Lament nad dziećmi, które bezgłośnie płaczą

[alba20]

Mam podobne obserwacje ze szpitala dziecięcego w Jastrzębiu Zdroju.
Towarzyszyłam non stop swemu dwuletniemu dziecku. Pękało mi serce,
gdy w innych salach maluszki, odwiedzane krótko przez zadbanych
rodziców, płakały większość czasu.Gdy zwróciłam GRZECZNIE uwagę
pielęgniarce, że zanoszące się od płaczu maleństwo zawisło na
szczeblach łóżeczka, nakrzyczała na mnie, że nic mu się nie stanie.
Czyli - norma. Oczywiście, w próbach pomocy - zabawienia,
pogłaskania (moje dziecko dużo spało), byłam przepędzana i karcona
arogancko. Gdy kolejny raz cudze dziecko aż trzęsło się z rozpaczy i
bólu, a pielęgniarki oglądały tv - zglosiłam to przełożonej. Pomogło
na czas mojego pobytu, ale wątpię, czy sytuacja poprawiła się na
stałe.
Ludzie, NIDGY nie zostawiajcie swych chorych dzieci samych w
szpitalu! Są tam zdane na znieczulicę i niełaskę wyższego i niższego
personelu medycznego. Koszty pobytu nie są wysokie, można zmieniać
się z mężem, mamą, siostrą.

Lament nad dziećmi, które bezgłośnie płaczą

[doro1973]

a w warszawskim szpitalu na Litewskiej jest ( a przynajmniej było
kilka lat temu ) inaczej - dziecko ( niemowlę) które było na
oddziale bez matki otoczone było opieką innych mam i
wolontariuszek - to tylko albo aż kwestia dobrej woli władz szpital
i organizacji
Litewska ok :)

Poczekajmy co z tego nietulenia wyniknie...

[dar61]

Poczekajmy co z tego nietulenia wyniknie w wieku dorosłym tych
maluszków.
Tacy 'niedopieszczeni' przechodzą potem do zarządu NFZ i wydatki
tną...

Lament nad dziećmi, które bezgłośnie płaczą

[szarak1111]

K*rwom w białych kitlach najlepiej wychodzi protestowanie o wyższe
zarobki i ciągłe narzekanie, że mało zarabiają.

Zostawcie te dzieci w spokoju...

[mama-cudownego-misia]

To wszystko nie jest takie proste, jak by się mogło wydawać... Sama jestem matką
kilogramowego wcześniaczka z 31 t.c. i swoje dziecko po raz pierwszy przytuliłam
po miesiącu od narodzin. Też mi serce pękało, gdy ono płakało.
Jednak nigdy, przenigdy nie pozwoliłabym innej matce wsadzać łap do inkubatora i
bardzo się cieszę, że pielęgniarki na oddziale ograniczały się do podstawowej
pielęgnacji w gumowych rękawiczkach. Te dzieci nie mają własnej odporności,
tylko trochę przeciwciał od matki z okresu płodowego (wyłącznie na bakterie i
wirusy, z którymi się ta matka stykała w czasie ciąży). Na dodatek są bardzo
osłabione walką o życie. Byle infekcja może je zdmuchnąć. A niestety
pielęgniarki mają na kitlu koszmarne, zjadliwe i odporne na antybiotyki bakterie
szpitalne, wywołujące sepsę. Matki innych chorych dzieci też sobie nie zdają
sprawy, że na ich rękach, ubraniach, w ich oddechach aż roi się od
drobnoustrojów potencjalnie zabójczych dla wcześniaka. To samo dotyczyłoby
wolontariuszy. Chcą dobrze, ale przynosiliby infekcje, sepsę, czasem śmierć...

Gdy w XIX w. wymyślono pierwsze bardzo jeszcze prymitywne inkubatory dla
wcześniaków, okazały się one przełomem. Dlaczego? Bo tak długo, jak było trzeba
odizolowywały dziecko od świata zewnętrznego. Ta izolacja jest potrzebna i im
mniej ją naruszamy, tym lepiej dla dziecka. Tylko najbliższa rodzina stanowi
trochę mniejsze zagrożenie, bo dziecko ma we krwi przeciwciała na ich "domowe"
bakterie, w które matka wyposażyła je w czasie ciąży.

Owszem, coś za coś - my, rodzice wcześniaków musimy potem uczyć nasze dzieci
dobrego, czułego dotyku (moja mała przez dobre 2 miesiące wybuchała płaczem, gdy
się dotknęło główki lub kończyn, w które wbijano jej kroplówki). Być może częsta
u wcześniaków nadpobudliwość wiąże się nie tylko z narażeniem ich rozwijającego
się mózgu na nieprzyjemne bodźce i skrajnie nieprzyjazne warunki. Być może po
części jest to efekt odseparowania od matki w pierwszych dniach, tygodniach,
miesiącach życia. Ale coś za coś. Wolę, żeby moje dziecko było nerwowe, a żyło i
było zdrowe. Zresztą nie jest nerwowe... Jest cudowną, spokojną, pogodną i
przytulaskową babą. Gdy już można wcześniaczka kangurować, pieścić, nosić i
hołubić, wiele złego da sie naprawić.

Bardzo więc proszę mamy innych dzieci na oddziałach, gdzie przebywają
wcześniaczki - nikomu z nas nie jest łatwo, gdy widzi taką bezsilną tragedię
maluszka, ale dla jego dobra trzymajcie się od niego z daleka.
Jeśli już chcecie pomóc, poprzyjcie raczej walkę rodziców wcześniaczków o
ratujący im życie synagis, którego NFZ nie refunduje i na który mogą sobie
pozwolić tylko zamożniejsi rodzice. Reszta albo go nie daje, ryzykując życiem
dziecka, albo się koszmarnie zapożycza, albo wyjeżdża zarobić nań za granicę.
Pomóżcie też dzieciom takim jak cudowna Oliwka ( jiyuu.info/o/news.php ),
która wraz ze swoimi rodzicami bohatersko walczy o każdą nową sprawność, którą
Wasze dzieci osiągają same z siebie. Wejdźcie na strony Fundacji Wcześniak i
zobaczcie, że każda pomoc się przyda. Ale akurat nie ta polegająca na wsadzaniu
rąk do inkubatora obcego dziecka, żeby mu podać smoczek...

Lament nad dziećmi, które bezgłośnie płaczą

[krzychkul]

A słyszeli rodzice i nie tylko o bezpieczeństwie i ochronie??Dzieci nie bierze
się na ręce również ze względu na bezpieczeństwo!!!Wcześniak jest bardzo
wrażliwe na wszelkiego rodzaju zarazki i najlepsza flora to matki.Widziałem
warunki szpitalne i położna miała sale z 8 wcześniakami i gdzie tu czas na
przytulanie??a dzieci w brzuchu muszą mieć też czas do spokoju w wyznaczonych
godzinach śpią i wszystkie czynności na salach są skumulowane w jednym czasie.
Dziecko w brzuchu nie jest cały czas trącane i tulone.

Lament nad dziećmi, które bezgłośnie płaczą

[alba20]

Pisałam o dzieciach starszych niz wcześniaki, ale też malutkich. Je
można i trzeba utulić, podać smoczek, wziąć na ręce przy karmieniu
(dotyczy pielęgniarek), a nie tylko kłaść butlę z ogromną dziurą na
poduszce.
Co do wcześniaków uw inkubatorach, przecież zaleca się częste wizyty
matek, głaskanie, mówienie do dziecka. Jest na ten temat masę
publikacji.
A poza tym, co gorsze: (rzekomo zła) flora bakteryjna matki czy
samotność, bezgłośny płacz długimi godzinami, strach...?

oj, i znowu chcemy dobrze, ale nic nie kumkamy

[mama-cudownego-misia]

Przepraszam, ale sama sobie przeczysz:

> Pisałam o dzieciach starszych niż wcześniaki, ale też malutkich.
Jeśli artykuł jest Twojego autorstwa, to piszesz o dzieciach w inkubatorach.
Przepraszam, ale z inkubatorów akurat najczęściej korzystają wcześniaki i nie ma
znaczenia, czy są one młodsze, czy starsze. Wcześniaki mają obniżoną odporność.
Tak samo mają ją dzieci po operacjach, etc. Jeśli zadecydowano o wsadzeniu ich
do inkubatora, to nie dlatego, ze akwaria są trendy, tylko że trzeba je
odizolować od otoczenia.

> Je
> można i trzeba utulić, podać smoczek, wziąć na ręce przy karmieniu
> (dotyczy pielęgniarek), a nie tylko kłaść butlę z ogromną dziurą na
> poduszce.
Za duże dziury w smoczkach i związane z nimi wypadki zachłystowego zapalenia
płuc to inna bajka. Zawsze zalecamy mamom, które się do naszej grupy wsparcia
zgłaszają, żeby przynosiły własne wyparzone butelki, jeśli szpital nie zapewnia
takich wcześniakowych.
Natomiast zrozum, że pielęgniarka, która wyciągnie dziecko z inkubatora i weźmie
je na ręce do karmienia, naraża je niepotrzebnie na kontakt ze światem
zewnętrznym i infekcje.

> Co do wcześniaków uw inkubatorach, przecież zaleca się częste wizyty
> matek, głaskanie, mówienie do dziecka. Jest na ten temat masę
> publikacji.
Matek tak, WŁASNYCH. Ale jeśli mama lezącego obok dziecka ze zropiałym pępkiem
czy nawet żółtaczką pcha mi ręce do inkubatora, to naraża moje dziecko.
A wierz mi, to się zdarzało, na chwile nie mogłam odejść od inkubatora do WC, bo
głupie baby w dobrej wierze chciały pogłaskać moją "calineczkę" czy podawały jej
smoczek. Efekt: trzy kolejne zakażenia, przez "przypadek" tymi samymi
bakteriami, które wychodziły z posiewów dzieci, które kolejno leżały z moim na
sali. Trzy różne antybiotyki, uszkodzony szpik, wątroba i nerki (całe szczęście,
że to się regeneruje). Dziękuję za taką pomoc :-/

> A poza tym, co gorsze: (rzekomo zła) flora bakteryjna matki czy
> samotność, bezgłośny płacz długimi godzinami, strach...?
Czytaj proszę ze zrozumieniem. Flora bakteryjna matki nie jest zła, chyba, że po
porodzie sama zostanie zakażona jakimś świństwem. Natomiast autorka tekstu
uważa, że jak tej matki z jakichś powodów nie ma (a są one różne, często
niezależne od matki, np.: natury medycznej), to do takiego dziecka powinni pchać
łapy wszyscy wokół - pielęgniarki, lekarze, wolontariusze, matki innych
dzieci... Litości. Chcecie dobrze, a robicie tym dzieciom krzywdę.

I tak, lepszy jest płacz dziecka w inkubatorze i jego samotność, niż tulenie go
przez personel szpitalny czy mamę innego dziecka. Jak możesz nie rozumieć, że tu
chodzi o jego życie??
Nie zdajesz sobie sprawy, co "lata" na oddziałach noworodkowych. W jednym z
takich wrocławskich oddziałów mieli tyle przypadków gronkowca, że po kilku nic
nie dających odkażeniach skuli nawet tynki. I co? Nic, gronkowiec dalej był i
jest, bo wszystko nim przesiąkło - sprzęt, fartuchy, personel... A ty chcesz,
żeby taka roznosząca gronkowca piguła przytulała moje dziecko.

Inkubatory powinny się bujać

[rulsanka]

dziecko choć trochę poczułoby się jak w brzuchu. I do tego bicie serca mamy z
głośniczka.

[mama-cudownego-misia]

No powinny, powinny. Bodajże nawet niektóre szpitale za granicą testują malutkie
hamaki w inkubatorze. Zresztą gniazdka ze styropianu oraz odizolowanie dziecka
od dźwięków i światła znacznie poprawiają jego stan. Nowe inkubatory są więc
dźwiękoszczelne i zwykle przykrywa się je pieluchą.

[ewellina]

ja, rozumiem, ze Ty to z troski napislas,ale wyobraz sobie np.
dziecko po operacji usuniecia płata płuca (przypadek mojego
dziecka), z wkłuciem centralnym, intubowane, z drenem - a do tego
bujany inkubator - to niezbyt udane połączenie.

dziecku jest potrzebna obecność rodzica. i wszystkim normalnym
rodzicom ta obecnośc także jest potrzebna

[miluszka]

Dziecku jest potrzebna obecność rodzicow - problem tylko jak tych rodziców z
różnych przyczyn nie ma.

Lament nad dziećmi, które bezgłośnie płaczą

[oaga1]

Jako praktykantka szkoly medycznej,rowniez spotkalam sie z takimi
osieroconymi dziecmi, porzuconymi w szpitalu,ktore "zawiodl"system
prawny Polski.Te dzieci spedzaja swoje dziecinstwo,zamkniete w 4rech
scianach szpitalnych ,skazane na litosc i dobre serce
pielegniarek...widzialam 3 letnie dziecko ktore bylo zaledwie pare
razy na spacerze ,na zewnatrz szpitala.Smutne ,ale prawdziwe...to
prawda ,ze istnieja takie "zapomniane"dzieci.