WYGRAŁAM,JESTEM ZDROWA !!!!

[hanusia24]

Pomogę każdej z Was.Chorowałam na anoreksję i bulimię przez ok 10 lat.
Teraz żyję ))).

[misiaxl]

To w takim razie ja poproszę o receptę na to jak skończyć z anoreksją.Dodam że
chodzę do psychiatry a ostatnio postanowiłam odnowić kontakty z psychologiem i
nie robię tego dla innych tylko dla siebie.Wiem jedno wyzdrowienie dla mnie
wiąże się z przytyciem a ja nie chcę być gruba.Pewnie dlatego wciąż jestem na
diecie...Chociaż teraz po zwiększeniu dawki leku(pernazyny)mam większy apetyt i
trudno mi się z tym pogodzić.Biorę też lek przeciwdepresyjny Efectin ER
75.Jakoś nie mieści mi się w głowie to że można być chudym i zdrowym.

Re

[hanusia24]

[hanusia24]

do Misia..
przepraszam a ile ważysz? ile masz lat? czy masz rodzeństwo? itd.. to b ważne,
sympatię...

[hanusia24]

moje gg to 43826
[e-mail]
poadrawiam

[snake77]

Droga Hanusiu - mysle, ze jest tu wiele dziewczyn, ktore chcialyby sie
wyleczyc, ale nie sa jeszcze gotowe prosic o pomoc. Moze warto byloby dzielic
sie sposobem na wyleczenie tutaj na forum? To prosba nie tylko do Ciebie, ale
takze do innych dziewczyn, ktore wyleczyly sie i przesylaja swoje sposoby
jedynie mailem.
W kazdym razie bez wzgledu na to co postanowisz ja bardzo prosze o pomoc (takze
10 lat bulimii): [e-mail]. Dzieki z gory.

[anetato1]

prosze o pomoc-7 lat bulimii
[e-mail]

[strawbery1]

prosze o pomoc , nie daje sobie już rady. chora od 5 lat . [e-mail]

[hanusia24]

hej.nietety zmieniłam nr gg bo tamten nie był mój.
aktualnie powinien działać 1585592
pozdrawiam

[mijadzia]

sorki ale to chyba nr jakiegos chłopaka z Białegostoku????????

[tuptus58]

Ja również pomogę w rozwiązywaniu problemów anoreksji patrząc na ten problem od
strony rodzica. Moja córka chorowała blisko 2 lat na ostrą anoreksję, z jej
skutkami walczyłyśmy przez dodatkowe 3 lata ale wygrałyśmy! Myślę że mam kilka
ciekawych spostrzeżeń na ten problem. Mój nr gg 2153060 czynny w zasadzie w dni
powszednie od 9-15

[jenny_j]

Fajną ma mame Twoja córka wiesz;-)
Gratuluje wygranej!

[tuptus58]

Mysle ze teraz potrafi to docenic ale wczesniej bylo roznie. To bardzo ciezka
walka.

[misiaxl]

Zgadzam się.To faktycznie ciężka walka-coś wiem na ten temat...Raz jest lepiej
a raz gorzej.Kiedy jest lepiej wydaje ci się że problem już ciebie nie dotyczy
że ten koszmar juz się skończył a tymczasem nadchodzi kryzys i wszystko zaczyna
się od początku.To okropna choroba!!!

[jenny_j]

tak sie zastanawiam, bo sa osoby ktore wyszly z ED, przynajmniej jak twierdza
juz na zawsze, ale tez sa opinie ze z tego sie nigdy nie wychodzi. Czlowiek
zyje zdrowo, odzywia sie normalnie przez lata, ale czy wowczas nie wraca do
tych chwil kiedy jedzenie bylo takim problemem? co sobie wtedy mysli? rany, co
ja wtedy robilam, jakie to glupiutkie bylo? zapomina tak o tych latach walki?
Czy tez zyje w ciaglym stresie, czy powinnam to ,a tego nie?

[zyleta523]

własnie cierpie na ED i nie wiem jak z tego wyjąć;( i przeczóiwam ze to bedzie
się za mną ciągło do końca

[zazie-w-tramwaju]

pomóż! 11 lat bulimii, chce zyc
[e-mail]

[emma_777]

6 lat z bulimia to o 6 lat za duzo!!!
prosze daj choc cien nadziei na lepsze jutro...:
[e-mail]

[salomea69]

Bardzo proszę Cię o pomoc:)))
[e-mail]

[jenny_j]

hmm, czyzby bylo jakies magiczne zaklecie na wyzdrowienie:>:)
to ja tesh prosze;)

[monikaaaaaa1]

podlaczylam sie do Hanusi na gg. mowila ze ppomoze, jak jej sie przedstwilam ze
choruje i czy moze pomoc, zaczela rzucac przezwiskami- nie bede ich wymienic bo
w przeciwienstwie do niej mam kulure. w miedzy czasie padaly teksty typu- idz
zygac itp. nie polecam...

[hanusia24]

Witam.
Chciałam powiedzieć na forum, że nie życzę sobie oszczerstw w moją stronę ani
wymyślonych brzydkich słów, wypowiedzianych niby przeze mnie tj. w poprzednim
poście do mnie.
Nie wiem, czy te dziewczyny, które tak o mnie piszą robią to z zazdrości że
żyję, czy z innego powodu.W kazdym razie jest to posunięcie poniżej pasa.
Wielu osobom już bardzo pomogłam i nie zamierzam zaprzestac, tak więc wypraszam
sobie opowiadanie takich kłamstw.
Pozdrawiam.

[desperatka6]

ja tez poprosze o pomoc...
bo juz nie daje rady...

[e-mail]

Rewygrałam jestem zdrowa

[zyleta523]

wiesz może do nie się podłącz. Chruje na ED. może pomożemy sobie nawzajem. gg
1798713

[monikaaaaaa1]

hej, ja sie podlaczylam na ten numer gg co podalas. pewnie nastapila jakas
pomylka. sorki

[hanusia24]

Spoko.

[miska1251]

hanus jak mozesz,to mi tez napisz cos na poczte jak mozna wytrwac konsekwentnie
w postanowieniu,ze koniec z objadaniem sie,bo niekiedy mam chwile
słabości,chociaż może to normalne.Jednak bulimie traktuje jako przeszłość,nie
wymiotuje juz od ponad roku,a wczesniej chorowalam przez 2lata.Moje obawy wiążą
sie z tym,że choroba ta może sie przerodzić w bulimie nervous-czyli objadaniem
sie,ale naie zwracaniem tego,co może powodowac wzrost wagi.Napisz mi jak sobie
z tym radzisz i czy również towarzyszą ci chwile słabości,jesli tak,to czym to
sie objawia.Czekam:)dzieki!
[e-mail]

[fiola1]

podaje tez [e-mail] odpowiem kazdej z was

[dlaczegoj]

ja tez poprosze o wszelkie rady [e-mail]

[mykaaa]

ja też potrzebuję pomocy, z góry dziękuję
[e-mail]

[miska1251]

Nie dostałam od ciebie mail-a i jest mi przykro z tego powodu.Walka z
bulimią,to nieustanne wygrywanie z chorobą,jeśli uwarzasz,że WYGRAŁAS(a mam
nadzieje,że tak)w pełni znaczenia tego słowa,to prosze o riposte.Czyżby moje
pytanie było zbyt trudne,aby na nie odpowiedzieć,oby nie.W dalszym ciągu czekam
na odp.,jestem ciekawa co mi napiszesz,bo w końcu jesteśmy chyba mniej wiecej
na tym samym etapie naszej 'walki'...z tym,że ty miałaś dłuższy staż...dlatego
może być ci trudniej,cociaż to i tak zależy od tego jak psychicznie do tego
podejdziemy...
Pozdrawiam

[ngrosbart]

cześć! Moja siostra ma dosyć poważny problem z bulimią. Choruje na nią od 10
lat, ale nasiliło się to ostatnio. Wymiotuje prawie codziennie. Proszę o pomoc
w znalezieniu ośrodka, gdzie leczą takie dolegliwości.Z góry dziękuję,
Natalia.

[paulina_1979]

hello :))
mam 26 lat i od jakis 10 lat choruje na bulimie, na przemian z anoreksja
bulimiczna.
Blagam pomoz... pochodze z wawy i jestem w trakcie leczenia. ale brakuje mi
wparcia :)))

[hanusia24]

hej dziewczyny>
Nareszcie mam dostep do internetu i niestety nie mam się czym pochwalić, gdyz
niedawno miałam wpadkę, czylimały atak.
Trudno.Czasami sie jeszcze zdarza. Samo zycie.
Pozdrawiam.

[wiolkaa3]

hej!! Numer gg, który podałas jets chyba błedny! POłaczyłam sie i mialam
przyjemnosc rozmawiac z jakims chlopakiem, ktory oczywiscie mi nie pomoglo, bo
nie mail pojecia o tych sprawach! jesli mozesz mi napisac cos,tzn jakies rady
jak z tym skonczyc, podaje moj e-mail [e-mail], z gory dzieki! POtrzebna
jest mi pomoc!

[pawel9967]

wiatm na forum trafilem przez moja dziewczyne
mial tez taki problem, byla u swietnego lekarza który naprawde chcial pomoc a
nie tylko brac kase za setki wizyt a problem jak byl tak zostal dal jej adres
strony gdzie kupila specjalny blonnik i teraz jest swietnie wygrala
jak macie ochote to piszcie [e-mail]
wezme od niej adres i podam
pozdro trzykajcie sie mozna wygrac

[moty_lek1]

Prosze pomozcie mi.CHoruje ponad 3 lata z niewielkimi przerwami w ktorych podpieralam sie literatura i wizytami u psychiatry ale nie widze perspektyw na calkowite wyleczenie :( Moj chlopak na poczatku bardzo sie przejmowal ale nie wiedzial co robic i w koncu sie przyzwyczil ... bo co mial robic kiedy zadne prosby zadne krzyki nie pomagaly bo ja i tak robilam swoje... Chce być szczupła i zrobie wszystko by taka byc ale nie chce byc CHORA :( Błagam co mam zrobic , gdzie szukac inspiracji ...

[emigrantka07]

GRATULACJE!!!Najszczersze jakie mogą być, może przesadzam ale okrutnie się boję
bo chyba jestem chora...sama nie wiem ale nie mogę nad tym zapanować choć z
pozoru mam silną osobowość..obsesyjnie objadam się, póżniej wymiotuję a kilka
nastepnych dni to drastyczna dieta i tak w kółko od półtora roku z
przerwami..problem polega na tym że nikt o tym nie wie a do specjalisty na
regularne wizyty nie mogę chodzić bo jestem w tej chwili za granicą i to
jeszcze bardziej mnie przytłacza...Moze znasz jakiś sposób jak samemu mogę
sobie z tym poradzić..Przepraszam jeśli zawracam głowe ale musiałam napisać...

[moty_lek1]

Co zrobić żeby całkowicie wyzdrowieć?? Co z tego ze przez 2 tygodnie potrafię sie opanować i tego nie robic. W końcu nadchodzi taki dzień kiedy rece mi się trzęsą i nie mysle o niczym innym jak tylko o tym zeby odreagować- najeść sie i zwymiotować. Coś mi sie wydaje ze musze sie dać zamknać w szpitalu na kilka miesiecy i moze to cos da ?? :(

[ja7032]

ja zaczynam od dziś, 8 lat to zdecydowanie za dlugo wymiotowania to błędne
kolo.Pierwszy raz dziś weszłam na to forum nie dlatego, że mam problem(tak
myślałam) ale potrzebne mi materiały o anoreksji. W moim przypadku jest inaczej
u mnie nikt nie wie o chorobie, tak to potrafiłam do tej pory robić. Wstydzę
się komukolwiek przyznać, a widzę ze takich osób jak ja jest mnustwo. Ty masz
motywacje, przez to,że inni wiedzą, mogą ci pomóc, możesz to zrobić dla faceta,
dla rodziny. Ja tyle lat to ukrywałam, że dziś nie ma sensu żebym o tym mówiła
bliskim, poprostu przestanę, w ich oczach nic sie nie zmieni a ja będę miała
satyswakcję że pokomałam mojego potwora. Może zacznę pomagać innym.
Przestraszyłam się, jak zobaczyłam,że są osoby po 12 lat z chorobą i nie chce
tego mieć, też jak ty nie chce przytyć i też nie chce się obżerać i zwracać to
już sie stało nudne, razem damu radę.Wiem, że damy radę. Nie zdawałam sobie
sprawy, że to taki problem, a wymiotowałam z wygodnictwa chyba no bo, po co, bo
nie chciało mi się zdrowo odrzywiać bo chciało mi sie słodkiego ale zamiast
zjeść 1 kawałek czekolady zjadałam calą i szłam wymiotować,potem po tym
zwracaniu nie było przecież już problemu. Nie widziałam że problem to to
zwracanie, a nie zjedzenie calej czekolady.Moty-lku1 nie łam się zaczynamy
walkę i wiem, że wygramy

[moty_lek1]

Ja też się boje ze mnie czeka życie z ta chorobą przez kolejne kilka lub kilkanaście lat :( Odżywiam sie zdrowo i nie raz mowilam sobie ze od nastepnego dnia koniec... po jakims czasie to do mnie powraca a ja ulegam :( Czekam teraz na wakacje zebym mogla isc do szpitala na 3 miesiace. Moze przez ten czas ktos mnie nakieruje na wlasciwa droge

[dolly21]

motylku skad jestes?jesli z w-wy to napisz do jakiego szpitala sie wybierasz?
prywatnie?ile kosztuje leczenie i ile czeka sie na miejsce.wytrwalosci w
postanowieniach zycze!!!!!!!!!

[moty_lek1]

Ja chciałam iśc do Łodzi
Centralny Szpital Kliniczny w Łodzi ul. Czechosłowacka 8/10
Leczyłam sie u dr Dunajskiej ale pozniej jej nie bylo a dr Śmiech mi nie odpowiadała i od roku mam ich gdzieś. Musze tam jechac w tym tygodniu i sie zapytać ale podejrzewam ze zalezy od liczby łóżek. Ostatnio widziałam tam same anorektyczki i nie wiem nawet czy mnie tam przyjmą, nic nie wiem. Pojade , dowiem sie, napisze....

dlaczego...???

[agikom]

Dlaczego to jest takie trudne? Bulimia od 10 lat-czasem przechodząca w anoreksję. Mieisac temu urodziłam synka. W ciązy zrobiłam sobie przerwę-choć na tyle mnie było stać. Obawiałąm sie o zdrowie dziecka, bo przeciez latami przed zajsciem w ciaze wyniszczałam organizm. Ciąza była trudna, zagrożona, ale wszystko skonczyło sie dobrze. Głupi ma zawsze szczescie. Synek jest zdrowy, spokojny i pogodny. Nie chciałabym go skrzywdzić, ale niestety, po ciązy zostao mi 4 kilo wiecej niz przed ciązą. Celulitis na pośladkach i rozciągnietaq skóra na brzuchu plus blizna po cesarskim cięciu. Wiem ze to zgubię, ale za jaką cenę?? Juz zdarzyło mi sie zwymiotowac jakiegoś batonika oraz kolację wigilijną i obiad swiateczny:( Bardzo sie boję. Miałam nadzieję ze dziecko wszystko zmieni... Ze milość do Maluszka bedzie ponad wszystko, ponad wygląd i ponad kilogramy i jedzenie... Czemu to takie trudne.Jestem załąmana sobą...

[an_eczka1]

czy masz mężczyzne przy sobie(ojca dziecka np)? jeśli można spytać

[agikom]

Mam. I na tym polega cały idiotyzm tej sytuacji... bo jestesmy naprawde szczesliwi, kochamy sie i jest nam razem dobrze, mamy terz slicznego synka. A jednak ja nie moge zyc bez pysznego jedzenia a to oznacza wielki brzuchol, którego ja wcale nie chce:(

[an_eczka1]

jej, pyszne jedzonko wcale nie oznacza dużego brzucha, tylko trzeba rozsądnie z
umiarem, ale to na pewno wiesz...

Moja ogromna chęć pomocy na nic się chyba zda w tej sytuacji,
Zawsze myślałam, że takie choroby wynikają z jakiegoś emoconalnego braku...
Mogę Ci tylko powiedzieć,że jestem całym serduszkiem z Tobą i Twoim synkiem,

Mam nadzieję, że Twój mąz Ciebie wspiera...o ile wie, jeśli nie wie to dla mnie
byłby to sygnał, że mu nie ufasz,że tak naprwdę ukrywasz przed nim ważną część
swojej przeszłości, siebie... i może tu tkwi przyczyna tego co robisz, nie
powiedziałaś mu bo sama siebie takiej(tzn obarczonej chorobą) nie akceptujesz ,
może myślałaś, że ślub wszystko zmieni, że to będzie nowe życie i że dziecko
będzie kolejnym krokiem w normalność- próbowałaś zagłuszyć problem.
Może ten brak zaufania sprawia,że ta miłość jest niepełna , nie ufasz jego mi
łości...

jeśli wie to pewnie Ciebie wspiera i radzi wizyte u specjalisty, ja też tak
radzę, to hcyba najrozsądniejsze? :)

PS Twoja miłość do dziecka była tak silna, że stanęłaś do walki z chorobą, zrób
to jeszcze razdla siebie , dla dziecka(dzieci są b empatyczne, czują też złe
emocje i chłoną je...tak poznaj świat)i dla uczucia które jest mdzy Tobą a mężem

pozdrawiam i modlę się :* :)

[agikom]

Mam nadzieję, że Twój mąz Ciebie wspiera...o ile wie, jeśli nie wie to dla mni
> e
> byłby to sygnał, że mu nie ufasz,że tak naprwdę ukrywasz przed nim ważną część
> swojej przeszłości, siebie... i może tu tkwi przyczyna tego co robisz, nie
> powiedziałaś mu bo sama siebie takiej(tzn obarczonej chorobą) nie akceptujesz ,
> może myślałaś, że ślub wszystko zmieni, że to będzie nowe życie i że dziecko
> będzie kolejnym krokiem w normalność- próbowałaś zagłuszyć problem.
> Może ten brak zaufania sprawia,że ta miłość jest niepełna , nie ufasz jego mi
> łości...

Dziekkuje za ciepłe słowa i zrozumienie:)
Moj mąz wie o mojej chorobie, ale nie zdaje sobie sprawy, po prostu nie umie tego przyjać do siebie, moze nie chce, ze ta choroba to jak alkoholizm- mozna ją zaleczyć ale nie wyleczyć,chociaz niektórzy zaleczają na zawsze. Ja czasem przestaje w to wierzyc, ze sie uda. Bo udawało sie juz tyle razy na długi okres czasu, a potem wszystko znów wracało, jakby nigdy nie odeszło. siedzi to we mnie gdzies głęboko, czasem zasypia na długo, ale nie chce wyjsc.
Wracając do męza... oboje mysleliśmy, ze slub wszystko zmieni. I tk sie stało, ale nie do konca. Pamietam jego oczy, kiedy dwa lata po slubie powiedziałąm mu, ze znów mam problem z jedzeniem. Zabolało go i bardzo cierpiał. Potem drugi raz, znów cios. Teraz mam nadzieję, ze jeszcze nie jest za pozno, jeszcze sie nie rozpedziłam i próbuję doprowadzić sie do pionu, bo jeszcze nie "upadłam". Dlatego narazie mu nie mówię, zresztą nie wyobrazam sobie tej rozmowy. On chyba uwierzył, ze to juz koniec raz na zawsze. Nie chce go ranic i walczę, ale ciezko mi:( Jest jeszcze problem taki, ze moj mąż chyba nie do konca rozumie tą chorobę. czesto mówił:JA NIE ROZUMIEM, WIESZ ZE TO ZŁE, WIESZ,ZE NIE MOZESZ TEGO ROBIĆ, A IDZIESZ DO WC I TO ROBISZ!!!!!! Na nic tłumaczenie, on jest umysłem scisłym i to dla niego metafizyka. wspierał mnie i był cierpliwy zawsze, ale obawiam sie ze ta cierpliwosc moze miec swoje granice. Zwłąszcza,ze jest z nami synek. Mysle, ze maz nie mógłby mi wybaczyc najbardziej, ze krzywdze synka... I miałby racje. Dlatego boje sie mu powiedziec.
Mam nadzieje Synek i milosc do niego pomoze mi.
Wiem,ze moja relacja z mezem wyglada troche ,jakby cos bylo nie tak, ale to raczej chodzi o to,ze ja nie chce go ranic.

[an_eczka1]

nie da się ukryć, że zrozuminie tego co robią bulimiczki czy anorektyczki jest b
trudne dla kogokolwiek kto tego nie doświadczył. Obiektywnie, trzeźwo patrząc
chyba każda z nas uzna to co robi za jedynie destruktywne dla nas samych i dla
naszych relacji z otoczeniem.
Zadko kto pomyśli, że dochodzi do nas to, że chowamy się przed światem wśród
cieni własnych trosk, że uciekamy od normalnego życia i że w tym właśnie
momencie choroba ciągnie nas jeszcze niżej. Bo na tym polega ta choroba(umysłu),
że świat i siebie w tym świecie postrzegamy innaczej.

Mąż (piszesz)nie rozumie.
Wiem ,że się boisz , ja pewnie też bym się bała. , Piszesz że nie chcesz go
zranić Rozumiem, że boisz się, że on odczuje to jako ujme dla siebie, że jego
obecność to za mało dla abyś była zdrowa.
mówiąc 'jestem chora i potrzebuję pomocy' wystawisz wasz związek na próbę(to b
możliwe), wydaje mi się , że ukrywając chorobę zaczynasz prowadzić podwójne
życie(dwa światy), sama wiesz że najlepiej pomóc może bliskość drugiej osoby,
jej ciepło i zrozumienie, a tak w tym drugim świecie bez męża i syna(bo
przecież myślisz w nim o sobie ,o swoim problemie,o Twoim wpływie na dziecko, o
uczuciach męża do Ciebi) zaczniesz tonąć i pierwszy świat, świat w którym żyje
się z rodziną , przyjaciółmi i pracą prędzej czy póżniej zostanie zdominowany .

Twoje wyznanie na pewno będzie wielkim wyzwaniem dla niego , i on będzie musiał
się otworzyć .

Moja sugestia jest taka:
skontakyuj się z psychoterapeutą, po jednym dwuch spotkaniach powiedz mężowi ,
że choroba znów się odzywa mimo ,że b z nią walczyłaś i teraz potrzebujesz
wsparcia, jego wsparcia. powiedz, że zdajesz sobie sprawę z tego że choroba
powoduje, że krzywdzisz samą siebie i otoczenie które Cie kocha, i dlatego
znalazłaś profesjonalną pomoc- psychoterapeutę . Jako, że stanowicie w swoim
związku całość dla jego dobra powinniście chodzić na terapie razem.
to może wzmocnić więź między wami.

PS może nawrót choroby spowodowały silne emocje zw. z przyjściem dzieckiem na
świat- duża odpowiedzialność , zamieszanie powodowane przez teściów i rodziców...

PS2 pozdrawiam, odwagi! :)

[pial]

Od bardzo dawna zastanawiam sie czy kontakt z osoba z takim samym problemem jak
moj w jakis sposob pomoze. Ja choruje od 7 lat i nie chce watpic, ze
kiedykolwiek uda mi sie wyzdrowiec, ale im bardziej sie staram tym mocniej boli
jak znow upadam. Jestem przerazona przede wszystkim moja Mama, ktora wmawia mi,
ze jestem smiertelnie chora, co bynajmniej nie pomaga. Szukam jakiegos wsparcia,
osoby, ktora zrozumialaby co czuje. Moze moglybysmy sprobowac pomoc sobie
wzajemnie? PLanuje wlasnie zalozenie rodziny. Mam wspanialego chlopaka, ale
zaczelam miec problemy ginekologiczne, co moze skonczyc sie bezplodnoscia.
Podziwiam CIe, ze potrafilas przyjmniej na okres ciazy przestac. pozdrawiam
serdecznie

[agikom]

kONTAKT z osobami o tym samym problemie pomaga bo podnosi na duchu, bo wiesz, ze nie jestes sama... ale tak naprawde pomóc sobie nie mozemy. tak naprawde musisz sama chciec i walczyc walczyc walczyc. czasem zastanawiam sie jak to jest bo nieraz to ja sie czuje jak członek klubu bulimiczek, w którym trzeba sie utrzymac, czyli spełniac pewne warunki, czyli wymiotowac. wiem ze to bzdura ale czasem mam takie wrazenie:( Natomiast kiedy lezałam w szpitalu najczesciej bylo tak, ze dziewczyny zamiast sobie pomagac, wspierac sie, pilnowac sie nawzajem, to razem urządzały sobie uczty a potem wymiotowały (jedna pilnowała łazienki zeby nikt ich nie złapał, druga była w środku-potem zmiana). A nawet jesli postanowiły sobie ze beda sie pilnowac to jedna drugą oszukiwała...
Aczkolwiek ja uwazam ze rozmowy na ten temat(np tu na forum)pomagają, mozesz sie wygadac, wiesz ze inni Cie naprawde rozumieją, czytajac niektóre zwierzenia jestem czasem przerazona do czego dziewczyny sie doprowadzają i to mnie nieraz stopuje...
Jesli chodzi i dziecko... Byłam bardzo szczesliwa, byłam w ciazy, nie myslałam nawet o tym. poza tym nie musiałąm dbac o linie i martwic sie kilogramami bo one i tak przybywały i tak:)
nie wiem dlaczego teraz mysl o dziecku tak mnie nie powstrzymuje. nie pale papierosów, choc mnie ciagnie, bo nie chce zeby mały czuł zapach dymu chocby z moich włosów. Natomiast nie potrafie czasem nie zwymiotowac czekolady... dziwne to jest. Nie mam teraz takich napadów jak kiedys bo nie ma na to czasu.mały moze sie w kazdej chwili obudzic i co wtedy? wiec wymiotuje tylko malutkie rzeczy, takie jak jeden batonik czy czekolada.to trwa sekunde i nikt nic nie słyszy. ale co bedzie dalej?boje sie!

[pial]

Rzeczywiscie, ja nigdy nie mialam kolo siebie nikogo, kto rozumialby moj
problem. Kiedy moja Mama dowiedziala sie, ze choruje byla zrozpaczona. Probowala
desperacko wyperswadowac mi, ze nie moge tego robic. Dokladnie popadala ze
skrajnosci w skrajnosc. Albo nic nie mowila, dawala mi zupelnie wolna reke w
momentach moich atakow, albo wpadala w szal i krzyczala na mnie, ze przeze mnie
ona umrze. Moj chlopak zupelnie nie rozumie, ze to jest choroba. Lekcewazy
wszystkie symptomy. Ale przeznam, ze przy nim jeszcze ani razu nie wymiotowalam.
A moja jedyna przyjaciolka studiuje medycyne i wyszukuje we mnie coraz to nowe
choroby. i nigdy nie mialam kogo spytac jak to jest z Wami, innymi bulimikami.
Wiem o czym mowisz, piszac o "malych porcjach". W mojej historii choroby mialam
okres, kidy juz wydawalo mi sie, ze jestem blisko wyzdrowienia. Przez dosc dlugi
czas nie wymiotowalam. po czym wlasnie zaczelam zwracac takie male porcje, bo
"tego nikt nie zauwazy", "lepiej wymiotowac male porcje, bo przynajmniej nie
wyjesz pol lodowki" itd. najgorzej jest sie usprawiedliwiac przed sama soba, ze
jest dobrze. Chociaz, moze to rzeczywiscie jest na dobrej drodze, jesli juz
potrafilas ograniczyc objadanie sie tylko do jednego batonika. Ja mam ciagle
jeden mur nie do przeskoczenia. Przez ostatnie pol roku schudlam dosyc mocno, bo
bylam za granica i kompletnie zmienilam tryb zyca. duzo pracowalam, duzo
chodzilam na pieszo (inaczej sie nie dalo poruszac), do tego fitness dwa razy w
tygodniu i w koncu moglam odrzywiac sie tak jak mi se podobalo (wcale nie
wymiotowalam!). Przy czym wcale nie wpadlam w anoreksje , jak twierdzi moja
Mama. Odrzywialam sie wyjatkowo regularnie, nie objadalam sie na wieczor(jak w
domu). Czulam, ze nie tyje i nawet pozwalalam sobie na jedzenie czekolady czy
ciastek raz na jakis czas. Wrocilam do domu. Mama sie zalamala. No ba
rzeczywisce bylo widac, ze jest mnie troche mniej. Chcac jej pokazac, ze
wszystko jest na dobrej drodze zaczelam jesc wiecej. Oczywiscie zaczelam tyc.
Juz pierwszego dnia po powrocie nie wytrzymalam. Pozniej byly swieta. Czasem
robie sobie taki sprawdzian. Tym razem powiedziaam sobie, ze jesli w Wigilie nie
bede wymiotowac, to wezme to jako znak, ze uda mi sie wyzdrowiec. I rzeczywiscie
. Bylam bardzo desperacko wytrwala. W niedziele natomiast, najpierw ledwo
wstalam (bo moj zoladek od dawna nie mial takiej ilosci ciezkostrawnych rzeczy
DO STRAWIENIA. A potem przyszla rodzina na obiad, kawe, kolacje.... Jak to w
Boze Narodzenie. Minely dwa tygodnie od mojego powrotu. WYmiotuje co drugi
dzien. Przytylam znow to wsystko co zrzucilam za granica. I jestem troche
przerazona. Mam wrazenie, ze caly moj problem krei sie wokol mojego wlasnego
domu. Ze przestepujac prog wchodze do swiata, w ktorym jestem ta druga osoba. Bo
nie wiem czy kazda z nas tak ma, ale czuje, jakbym miala podwojne zycie. To w
ktorym jestem zdrowa, zyje jak wszyscy ludzie, i to, w ktorym mam ciagle
wzdecia, jestem nieustannie zdenerwowana, w myslach nie nawidze sama siebie, i
nie potrafie przestac wchodzic do kuchni, a pozniej ogladac jaka jestem gruba. i
wymiotowac. nie potrafie powiedziec sobie, ze nawet jak zjem ta czekolade, to
nie bedzie widac roznicy. Ze nie przytyje 15 kilo, jesli zjem kromke bialego
pieczywa. Ze moge jesc jak normalni ludzie. Czy Ty tez myslisz w ten sposob, ze
do poki jesz mniej niz inni to nie wymiotujesz, a jak chociaz troszke
przekroczysz ich porcje, to wylacza Ci sie "lampka kontrolna"?
Pozdrawiam tymczasem i zycze wytrwalosci..
I modle sie za nas wszystkich..
To tez bardzo pomaga

[anna811]

Błagam Cię poszukaj gdzieś pomocy jeśli masz problemy ginekologiczne. Ja
chorowałam 8 lat na bulimię przeplataną z anoreksją i wykańczającymi
ćwiczeniami, wychodowałam sobie przez to olbrzymi torbiel na jajniku. Usunięto
mi go operacyjnie 5 lat temu (przeżyłam koszmarną operację i mam 13 cm blizną
miałam wielkie szczescie ze moglam zajsc w ciaze jednak mimo tego ze od 2 lat
nie wymiotuje i jem normalnie ciągle robia mi sie male torbieliki na jajnikach.
Wyleczylo mnie dziecko:) Życzę zdrowia

[anna811]

Ja chorowałam 8 lat na bulimie na zmiane z anoreksja i tysiacami brzuszkow
dziennie gdy zaszlam w ciaze przestalam wymiotowac i zaczelam sie prawidlowo
odzywiac moje dziecko tez urodzilo sie zdrowe a ja od 2 lat ani razu nie
wymiotowalam i jem na co mam ochote. Kiedy tylko popatrze na moja coreczke
wszystko mija i wiem ze musze zyc dla niej. Radze Ci zrobic to samo patrz na
dziecko i nie marnuj zycia na myslenie o zbednych kilogramach, a jesli je chcesz
zgubic to duzo spaceruj z synkiem i badź aktywana. Życzę powodzenia i ucałuj synka:)

[malenkaaaa]

hanusia24 napisała:

> Pomogę każdej z Was.Chorowałam na anoreksję i bulimię przez ok 10 lat.
> Teraz żyję ))).

jak z nia wygrałas???????????poradz prosze...........

[biespies]

Jestem matką 23-letniej dziewczyny, która od ośmiu lat jest bulimiczką. Czy
możesz mi coś poradzić?

[kmurdz]

Witam Pania. jestem juz dorosla kobieta, ktora przeszla przez pieklo choroby.
wiem co przezywala moja Mama, patrzac na to jak sie doporowadzam do smierci.
dlugo nie mogla (bo jej nie dalam) nic zrobic, zeby mi pomoc. tak dlugo jak nie
mialam swiadomosci i nie przyznalam sama przed soba, ze jestem chora.
najwazniejsze jest chyba poczucie akceptacji i milosci. i to najwazniejsze co
moze Pani dac swojemu dziecku. Byc z nia. wspierac, rozmawiac. pilnowanie i
rygor nie maja zadnego sensu, tylko oddalaja. Nie sadze, zeby mozna bylo wyjsc
z chroby bez terapii. ale do tego rowniez musi dojsc sama osoba chora. nie wiem
na jakim etapie swiadomosci jest Pani corka, ale moze warto podsuwac jej jakies
opracowania na temat choroby, zachecac do zrozumnienia siebie i tego co sobie
robi. Nie da sie ukryc, ze bulimia i anoreksja to tylko wynik chorej duszy i
psychiki. mysle, ze rodzic moze tylko wspierac i podsuwac srodki lub
rozwiazania. Pewnie serce Pani peka patrzac na to, ale wiem, bo sama przeszlam,
ze mozna z tego wyjsc i zyc normalnie. jesli bedzie Pani miala jakies pytania,
to chetnie pomoge.

[eve09]

Hej MAMO, chcialm zauwazyc ze jestes mamą 23 letniej KOBIETY... taka mla
roznica , a jednak... Często gdy kobieta nie moze czuc sie kobieta tylko ciągle
córeczką swojej mamusi powoduje problemy emocjonalne , co objawia sie napadami
jedzienia. Gdy czlowiek nie moze wyrazic tego , czego chce, gdy podswiadomie
czuje ze byloby to nie akceptowane przez najblizsze osoby jakimi sa rodzice.
Taka jest smutna prawda... ze w wieku 23 lat corka nie potrzebuje juz opieki
mamusi, ale faceta, ktory by zobaczyl w niej kobiete. Zycie dorosle ,
odpowiedzialne, polega przeciez wlasnie na tym ze pracujemy zawodowo zeby
zarobic pieniadze, korzystamy z jakichs rozrywek , znajduejmy mezczyzne, ktory
zaspokaja nasze potrzeby emocjonalne i seksualne/bo czesto nadmierne jedzenie
jest nieuswiadomiona potrzeba seksu/ , potem wydajemy na siat dzieci i sie nimi
opiekujemy... taka kolej rzeczy
A mamusie i tatusiowie , ktorzy nie moga sie pogodzic z yum ze nie sąjuz tak
bardzo potrzebni emocjonalnie swoim dzieciom , nieswiadomie robia im wielka
krzywde.

[madelaine.k]

Ja choruję już 8 lat. Wszystkie pomysły na wyzdrowienie już dawno mi się
wyczerpały. Zostałam sama - a moimi jedynymi przyjaciólakmi sa wierne mi do
końca anorekcja i bulimia. Mam narzeczonego - jest wspanały - i chciałabym być
z nim szczęśliwa. Jedyną przeszkodą są moje pseudo - przyjaciólki. Proszę
napisz mi w jaki sposób udało Ci się wygrać.

[hanusia24]

witam
Najlepszym lekarstwem na anoreksje i bulimię jest prawdziwa miłość, cierpliwość i
obecność bliskiej osoby przez 24h. Akceptacja przez nią osoby chorej i wysłuchanie
problemów oraz radości.
Wytrwałość, wira i wlka z pokochaniem własnego ciała.
pozdrawiam

[madelaine.k]

Znalazłam prawdziwą miłość - długo na nią czekałam. le to dla mnie za mało. Mój
partner wie prawie wszystko o mojej chorobie, stara się mnie zrozumieć i pomóc.
Jednak ja jestem strasznie uparta. Nie wiem- może juz tak przywykłam do
anoreksji i bulimi, że boję się powrócić do normalnego życia. Wiem, że On chce
dziecko, ja na dzień dzisiejszy nie mogę mu go dać - wiesz dlaczego. Boję się
wszystkiego, to co normalne. Boję się jeść, przytyć, rodzić i być
odpowiedzialną nie tylko za siebie ale inne osoby ważne w moim życiu. Tak więc
proszę Cię o "szczegółowy przepis na zdrowienie" - krok po kroku, bo ogólniki
już znam i nie pomagają. Mój adres pocztowy: [e-mail] - w ten
sposób więcej będziesz mogła mi napisać. Proszę odpisz. Magda

[madelaine.k]

Tak sobie głośno myślę..... Pisałaś- "wygrałam, jestem zdrowa" a potem jeszcze -
" pomgę każdej z was...". I dalej myślę, myślę i ... szczerze... po co piszesz
coś, czego tak właściwie nie jesteś pewna i czemu nie jesteś gotowa sprostać.
Może marzenia nic nie kosztują ale w tym wypadku... - zabijają. Chyba na tyle
dorosła jesteś i wiesz co możesz napisać i co jest prawdą a co nie. Szkoda
tylko, że dajesz tylu dziewczyną (i nie tylko) nadzieję. Jak Ty byś się czuła??
Zastanawiałaś się nad tym choć przez chwilę. Anorektyczki i bulimiczki
(rzadziej) moją szeroki świat wewnętrzny - Ty nijaki - sory, ale jestem szczera
aż do bólu.

[pial]

Jak mozesz tak pisac??
Mam wrazenie, ze sama nie wierzysz, ze z any albo bulimii mozna wyjsc. Jesli
chociz jedna z chorych osob poradzila sobie z tym, to juz sam ten fakt pomaga.
Swiadomosc, ze jest jakies swiatelko w tunelu ratuje czasami o wiele bardziej
niz jakiekolwiek inne slowa. Nie zabieraj radosci innym. I sprobuj sama
uwiwerzyc, ze mozna wygrac.

[madelaine.k]

Nie piszę po to aby komukolwiek zabrać nadzieję na wyzdrowienie. Masz rację
wyjśce z tego bagna zależy tylko i wyłącznie od samej chorej - lekarz, leki
itd. to tylko pomoc. Ty sama musisz umieć i mieć siły aby z tym walczyć. Ja
choruję na anoreksję i bulimię od 8 lat. Staż spory i spore doświadczenia. I
wyobraź sobie, że do dnia dzisiejszego nie straciłam nadzieji. Ostatnio pisałam
tak a nie inaczej bo chodzi mi o osobę, która podaje się za haneczkę24.
Napisała, że pomoże każdej zainteresowanej- ja prosiłam o rady co zrobić aby z
tym wygrać ( taj jak sama haneczka wygrała) jednak, ku mojemu rozczarowaniu nie
dostałam odpowiedzi do dzisiaj. Dlatego nie trace nadzeji na wyzdrowienie
tylko wątpię w prawdomówność tej osoby. To jest moje zdanie. Pozdrawiam