czy można tak dalej żyć???

[jgpk2]

Zaczęłam od tego poniedziałku terapię na oddziale dziennym - grupa
otwarta przez trzy miesiące 5 razy w tygodniu. Miałam wielkie
nadzieje, ze może tym razem bedzie mi łatwiej i lepiej ale jest
jeszcze gorzej niż na 7F. Wiem że na początku trzeba zaplacić
frycowe bo jest się nowym - ale czy tak powinno być? Mam poczucie że
znowu mimo moich wysiłków, żeby tutaj przyjść - wszystko jest nie
tak i zaczynam znowu zamykać się w sobie, wpadać w głębszą deprechę.
Jak byłam na konsultacji to widzieli moje papiery z borderem - a mam
wrazenie że tam sa ludzie nie z tej bajki. Nie wiem co mam już robić
bo znowu gdy cos zaczęłam to wszystko zaczyna się psuć-mimo to iz
jeszcze nic na tej terapii nie zrobiam. Może to kolejny niewypał z
tą terapią, a może ja po prostu jestem inna, dziwna, niepotrzebna
nikomu? Nie mam siły walczyć, chociaż jutro zamierzam tam pójść-
zmuszam się do tego żeby dac sobie szansę- czy ja naprawdę nie
potrafię zobaczyć nic innego poza moja chęcią destrukcji całkowitej?
Jak mam żyć, skoro nie potrafie widzieć życia w innej kolorze niż
czarnym?

[annarchia]

A próbowałaś psychoterapię indywidualną?
Opartą na relacji pełnej zaufania, akceptacji, zrozumienia?

Do mnie grupowe także nie przemawiały, wcale. Nic mi nie dały oprócz miłych bądź
mniej miłych rozmów.

[jgpk2]

miałam świetna terapeutkę ale niestety powiedziała, że ona juz nie
może mi pomóc - chociaż raz na wielkie dzwony spotykamy się, gdy
jestem w bardzo głebokim dołku. Potem jak byłam na 7F miałam
indywidualną - ale babka chyba sama miała ze soba problem-wogóle nie
mogłam z nią nawiązac kontaktu - były to raczej spotkania, żeby
cokolwiek powiedzieć a nie coś wyjaśnić czy uzmysłowić sobie - zero
empatii, zaufania, akceptacji, zrozumienia Miałam wrażenie że
rozmawiam z jakims posągiem, bez wyrazu. I tak było przez cały pobyt
na oddziale przez pół roku. Z tego co rozmawiałam z innymi ludźmi z
nią mieli takie same problemy-babka po prostu sie chyba nie
nadawała. Szkoda, że nie trafiłam na inną terapeutkę. Niestety nie
stać mnie na prywatną psychoterapię więc spróbowałam grupowej, bo
byla najszybciej. Zobaczymy co będzie dalej - ale widzę to wszystko
w czarnych smolistych barwach.

[annarchia]

jgpk2 napisała:

> miałam świetna terapeutkę ale niestety powiedziała, że ona juz nie
> może mi pomóc

No to faktycznie świetna...

A jak długo chodziłaś na terapię? No i właśnie: jak pracowałaś na terapii oprócz
"chodzenia"?

[jgpk2]

Cześc annarchia - tak uważam, że miałam świetna terapeutkę i
pracowałyśmy prawie dwa lata ze sobą - ale w pewnym momencie już nie
potrafiła mi pomóc- i szanuję ja za to że potrafiła mi to powiedzieć
a nie ściemniać i robić coś na siłę. Nie wszyscy specjalizuja się w
borderze - ona mi pomogła na tyle na ile mogła i za to jestem jej
wdzięczna. Miałam z nią naprawde świetny kontakt- z żadnym terapeutą
nie miałam nawet w połowie tak dobrych relacji-kontaktu jak z nią.
Pozdrawiam :)

[aigala]

jgpk2 napisała:

Niestety nie
> stać mnie na prywatną psychoterapię więc spróbowałam grupowej

Ale przeciez terapia na kase chorych nie oznacza wylacznie terapii grupowej. Ja
chodze od 9 miesiecy na terapie indywidualna, spotkania raz w tygodniu i nie
place za to nic. Koniecznie dowiedz sie o taka forme terapii u ciebie w miescie,
bo z tego co piszesz rozumiem, ze terapia grupowa nie do konca ci odpowiada. A
przeciez zeby dokonywac postepu w terapii sama musisz czuc ze to co robisz ma sens.

Przerazily mnie troche twoje slowa na temat oddzialu 7F. Kilka miesiecy temu
bylam zdecydowana aby sie tam dostac takze na polroczna terapie. Jednak
znalazlam sie w szpitalu i cala rekrutacje diabli wzieli, a pozniej musialam
nadrobic zaleglosci w szkole i tak jakos 7F przeszedl mi kolo nosa. Ale nie
ukrywam, ze bardzo to przezylam, bylam nawet zdania, ze juz tylko ten oddzial
jest mi w stanie pomoc. Podczas pierwszej wizyty kwalifikujacej na oddzial
mialam bardzo mieszane uczucia co do tego miejsca. Ludzie bardzo oschli,
rekrutacja tasmowa, zero empatii, no ale "to specjalisci" tlumaczylam sobie,
"widocznie tak musi byc".
Mowisz, ze jednak poswiecenie pol roku na terapie w tym miejscu nie przynioslo
zadnych efektow!? Boze, a ja bylam gotowa szkole rzucic zeby dostac sie na ten
oddzial. Moze jednak dobrze sie stalo, ze sie tam nie dostalam...

[jgpk2]

Cześc aigala - to nie tak z tym oddziałem 7F - akurat w moim
przypadku terapeutka nie dała rady- albo ja z nią- gdyby terapeutka
była moja pielęgniarka pewnie było by zupełnie inaczej. Ale jest tam
wiele naprawde świetnych terapeutów -niestety ja miałam pecha i
trafiłam na niewłaściwą mi osobe- czasami tak się zdarza. Wiele
osób, które już wyszły z oddziału mówi, że dużo im dala ta terapia-
dlatego uważam że powinnaś spróbowac-to może byc dla Ciebie naprawde
szansa. W sumie to dzięki też tej terapii na 7F od kilku miesięcy
wygrywam z bulimią i nie żygagam jak kot a jest to dla mnie ogromnie
ważne. Wszystko zalezy od Ciebie i od Twojego podejścia. Wiele osób,
które były na oddziale studiowały, lub uczyły się i jakoś udawało im
się to wszystko pogodzić. Jak będziesz chciała uzyskac więcej
szczegółowych informacji to pisz a odpowiem na wszystkie pytania na
temat oddziału 7F- oczywiście na które będę znała odpowiedź.
Pozdrawiam :)

[jgpk2]

kolejne dni terapii za mną- coś ruszyło ale kompletnie nie potrafię
nad tym zapanować. Tak głebokich odczuć nie miałam juz dawno a teraz
po prostu, strach, panika i ucieczka. Jak widze tych wszystkich
ludzi nie potrafie teraz nic powiedzieć, uciekam z zajęć bo nie moge
wytrzymać tago napięcia. Mam wrażenie że wszycy mnie obserwują. Mam
ochotę po prostu sie zabić. Czekam do lekarza bo wiem że musze się
wyciszyć wspomagaczami i przed samym wejściem do niego uciekam -
dlaczego- ano dlatego że panicznie sie boje że mnie znowu zamkna na
oddziale i w pasy. Co moge zrobić skoro myślę ciagle o śmierci, o
tym jak się unicestwić, żeby uwolnic od siebie bliskie mi osoby.
Boję się o tym mówic komukolwiek- ale ten strach nie jest przed
śmiercią, przed odrzuceniem - tylko przed pasami i oddziałem
zamkniętym- bo tego nie zniosę po raz kolejny. Co robić- bo ja już
nie znam odpowiedzi. Jak mam dalej żyć? :(

[jgpk2]

dalej panika mnie ogarnia, chociaż bardzo sie staram- ale mam
wrażenie jakbym to co robie nie miało sensu. Czy wogóle jest sens
życia z piętnem "nieprzyjaciółki borderki". Co robić żeby nie
zwariować- schizy i jeszcze raz schizy!!! A może ja już zwariowałam-
może nie wiem co to już jest poczucie bezpieczeństwa? Szkoda że nie
piszecie- bo bardzo tego potrzebuję- a może po prostu za wiele
chciałabym? No cóż sami osądzicie. :(

[dziwny.90]

Niestety tutaj żaden z Nas Ci nie pomoże.. na pewno jest Ci ciężko, ale
jeśli jesteś borderem to jedno o co możesz być spokojna - mimo tego jak
bardzo źle się czujesz - to fakt, że niedługo twój nastrój ulegnie
zmianie. Będzie to prędzej czy później, za tydzień, miesiąc, a może
nawet za kilka godzin. Wytrwałości Ci życzę, wszystko zależy od Ciebie.
Pozdrawiam.

[jgpk2]

dzięki dziwny .90 - zdaję sobie sprawę, że nikt tutaj mi nie pomoże,
ale nawet czytanie Waszych postów dodaje mi trochę nadziei.
Najgorsza jest ta cisza i pustka. Nietety wpadam w coraz głębszą
deprechę i tak naprawdę nie wiem kiedy nastąpi poprawa mojego
chwiejnego nastroju- a trzyma mnie juz ładnych kilka dni i jest
coraz to gorzej. Pozdrowionka

[dziwny.90]

Uwierz mi, że wiem co przezywasz, tzn. na pewno motyw twojej deprechy jest inny,
ale samo przeżywanie tego pewnie aż tak bardzo nie różni. Nie ma lekko i jakoś
trzeba sobie pomóc choć, gdy mamy spadek humoru nigdy nie wiemy jak... Nie wiem
posłuchaj muzy, "wróć" myślami do czegoś co kiedyś sprawiało Ci radość może to
coś pomoże. Nie jesteś sama, są tacy co przeżywają bardzo podobne rzeczy. Wierzę
w Ciebie.

[jgpk2]

dzięki dziwny,90- jest to cholernie trudne, żeby nad soba zapanować-
nawet muza nie potrafi mnie wyrwac z tych szponów. Jestem po prostu
za słaba na zrobienie czegokolwiek. Ciągłe myśli co i jakby tu
zrobić żeby wreszcie się już więcej nie męczyć. Zero checi do życia.
Czuję sie jakbym nawet od wenątrz była martwa. Nic mi już nie
sprawia radości- nawet wspomnienia- czuję sie jak nawis śniezny na
stoku, który napewno kiedyś się zerwie i poleci w czeluść. Ale
dzięki za wsparcie- jest to dla mnie cholernie ważne.

[dziwny.90]

Męczyć - nie męczyć, autodestrukcja to nigdy nie jest wyjście. Jeśli jesteś w
baardzo głębokim dole, to przydałaby się jakaś farmakologia (na czas tej
depresji) bo widać inaczej będziesz miała ciężko się podnieść. Mimo wszystko
uważam, że kwestią czasu jest zanim przejdziesz na "drugi brzeg jeziora" i znowu
ponownie zaczniesz się uśmiechać, cieszyć itd. To wszystko się zmienia np. Ja
jeśli mam dobry humor - który też często u mnie nie gości - to korzystam z
"niego" w pełni, zdaje sobie sprawy, że nie będzie to trwało wiecznie, że to
tylko kwestia czasu, ale staram się tym cieszyć. Co do tej terapii to jak to się
mówi "początki są zawsze trudne", bądź dobrej myśli - jest to po to, aby Ci
pomoc. Życzę spokojnej nocy :)

[jgpk2]

Znowu coraz częściej myśle że autodestrukcja jest nieunikniona- a
wręćz mnie wciąga i pochłania- co z tego że wspomagam sie
farmakologią jak to nie działa- co rusz to nowe, mocniejsze leki i
d... blada- jak stałam nad przepaścia tak stoję. Ja Tobie tez życzę
spokojnej nocy. - Chyba wezme potrójną dawkę, żeby choć trochę
przespac nocy. :(

[jgpk2]

I jak tu dalej żyć???- jak ja mam się podnieść z tej deprechy skoro
jest coraz to gorzej-czy los dał mi jakąś szansę- otóż nie wręcz
przeciwnie ukarał mnie jeszcze bardziej. Zabrał mi na zawsze bliską
mi osobę- w piątek pogrzeb i nie wiem jak się mam do niego czqasub
pozbierać, co począć. Do du.. jest to życie- zwłaszcza gdy się
patrzy na okropne męki najblizszych osób. Więc po co dalej zyć?-
chyba po to tylko by później cierpieć.

[dziwny.90]

Pogrzeb to bardzo ponure doświadczenie nie zależnie od tego czy masz bpd czy
nie. Odczuwać smutek w takiej chwili to normalne, gorzej gdyby się go nie
odczuwało, wtedy można by się zacząć bardzo poważnie martwić... Nie ma tutaj
jakieś metody na pozbycie się depresji, "czas leczy rany", po prostu trzeba
zaczekać.

[jgpk2]

dziwny.90 napisał:

> jakieś metody na pozbycie się depresji, "czas leczy rany", po
prostu trzeba
> zaczekać.

Z tym czasem to jest tak, że od maja zeszlego roku- czas sprawił, iż
czuję się coraz to gorzej, a teraz odejście wujka spotęgowało to po
wielokroć. Mam coraz to gorsze "jazdy"- schizy izupełnie sobie z tym
nie daję rady. Troszeczkę tylko farmakologia mi pomaga, że jeszcze
żyję na zewnątrz, chodź już czuję że umarłam wewnątrz.

Potrzeuję niesamowicie Waszego wsparcia więc jeżeli możecie i
chcecie to piszcze do mnie. w ten sposób choc na chwile czuję, że
żyję bo samotność sprawia, że umieram na zewnątrz a ból psychiczny i
fizyczny sprawia, że umieram wewnątrz. :(

[jgpk2]

czy warto wogóle żyć? po jaka cholerę tak się męczyć. Zycie to jedno
wielkie bagno-które wciąga na dno!!!

[mkmarzena]

jestem partnerem.. a własciwie byłam .. takich osób jak ty jgpk2. Dziś moja
znajoma przegrała walkę z białaczką swojej 6letniej córki. Chce mi się wyć w
niebo.. i mam pytanie do was wszystkich którzy tak nie szanujecie daru jakim
jest życie... KTO WAM K>> A DAŁ TAKIE PRAWO ? Po cholerę się męczyć ? Odpowiedz
sobie sama.. Bo TY możesz, możesz wygrać ... innym takiej szansy nie dano
!!!!!!!!!!!!!!!! Życie jest piękne.. tylko nie każdy może żyć ! Kończę swoje
wypowiedzi na tym forum.. tym postem.. jeśli któreś z WAS BORDERÓW TO CZYTA to
zróbcie coś da świata.. zacznijcie szanować swoje życie i zycie ludzi którzy
chcą wam nieść pomoc.. Trudne.. wiem.. Ogromnie trudne !!!! Ale łatwiejsze niż
mała trumna z bukietem białych róż.

[exross]

"i mam pytanie do was wszystkich którzy tak nie szanujecie daru jakim
> jest życie... KTO WAM K>> A DAŁ TAKIE PRAWO ?"

Ty sobie jaja robisz? A kto Ci dał prawo wypisywać takie głupoty, jakbyś miała monopol na jedyne, jedynie słuszne zdanie?

"Życie jest piękne.. tylko nie każdy może żyć !"
Życie nie jest piękne, życie jest szare bure i ponure, jak deszczowy, zimowy dzień, albo jak papier toaletowy (też czasem bywa delikatne i kolorowe ;)
Ci co żyją i się męczą, nie mogą umrzeć, choć próbują, a Ci co kochają żyć, umierają... Czyżby życie było okrutne. A skoro jest okrutne, czy może być piękne?

"Ale łatwiejsze niż mała trumna z bukietem białych róż."
Ile ja bym dał, żebym mógł się znaleźć w takiej trumience, nieżywy (a co za tym idzie, nie cierpiący) w bukiecie białych róż...

[jgpk2]

mkmarzena napisała: > jestem partnerem.. a własciwie byłam .. takich
osób jak ty jgpk2. Dziś moja
> znajoma przegrała walkę z białaczką swojej 6letniej córki. Chce mi
się wyć w
> niebo.. i mam pytanie do was wszystkich którzy tak nie szanujecie
daru jakim
> jest życie... KTO WAM K>> A DAŁ TAKIE PRAWO ? Po cholerę się
męczyć ?

Owszem nie ma nic gorszego niz śmierć dziecka, własnego dziecka.
Wiesz co mkmarzena -ja juz zbyt wiele śmierci widziałam za swojego
życia-cierpienia tych ludzi gdy nie jestem w stanie nic zrobić, dla
moich najbliższych.

CZy Ty wogóle kiedykolwiek doznałaś cierpienia na własnej skórze,
będąc w niewoli własnego ciała i umysłu.

I wiesz co myślałam że mozna walczyć o siebie, ale ta walka prowadzi
do nikąd, zwłaszcza gdy ciało odmawia Ci posłuszeństwa, starasz sie,
wygrywasz z wozkiem inwalidzkim, którego masz juz dosyc. czekasz na
kolejny rzut choroby, zero wsparcia od innych, zostajesz sama i
widzisz jak możesz w kazdej chwili stać się warzywkiem, do ktorego
czasami przyjdzie pielęgniarka, ktora podetrze ci tyłek, lub umyje
cię, albo nakarmi.

Więc nie mów mi że nie mam prawa umrzeć, kiedy ja tego chcę!!! Wizja
bycia warzywkiem jest nie do zniesienia-jeżeli wogóle wiesz co to
znaczy nim być. A do tego ten mój popaprany borderownski i dda
umysł. No tak moze poprosze o coś jeszcze to "wspaniałe" życie? jak
sądzisz mało tego? :(

[jgpk2]

chyba za bardzo pojechałam z poprzednim postem. No ale trudno.
Szkoda tylko, że to nasze życie jest takie popaprane. Z której
strony nie patrzę to dostaję w łeb i jak z tym wszystkim dawać sobie
radę. Jakoś nie widzę jasnych barw w tej sytuacji :(

[dziwny.90]

Dalej Cię ta deprecha trzyma? Masz jakieś hobby?

[jgpk2]

niestety deprecha mnie nie chce opuścić, tak się do mnie przczepiła,
że już na nic nie mam siły i nic nie sprawia mi ani odrobiny
ukojenia.

Czy mam jakieś hobby?- owszem miałam ale wszystko szlak trafia i nic
mi się już nie chce. :( Moje hobby nie sprawia mi juz wogóle
przyjemności a wręcz przeciwnie zamieniło się w katorgę. To całe
moje popaprane życie jest nic niewarte :(

[jgpk2]

mam dosyć juz tego cholernego świata- tych ludzi pijawek, którzy
wypijaja ostatnia krew ze mnie. Czy swiat i zycie musi byc tak
popaprane? Czy naprawde nie można liczyć na nikogo? Dajesz serce a w
zamian dostajesz kopa w tyłek z odrzutem.

Nie mam juz po prostu siły- wypaliłam się by dalej tak żyć!!!
Po cholerę żyć i tak cierpiec i męczyc siebie a może i innych
Może świat będzie lepszy beze mnie!
Może tam po drugiej stronie tęczy swiat jest piękniejszy-
przynajmniej mam taka nadzieję.

Pozdrawiam wszystkich i dziękuję Wam za wszystkie posty, ktore
pisaliście do mnie.
Jeszcze raz dzieki i trzymajcie się - do zobaczenia kiedys i gdzieś
tam. :(

[aigala]

chcialabym cie jakos pocieszyc, ale sama jestem w bardzo zlej formie... Ale moze
chociaz to bedzie dla ciebie pocieszenie-nie tylko tobie jest teraz ciezko:*

[dziwny.90]

Jakie do zobaczenia, masz mi tu pisać i to zaraz. Nie każdy "ludź" to "pijawek"
często dana osoba wydaje nam się całkowicie inna niż jest w rzeczywistości.
Trzeba kogoś poznać, później dopiero można stwierdzić jaki Ona/On jest. Co tam u
Ciebie poza tym, że ludzie są nic nie warci?

[jgpk2]

cześć wszystkim - wróciłam z dalekiej podróży i ciekawa jestem na
jak długo. Muszę trochę poczytać Waszych postów oj bo bardzo dawno
tutaj nie byłam. Całusy dla osób które ze mną pisały :)

[jgpk2]

napiszcie coś ciekawego tak na nowy start. Po powrocie do szarej
rzeczywistości. :(

[aigala]

witaj ponownie:)

Az z ciekawosci poczytalam sobie co takiego pisalam do Ciebie ponad rok temu;)
U mnie zmienilo sie bardzo duzo, tzn jesli chodzi o samopoczucie,
funkcjonowanie, trwam w tej samej terapii o ktorej pisalam we wczesniejszych
watkach, czyli to juz ponad rok i 7 miesiecy, ach powiem nieskromnie, ze jestem
z siebie dumna;)
Czuje, ze zyje mi sie duzo lepiej, ach no i mojemu otoczeniu ze mna mysle, ze
rowniez. Ciezko pracuje na terapii, zaczelam nawet pisac bloga, co kiedys
wydawalo mi sie totalnym debilizmem zwiazanym z zakochanymi, rozczarowanymi
miloscia nastolatkami(nie obrazajac nikogo):)
Czuje, ze bardzo duzo mi to daje, glebiej analizuje rozne sprawy, wracam do
niektorych napisanych przeze mnie watkow, z czasem widze, ze inaczej patrze na
rozne problemy. Przygladam sie sobie, otaczajacym mnie ludziom, terapii.
Naprawde duzo mi to daje, wiecej niz sie spodziewalam;)

No to chyba troche Cie pocieszylam:)? Moze byc lepiej, naprawde.

[jgpk2]

cześć aigala - super że u Ciebie sie troche pozmieniało. :)

Ja niestety nie miałam takiego szczęścia - opisałam to w poście:(
Jednym słowem prosiłam a wręcz błagałam o moc wiele osób i razy -ale
bez skutu, czego efektem była kolejna b. głeboka deprecha i kolejny
raz - przed którym próbowalam się ratować mimo wszystko, i naprawdę
żałuję że się nie udało. Teraz próbuję coś zrobic ze sobą, tak aby
przetrwać, ale nie mam pojęcia jaki tego będzie skutek. Chciałabym
sobie dać szansę ale jak mam to zrobić skoro inni mi jej nie dają :
( !!!

[annarchia]

jgpk2 napisała:

> otwarta przez trzy miesiące 5 razy w tygodniu. Miałam wielkie
> nadzieje, ze może tym razem bedzie mi łatwiej i lepiej ale jest
> jeszcze gorzej niż na 7F.

A mogłabyś napisać, co konkretnie oznacza dla Ciebie to "źle" na 7F?
Skończyłaś tamtą terapię w terminie?


> frycowe bo jest się nowym - ale czy tak powinno być? Mam poczucie że
> znowu mimo moich wysiłków, żeby tutaj przyjść - wszystko jest nie
> tak

Możesz to rozwinąć, co jest wg Ciebie "nie tak"?

> Jak mam żyć, skoro nie potrafie widzieć życia w innej kolorze niż
> czarnym?

Powiem coś o moich ostatnim odkryciu, choć nie musi się ono pokrywać z tym, co
Ty przeżywasz. Widzenie świata, ludzi, w kolorze czarnym nie tylko z czegoś
wynika, ale i czemuś służy, przed czymś chroni, mimo cierpienia. Na przykład
przed pozytywnymi stanami emocjonalnymi i miłymi doświadczeniami w kontakcie z
ludźmi, przed przeżywaniem satysfakcji z kontaktów z innymi. Taka blokada na
pozytywy. Dlaczego? Z silnego lęku przed bliskością z innymi, przed
przywiązaniem. Bliskość uczuciowa może się jawić jako niebezpieczna, bo...

[jgpk2]

cześć annarchia- dzięki za posta. odnośnie 7F to skoczyłam terapię w
terminie, i jak dla mnie to terapia za dużo mi nie dała. Tak jak
opisywałam w dalszych postach nie trafiłam na odpowiednią
terapeutkę. Nie potrafiłam rozmawiac z kobieta która zachowuje się
jak królowa śniegu a w zasadzie "lodu". zero empatii i to nie tylko
moje spostrzeżenia ale również i pozostałych WSZYSTKICH pacjentów
stacjonarnych z oddziału, których ona akurat miała. :(

Tak poza tym gdyby nie ta kobieta to reszta zajęć i ludzie byli OK
chociaż jak to zawsze bywa na dłuższych pobytach nie zawsze jest
kolorowo. Ale tak ogólnie to OK.

Odnośnie drugiej terapii to było tak jak napisałam. Wydaje mi się -
oczywiście jest to tylko moje subiektywne odczucie że chyba nie za
bardzo byli dobrani ludzie do poszczególnych grup. Były dwie: 1-
neurotyczna i 2-psychotyczna do której mnie dołączyli wraz ze
schizofrenikami. Mówili żeby mówić otwarcie o swoich problemach-OK
mówiłam co wiązało się z bardzo silnymi przeżyciami jak dla mnie i
wyglądało to tak że grupa mnie wysłuchała albo i nie, terapeuta o
coś sie dopytał i pozostawiał mnie z tym całkiem samą -rozwaloną
psychicznie bez żadnej pomocy i wsparcia. Terapia miała trwać 3
miesiące a wypisali mnie po 2 stwierdzając że już zobaczyli co mi
jest i potraktowali gorzej jak psa twierdząc że muszę sobie sama
teraz radzić. Czyli sama musze się teraz poskładać do kupy to co oni
porozwalali, a leczyć mogę się ambulatoryjnie w rejonie - no i widać
tego efekt- kolejny niestety nieudany RAZ. Próbowałam jeszcze gdzieś
indziej niestety kolejna porażka - po kilku testach i rozmowach
kwalifikacyjnych terapeutka stwierdziła że za dużo przeszłam i
niestety ten ośrodek nie jest mi w stanie pomóc. zastosowała
spychotekę tak jak pozostałe ośrodki. Kolejne próby były takie same.
Nawet zastanawiałam sie czy jest w takim razie sens pisać i mówić
prawdę w testach i na kwalifikacjach - skoro cię odrzucają jak
piszesz prawdę.

Dlatego też wszystko widzę w czarnych kolorach bez nadziei na
szarość- życie mnie tego nauczyło bo gdy z wielkim trudem udało mi
się poprosić o pomoc to jej nie uzyskiwałam. cała ta mrzonka o
pomocy psychologicznej jest wielkim GÓWNEM oczywiście sa wyjątkowi
terapeuci ale ja poza jedną osoba(z dawnych lat) na innych już nie
trafiłam. :(

[aigala]

hmmm, a skad jestes? Lub chociaz wojewodztwo podaj, to moze akurat ktos Cie
pokieruje do jakiegos dobrego osrodka lub przychodni.
Jesli dolny slask, to ja bardzo chetnie Ci pomoge:)

Ja mialam wielkie szczescie i gdzies dopiero pol roku temu zdalam sobie z tego
sprawe. Trafilam na terapeutke, ktora jak sie okazalo pracuje tylko i wylacznie
z osobami z zaburzeniami osobowosci lub zaburzeniami odzywiania, a mnie akurat
dopadlo jedno i drugie, tak wiec trafilam swietnie. Babka mloda, a genialnie
sobie ze mna radzi, nie daje sie prowokowac, co nie raz uskutecznialam, jednym
dobitnym zdaniem potrafi mnie sprowadzic na ziemie, jakby wylala na mnie kubel
zimniej wody. A mimo wszystko jest w tym ciepla i zatroskana o pacjenta, co
czuje na kazdym spotkaniu. Zawsze powtarza, cos w stylu terapeuty Rachel z
"Uratuj mnie", ze ona nigdy mnie nie zostawi, ze ona chce mi pomoc a jedyna
osoba, ktora moze sobie zaszkodzic jestem ja sama i tylko ode mnie zalezy czy
wytrwam w terapii, bo z jej strony nigdy nie uslysze tego, ze ona juz mi
dziekuje, wiecej nie da sie zrobic.

Bardzo bym chciala, zeby udalo Ci sie znalezc kogos, kto w koncu Ci pomoze,
zwlaszcza, ze widac, jak bardzo chcesz dac sobie pomoc, szukasz tej pomocy a los
jakos tak nieudolnie Cie kieruje, ze trafiasz na samych niewyksztalciuchow,
ktorzy nie umieja Ci pomoc...

[jgpk2]

dzięki aigala- jestem z Krakowa i wydawałoby się że w tak dużym
mieście nie będzie problemów z dobrym terapeutą. Ja miałam 3 lata
temu świetną psycholog, ale niestety stwierdziła, że ona nie potrafi
sobie juz dalej ze mna poradzić- bardziej specjalizowała się w
terapii wspomagajacej a nie borderowskiej. Powiedziała że nawet
gdyby chciała to nie potrafi dalej mnie prowadzić i za to ją bardzo
szanuję. Potrafiła powiedzieć jasno że to jest za trunde dla niej a
nie obiecywać mi gruszek na wierzbie.

Nie rozumiem tylko jednego. A mianowicie tyle się mówi o osrodkach i
terapeutach otwartych na NAS a tak naprawdę gdy się juz pojawimy u
NICH to dostajemy kopa w dupę, i dalej stosuja ta swoja spychetekę.
Ja naprawdę potrzebuję osoby, która potrafiłaby mnie poprowadzić bo
sama wiem że nie dam rady. Zawsze się łudzę że to może ta osoba a
potem załamka.

Może bym miała inne podejście gdybym nie próbowała szukać, chociaż
uwierz mi jest to dla mnie bardzo trudne - PROSIĆ o POMOC !!!.
Dlatego pytam DLACZEGO NIKT nie chce mi pomóc. :(

[aigala]

jgpk2, zagladasz tu jeszcze? Co tam u Ciebie? Zaczelas moze jakas nowa terapie? Jak sie czujesz?

[jgpk2]

aigala napisała:

> jgpk2, zagladasz tu jeszcze? Co tam u Ciebie? Zaczelas moze jakas nowa terapie?
> Jak sie czujesz?

cześć aigala, żadko kiedy zaglądam bo jakoś ludzie nie piszą to mnie jakoś tak zatkało. Nie mam weny i siły wchodzic na posty innych - mam troche ciężki czas i same czarne myśli. Nie zaczęłam żadnej terapii - ponieważ strwierdziłam że to nie ma sensu- kolejne rozczarowania,odsyłania do innych- za dużo tego było i za duża trauma pozostała- ale dzięki że pytasz:)

A co u Ciebie? pozdrowionkia :)

[aigala]

Szkoda, bo czuje jakas taka rezygnacje w "Twym glosie":) Nikt nie nakloni Cie do terapii, jesli sama nie czujesz takiej potrzeby, zwlaszcza, ze jak mowisz na wielu sie zawiodlas. Moze za jakis czas znowu zechcesz sprobowac, nie zarzekaj sie, ze nie, bo nigdy nic nie wiadomo;)

U mnie dobrze. Mimo, ze mam mase, mase problemow, chyba w sumie nawet najgorszych jakie mialam do tej pory w zyciu, jakos sobie radze.
Co najciekawsze jestem bez lekow od ponad 4 miesiecy, za kilka dni zaczne 5 miesiac "czystosci";) I jest dobrze. Jakby to opisac? Kiedys, gdy mialam problemy, bylam tak przytloczona, mialam poczucie, ze nikt nie rozumie, jak bardzo jest mi ciezko i ile mnie kosztuje radzenie sobie z tym wszystkim. I kazde niepowodzenia tak strasznie mnie zalamywalo a to dodatkowo blokowalo mnie na jakiekolwiek dzialanie, aby uporac sie z problemami...
A teraz mimo, ze wokol mnie dzieje sie bardzo zle, to mam jakies takie wewnetrzne poczucie, ze i tak dam sobie rade. Nie ja jedna mam problemy i nie ja jedna z nich wychodze. Fakt, ze wielu ludzi nie dotkna takie trudnosci jak mnie, ale czy to powod, zeby sie nad soba uzalac?
Tlumacze sobie co dzien "pomalu, powoli, jakos z tego wybrniesz". I malymi krokami ide do przodu. Fakt, ze zdarza mi sie poryczec, gdy juz nie mam sil, ale zwroce sie wtedy o pomoc do przyjaciolek, porozmawiam, przytule sie, poslucham rad innych ludzi i jakos mi lzej:) Kto by pomyslal, ze robie to ja, ktora 2 lata temu nie miala prawdziwej przyjaciolki i ostatnia rzecza ktora bym zrobila w chwili slabosci, to rozmawiala o tym z kimkolwiek.
Bardzo duzo ucze sie na terapii, nie mam napadow agresji, niekontrolowanych wybuchow emocji, takowy zdarzyl sie raz w ciagu ostatniego roku a bylo to ponad 8 miesiecy temu. Ucze sie czerpac z bycia blisko innych ludzi, co kiedys napawalo mnie tak niewyobrazalnym lękiem (samo slowo "bliskosc" juz powodowalo u mnie dreszcze) a teraz sama umiem przyjmowac od przyjaciolek troske o mnie, nawet "zwykle" ich przytulenie mnie nie zamyka mnie tak jak kiedys, sama umiem mowic o trosce o kogos, okazywac ja, no ogolnie "byc blisko".
Jestem jakas taka lagodniejsza, spokojniesza, mimo, ze nie biore lekow a to one przez ostatnie lata mnie stabilizowaly. Bardziej naturalnie przyjmuje rozne wydarzenia, to, ze raz cos mi sie uda, innym razem nie, to ze ktos postepuje inaczej niz bym chciala itd. Juz nie jestem takim pieniaczem i egocentrykiem ( a to, ze nim jestem, oczywiscie nie widzialam) ;)

Ach w sumie to moglabym pisac i pisac, bo zmienia sie wszystko, naprawde wszystko:) I moje zachowanie i moje odczucia i to jak zyje z otoczeniem w kazdym doslownie kazdym wymiarze. Ktos "zdrowy", kto czyta o tym co pisze moze sobie pomyslec "a co to za osiagniecie, ze daje sie przytulic kolezance?" albo "wielkie mi co, ze poszla sie zwierzyc przyjaciolce". Jedynie border doskonale wie, jaka walka okupione sa takie osiagniecia.

Chyba nigdy nie mialam takiej wiary jak teraz w poklady sil, ktore we mnie sa. Mimo, ze wokol dzieje sie zle, czesto nie po mojej mysli, to reaguje adekwatnie. Nie odreagowuje, nie wyzywam sie.
Jest dobrze:)

A Ty jgpk2 jak sobie radzisz?

[jgpk2]

cześć aigala- sory że nie odpisywałam ale miałam doła. Jakoś nie po drodze mi było na nasze forum. U mnie jest nieciekawie. Ciągłe schizy, i namole mysli sm. nawet nie mam odwagi iść do swojej lekarki. Każde wyjście z domu jest dla mnie czymś niewyobrażalnym. Nie mam siły:(

do jgpk2

[perpetua-mobila]

Hej, jako żem borderka czuje że może nie powinnam sie wtracac, ale kto jesli nie ja (my) powinnismy sobie nawzajem pomagac i sie wspierac w gorszych chwilach:]
Wiesz sama że musisz w końcu sie przełamać- to nie Ty-teraz nie chcesz wyjsc z domu, tylko przezyte krzywdy Cie blokuja i hamuja kazde dzialanie. To czego potrzebujesz teraz jest najwazniejsze bo przeszlosci juz nie ma, siedzi tylko w Twojej glowie. Dlatego powinnas i MOZESZ zrobic to co jest dla Ciebie najlepsze- pojsc do specjalisty. Nie warto sie tak meczyc, nie ma to zadnego sensu, szczegolnie ze pomoc masz w zasiegu reki. Trzymam kciuki ze predzej niz pozniej odwazysz sie wyjsc z domu:)

[jgpk2]

dzieki za wsparcie - udało mi się dzisiaj umówić do psychola na piątek. Ciekawe tylko czy odważę się wyjść z domu i czy zdobęde na to siły. Czy wogóle warto prosić kolejny raz o pomoc?

[inga_beta]

jgpk2
Przeczytałam o tym co cię spotkało, i mnie to przeraziło, że nikt nie chciał ci pomóc w takim mieście gdzie jest tylu dobrych specjalistów.
Ja włąśnie w Krakowie uczęszczam na terapię już od 3 lat do bardzo dobrego terapeuty. Gdy zaczynałam, byłam na granicy choroby psychicznej, a teraz już jest o wiele lepiej. Ja nie mam bpd, tylko zaburzenia osobowości typu schizotypowego.
czy ten twój obecny specjalista to osoba pewna i sprawdzona? Bo może mój terapeuta mógłby ci dać namiary na kogoś dobrego, jezeli byłabys tym zainteresowana.
Idziesz na fundusz czy prywatnie? Mój terapeuta przyjmuje również na fundusz.
To F7 było na Babińskiego? Moja znajoma z forum leczy się tam obecnie.

[jgpk2]

Ja byłam na 7F i interesuje mnie tylko terapia na NFZ bo na inną mnie po prostu nie stać. Z moją terapeutka niestety spotykam sie tylko raz na pół roku lub na kilka miesięcy:(

[inga_beta]

A nie mogłabyś spróbować dostać się na NFZ do mojego terapeuty? Podałabym ci namiary.