30 czerwca - CWP

[sorel.lina]

Dzień dobry, WKN!
Chyba zaczyna się lato.
Miłego week-endu wszystkim życzę i... takie sobie motto na dziś proponuję:

[ulisses-achaj]

Święte słowa, Sorellino. A jako coś w rodzaju glossy pozwolę sobie postawić tutaj tezę, że nie tylko cichym, bo teraz mamy już "pierwszy wysyp" tych głośnych.

[1zorro-bis]

piekne!
Gdybym mogl, to skopiowalbym to i umiescil na pewnym forum.
sorel.lina napisała:

> Dzień dobry, WKN!
> Chyba zaczyna się lato.
> Miłego week-endu wszystkim życzę i... takie sobie motto na dziś proponuję:
>
>

[sorel.lina]

Oj, za bardzo chyba chce mi się lata i czerwiec z majem pomyliłam!
Tytuł wątku miał być "30 maja - CWP", oczywiście! Za postarzenie nas o miesiąc bardzo, bardzo przepraszam.

[vidavil-125]

Jak sam zauważyłeś Zorro ja przeklinam, czyli druga część tego wpisu
dotyczy Ciebie.

[sorel.lina]

Vidavilu, pojechałeś po bandzie. Nie przeklinasz, raz tylko napisałeś, że Cię wszystko wkurwia.
Ale skurwysynem nie jesteś!

[1zorro-bis]

klepki sie zaczely ruszac? Naoliwiles?
vidavil-125 napisał:

> Jak sam zauważyłeś Zorro ja przeklinam, czyli druga część tego wpisu
> dotyczy Ciebie.

[sak.ral]

w dzisiejszym Magazynie Świątecznym
interesujący tekst Piotr Skrzynecki (link)

dopiero wróciłem do domu
jeszcze nie czytałem,wkleję
i przy okazji przeczytam

[sak.ral]

Pośpiech poniża - mawiał Piotr Skrzynecki, geniusz dystansu. Jakby wszyscy się umówili, że o nim trochę zapomną. Będą udawać, że stał się obciachem.


Metoda jest dosyć okrutna. Właściwie nie wiadomo, ile razy została zastosowana. Ale Kraków o niej plotkuje. W jednej z lokalnych redakcji pewien stary wyga poddaje testowi nowe praktykantki: proponuje im na dzień dobry, żeby zrobiły wywiad z Piotrem Skrzyneckim. Kiedy niebożątka pytają, jak można się z nim skontaktować, odpowiada, żeby poszły do Zwisu, bo on tam zawsze siedzi w ogródku. Niektóre - podobno - idą.


Wyjaśniamy na wszelki wypadek: "Zwis" to mieszczący się przy Rynku Głównym bar o nazwie Vis-a-vis. Znajduje się tam niewielki pomnik Skrzyneckiego (przy stoliczku z kawą, rzeczywiście w pozycji siedzącej). Sam twórca pobliskiego kabaretu Piwnica pod Baranami nie żyje już prawie 20 lat.


I jakby wszyscy się umówili, że o nim trochę zapomną. Będą udawać, że stał się obciachem, że już wcale nie jest modny ani aktualny. Jakby postanowili zlekceważyć to, ile mógłby nam dzisiaj powiedzieć. A przede wszystkim to jedno: że naprawdę można inaczej.

[sak.ral]

ZASADA PIERWSZA: Świat może być ciekawszy

Striptizerka ma na imię Luiza. Szczupła, wysoka taka, z ładnym nawet biustem. Co z tego, skoro rozbiera się jakoś zupełnie bez sensu? Stoi jak ta tyczka i zrzuca szmaty - babcie klozetowe chodzą potem i zbierają po jednej.

A ona melancholijna, nieporadna, blada, jakby chciała tym swoim striptizem powiedzieć życiu, że i tak nic niewarte. Któregoś razu rozbiera się na Piotra urodzinach. Zdjęła już wszystko, co miała, bez entuzjazmu - jak zawsze. Wreszcie sięga do ust, wyjmuje sztuczną szczękę i ciep nią o podłogę!

[sak.ral]

- Eee... gdzie tam! - powiedziałby pewnie co drugi bywalec Piwnicy. Skrzynecki ma takich historii na pęczki. Z każdej się zaśmiewa. Ale ile w nich prawdy? Fantazja jego taka, że trudno odgadnąć.

"Przypominam sobie (...), jak obiecał, że kiedy zda maturę, wycałuje pierwszą spotkaną dziewczynę - opowiada Anastazy Omulecki, jego szkolny kolega. - Więc po maturze poszliśmy wszyscy za nim, żeby zobaczyć, jak wywiąże się z obietnicy.

Wstydził się okropnie i tej pierwszej napotkanej panny nie wycałował. Dopiero gdy oddaliliśmy się nieco od szkoły, rzucił się na jakąś następną, która nawet się nie broniła, tak była przerażona".

[sak.ral]

Raz biegnie z koleżanką w ulewnym deszczu przez Planty. Nagle widzi w kałuży kawałek zielonego sznurka. Zatrzymuje się niezrażony strumieniami deszczu.

Ostrożnie wyjmuje znalezisko z wody, osusza połą koszuli, wiesza na pobliskiej gałązce. Mówi: "Uratowałem ci życie, myśl o mnie czasami".

[sak.ral]

"Obecność Piotra (...) powodowała, że życie zaczynało migotać tysiącami fajerwerków - napisze Joanna Olczak-Ronikier, współzałożycielka Piwnicy. -

Na każdym rogu szarej ulicy czekała jakaś kolorowa przygoda, latarenka, witraż, tajemnicze podwórko, niejasna inskrypcja, zagadkowy przechodzień.

W klasztornej furcie uchylało się okienko odkrywające bajkowe ogrody, obskurne knajpy zmieniały się w Moulin Rouge, gdzie pijani kelnerzy częstowali francuskim koniakiem, a elegijna prostytutka zwierzała się z dręczącego ją problemu, czy aby na pewno miał rację pewien klient, twierdzący, że dwie proste równoległe nie przecinają się w nieskończoności".

[sak.ral]

Przy Skrzyneckim ludzie pięknieją i nabierają lotności. Dziewczyny zakochują się na zabój w przedstawianych im przez Piotra rycerzach. Rano budzą się koło osłów. Kiedy czar pryska, nikt nie wie, co właściwie się stało.

[sak.ral]

ZASADA DRUGA: Pieniądze nie są najważniejsze

To podobno rodzinne. Zaczyna się jeszcze w dzieciństwie. Matka Piotra Magdalena wraca z Paryża, gdzie porządkowała sprawy po zmarłej babci.

Przywozi całkiem spore skórzane pudełko, w nim złote monety. Układa je w trzy stosiki - jeden duży, dwa mniejsze. Mówi jakoś tak: "To spadek. Sama biorę większy stosik, bo was utrzymuję.

Dla was, Piotrusiu i Józiu [to starszy brat Piotra], zostawiam te dwa. Dostaniecie, jak będziecie się już umieli obchodzić z pieniędzmi".

[sak.ral]

Nie mija kilka miesięcy, a mama przychodzi: "Przepraszam, Józiu, musiałam trochę uszczknąć twojego kapitaliku". Zanim chłopcy dorosną, fortuna stopnieje. I trudno.

Podobno mógł sobie kupić za to willę. Na szczęście do niczego nie jest mu potrzebna. W czasie (nieskończonych) studiów sypia na waleta po akademikach, na kanapach Jamy Michalika i w szatniach nocnych lokali.

Albo w nocnym tramwaju, jeżdżąc tam i z powrotem do rana. Czasem w wagonie kolejowym odstawionym na bocznicę. Kilka razy się budzi w Chabówce lub Suchej.

[sak.ral]

Piotr Skrzynecki (link)

[sak.ral]

Z czasem wypracowuje sobie sposób na nocleg u znajomych. Rozmowa z nim zawsze fascynuje, jest chętnie zapraszany, wizyty przeciągają się do późna. Gdy gospodarze zaczynają już ziewać i dyskretnie popatrują na zegarki, Piotr wynajduje jakiś szczególnie pasjonujący temat. Wszyscy się na nowo budzą.

Zanim się obejrzą, za oknem już świta. O tej porze nie wypada wyprosić gościa, więc rozścielają mu łóżko. Skrzynecki najbardziej lubi, gdy rano idą do pracy albo na zajęcia. Wtedy może sobie pospać do późnego popołudnia.

Wreszcie łamie nogę. Wtedy zaprasza go do siebie Janina Garycka. Zostanie u niej kilkadziesiąt lat.

[sak.ral]

Jada, co mu dadzą. Jako wielką torturę zapamięta noc u kolegi, który kładzie go spać w pokoiku, nie proponując wcześniej niczego do zjedzenia.

Następnego dnia gospodarz ma na kolacji przyjąć narzeczoną, za oknem trzyma na tę okazję pieczonego kurczaka. Skrzynecki z burczącym brzuchem męczy się całą noc, ale się nie łamie i kurczaka nie zjada.

[sak.ral]

Prowadzi życie kloszarda, jednak nie wygląda jak kloszard. Nawet gdy ma tylko jedną koszulę, co wieczór ją pierze. Jeśli aktualny gospodarz czegoś mu nie pożyczy, to zakłada ją od razu na siebie. Mokrą, ale czyściutką.

"Majakowski mawiał, że mężczyzna musi mieć przede wszystkim talent i codziennie zmieniać koszulę. Udało mi się to drugie" - powie któregoś razu przewrotnie. Lubi też kapelusiki z piórkiem. I kwiaty.

[sak.ral]

Któregoś razu chce czymś poczęstować piwnicznych przyjaciół z okazji swoich imienin. Stać go tylko na chleb.

Biegnie do pobliskiego ogrodu, zrywa naręcza piwonii, bratków i rumianków, ich płatkami obsypuje kromki. Wszyscy są zachwyceni. Czy kanapki zostają zjedzone? Tego nie wiadomo.

[sak.ral]

"Na ogół żyję prawie bez pieniędzy, oszczędzam, kalkuluję - opowiada Skrzynecki w jednym z wywiadów. - Kiedy je mam, jeżdżę taksówkami.

Nigdy jednak nie wsiadam z kwaśną miną do tramwaju dlatego, że nie mam na taksówkę, bo byłoby to upodlenie podwójne: raz - że nie lubię jeździć tramwajami, dwa - że w ogóle nie mam pieniędzy. Jadę wesoło albo - jeszcze weselszy - wędruję pieszo. Nic nie mając, o nic nie muszę dbać i do niczego nie mogę się przywiązywać".

[sak.ral]

ZASADA TRZECIA: Pośpiech poniża

"Coraz mniej mamy czasu - napisze Olczak-Ronikier po śmierci Skrzyneckiego. - Coraz bardziej się spieszymy. Zaniedbujemy formy, rytuały, tradycyjne obyczaje, dzięki którym czas nabierał smaku i zapachu, nie uciekał jak chlorowana woda z nieszczelnego kranu.

Na pustym obszarze nudnych, męczących, powszechnych siedmiu dni tygodnia czuwał do niedawna Piotr ze swoją świeczką i dzwoneczkiem. By powtarzać, że jeśli się sami nie rozbawimy, nikt nas nie rozbawi. By udowadniać, że tylko od nas zależy, by środa zamieniła się w niedzielę. Jak będziemy żyli bez niego?".

[sak.ral]

"Pośpiech poniża" - powtarza przyjaciołom z Piwnicy pod Baranami. Kiedy go popędzają przed spotkaniem z jakimś szczególnie ważnym dygnitarzem, od którego zależy przyszłość kabaretu, złośliwie zaczyna jeszcze wolniej powłóczyć nogami. A że ich czasem zamkną? Zawsze potem otworzą, znowu są kłopoty i nowa mobilizacja.

[sak.ral]

Czasem wyrywa mu się zdumione westchnienie: "...że też chce wam się tak szamotać, męczyć, uganiać za tymi wszystkimi marnościami, które nazywacie życiem". Ale zwykle słucha ich cierpliwie całymi godzinami.

Po występach zaprasza do kuchni. Oczywiście nie swojej. Tej w mieszkaniu u Janiny Garyckiej. Wstęp mają tylko wybrani, ale i tak jest pełno. Najpierw trzeba poczekać, aż towarzystwo trochę się wykruszy. Po drodze zmylić trop ze dwa razy. Wejść przez główną bramę, budząc leniwego stróża (to może tylko Piotr), potem otworzyć okno reszcie towarzystwa.

[sak.ral]

A potem tylko siedzieć, rozmawiać, śmiać się. Nie przejmować się za bardzo, gdy gospodyni zjawia się w koszuli i macha rękami, nie mogąc się dorwać do głosu. Obmyślać nowe programy, wyjadać zupę z garnka, trochę podśpiewywać. Nie mieć ambicji, nie snuć żadnych planów. Nie kończyć studiów, nie zakładać rodziny, nie mieć stałej pracy.

Bo zabawa jest w życiu rzeczą najważniejszą - tylko ona ratuje nas przed rozpaczą.

[sak.ral]

Nieocenionym źródłem wiedzy o Piotrze Skrzyneckim były dla autorki tekstu książki Joanny Olczak-Ronikier "Piotr" oraz "Piwnica pod Baranami", a także roczniki "Tygodnika Powszechnego", "Gazety Wyborczej" i "Echa Krakowa". W myśl zasady "Pośpiech poniża" autorka oddała artykuł tydzień po deadlinie.

Nakładem wydawnictw Agora i Bellona właśnie ukazała się książka Jana Nowickiego "Dwaj panowie" - zbiór listów, które znany aktor pisał do Piotra Skrzyneckiego po jego śmierci. Publikacja, co ciekawe, zawiera także odpowiedzi z nieba. W formie e-booka znajdziecie ją TUTAJ...

30 czerwca - CWP

[sak.ral]

o Jezusie,tyle czytania,ale to raczej na jutro

fotka o poranku (link)
dobranoc

31 maja - CWP

[sak.ral]

lato tuż,tuż,i toć tylko trzy minuty z maluśkim kawałkiem
dla Koleżeństwa za całokształt pan Antoni V. zagra zimę

31 maja - CWP

[sak.ral]

spis treści (link)

[sak.ral]

w spisie treści zauważyłem
rozmowę z prof.S.Obirkiem

31 maja - CWP

[1zorro-bis]

dzien doberek! Komu w droge temu czas.....
Dzisiaj kolejne 500 km.

[hardy1]

Dzień dobry wieczorem
Jeden sobie jeździ, a drugi musi w papierach siedzieć... i gdzie tu sprawiedliwość?! Dziejowej nie ma, a cóż dopiero mówić o zwykłej...

1 czerwca - CWP

[sak.ral]

[sak.ral]

info nr 1 (link)

[sak.ral]

info nr 2 (link)

[sak.ral]

info nr 3 (link)

[sak.ral]

info nr 4 (link)

[hardy1]

Na razie nie chcę żadnych nowych Windowsów. Windows 7 jest lepsze niż Windows 8. Już jest 10.?
Często lepsze jest wrogiem dobrego.