czy wstydzicie się swojej depresji?

[alicja30]

Ja się wstydzę. Parę razy kilku osobom wspomniałam, że się leczę i do dzisiaj
tego żałuję. Nie wyśmiały mnie prosto w twarz, ale cała dalsza rozmowa
sprowadzała sie do tego, że należy samemu wziąć sie w garść, leki to pozorny
ratunek, ogólnie - depresja to "przypadłość" (nie choroba) mięczaków, którzy
wolą użalać się nad sobą niż stawiać czoła życiowym problemom, tak jak to
robią inni przykładni obywatele.

[mskaiq]

Mysle ze nie ma sie czego wstydzic, kazdy czlowiek ma doly. Wtedy kiedy doly
pojawiaja sie bardzo czesto zmieniaja sie one w depresje. Potencjalnie kazdy ja
moze miec.
Wedlug mnie zawsze istnieja przyczyny depresji, trzeba je usunac, wtedy mozna
sie jej pozbyc. W jaki sposob moga w tym pomoc leki, nie wiem.
Serdeczne pozdrowienia.

[o0oo]

> W jaki sposob moga w tym pomoc leki, nie wiem

a jak proteza moze pomoc osobie bez nogi?

depresja jak trąd

[sam20]

kto nie miał depreski ten nie wie co to oznacza a polska to zacofany kraj,
troche wyrozumiałości dla ignorantów debilstwo to też choroba

[lucyna_n]

problemem nie jest wstyd tylko obawa przed tak zwana "łatką"

[rafi.raf]

nie wstydze sie, ale nie mowie nikomu.
w sieci uzywam jednego nicka.

ale zrozumienia brak. zwlaszcza u rodziny, tylko partnerka mnie rozumie...

[uri_ja]

rafi.raf napisał:

> nie wstydze sie, ale nie mowie nikomu.
> w sieci uzywam jednego nicka.
>
> ale zrozumienia brak. zwlaszcza u rodziny, tylko partnerka mnie rozumie...
>

tylko partnerka? człowieku, masz szczęście i życzę Ci spędzenia z nią życia.
Całego.

[kpax]

wstydzilem sie gdy bylem dumny i w schemacie myslenia "ja, mnie, moje"

teraz nie wstydzę sie - traktuję to jak chorobę taką jak cukrzyca lub alergia
pokarmowa :)

[greg585]

Ja również się bardzo wstydzę nawet do tego stopnia że nie chcę iść do żadnego
specjalisty (lekarza) nie mówiąc aby się komuś z tego zwierzyć. Zapytasz skąd
wiem że to mnie dopadło? Od ponad roku nie mogę dojść ze sobą do ładu, ciągłe
napięcie, zmęczenie, brak motywacji ... dużo by można pisać ale nie o to w tym
poście chodzi . Wstydzę się przyznać do tego i nie chcę z nikim o tym rozmawiać
nawet z najbliższymi. Jeżeli w koncu się zdecyduję pojść do lekarza to zrobię
to w tajemnicy. Podziwiam tych którzy potrafią tak swobodnie o tym rozmawiać i
nie kryją się z tym przed otoczeniem. Ja tak nie potrafię, wydaje mi się że
jest to jednak oznaka pewnej słabości i później przykleją Ci łatkę mieczaka.
Pozdrawiam