Gdybym był papieżem

helguera Turnau papieżem to niemożliwe 08.05.09, 18:44

Ktoś kto współpracuje z gazeta której jednym z celów jest walka z kościołem nigdy nie mógł[może]być papieżem .I chwała Bogu za to.

rccc talmud i judaizm o Jezusie 08.05.09, 20:54

web.diecezja.wloclawek.pl/Ateneum/chrostowski_551.html
Aczkolwiek takie i podobne stwierdzenia sugerują, że nastawienie
Żydów i religii żydowskiej wobec Jezusa jest w gruncie rzeczy
obojętne, naprawdę wygląda to inaczej. Zostawiając na boku
ugrzecznione wypowiedzi garstki uczonych, zwłaszcza zabierających
głos na użytek chrześcijan, w poglądach i postawach przeciętnych
wyznawców judaizmu odnajdujemy wiele przejawów silnie zadawnionej
nieprzychylności i wrogości, które wyrażają się na dwa sposoby.
Jeden to narzucone przez rabinów i silnie utrwalone w tradycji oraz
obyczajowości żydowskiej milczenie na temat Jezusa. W żydowskich
domach i rodzinach, a także w szkołach i instytucjach religijnych
jest to wciąż temat tabu. W państwie Izrael nie wolno przynosić do
szkoły ani używać wydania Biblii, w którym został umieszczony Nowy
Testament. Żydowscy rodzice i nauczyciele z największą niechęcią
odnoszą się do pytań dzieci dotyczących Jezusa, zalecając całkowite
milczenie, a nawet unikanie wypowiadania tego imienia. Rozeznanie w
tych sprawach czerpiemy niemal wyłącznie z głęboko osobistych
świadectw i zwierzeń, z których jasno wynika, że milczenie o Jezusie
stanowi integralny składnik wychowania żydowskiego. Istnieje również
inne podejście, a mianowicie nieukrywana wrogość. Dochodzi ona do
głosu zarówno w przekazie ustnym, zazwyczaj rodzinnym, jak w
zapisach. Te ostatnie są dość zdawkowe, co tłumaczy się faktem, iż
Żydzi mieszkający w krajach chrześcijańskich nie mogli sobie
pozwolić na głośne przejawy wrogości, które byłyby odebrane przez
wyznawców Jezusa Chrystusa jako bluźnierstwo. Jedno i drugie ma
bardzo dawny rodowód. Rezerwa wobec Jezusa, a także niechęć i
sprzeciwwobec Niego zostały zapoczątkowane w pierwszych wiekach ery
chrześcijańskiej, gdy powstawały dokonywane przez rabinów zapisy
pobiblijnej tradycji żydowskiej, które znalazły wyraz w Misznie i
obydwu Talmudach – Jerozolimskim, znanym też jako Palestyński, i
Babilońskim. Najstarsze z zapisanych w tych dziejach tradycji
odzwierciedlają krążące od I w. i silnie wrogie opinie i poglądy
Żydów o Jezusie i chrześcijanach. Krystalizowały się one w warunkach
coraz częstszych żydowsko – chrześcijańskich sporów, polemik i
konfliktów, zaś ich nasilenie i charakter wskazują, że posuwano się
daleko.

Co się tyczy Talmudów, z których normatywny dla życia
chrześcijańskiego jest Talmud Babiloński, nawiązania do Jezusa
występują przede wszystkim przy sposobności podawania rozstrzygnięć
prawnych, przynależących do sfery halachicznej, natomiast tylko
sporadycznie można je znaleźć we fragmentach narracyjnych, czyli w
haggadzie. Wiele do myślenia daje fakt, że zazwyczaj nie ma wzmianek
o Jezusie tam, gdzie należałoby się ich spodziewać, natomiast
pojawiają się one w takich miejscach, w których nie pasują do
kontekstu. Jezus jest przedstawiany jako nieślubne dziecko
cudzołożnicy (Miszna, Jebamot IV, 3b, 49a; Talmud Babiloński [TB],
Kalla 51a). Jego cuda, chodzi o nawiązanie do cudów opisanych na
kartach Ewangelii, są postrzegane jako przejawy czarnoksięstwa (TB,
Sanhedryn 43a i 107b; Sota 47b; Talmud Jerozolimski [TJ], Chagiga
II, 2). O Jezusie mówi się, że miał tylko pięciu niezbyt udanych
uczniów (TB, Sanhedrin 43a) i nie zasługuje na szacunek, bo
naigrawał się ze słów mędrców (TB, Gittin 56b, 57a). Jego najcięższy
grzech polega jednak na tym, że zwiódł i sprowadził Izraelitów na
złą drogę (TB, Sanhedrin 43a). Na czterdzieści dni przed
ukrzyżowaniem obwieszczono publicznie powody skazania Jezusa na
śmierć, szukając okoliczności, które umożliwiłyby oczyszczenie
oskarżonego z zarzutów i ewentualne uniewinnienie, ale nie zgłosił
się nikt, kto podałby jakiekolwiek usprawiedliwienie na korzyść
Jezusa (TB, Sanhedrin 43a). Dlatego został ukrzyżowany jako heretyk
i zwodziciel (TB, Sanhedrin 43a, 67a). W niektórych zarzutach można
bez żadnych wątpliwości rozpoznać reminiscencje polemiczne
doniosłych motywów ewangelicznych. Tak jest zwłaszcza w odniesieniu
do epizodu przesłuchania Jezusa przed Sanhedrynem, który został
zastąpiony tezą, jakoby proces trwał aż czterdzieści dni i przy
pełnym poszanowaniu prawa zakończył się niepomyślnie dla Jezusa.
Trzeba nadmienić, że niektóre informacje Talmudu bywały poddawane
rozmaitym retuszom i recenzjom. Chodziło przede wszystkim o to, aby
poprzez otwarcie wrogie wypowiedzi nie narażać się chrześcijanom ani
nie ściągać na siebie ich gniewu.

Najdalej posunięta wrogość wobec Jezusa znalazła się w obszernym
tekście znanym jako Toledoth Jeszu. Jego początki są datowane na
drugą połowę pierwszego tysiąclecia, lecz utrwala on wcześniejsze
zapatrywania. Bez wahania można go nazwać paszkwilem na Jezusa. Jego
autorzy na pewno znali cztery Ewangelie kanoniczne, przy czym
szczególnie dobrze naśladują styl i treść Ewangelii według św.
Mateusza. Zebrali i przedstawili rozmaite wypowiedzi znane z
nauczania pism rabinów, wskutek czego stworzyli swoistą
syntezę “nauczania pogardy” o Założycielu chrześcijaństwa. Jezus
został przedstawiony w karykaturalnie wypaczonym świetle, poczynając
od okoliczności poczęcia przez Maryję aż po ostatnie chwile swojego
ziemskiego życia. Szczegółowe streszczanie tego paszkwilu
niezmiennie wywołuje irytację i sprzeciw chrześcijan. Aczkolwiek
tekst Toledoth Jeszu jest na ogół trudno dostępny,4 Żydzi jednak
dobrze znają jego treść. Nie podejmują rozmowy na te tematy,
natomiast reminiscencje tych wrogich zapatrywań są rozproszone w
rozmaitych dziełach pisarzy żydowskich, np. Isaaca B. Singera. Tylko
czasami ów paszkwil spotykał się z krytyką wewnątrzżydowską. Jej
najbardziej dobitnym przejawem jest opinia, którą wyraził Herling
Graetz, oceniając Toledoth Jeszu jako “nędzny kicz, skompilowany z
fragmentarycznych przekazów Talmudu o Jezusie”.5 Jest to jednak
opinia naukowca, która niewiele obchodzi większość rabinów i
wszystkich, którzy polegają na ich autorytecie.

Średniowieczni myśliciele żydowscy, których dzieła odcisnęły trwałe
piętno na wierze i świadomości wyznawców judaizmu, odwzorowywali i
utrwalali wcześniejszą wrogość wobec Jezusa i Jego wyznawców. Był to
okres zaciętych polemik, w trakcie których chrześcijanie
przedstawiali zburzenie Jerozolimy w 70 r. przez Rzymian jako karę,
która spadła na Żydów za nieuznanie Jezusa za Mesjasza. Żydzi
odpowiadali na te zarzuty własnym przewartościowaniem przyczyn
katastrofy, twierdząc, że została wywołana apostazją, którą
sprowokował Jezus i w Niego wierzący. Majmonides (1135-1204),
uznawany przez wyznawców judaizmu za jeden z najwybitniejszych
autorytetów, napisał: “Również o nim [Jezusie], który wyobrażał
sobie, że jest Mesjaszem, ale został skazany na śmierć przez sąd
[Sanhedryn], Daniel prorokował znacznie wcześniej, bo jest
powiedziane: "Także gwałtownicy spośród Twego ludu powstaną, aby
ustanowić mrzonki, lecz pobłądzą" (Dn 9, 14). Czy kiedykolwiek
popełniono większy błąd aniżeli ten? Bo wszyscy prorocy głosili, że
Mesjasz będzie wybawicielem Izraela i jego ocaleniem, gromadzącym
jego rozproszonych i potwierdzającym ich przykazania. Ale on
spowodował, że Izrael zginął od miecza, zaś jego reszta została
rozproszona i upokorzona. On zwodził ich, aby zmieniali Torę i
doprowadził większą część świata do błędu, by służyć innemu, a nie
Bogu” (Yad, Melachim 9, 3-4).6 Jezus został tu przedstawiony jako
największy zwodziciel i fałszerz, jaki kiedykolwiek wyszedł z łona
narodu żydowskiego, ponoszący pełną odpowiedzialność za
nieszczęścia, które dotknęły Żydów, przede wszystkim za wygnanie i
upokorzenia, których doznali od Rzymian, a później od chrześcijan.
Natomiast chrześcijaństwo jest traktowane praktycznie jako religia
pogańska, bo przedmiotem sprawowanej

nick3 No, po prostu zasłużyli na pogromy i Oświęcim!... 08.05.09, 22:29

Jeśli jest wiele religii i na dodatek niektóre z nich twierdzą, że
są "Prawdą Jedyną", to dość oczywiste jest, że trzymanie się jednej
z nich musi zawierać poglądy bluźniercze z punktu widzenia drugiej.

Więc nie rozdzieraj szat nad tym, że niektóre dawne teksty religii
niechrześcijańskich wyrażają się o chrześcijańskim mesjaszu w
sposób, który w oczach chrześcijan jest obrazoburczy.

Tak jakby w tamtych czasach chrześcijanie nie mieszali nagminnie z
błotem Mahometa czy obrzędów judaizmu, świętych dla żyda.

Po prostu, takie są konsekwencje przekonania( totalitarnego w mojej
skromnej opinii), że własna religia jest "jedyną prawdziwą".

To że w średniowieczu mało kto umiał myśleć inaczej, jest jakoś
zrozumiałe.

Ale do dziś znaczna część moich rodaków-chrześcijan nie potrafi
wyjść poza ten sposób myślenia o swojej religii.

A to, jeśli ma miejsce w XXI wieku, niestety należy nazwać
nieodpowiedzialną ciemnotą.

Sorry, ale tak jest.
- rccc ale dolozyles z tym rozdzieraniem szat :))) 08.05.09, 23:25
  
  to judaisci kontynuuja te tradycje:
  
  Ewangelia według św. Mateusza, rozdział XXVI
  
  JEZUS PRZED SWOIMI SĘDZIAMI
  Wobec Wysokiej Rady
  
  57 Ci zaś, którzy pochwycili Jezusa, zaprowadzili Go do
  najwyższego kapłana, Kajfasza, gdzie zebrali się uczeni w Piśmie i
  starsi. 58 A Piotr szedł za Nim z daleka, aż do pałacu najwyższego
  kapłana. Wszedł tam na dziedziniec i usiadł między służbą, aby
  widzieć, jaki będzie wynik.
  59 Tymczasem arcykapłani i cała Wysoka Rada szukali fałszywego
  świadectwa przeciw Jezusowi, aby Go zgładzić. 60 Lecz nie znaleźli,
  jakkolwiek występowało wielu fałszywych świadków. W końcu stanęli
  dwaj 61 i zeznali: «On powiedział: "Mogę zburzyć przybytek Boży i w
  ciągu trzech dni go odbudować"». 62 Wtedy powstał najwyższy kapłan i
  rzekł do Niego: «Nic nie odpowiadasz na to, co oni zeznają przeciwko
  Tobie?» 63 Lecz Jezus milczał. A najwyższy kapłan rzekł do
  Niego: «Poprzysięgam Cię na Boga żywego, powiedz nam: Czy Ty jesteś
  Mesjasz, Syn Boży?» 64 Jezus mu odpowiedział: «Tak, Ja Nim jestem.
  Ale powiadam wam: Odtąd ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego po
  prawicy Wszechmocnego, i nadchodzącego na obłokach niebieskich».
  
  65 Wtedy najwyższy kapłan ROZDARŁ SWOJE SZATY i rzekł: «Zbluźnił. Na
  cóż nam jeszcze potrzeba świadków? Oto teraz słyszeliście
  bluźnierstwo.
  
  66 Co wam się zdaje?» Oni odpowiedzieli: «Winien jest śmierci».
  
  67 Wówczas zaczęli pluć Mu w twarz i bić Go pięściami, a inni
  policzkowali Go 68 i szydzili: «Prorokuj nam, Mesjaszu, kto Cię
  uderzył?»

echem Gdybym był papieżem 08.05.09, 20:59

"Benedykt XVI mógłby uklęknąć przed Ścianą Płaczu, prosząc w ten
sposób jeszcze raz Żydów, by uczniom Chrystusa wybaczyli wieki
prześladowania ich starszych braci w wierze."

chrześcijanie prześladowali starszych braci Żydów? O kogo chodzi?

A co do klękania pod Ścianą Płaczu, to może najpierw doczekamy się
rewizyty w Bazylice Św. Piotra rabina Rzymu. Gest JP II nie
doczzekła sie odwazajemninia.

landaverde Gdybym był naczelnym rabinem Izraela 08.05.09, 21:48

Panie Turnau, ja myślę podobnie: też uważam, że że przydałby się
bardzo Kościołowi, Izraelowi i światu gest proroczy na tamtej ziemi.
Myślę sobie, że po geście Jana Pawła II przydałby się adekwatny gest
ze strony Żydów, nie uważasz Pan? Żydom też przydałoby się trochę
pokory, samorefleksji i skruchy wobec "młodszych braci w wierze", a
nawet wobec innych Żydów.

art.usa Re: Gdybym był naczelnym rabinem Izraela 09.05.09, 01:06

landaverde napisał:

Ale wredny Goebbelsie, nim nie jesteś i nigdy nie będziesz,
dziadu niedobry.
Gotuj i zry swe jaja, Propagandysto Hitlera.

> Panie Turnau, ja myślę podobnie: też uważam, że że przydałby się
> bardzo Kościołowi, Izraelowi i światu gest proroczy na tamtej
ziemi.
> Myślę sobie, że po geście Jana Pawła II przydałby się adekwatny
gest
> ze strony Żydów, nie uważasz Pan? Żydom też przydałoby się trochę
> pokory, samorefleksji i skruchy wobec "młodszych braci w wierze",
a
> nawet wobec innych Żydów.

ksiadz_gazeta Gdybym był Turnauem 08.05.09, 22:10

poszukałbym sobie innych zmartwień, żeby swoim pisaniem nie rzucać ludzi na
kolana, ze śmiechu :)

husyta1 Kto nazywa siebie Ojcem Świetym jest bez pokory 08.05.09, 23:25

Dlatego nie może uczyć pokory innych, pozwalając się tytułować tytułem należnym
tylko Bogu.

Gdyby B16 chciał uczyc świat pokory, to w pierwszej kolejności zrezygnowałby z
tytułu Ojciec Święty.

Zobacz co pisał na temat tego tytułu JP2
Jan
Paweł II o tytule ‘Ojciec Święty’

art.usa Re: Kto nazywa siebie Ojcem Świętym i nim jest jest swiety 09.05.09, 01:11

husyta1 napisał:

Idz poganinie przeklęty do swego szefa, zwanego Lucyfer.
Co chcesz powiedzieć chrzescijanom śmieciu nie dobry.

> Dlatego nie może uczyć pokory innych, pozwalając się tytułować
tytułem należnym
> tylko Bogu.
>
> Gdyby B16 chciał uczyc świat pokory, to w pierwszej kolejności
zrezygnowałby z
> tytułu Ojciec Święty.
>
> Zobacz co pisał na temat tego tytułu JP2
> Jan
> Paweł II o tytule ‘Ojciec Święty’
- husyta1 Dzięki dobry człowieku za dobre słowo 12.05.09, 12:53
  
  Dzięki dobry człowieku za dobre słowo.
  Czy to jest owoc miłości bliźniego, której nauczyłeś się od człowieka,
  którego nazywasz Ojcem Świętym?

Najnowsze z forum Publicystyka

Zaloguj się