FOBIA SPOŁECZNA a PRACA

[tandavija]

choruję od lat.boję się wyjść do sklepu a co dopiero pójść do pracy.Nie
wyobrażam sobie żebym przeżyła choćby samą rozmowę kwalifikacyjną.Czuję się
rośliną.Każde spojrzenie ,każdy ludzki gest z góry interpretuje jako wyraz
krytyki wycelowanej we mnie.Na nikogo nie mogę patrzyć , mam problemy z
mówieniem ,zbieraniem myśli.I jak tu pracować?? 23 lata na karku a mnie wciąż
utrzymuje mama.Ledwo wiążemy koniec z końcem ,mamy długi...To cud ,ze jeszcze
nie trafiłam na bruk.Chyba tylko najbliżsi rozumieją z czym się
zmagam.Chodziłam na terapie grupowe ,indywidualne ,psychiatrzy faszerowali
mnie lekami.Zero efektów.Fobia jakby na przekór wciąż narasta.Potrzebuję
pomocy.Choćby jakiejś tymczasowej zapomogi ,żebym wreszcie rozpoczęła jakieś
solidne leczenie ,bo nawet na to mnie już nie stać.Coraz częściej myślę o
samobójstwie ,bo serce mi się ściska jak widzę wiecznie
przepracowaną ,zatroskaną ,zapłakaną twarz matki.Myślę ,że spotkania dla
fobiantów to za mało.Tu trzeba manifestów ,walki o godne funkcjonowanie w
społeczeństwie.Niech nasz problem wreszcie zostanie zrozumiany ,potraktowany
poważnie ,jako choroba a nie jako wymówka od robienia czegokolwiek.Nie wiem
jak Wy ,ale ja chcę żyć jak normalny człowiek a nie jak zaszczute zwierzę.Mam
tyle marzeń ,planów a póki co nie jestem w stanie przekroczyć progu domu
sama.Chcę walczyć o pomoc finansową.Jeśli jesteście w podobnej
sytuacji ,proszę napiszcie jak najszybciej!!!!!!

[oslos]

ja kilka razy uciekłem 5 min przed intervju.Masakra!

[extreme74]

ja jestem w podobnej sytuacji,tylko jestem od Ciebie 10 lat starsza.I jest
cholernie ciężko,bo czuję jakbym więziła samą siebie.Też mam mnóstwo
planów,marzeń tylo co z tego jak ten cholerny lęk mnie paraliżuje.

[vargquorthon]

A ja w tym roku jade sam na urlop i to do innego kraju :). Kiedys latami nie
opuszczalem miasta nawet na studiach wszystkie lata gdy bylo ladnie
przesiedzialem w domu bo oczywiscie uwazalem ze trzeba z kims jechac bo mam
napisane ze jestem nienormalny na czole i wszyscy beda sie na mnie patrzyli i o
tym wiedzieli. Przeciez ktos sam musi byc nienormalny bo by inaczej nie byl sam
i zwraca uwage calej miejscowosci wypoczynkowej nawet wsrod tych ktorzy
spojrzeli mu w oczy pierwszy raz. Bylo lato pieknie a ja tylko z gorszym
strachem siedzialem i sie balem co to bedzie jak po wakacjach ktos mnie zapyta
o wakacje a ja to powiem i ze wogole juz wszyscy pouciekaja bo ewidentnie sam
potwierdze ze mam cos z glowa.
Szkoda ze tyle zycia przebabralem, teraz jade iam sie bede swietnie bawil,
nawet chciala ze mna taka znajoma ale pomyslalem ze co tam bede uwiazany ciagle
do kogos tylko bedzie cos chcial ciagle i sie odzywal jak aj potrzebuje
wypoczac :).
Jessssuuuu tylko czemu dopiero taraz to do mnie dotarlo jak juz potracilem
wszystko co moglem zyskac w zyciu leee.
pzdr.

[extreme74]

Ja wszędzie chodzę sama,tylko co z tego.Chcę umieć żyć z ludźmi,nie bać się ich
a czasami jest to takie przerażające.Teraz przeżywam wyraźny kryzys,jedyne co
mogę to łazić samotnie po mieście.Nawet ludzie pytający mnie o godzinę czy
ci,którzy biegnący gdzieś w pośpiechu mnie potrącają sprawiają mi ból.

[martola80]

Ja też nie pracuje, mam 26 lat...mama już mi truje...w dodatku mieszkam z
rodzicami...Nie wiem już co robić?Pracowałam za granicą, ale wróciłam w
fatalnym stanie.
Może należy dać sobie czas, do ok. roku i zobaczyć. Co sądzicie?

-

[krecik86]

Martola80 jako kto pracowałaś za granicą? Co robiłaś?

[martola80]

A w zawodzie, w biurze, jako architekt. Ale niestety teraz mam chyba "uraz" do
pracy..i ludzi...

[elvi3]

Ja pracuję.
Zaczęłam, bo musiałam. Byłam daleko od rodziców, w obcym mieście, w mieszkaniu
przyszłej i zresztą niedoszłej teściowej. Aby wynająć mieszkanie i wynieść się
od tej zołzy - musiałam zarabiać. Mój chłopak umówił mnie na spotkanie w
sprawie pracy, poszliśmy razem. On rozmawiał za mnie, więc wypadłam gorzej niż
cienko. Ale po kilku dniach telefon - zostałam przyjęta! Początki były tak
straszne, że myślałam o samobójstwie. Jakoś jednak oswoiłam się z sytuacją,
przywykłam, zaakceptowałam ją i teraz jest bardzo dobrze. Mam samodzielne
stanowisko pracy, klienci prawie mnie nie stresują, telefonowanie też. Gdy
jestem w pracy, to jestem pracownikiem, a nie sobą. Jeśli zrobię coś głupiego,
czy zachowam się obciachowo, czy pomylę, to będzie na konto firmy, a nie moje.
Nie wiem czy dobrze potrafię to wytłumaczyć... To tak jakbym w godzinach pracy
była inną osobą, nie odpowiadającą za siebie, a co za tym idzie jakby bez fobii
(?). No, prawie...:) A po 17.00 znów ja to ja - nie potrafię telefonować, wejść
do sklepu, zamienić dwóch słów z sąsiadką...

Gdybym mogła dostać dożywotnią rentę z powodu fobii, to wybrałabym jednak
rentę, nawet za cenę skrajnie skromnego życia.

[cztery.strusie]

elvi3 napisała:
To tak jakbym w godzinach pracy
> była inną osobą, nie odpowiadającą za siebie, a co za tym idzie jakby bez fobii
> (?). No, prawie...:) A po 17.00 znów ja to ja - nie potrafię telefonować, wejść
>
> do sklepu, zamienić dwóch słów z sąsiadką..
Też tak mam. sama nie wiem, jak to się dzieje, ale czasem faktycznie, wchodzi
się w rolę i robi się różne dziwne rzeczy, których kiedy indziej się nie umie.
Szkoda, ze to nie zawsze działa i nie działa na zawołanie. I szkoda, że nie
przenosi się na inne dziedziny (chociaż może powolutku, powolutku coś się jednak
przesącza). Zauważyłam też, że kiedy mam załatwić coś dla kogoś, w czyimś
imieniu, to potrafię się wykazać brawurową (jak na nasze kryteria) odwagą.

> Gdybym mogła dostać dożywotnią rentę z powodu fobii, to wybrałabym jednak
> rentę, nawet za cenę skrajnie skromnego życia.

A nie wolałabyś solidnej i skutecznej terapii, po której byłabyś dożywotnio
swobodna społecznie?

[elvi3]

> A nie wolałabyś solidnej i skutecznej terapii, po której byłabyś dożywotnio
> swobodna społecznie?

Mam duuuży problem z wybraniem się do lekarza jakiegokolwiek, tzn. nie byłam od
dzieciństwa (napisałam o tym kiedyś) i bardzo się tego boję, dlatego terapii w
ogóle nie biorę pod uwagę.
A z załatwianiem czegoś dla kogoś mam podobnie. W nie swoim imieniu, nie dla
siebie, potrafię zrobić wiele normalnie nierealnych rzeczy. Dziwne to.

[marcinkom]

ja nie pracuje, probuje studia skonczyc, ale to tez nie bardzo mi sie udaje.
dzis bylem nawet w PKiN na targach pracy, ale tylko po nich przelecialem i
zebralem ulotki. myslalem, ze juz lepiej sie czuje, ale jednak nie znalazlem w
sobie sily, by pogadac z przedstawicielami pracodawcow...