymądre i wspaniałe.
Nie mogło być inaczej. Takimi metodami, po które Michnik sięgnął, metodami
zakrzykiwania i zamilczania, etycznego szantażu, moralnego terroru, arbitralnego
wyrokowania, co podłe, a co szlachetne, wykluczającego wszelkie wątpliwości,
wszelką dyskusję — nie można sobie wychować zwolenników innych, niż bezmyślni
potakiwacze. To oczywisty skutek pójścia na skróty, postawienia na argument
siły, zamiast na siłę argumentów.
A przecież nie jest to jeszcze najgorsze. Najgorsza, tak sądzę, musi być dla
niego świadomość — choć nie wiem, czy już ją posiadł — iż klęskę tę zadał sobie
sam. Rys autentycznego tragizmu Michnikowi nadaje fakt, że
Michnika-intelektualistę zabił nikt inny, tylko Michnik - polityk. Jest coś
odrażająco fascynującego, gdy wczytując się w publicystykę Michnika z ostatnich
kilku dziesięcioleci (a tę lekcję przerobiłem, i jest ona jednym z istotnych
powodów powstania niniejszej książki), obserwujemy, jak staje się ona coraz
płytsza, jak potrzeba doraźnego przykopania nakłada kaganiec myślom, jak
intelektualista sam się ochoczo kastruje, by osiągnąć maksymalną ostrość
zderzenia czerni i bieli. Jak finezja ustępuje miejsca łopatologii, a analiza
zanika na rzecz żonglerki faktami, osobami i cytatami, choćby najbardziej
karkołomnej, byle tylko pozwalała każdego pisarza, każdą postać historyczną i
każdy autorytet zaprząc do bieżących kampanii prowadzonych akurat przez
Michnika-polityka.
Znowu — nie byłby ten upadek tak głęboki, gdyby nie otoczenie się klaką, zawsze
zachwyconą, zawsze sypiącą komplementami, usłużną. Gotową przyjąć wiwatami każdy
pomysł szefa, nawet najbardziej bezsensowny i szkodliwy dla niego samego.
Wielcy myśliciele nie pozostawiają po sobie klakierów. Pozostawiają uczniów,
całe intelektualne szkoły. Jeśli ktoś twierdzi, że mam w Michniku cenić
myśliciela — proszę, niech mi pokaże, gdzie owi uczniowie Michnika, i na czym
polega jego szkoła. Ja, mimo wysiłków, niczego podobnego zauważyć nie mogę.
Zamiast spójnej myśli, Michnik, jako autor esejów i książek, pozostawia po sobie
tylko pokrętny styl — styl wyróżniający się wielką zręcznością w gmatwaniu spraw
prostych, w błyskotliwym prowadzeniu Czytelnika do wniosków całkowicie
nielogicznych i stwarzaniu wrażenia, że wnioski te zostały w trakcie wywodu
udowodnione — wrażenia, któremu ulec może tylko ten, który na wstępie lektury
odżegna się od krytycyzmu i, jak to się dzieje podczas czytania beletrystyki,
„zawiesi swą niewiarę”.
Adam Michnik poniósł klęskę, to już dziś oczywiste — ale czy to znaczy, że można
udać, iż go nigdy nie było? Że wszystkie tezy, które wygłosił, wszystkie
działania, które zainspirował, nie miały miejsca? Przecież ten człowiek
zmarnował nam piętnaście lat niepodległości! Współkształtował to kulawe państwo,
z którego dziś, gdy piszę te słowa, dziesiątki tysięcy młodych, pracowitych,
przedsiębiorczych i nierzadko dobrze wykształconych obywateli wieją na potęgę
drzwiami i oknami, do Anglii, do Irlandii, gdziekolwiek, byle dalej, w
poszukiwaniu normalnego życia. A zarazem — sam został przez nie ukształtowany.
Bo — i to dla mnie jedna z istotniejszych tez tej książki — mimo całej swej
politycznej zręczności, Michnik nie stałby się tym, kim się stał, gdyby nie
trafił w oczekiwanie na kogoś właśnie takiego. Oczekiwanie, którego możemy i
powinniśmy się dziś wstydzić, ale które po roku 1989 było może najważniejszym, a
zupełnie do dziś nieopisanym zjawiskiem społecznym.

[mandryk]

UB ostrzega z dala:
Abba własne gniazdo kala!
Abbuś, nie przepisuj cudzych pierdół. Twoje są ciekawsze. Myśl, chłopie, to nie
boli.

Nazbyt wesoła michnikowszczyzna?

[abba15]

mandryk napisał:
> UB ostrzega z dala:> Abba własne gniazdo kala!> Abbuś, nie przepisuj cudzych
pierdół. Twoje są ciekawsze. Myśl, chłopie, to nie > boli.

niech się UB tak bardzo nie cieszy
bo jak UBecja nakradnie i nagrzeszy
to policja ją wyciągnie z pieleszy
i do pierdla w kajdanach pospieszy

Nazbyt wesoły autobus

[centaur1]

pan Żakowski jak zwykle indokrynuje i manipuluje na potegę, i jak zwykle osiąga
rezultaty, co widać po kilku powyższych postach. Umiejętności w tym względzie
ma rzeczywiście duże chociaż przy takich zwolennikach to żadna sztuka .
Pozdrowienia od radiomaryjnych moherów, w których imieniu oczywiście piszę.

Nazbyt wesoły UBowiec

[abba15]

te zafajdane gnidy UBecke
chciały ukryć swoją teczkę
agenci szpicle i psubraty
to zwykłe UBeckie szmaty
donosiły kapowały i łgały
a dobrze się dotąd miały

[mandryk]

Ja jeden święty,
reszta agenty:
sięgam po kubek,
a w kawie ubek!
zerkam za drzwi -
tam WSI!
Chodzę na msze-
księża z SB,
a tam gdzie msza,
tam jest CzeKa,
w nocy i w dniu
wszędzie TW,
siadam w wc:
tam KGB,
i itede, i itede,
i itede, i itede...
Abbuchno, bożyszcze moje, kiedy wydasz tomik swoich wierszy?

mandryk to paranoja - zaraziłeś się od goja (geja)

[abba15]

mandryk napisał:
> Ja jeden święty,
> reszta agenty:
> sięgam po kubek,
> a w kawie ubek!
> zerkam za drzwi -
> tam WSI!
> Chodzę na msze-
> księża z SB,
> a tam gdzie msza,
> tam jest CzeKa,
> w nocy i w dniu
> wszędzie TW,
> siadam w wc:
> tam KGB,

Nazbyt wesoła żydokomuna - do kibucu ty bucu

[abba15]

radio rynsz-TOK-Erewań donosi bo w tym jest dobre

[abba15]

co napiszą w GW-NIE
jest prawdziwe równie
jak to co powie drań
w radiu TOK-Erewań!

[mandryk]

Brawo! Abbuchna, widzisz, jak cię inspiruję? Tomik coraz bliżej. To świetnie,
że słuchasz radia Erewań. Skojarzenia "bucu do kibicu", "gej - goj" -
rewelacja!!!! Radzę ćwoczyć, przepraszam - ćwiczyć nowe wersje znanych
utworów: "Gej, kto Polak, na bagnety!", "Gej, gej, gej, sokoły", gejnał
mariacki i tak dalej. Widzę, że ta tematyka jest ci bliska. Nie wiem tylko, co
to są kibuce. Coś ze sportu? Kibuce Arki Gdynia, Legii, Czarnych Słupsk itd. O
to chodzi? Jestem zachwycony. Ty to potrafisz UB-awić człowieka!

radio rynsz-TOK-Erewań donosi bo w tym jest dobre

[abba15]

mandryk napisał: > Nie wiem tylko, co to są kibuce.

życzę ci abyś znalazł się w tym komunistycznym raju
gdzie czerwoni mają wspólne żony piepsza się i srają

[mandryk]

"Raju" i "srają" to rym anonansowy! Abbuleńko, postępy robisz podziwu godne.
Szkoda, że nie w ortografii. "Pieprzyć się" pisze się przez "rz". Nie mam o ten
błąd pretensji. Jak premier nie zna hymnu, to jego zwolennicy nie muszą
przecież w ogóle znać polskiego. Przykład idzie z góry. Co do srania: dziwi
mnie, że wg ciebie to czynność dostępna tylko w komunistycznym raju i
zarezerwowana dla czerwonych. Skąd taka znajomość rzeczy? Byłeś tam? Co do
wspólnych żon - załącz zdjęcie swojej. Zapamiętam na wypadek spełnienia się
twojego życzenia po śmierci. Może skorzystam. A skoro rymujemy, to idźmy na
całość.
Prawdziwych Polaków rządzi dzisiaj zmiana-
Od Leppera z Wildsteinem aż po Wassermana.
Szalom!

wobec michnikowszczyzny nie jesteśmy bezbronni

[abba15]

W czym tkwi siła spółki „Agora”, czy telewizji TVN? Wydaje się, że w zasobach
finansowych. Te zasoby biorą się przede wszystkim z opłat za reklamy. Dzięki
temu wiemy jednak, które firmy wspierają zarówno żydowską, jak i niemiecką
gazetę dla Polaków oraz wspomnianą telewizję i co te firmy na polskim rynku
sprzedają.

Gdyby więc podjąć próbę bojkotu towarów pochodzących od firm reklamujących się w
„Gazecie Wyborczej”, „Dzienniku” i TVN, to w przypadku powodzenia osiągamy co
najmniej dwa cele: uderzamy w finansowe podstawy tych mediów i wypieramy z
polskiego rynku firmy lekceważące polskie interesy państwowe.

Z uwagi na to, że rynek polski jest terenem walki konkurencyjnej, akcja taka
może liczyć na poparcie ośrodków zainteresowanych zarówno jednym, jak i drugim
celem.

Wprawdzie przeciwnik jest trudny, ale dzięki Internetowi oraz mediom
rozumiejącym potrzebę przytarcia rogów panoszącej się agenturze, akcja
patriotycznie motywowanego bojkotu może się udać. Trzeba tylko przekonać ludzi,
żeby spróbowali poznać siłę swoich pieniędzy, bo przecież te paraliżujące wolę
oporu zasoby kapitału biorą się z tych skromnych kwot, jakie z naszych kieszeni
przechodzą codziennie do sklepowych kas.

Jeśli tylko zrobimy z nich świadomy i właściwy użytek, może okazać się, że wobec
michnikowszczyzny nie jesteśmy bezbronni.

[mandryk]

Piszesz na tym forum, więc też wspierasz Agorę. Za twoją kasę pluje na Polskę.
Jak możesz? Nie spodziewałem się tego po tobie. Czemu nie siedzisz na forach
porządnych, prorządowych, czysto polskich gazet? Są takie. Fakt, Dziennik na
przykład. A ty z lubością nurzasz się w michnikowszczyźnie. Fuj!