niekochane dzieci

[thistle1]

czy są wśród Was niekochane dorosłe dzieci,które nie były przytulane,którym
nikt nie dał ciepła w domu rodzinnym?jak sobie radzicie?czy jest szansa na
pojednanie się z dysfunkcyjnymi rodzicami i czy takie pojednanie jest
potrzebne?

[rzeznia_nr_5]

Takie straty są już nie do odrobienia.

[thistle1]

no weź mnie nie załamuj...

[grzegorz961]

tez uwazam ze to sa sprawy nie do odrobienia. i prosze nie myslic pojednywania
sie z powrotem do zdrowia takiej pokrzywdzonej osoby. mozna sobie z rodzicami
pogadac i sie posciskac, ale nie ma to wiekszego znaczenia, tak przynajmniej uwazam

[looserka]

No,tak...
Niestety.

[suchyxxx]

Mam kolgę co był niekochany przez mamę i tatę tylko jego siostrzyczka była
zawsze lepsza i ją głaskano itp a jego uważano za psotkinka i nieuka...Zależy od
charakteru bo on teraz ćpa,pije i zadaje się z osiedlowym "towarzystwem" więc
niestety on się poddał i uważa że jest gorszy...ale jakby leczył się z tego u
psychologa to by było ok chyba.Ale on był u psychologa kilka razy ale tylko na
rozmowach a na terapii nie.Ma złe podejście do życia i do ludzi co chcą mu pomóc
bo tej pomocy nie przyjmuje i ukrywa w sobie ten ból z dzieciństwa.Ale
nieważne.Zależy od człowieka.Jeden ćpa drugi idzie do psychologa/psychiatry a
3ci poddaje się depresji a jeszcze 4ty wogóle jakoś nie odczuwa i żyje normalnie
mimo braku miłości

[lisette]

Pewnie znacie klasyczna juz ksiazke na ten temat Susan Forward "Toksyczni
rodzice". Autorka -terapeutka z duza praktyka podaje w niej rowniez praktyczny
sposob jak pozbyc sie tej trucizny z dziecinstwa. Polecam, chociaz ksiazka jest
bardzo trudna w odbiorze, szczegolnie jak ktos mial smutne dziecinstwo, brak
milosci itp. Ale oczyszczajaca. Warto przez to przejsc. Ja przeszlam i nie
zaluje.

[vinja]

lisette napisała:

> Pewnie znacie klasyczna juz ksiazke na ten temat Susan Forward "Toksyczni
> rodzice". Autorka -terapeutka z duza praktyka podaje w niej rowniez praktyczny
> sposob jak pozbyc sie tej trucizny z dziecinstwa. Polecam, chociaz ksiazka jest
>
> bardzo trudna w odbiorze, szczegolnie jak ktos mial smutne dziecinstwo, brak
> milosci itp. Ale oczyszczajaca. Warto przez to przejsc. Ja przeszlam i nie
> zaluje.

Mnie ta książka nie pomogła w niczym ...w ogóle nic mi nie pomogło i nie pomoże
w tym temacie ...ani terapie oczyszczające , ani wizualizacje , ani
psychooanaliza...
To siedzi zbyt głęboko.

[sylwek07]

suchyxxx spruboje Ci to wytlumaczyc,Twoj kolega poszedl do tych osob poniewaz
Oni dali mu to czego On potrzebuje(potrzebowal,a nie dostal od rodzicow)a ze za
jakis czas to sie zmieni to On sie tym nie przejmuje woli zyc dzisiejszym dniem
i co daja teraz Ci ludzie..a takim ludziom trzeba pomagac(wspomagac)ale jak to
zastosowac kiedy ludzie sa uczuleni na slowo (pomoc)i to jest smutne w tym
wszystkim,,zycze Wam Milosci :))

[suchyxxx]

""""suchyxxx spruboje Ci to wytlumaczyc,Twoj kolega poszedl do tych osob poniewaz
Oni dali mu to czego On potrzebuje(potrzebowal,a nie dostal od rodzicow)a ze za
jakis czas to sie zmieni to On sie tym nie przejmuje woli zyc dzisiejszym dniem
i co daja teraz Ci ludzie""""

Wiem:) dlatego to napisałem nie żebym miał do niego żal że tak robi i nie
wytykam go bo pewnie sam bym tak reagował chociaż ja już wpadłem w nałóg palenia
i biorę leki uspakajające co tak naprawdę niewiele dają ale to już z innych
przyczyn.W poniedziałek mam spotkanie z lekarzem co ustali na jaką terapię mam
chodzić i czy mam brać leki czy nie bo ja nie chcę chyba że uspakajacze

[lucyna_n]

ale to wlasnie uspokajacze sa najgorsze, przedewszystkim uzalezniaja jak jasna cholera. Jezeli juz to
lepiej probowac trafic w odpowiedni antydepresant.

[mskaiq]

Ja mialem brata, ktory byl zawsze bardziej "kochany" niz ja. Kiedy bylem maly
potrafilem sie zalic nad soba. To bylo straszne, przynosilo czesto placz i
niechec do wszystkiego.
Dzisiaj na szczescie rozumiem jak zla rzecza jest zalenie sie nad soba. Nie
robie tego chocby byla przyczyna lepiej niz dobra. W ten sposob unikam dola,
potrafi byc silny.
Serdeczne pozdrowienia.

[thistle1]

bo ja się ostatnio zastanawiam,czy porozmawiac szczerze z matką,powiedzieć
jej,co o niej myślę,że przez nią leczę się psychiatrycznie,ona tego nie
wie,mysli,że wiodę normalne życie,ale czy zrozumie?tak długo,jak się nie
pozbędę nienawiści do matki,tak długo nie wygrzebię sie ze swoich problemów,tak
mi się wydaje.czy jest na tym forum ktoś,kto porozmawiał z matka o swoim
dzieciństwie,nie chodzi mi o żale,tylko szczerą rozmowę,ujawnienie swych
negatywnych uczuć i czy to cos z mieniło w jego życiu?

[thistle1]

a gdybym napisała do niej list...i wszystko w nim szczerze wyznała...czy to
jest dobry pomysł?czy poroniony?

[suchyxxx]

Może Twoja matka wie że to przez nią??W sumie wyrzucibym to z siebie ale to nie
dokońca chyba jej wina co??Przecież że jesteś chora na coś tam i leczysz się to
Twoja zasługa bo Ty wpędziłaś siebie w chorobę.Matka też była niedobra ale
chorobę to Ty spowodowałaś a matka co najwyżej była zła więc sam nie wiem

[romy_sznajder]

Mało kto świadomie krzywdzi własne dzieci.
Wszyscy jesteśmy ofiarami ofiar i już.
Ja się nasłuchałam, jak to ja nie dawałam sie głaskać i że to moja wina (choć
jakies powazne rozmowy oodpuściłam, to było mimochodem, przy okazji).
Co mi zostało, to tyle, że nie znoszę głaskania i przytulania do dziś, a
wylewne amerykańskie filmy, gdzie pod koniec rozmowy interlokutorzy padaja
sobie w objęcia budzą u mnie odruch wymiotny.
Zachowuje dystans. Przestrzeń. I tyle.
Nie czuję sie ofiara, bo nie lubię się tak czuc, a książkę Forward uważam za
bardziej toksyczna od wielu rzekomo toksycznych rodziców.

[malcolm-x]

thistle1 napisała:

> bo ja się ostatnio zastanawiam,czy porozmawiac szczerze z matką,powiedzieć
> jej,co o niej myślę,że przez nią leczę się psychiatrycznie,ona tego nie
> wie,

obawiam sie ze takie wyznanie nic nie da. ale wszystko zalezy od tega jaką
osobą jest twoja matka. niektórzy ludzie po prostu wiedzą to co chcą wiedzieć i
pamiętają to co chcą pamietać.

[nudnezyciezzz]

Uważam że to bardzo zły pomysł, matka niczego nie zrozumie, dodatkowo będziesz bardziej zdenerwowany i rozżalony.
Próbowałam rozmawiać z moją, usłyszałam że ona nie pamięta żadnej takiej sytuacji, że wydziwiam, że jestem niewdzięczna, że zawsze byłam "dziwnym" dzieckiem i tak dalej. W moim przypadku żal narósł i wku...enie.

[mskaiq]

Mysle ze rozmowa z Matka moglaby Ci pomoc gdyby Twoja Matka rozumiala co robila
zle, ale boje sie ze Ona nie rozumie tego. Gdyby rozumiala to Sama przyszlaby
do Ciebie. Mysle ze Ona wierzy ze nigdy nie bylo zadnego problemu.
Masz jednak calkowita racje ze tak dlugo jak siedza nie wybaczone sprawy
pomiedzy Toba a Matka tak dlugo bedziesz miala doly i depresje.
Nie mniej aby pozbyc sie tych problemow nie potrzebujesz ich opowiedziec Swojej
Matce. Ty musisz wybaczyc, musisz pozbyc sie zalu do Niej, i nie budowac w
Sobie poczucia wlasnej krzywdy.
Nie mam watpliwosci ze ten zal i poczucie krzywdy sa bardziej niz uzasadnione
tyle ze one sa skierowane przeciwko Tobie.
Im wiecej tego bedzie w Tobie tym wiecej bedziesz cierpiec. Ja nauczylem sie
unikac takich mysli. Wiem ze potrafia zmienic zycie w cierpienie jesli
pozwolisz na to.
Serdeczne pozdrowienia.

[thistle1]

suchy,masz troche racji,choc nie do końca,to ona wyposażyła mnie w lęk przed
ludźmi,nie będę opisywać ,jaka była,ale miałam przez nia schrzanione
dzieciństwo ,a teraz młodość.masz troche racji,że sama przyczyniam się do
swoich problemów emocjonalnych,przecież nie mieszkam z matką już 10 lat,a
dopiero od dwóch lat zaczęłam 'naprawiać' jej błędy.wiem,że nie mogę zrzucic na
nią wszelkich swoich niepowodzeń,bo to tak jak bym uchylała się od
odpowiedzialności,ale to silniejsze ode mnie.


maskaiq,trudno jest mi wybaczyć bez rozmowy,tak sobie powiedzieć,że wybaczam i
koniec,zdusić w sobie negatywne uczucia,bo to sie objawia bólem fizycznym.
dla mnie unikanie nie wydaje się dobrym sposobem.

[romy_sznajder]

Trudno wybaczyć bez rozmowy? Dlaczego?
Chyba, że chcesz, żeby biła sie w piersi.
Czytałam kiedyś tekst o wybaczaniu w "Nesweeku".
Jakie to uzdrawiające.
I jako przykład podano JP II, który wybaczył Agcy nieudany zamach.
Autor tekstu pytał retorycznie, czy ktokolwiek z nas zdobyłby się na taki gest,
skoro nie umiemy wybaczyć np. kolesiowi, który sie wciska bez kolejki.
Otóz ja takie teksty mam za manipulację.
Bo koles z kolejki nie zaprząta sobie głowy naszym wybaczeniem, a Agca okazał
skruchę. Dlatego takie wybaczenie jest zbyt łatwe. Mnie tym papież nie
zaimponował.
Tym się właśnie różni wybaczenie od kontraktu - przyznasz się, okażesz skruchę,
poprosisz o wybaczenie, a ja może, zastanowię się...
Albo wybaczasz, albo stawiasz warunki, tak myslę.

Ośmiele sie zasugerować, że list to dobry pomysł. Nabluzgaj, nakrzycz, nie
oszczędzaj. I koniecznie porozczulaj się nad sobą. Mówię serio. To oczyszcza.
Ale nie wysyłaj.

[mskaiq]

Czy uwazasz ze lepiej jest cierpiec? Mysle ze lepiej unikac cierpienia. Sa
uczucia ktore przynosza cierpienia, unikam ich.
Serdeczne pozdrowienia.

wiele razy.. bardzo wiele razy

[torquemada]

myślałam, że sobie z tym poradziłam

ale wiem.. że akurat z przeżyciami z dzieciństwa - nie poradzę sobie nigdy..
to jest zbyt silne, zbyt bolesne i siedzi zbyt głęboko..

przeybiera tylko inne formy..

[thistle1]

Romy,masz całkowitą rację,że ''wszyscy jesteśmy ofiarami ofiar'',dodam,że
naszym obowiązkiem jest przerwać pasmo tragedii.ale z drugiej strony
zdanie ''wszyscy jesteśmy ofiarami ofiar'' usprawiedliwia zachowanie mojej
matki.
Twoje słowa:''rozmowy oodpuściłam, to było mimochodem, przy okazji).
Co mi zostało, to tyle, że nie znoszę głaskania i przytulania do dziś, a
wylewne amerykańskie filmy, gdzie pod koniec rozmowy interlokutorzy padaja
sobie w objęcia budzą u mnie odruch wymiotny.
Zachowuje dystans. Przestrzeń. I tyle.
Nie czuję sie ofiara, bo nie lubię się tak czuc''
budzą we mnie grozę.

mnie moja matka nigdy nie przytuliła,przez to czuję się okaleczona,nie potrafię
okazywać uczuć,przytulić,ale mimo to pragnę ciepła czyichś ramion.czyżby
stłamszono w Tobie potrzebę bliskości?:(ludziom chorym na autyzm dotyk sprawia
ból,ale nie spotkałam jeszcze nikogo obojętnego na przytulenie i
niepotrzebującego przytulenia.nie czujesz się ofiarą?jeśli matka nas nie
nauczyła bliskości,będziemy mieć trudność z nauczeniem jej naszych dzieci i
wtedy one moga stać się ofiarami.

malcolm
''niektórzy ludzie po prostu wiedzą to co chcą wiedzieć i
pamiętają to co chcą pamietać''
mądre słowa.dlatego trzeba pogodzić się z bezsilnością,że nie mamy na nich
wpływu,możemy jedynie zmienić siebie

nie oczekiwać niczego,ale wyrażać swoje prawdziwe uczucia bez udawania kogoś
innego niz się jest.a to chyba na zdrowie nam wyjdzie:)

Romy
to ciekawe co piszesz o Papieżu.wybaczenie jest czymś okropnie trudnym,trzeba
miec w sobie dużo miłości do innych ludzi albo głęboko wierzyć w Boga,aby
posiąść zdolność wybaczania.ja niestety jestem zbyt słaba.nie chcę sobie
wmówić,że musze wybaczyć,bo tak robi dobry człowiek,nie chcę się
oszukiwać.można na pokaz komuś wybaczyć,aby dać przykład innym,że jest się
dobrym człowiekiem,ale uczuć nie da się oszukać.
prawda,że łatwo jest wybaczyć,gdy ktoś okaże skruchę,ale jakze cięzko,gdy ktoś
nie widzi swojej winy.wiem,że matki nie zmienię,ale jeśli nie spróbuję,nie
przestanę żyć w kłamstwie.mi nie chodzi o matkę,a o siebie.

maskaiq,
tu nie chodzi o to by cierpieć,tu chodzi o to,by być szczerym wobec matki i
siebie.nie tłamsić uczuć,bo one wychodzą poprzez ciało.nie umiem sobie
wmówić,że wybaczam.

torqemado,
nie poddawaj się,o siebie trzeba walczyć.

[romy_sznajder]

Na pewno się różnimy. Co wcale nie znaczy, że ja jestem cyborgiem, a Ty
egzaltowaną, płaczącą na filmach romantyczką.
Mnie chodziło o to, że korzyści z "oczyszczania" relacji są często złudne, a
czasem po prostu jednostronne.
Mam znajomą, która pisze o psychologii w pewnym kolorowym miesięczniku. Temat
dotyczył psychoterapii, jedną z bohaterek teksu osoba z problemami, za które
wini matkę. Po ponad roku dojrzewa do rozmowy z rzeczoną. Tylko to nie była
rozmowa. Ona te narosłe prestensje wykrzyczałą, wywrzeszczała, "wyrzygała" -
ośmielę się powiedzieć. Skrzywdziła tę matkę strasznie. Tyle, że ta kobita
miała na tyle rozsądku, że napisała potem do "córuni": "Ja po prostu chciałam
dla ciebie jak najlepiej".
Tylko ile matek, zamiast pogrążyć się w rozżaleniu, poczuciu
niesprawiedliwości, zdziwienu nad niewdzięcznością - byłoby w stanie tak
odpowiedzieć na zarzuty o zmarnowanym życiu?
Nie musze chyba dodawać, że wydawca gazety nie dał miejsca na taką refleksję.
No bo w modzie jest gadka: "Wy mi to zrobiliscie", "Jesteście toksyczni".
Jasne, niekiedy tak jest.
Chodzi o to, żeby umieć przyjąć racje drugiej strony, a nie tylko wyrzucić z
siebie złość, nie patrząc, gdzie leci. To chciałam powiedzieć w poprzednim
poście. Że koszty mogą byc większe, niż korzyści.

[thistle1]

Romy,zgadzam się z Tobą w zupełności.mi nie chodzi o pretensje,tylko o spokojne
opowiedzenie matce,co do niej czułam,jakie miałam dzieciństwo,jaki jest teraz
kontakt miedzy nami,chodzi mi o ustalenie realnie istniejących relacji bez
udawania.ona zrobi co zechce z tym,co powiem.podajesz skrajny przykład
pacjentki.to nie jest dowód,aby z rodzicami nie rozmawiać.tak się składa,że
jestem po terapii grupowej,gdzie uczyliśmy się rozmawiać z najbliższymi,dużo
scenek w formie dramy.wiem,że to trudne,najłatwiej jest demonstrowac złość albo
uległość,nauczyłam się,jak powinna przebiegac taka rozmowa-stanowczo lecz bez
agresji i uległości.głównie mówienie o uczuciach.
tak,przyjąć racje drugiej strony,tylko większość dorosłych dzieci ma problem z
asertywnością,więc dają się przegadać i wpędzić w poczucie winy,tego się
boję,że matka zrobi ze mnie osła.

teraz nic nie piszesz o przytulaniu,znaczy ,że dla Ciebie to nie jest
problem,skoro nie jest,nie będę sie wtrącać.

[100krotki]

thistle1 napisała:

>najłatwiej jest demonstrowac złość albo
>
> uległość,nauczyłam się,jak powinna przebiegac taka rozmowa-stanowczo lecz bez
> agresji i uległości.głównie mówienie o uczuciach.
> tak,przyjąć racje drugiej strony,tylko większość dorosłych dzieci ma problem
z
> asertywnością,więc dają się przegadać i wpędzić w poczucie winy,tego się
> boję,że matka zrobi ze mnie osła.

a jednak ciągle przewija się u podstaw strach.
strach przed...
ale czy należy z racji swojego strachu winę "przerzucić na matkę? na rodziców?
może tych rodziców wcześniej też skrzywdzono brakiem miłosci czy akceptacji?

[romy_sznajder]

> jestem po terapii grupowej,gdzie uczyliśmy się rozmawiać z najbliższymi,dużo
> scenek w formie dramy.wiem,że to trudne,najłatwiej jest demonstrowac złość
albo
>
> uległość,nauczyłam się,jak powinna przebiegac taka rozmowa-stanowczo lecz bez
> agresji i uległości.

Więc pamiętaj, że masz przewagę. Nie wszyscy są po terapii, a większość nie ma
pojęcia o zasadach ramowy, co nie znaczy, że nie ma uczuć

> teraz nic nie piszesz o przytulaniu,znaczy ,że dla Ciebie to nie jest
> problem,skoro nie jest,nie będę sie wtrącać

Nie jest. Zresztą wydawało mi się, że "uzdrawianie" relacji nie sprowadza się
do przytulania. Dlatego nie pisałam.
Ale rozumiem, że dla Ciebie to ważne i myślę, że taka postawa wiele ułatwia.
Serio.
No, chyba, że Twoja mama jest tak zdystansowana, jak ja:)
Pozdrawiam, powodzenia.

[romy_sznajder]

napisałam
> większość nie ma pojęcia o zasadach ramowy, co nie znaczy, że nie ma uczuć
a chciałam napisać o "zasadach rozmowy", ofkors

[100krotki]

romy_sznajder napisała:

>"Wy mi to zrobiliscie", "Jesteście toksyczni".
> Jasne, niekiedy tak jest.
> Chodzi o to, żeby umieć przyjąć racje drugiej strony, a nie tylko wyrzucić z
> siebie złość, nie patrząc, gdzie leci. To chciałam powiedzieć w poprzednim
> poście. Że koszty mogą byc większe, niż korzyści.

i matka, która napisała po tym "wyrzyganiu córki" do niej "moja kochana
córeczko..." zrozumiała i przyjęła racje 'drugiej strony'
i chyba prawidłowo, bo to jednak matka powinna być dojrzalsza....także
emocjonalnie zwłaszcza wtedy, kiedy...naprawdę chciała dla córki dobrze.
a córce chyba lżej się zrobiło po tym "wyrzyganiu"
może nie od razu, ale z czasem?

[romy_sznajder]

> a córce chyba lżej się zrobiło po tym "wyrzyganiu"
> może nie od razu, ale z czasem

Podobno nie po wyrzyganiu, tylko po liście.
Wyrzyganie było sugestią terapeuty.
Skrajny przykład źle prowadzonej terapii.

[100krotki]

romy_sznajder napisała:

> Skrajny przykład źle prowadzonej terapii.

chyba masz rację
ale 'list do córki' to był dobry pomysł :)
pisanie jako "opóźniacz" emocjonalny to też fajny wynalazek, zwłaszcza w dobie
internetu :)

[mskaiq]

Mysle ze Corce nie polepszyloby sie po wygarnienciu Matce. Najczesciej po takim
wygarnienciu pojawiaja sie wyrzuty sumienia. Wyrzuty sumienia to emocje ktore
przynosza wiele cierpienia. Ten kto przeszedl przez nie wie jak bardzo potrafia
zaszkodzic.
Serdeczne pozdrowienia.

[thistle1]

100krotki,to ja Ci zadam inne pytanie.mam oczyścić z winy matkę,która znęcała
się nade mną psychicznie,tylko dlatego,że miała problemy ze sobą?mam jej tego
nie mówić,aby ją ochraniać?a co ze mną?moje potrzeby nigdy się nie
liczyły,najwazniejsza była ona,jej problemy i jej towarzystwo i dalej ma tak
być?ona jest przekonana,że jest ideałem,jest arogancka i pewna siebie,nigdy nie
liczyła się z moim zdaniem,wpędzała w poczucie winy i naprawdę obawiam się,że
zrobi ze mnie osła.to chyba nie jest moja wina,że panicznie się boję mojej
matki,to chyba coś z nią nie tak,nie ze mną?

Romy,w poprzednim liście pisałaś o nieskuteczności terapii i o tym,że terapeuci
dają pacjentom złe rady na podst. jednego artykułu w gazecie.artykuły w
kolorowych gazetach nie są naukowe i wiarygodne,może to być jedynie esej na
podst. przeżyć jednej osoby.aby potwierdzić nieskutecznośc terapeutów,trzeba by
zrobić dokładne badania,a o takich nie słyszałam.
inna sprawa-pacjenci,mimo,że przygotowani do rozmowy,ulegają złym emocjom i
wtedy wywalają na rodzica agresję ,świadomie lub nieświadomie nie korzystają z
tego,co nauczyli się na terapii,ale czy trzeba za to winić terapeutę,że ma
złego ucznia?terapia nie polega na trzymaniu za rączkę,terapeuta ma tylko
wspierać,a grupa ma pomgać a odpowiedzialność za swe dzialania ponosi tylko
pacjent.
''wyrzyganie'' sugestią terapeuty-nie chce mi się w to wierzyć,chyba ,że to
jakiś nieuczony terapeuta.pacjenci często,w razie niepowodzeń w realcjach z
bliskimi zrzucają winę na terapeutę,że tak im kazał zrobić,a sami umywają ręce
od swych czynów,zachowują się jak dzieci,które są pod skrzydełkami terapeuty-
rodzica i w razie niepowodzeń terapeuta dostaje po głowie.i wtedy mówi się,że
terapia nie jest skuteczna.

uzdrawianie relacji może spowodować bliskość dwóch osób,ale mi na tym nie
zależy,chyba mnie nie zrozumiałaś,mi nie zależy na tym,aby matka mnie
przytuliła,czuję do niej niechęć,mi chodzi o szczere powiedzenie jej,co dzieje
i działo się między nami.jeśli tego nie zrobię,nie bedę szczerze wyrażała
tego,co czuję,nie wyleczę się.
pisząc o przytulaniu miałam na myśli stłumienie przez Ciebie tej potrzeby w
sobie,nie okazywanie uczuć osobom z najblizszego otoczenia,dla mnie to jest
chore,to nie jest normalne nie potrzebować dotyku przynajmniej najbliższej
osoby.ja również nie okazuje uczuć,nie dotykam ludzi,czułabym się
zakłopotana,ale nie znaczy,że tej potrzeby nie mam.

maskaiq,już pisałam,że tu nie o wygarnięcie chodzi,tylko o normalną zdrową
rozmowę,zaprzestanie udawania,nie mam zamiaru na nią napadac agresywnie,bo to
tylko wyzwoli w niej chęc obrony i nic z tej rozmowy nie będę miała.

[romy_sznajder]

Skoro jet arogancka, to może zacznij od tego listu?

(To wszystko, o czym piszesz, to poboczne sprawy, np. wzmiankowany tekst ukazał
sie gładziutki, ja sprawę znam niejako od środka,
dotyk bliskiej osoby... no, dla mnie może byc chore rozpaczliwe pragnienie
takiego dotyku, ale co z tego?
To oddala nas od istoty rzeczy, bo dopiero teraz coś wiadomo o Twojej matce)

A jak nie list, to może nagraj kasetę?
Mnie chodziło o to, że masz przewagę, masz wyniesione z terapii "narzędzia" do
dialogu, jesteś silna i możesz niechcący skrzywdzić - takie miałam wyobrażenie.
Ale jeśli matka jest tzw. "silną osobowością" to nie miej oporów przed rozmową.
Bo nic nie tracisz, prawda?
Co się stanie w najgorszym razie?
Będzie tak samo, jak jest.
Więc może byc tylko lepiej.
Bo Twoje pytanie w pierwszym wątku zbiło mnie z tropu.
Teraz rozumiem, że nie możesz się zdecydować, tak?
Odwagi, dzewczyno, zawsze możesz poprosić o wsparcie na terapii, że o forum nie
wspomnę.
Wygląda mi zresztą na to, że jeśli w ogóle doprowadzisz do takiej rozmowy, to
już będzie pół sukcesu, prawda?

[thistle1]

Romy,
oj ...chciałabym być silna,moim problemem jest słabość,bezsilność wobec
negatywnego myślenia o sobie,ale spróbuję,dzięki za radę,trudno mi się
zdecydować na rozmowę,dlatego chciałam,aby ktoś z forumowiczów podzielił się
swoimi doświadczeniami w kontaktach z toksycznymi rodzicami.

jeśli chodzi o dotyk,chciałabym Ci dac do zrozumienia,że dystansowanie się od
innych,nie jest zdrowe,tak samo jak rozpaczliwe pragnienie dotyku,nie popadajmy
w skrajność,ja rozpaczliwie nie pragnę,ale jak kazdy normalny człowiek lubię
się przytulić do bliskiej osoby,której oczywiście zaufam.
istotą rzeczy w rozmowie o dotyku jestes Ty,Romy,ale Ty twierdzisz,że nie
widzisz problemu,skoro nie,to nie.

[mskaiq]

Jesli chcesz rozwiazac problemy pomiedzy Toba a Matka to masz calkowita racje.
Rozmawiaj z Nia, mysle ze to pomoze Jej i Tobie. Przyjalem ze chcesz Jej
powiedziec jak bardzo Cie skrzywdzila a to wedlug mnie prowadzi do nikad.
Serdeczne pozdrowienia.

[thistle1]

maskaiq,dzięki za zrozumienie:)

[olawas]

Niekochane dzieci bezustannie zabiegające u swoich rodziców o aprobatę,gest,
słowo, uśmiech, miłość.
Memlamy ten temat i z zazdrością sluchamy o rodzicach okazującym swoim dzieciom
to o czym marzymy..
Gdy sama stałam się matką jeszcze kilka ładnych lat zajęło mi zrozumienie
prostego faktu - tracę energię na coś czego ta osoba nie jest mi w stanie dać.
Nie jest w stanie bo sama tego pragnie a nie zaznała tego i jest pazerna na
zainteresowanie, czułość, zrozumienie.
Przestałam czuć się winna, przestałam zabiegać o jakiegokolwiek ochłapy
pozytywnego uczucia - jedno co mogłam zrobić to nie powielać tego zachowania.
Co można powiedzieć komuś kto czuje się niekochanym przez najważniejsze osoby.
Jesteś sama, nie oczekuj od innych tego co powinni dać Ci rodzice - bo nie
dostaniesz tego od nikogo.
Możesz tracić dalej energię albo zająć się sobą.
Poznać, pokochać i zaprzyjaźnić się ze sobą.Uzbroiić się w siłe i energię do
dalszego życia. Banał??? - może ale sprawdzony w praktyce i dający niezłe
efekty.

[lara_croft]

Sama jestem jestem córką niekochającego ojca lub bardziej bliskie prawdy nieporafiącego kochac:(.
Do tej pory nie załatwiłam tej sprawy, nie porozmawiałam, nie oczyściłam tej sytuacji. Udawałam przed sobą i innymi ze wszystko jest OK. Ze ukochana córeczka tatusia.
I pewnie nie oczyszcze - sam jest, jak pisała 100krotka, ofiara swojego dziecinstwa.

Nie potafiłabym przeprowadzić takiej rozmowy bez agresji i zalu do niego.
A wiem, ze to by go zniszczyło. Przynisłoby wiecej złego niz dobrego.

Jest to twardziel na zewnatrz, wygląda na cynika, egoiste, dyktatora - boję się go.Ale wiem, że jest to bardzo wrażliwy człowiek wewnatrz.

A ja mam nowe zycie, cudownego meza, przyszłośc. Chce nauczyć się tak jak napisała oliwas:> Poznać, pokochać i zaprzyjaźnić się ze sobą.Uzbroić się w siłe i energię do dalszego życia. Banał??? - może ale sprawdzony w praktyce i dający niezłe efekty.<
I wiem, ze chciał dla mnie i dla mojej siostry dobrze.
Nie wyszło mu;(
Moze kiedyś zdobedę sie na rozmowe by poprawić nasze obecne stosunki, ale może bez wywlekania wszystkich moich zali datujących sie z czasów dzieciństwa.
Ale jeszcze nie wiem jak się do tego zabrać:(

[thistle1]

laro,jak się do tego zabrać,przede wszystkim wbić sobie do głowy,że rozmowa nie
może polegać na ''wyrzyganiu'',jak ktoś już wcześniej powiedział i pozbyć się
oczekiwań-zrozumienia,porozumie nia.

[romy_sznajder]

Czy nie będzie nietaktem, jeśli spytam, jak wyglądają na przykład święta?
Nie widujecie się?
Niekoniecznie święta, jakieś rodzinne uroczystości, wakacje, jak sobie np.
składacie życzenia?
Przez telefon?

[thistle1]

nie wiem,kogo pytasz,ale i tak odpowiem:-)


u mnie święta wogóle nie wygladają,bo od kilku lat nie widziałam rodziców na
oczy,mam uraz do nich ,a na samą myśl odwiedzin strach mnie ogarnia.
kilka lat temu byłam na Wielkanoc,z ojcem wogóle nie rozmawiałam a z matką się
nie rozmawia,jej się słucha-gdzie była,na jakich wczasach,kogo poznała,jakie
wrażenie na innych zrobiła,moja matka upaja się sobą i własnymi wyolbrzymionymi
wyobrażeniami na swój temat,po kilka razy zadaje mi to samo pytanie a nie
słucha,nie wie nawet,gdzie pracuję,choć mówiłam jej kilka razy,nie potrafi
zapamiętać najprostszych informacji na mój temat.ja udaję,że jej słucham,jestem
nad wyraz grzeczna,a w środku się gotuję,mam dość udawania normalności,z
drugiej strony lęk przed szczerością i dlatego nie odwiedzam rodziców,a to jest
chore,chcę to zmienić.życzeń nie składamy sobie,nie dzwonimy do siebie,nie mamy
żadnego kontaktu.

[romy_sznajder]

Ciebie oczywiście, to Twój wątek.

O kurza twarz, co za postać! Nie pamięta, gdzie pracujesz, a Ty chcesz ją
zmusić do wysłuchania wielu zdań (ze zrozumieniem:))).....
Wyzwanie.
Umiesz ją zmusić do wysłuchania czegokolwiek? Przeczytania listu?
Czy jakbyś ośmieliła się być "niegrzeczna", będzie to wystarczająco szokujące?

[thistle1]

Romy,dopiero jak spróbuję,poznam jej reakcję na moją 'nową twarz',to jest
rzeczywiście duże wyzwanie!:-)

[superszczur]

Ba, oceniasz mój poziom intelektualny zamiast odnieść sie do wypowiedzi, ale tego Ci się "nie chce". Ja myslę,ze to chyba obrona przed przyjęciem pewnego faktu. Ale spox, może byc że się mylę i nic nie klapuję. Bez obrazy.

[thistle1]

olwas,jeśli masz oczekiwania względem matki,jeśli uważasz,że bez zabiegania o
jej względy nie ma sensu rozmawiać,to rzeczywiście to jest dla Ciebie strata
energii,a nie można porozmawiać niczego nie oczekując?zrobić to po prostu dla
siebie?są pacjenci,dla których elementem terapii jest rozmowa z rodzicem na
cmentarzu.nie można być zdrowym bez załatwienia spraw z przeszłości,one całe
życie się wtedy za nami ciągną.

To raczej slepa uliczka. Taplanie się w błotku...

[superszczur]

Należy trzeźwo ocenić że niewiele zmienimy, rodzice mieli swoich rodziców, swoje wychowanie i dla nich na nowe olsnienia w sprawach podstawowych deczko za późno. Możemy ich zrozumieć ale scenariusz z amerykańskiego filmu psychologicznego ze wzajemnym wybaczaniem można odpuścić.

niekochane dzieci

[thistle1]

superszczurze,tu nikt nie zmusza się do wybaczenia i nie oczekuje
wybaczenia,rzucania się sobie w ramiona,ja nie oczekuję nawet zrozumienia.tu
chodzi o coś innego,a o co,poczytaj sobie dokładnie wateka zrozumiesz.

No, luknałem sobie i mniej więcej widzę to samo,no

[superszczur]

moze chcesz jej wygarnąć prawdę ale to prózny trud, z pewnością nic nie zrozumie, co nie znaczy, ze nie powinnaś trochę jej dorzucić do pieca dla własnej satysfakcji. Ale nie sądź ze osłupieje i zacznie bełkotać przeprosiny. Skończy sie pyskówka i obrazą, musisz to wliczyc w rachunki. Zależy czy chcesz sobie ulzyć a jej trochę przyłozyć czy pogłebic kontakty. Generalnie nie licz na jakiś insight.

czytanie ze zrozumieniem...

[thistle1]

superszczurze,trzeba Cię zapisać na kurs czytania ze zrozumieniem.nic nie
rozumiesz,a nie chce mi się wyjasniać wszystkiego od początku.

[superszczur]

Ba, oceniasz mój poziom intelektualny zamiast odnieść sie do wypowiedzi, ale tego Ci się "nie chce". Ja myslę,ze to chyba obrona
przed przyjęciem pewnego faktu. Ale spox, może byc że się mylę i nic nie klapuję. Bez obrazy.

[blue25]

To psycholog uświadomił mi, że prawdopodobnie wszystkie moje probelmy biora się
z dysfunkcyjnego domu rodzinnego. Ale ja nie chcę rozmawiać o tyym z matką. Gdy
ojcu powiedziałam, ze spotykam sie z psychologiem jako DDA, to zmienił temat
rozmowy. Wiem, ze wszystko, co robię, robie po to, by uzyskać ich aprobatę. Ale
nie tylko ich. Żyje z przeświadczeniem, ze powinnam udawadniać swoje istnienie.
Oczekuję na aprobate wszystkich dookoła i jestem już tym zmęczona. Bo
najważniejsza osobą, od której tej aprobaty ciagle nie otrzymałam, jestem ja
sama. Ale pracuje nad tym. Moze zdążę, zanim nie padnę z wyczerpania o
poczucia, ze nikt mnie nie kocha...

[thistle1]

he he,blue,u mnie było ''jeszcze lepiej'':-)),jak powiedziałam ojcu,że chodzę
na terapię,odpowiedział,żebym lepiej nie mówiła tego mamie,bo ''ona się tak
szybko denerwuje''

[thistle1]

dodam,że leczę się na nerwicę:-)

[blue25]

Współczuję ci serdecznie. Moze w takim razie nie ma sensu rozmawiac o tym z
rodzicami? Nie wiem, w jaki sposób mogłoby mi to pomóc

[thistle1]

e tam,blue:-)trzeba nawet w najczarbiejszych wydarzeniach dostrzegać humor,bo
inaczej człowiek zwariuje:-)

''nie wiem,w jaki sposb mogłoby mi to pomóc''-piszesz
może to spowodowaoby oczyszczenie,wbudziło w Tobie odwagę również wobec innych
ludzi:-)

[blue25]

hehe, w sumie nie wiem, co gorsze: w ten sposób reagowac na temat, czy w ogóle
go unikać... Sorry, ale jestem dziś w fazie głebszej dpresji i ciągle taplam
się w tym błotku użalania się nad sobą...
Jak to się robi w praktyce, by stac siue swoim najlepszym przyjacielem? Czuję,
ze sama pogrążam się coeaz bardziej

[lara_croft]

blue25 napisała:
> To psycholog uświadomił mi, że prawdopodobnie wszystkie moje probelmy biora
się
>
> z dysfunkcyjnego domu rodzinnego.

Moj tak samo. I niestety to prawda ktorą dlugo nie chiałam sama przed soba
przyznać.
W zeszła sobotę zrobiłam coś czego nie powinnam była zrobić.
"Wyrzygałam" to ojcu, może nie dosłownie, bo jednak potrafie się kontrolować.
Sam to sprowokował, gdy poraz kolejny obraził mnie uzywając w stosunku do mnie
malo przyjaznych epietów.
W koncu zdobyłam się na odwagę i zareagowałam.
Zapytałam się go czy nie jest mu wstyd mowic do własnej corki prosto w twarz ze
jest świnia. Zapytałam czy sprawia mu to przyjemność gdy wymawia te słowa.
Czy jest zadowolony z siebie i szczesliwy z tego powodu, ze mnie gnoi i ciągle
wpedza w poczucie winy. Czy uwaza ze jest/byl idealnym ojcem.
Nie było rozmowy. Wciąż słyszałam ze jestem świnia i tak trzeba było ze mną
postępować tzn. terroryzować, straszyć, upadlać:(
oczywisicie powiedział ze już wiecej nie chce mie widziec na oczy.

Zaznaczam,ze jest to człowiek na wysokim stanowisku ktory wiele w zyciu
osiągnął i ciągle na każdym kroku to podkresla.
Musze powiedziec ze mi to ulżyło.
W koncu nie musze zabiegac o niczyją aprobate.

[mskaiq]

Jesli rozumiesz ze uzalanie nad Soba to taplanie sie w blocku to dlaczego to
robisz. Jesli chcesz byc przyjacielem Siebie to nie pozwalaj na uzalanie sie
nad Soba, a takze nie pozwol czuc sie skrzywdzona. Te mysli dzialaja przeciwko
Tobie, przynosza wiecej szkody niz myslisz, potrafia zabic.
Mysle ze jesli chcesz byc przyjacielem Siebie to powinnas miec rowniez szacunek
do Siebie. Rowniez warto dbac o Siebie, cwiczenia fizyczne, dobra dieta
potrafi bardzo pomoc.
Serdeczne pozdrowienia.

[wierszykarnia]

polecam najpierw terapię DDA conajmniej rok raz w miesiącu.

[milamala]

Sa takie, ja jestem. Dobrze sobie radzimy, choc bywalo zle. Szansa na pojednanie jest bardzo marna. Kazdy przypadek jest inny, wiec kazdy ma inna szanse. Z doswiadczenia wiem, ze sprawca przemocy wykle nie bywa do konca normalny, czesto po prostu powaznie chory psychicznie co oznacza, ze nijak nie rozmie i nie jest w stanie rozumiec swojego zachowania. Bywa tez, ze niedojrzala osobowosc sprawcy za nic by sie nie przyznala, ze zrobila cos tak strasznie zlego. Woli uwazac, ze bylo zupelnie inaczej niz wskazuja na to fakty.
Tak czy owak szansa jest raczej marna, ale cuda sie przeciez zdarzaja.
Czy pojednanie jest potrzebne?
Uwazam, ze nie. Swoja sile czlowiek powinien budowac na sobie a nie na skomplikowanych relacjach z jednak dosc chorymi jednostkami jakimi sa nasi rodzice.

[mardaani.74]

zgadzam się z tym co napisałaś w 100%