NN a szkoła/studia.

[wiktor81]

Ma ktoś z was jakieś ulgi w szkole czy na uczelni w związku z chorobą np.
indywidualne terminy egzaminów? Można coś takiego załatwić? Są jakies
zaświadczenia? I jak to się załatwia?

[kot9912]

Ja nie mam ulg, żadnych, wręcz przeciwnie, dużo się ode mnie wymaga, czasem
oczekiwania są większe niż od innych. Uważam, ze to nie jest dobry pomysł, aby
załatwiać takie zaświadczenia. Ja osobiście nawet jak było bardzo ciężko to
zaciskałam zęby i dawałam radę. Łatwo nie było, ale się udało.

Jedyną formą z której skorzytsałam był czasowy indywidualny tok w liceum. Ale
nie miałam ulg z tego powodu, musiałam być zawsze przygotowana, zaliczałam te
same partie materiału.

Myślę, że takie funkcjonowanie bez uproszczeń w psotaci zaświadczeń itp
pozytywnie wpływa na człowieka. Ja nie czuję, że jestem chora, nikt sie nade
mną nie lituje, nie obchodzi się jak z jajkiem - czego nie znoszę. To bardzo
ćwiczy siłę woli, charakter i przełamywanie siebie. Czasem niemożliwe staje się
możliwe a satysfakcja z tego faktu jest ogromna!!!
Kiedy naprawde jest ciężko to te formy sa pomocne, ale uważam, ze to w
baaaaaaaardzo trudnych momentach a nie trudnych. Ale to jest moje zdanie:)))
Właśnie jutro mam egzamin i dopiero się uczę bo dziś miałam inne zaliczenie:)))
Padam na twarz, ledwo widzę:)))) ale o to właśnie chodzi, by przełamywac
trudności!!! To buduje samoocenę, a wieksza pewność siebie sprzyja w "walce" z
NN!!!!

Pozdrawiam tych co mogą dziś spać w nocy:)))))))))))))))))))))))))

[natretna]

Jakos sobie tego nie wyobrazam zebym poszla i prosiła o przelozenie klasowki
spowodu NN. Nawet mi nie przyszlo do glowy zeby komukolwiek o tym mowic w szkole.

[wiktor81]

Musisz miec albo szczególnie silną osobowość albo natręctwa, które aż tak Cię
nie paraliżują (np. ja uważam, że mysli są gorsze niż czynności,ale to pewnie
zalezy do danego człowieka). A jak poszedł egzamin?

[wiktor81]

Do kota9912: Czytałem twojego posta w temacie "asnn" i widzę sporo podobieństw
miedzy nami w kwestii NN. Pisałaś tez, że umiesz sobie radzić z choroba, i że
normalnie funkcjonujesz. Pewnie stąd twoja odpowiedź na moje pytanie o szkołę.
Jest Ci pewnie łatwiej niż innym chorym. Oczywiście ciesze się, że sobie
radzisz:) Pozdrawiam Marto:)

[kot9912]

Dzięki Wiktorku:))) Mogę zapytać jakie cechy podobne zauważasz u nas? To
fajnie, ze nie jestem sama, ze ktoś, czyli Ty, rozumie co czuję:))) A z
egzaminu dostałam 5:) Z ustnych zawsze dostaję takie oceny. Jeśli zas chodzi o
feunkcjonowanie to jestem zdowolona ze swojego życia, choć oczywiście są też
gorsze dni, ale takie zdarzają się w życiu każdego człowieka. Teraz po tylu
latach wiedzie mi się coraz lepiej:))) Hhhhmmmm.... widzę, ze często zagladasz
na forum:) fajnie:)))

Ciepłe pozdro, pa pa

Marta

[wiktor81]

Stosuję podobne argumenty w próbach pokonania mysli. Chodzi o to, żeby
zaakceptować lęk. Zaakceptować to, że zawsze jest jakieś ryzyko. Mieć
świadomość, że mimo wszystko może spotkać nas najgorsze. "Idź i wiedz, że
możesz nie znaleźć ścieżki". Ten przykład, który podałas też jest trochę
podobny do tego,co mnie męczy.

Napisałaś
"np. zamykanie drzwi, to gdy mnie męczy kolejne sprawdzenie to mówię
sobie - a co tam, nie wracam, najwyżej mnie okradną."

Podchodzę do tego identycznie
Natomiast EEG miałem idealne, widać to w moim przypadku nie ma znaczenia.

Z tego,co piszesz,wydaje mi się,ze jestes wyleczona albo bedziesz niedługo.
Pamietaj, że nn orzeka się wtedy,gdy natręctwa utrudniają normalne
funkcjonowanie w społeczeństwie. U Ciebie tego chyba nie ma,sądząc po twoich
wypowiedziach. Ja np. chciałbym móc w spokoju przygotować się do egzaminu.
Jesli mozesz funkcjonowac normalnie,to ciesz się tym. I tak pewnie robisz:).
Pozdrawiam

[kot9912]

7 lat temu lekarka zdiagnozowała u mnie ZOK. Mysli pojawiają się cały czas,
ale z biegiem lat ich nasilenie jest mniejsze. Początek, pierwsze pół roku to
była tragedia... Cały czas byłam na baaaaaaaaaaardzo dużych dawkach leków
uspokajających, ciągle spałam. Inaczej nie dałabym rady, taki ostry początek
był...Ale teraz zaczynam umieć z tym żyć, wciąż się uczę. Myśli pojawiają się
za każdym razem gdy np. trzymam chrześniaczkę, że ją upuszczę i gdybym poszła
za tymi myślami, poddała im się, to nie brałabym małej na ręce... To bardzo
ciężkie, ale pozwalam tym myślom "być" a robię to co chciałabym robic , czyli
przytulić małą. NN cały czas jest obecny w moim życiu, czasem odpuszcza, myślę,
że jestem "wolna", ale tak nie jest. Moje dobre funkcjonowanie to ciągła praca
nad sobą, próba zgłebienia siebie, innych, świata, rzeczywistości. Wiktorze,
nie jest mi lekko, ale wszystko co udało mi się osiągnąć, zawdzięczam pracy nad
sobą, "walce" o normalne życie. Wykorzystuje też te dobre strony NN, o których
pisałam.

Mam np. coś takiego, że pierwszą myślą w sytuacji stresu jest myśł, zebym
odebrała sobie życie. Tak jest za każdym razem. Chyba nie muszę mówić, że to
jest bardzo przykre, a życie obfituje w stres, tak więc nie sa to dla mnie
rzadkie momenty. Ale nie poddaję się:)))))))) Zaakceptowałam to co przyniósł mi
los, czyli NN i uważam, ze tylko dzięki tej akceptacji radzę sobie w życiu. Bo
gdybym się koncentrowała na tych myślach to nie ogłabym działać, robic tego co
chcę bądź muszę w danej chwili zrobić. Pozwalam tym myślom być, one są a ja
robię swoje. Może nie jest to remisja, jak czasem mi się zdaje, ale ja traktuję
NN jak coś, co jest we mnie i już. Nie reaguję na te myśli, bo to tylko wzmaga
lęk, a lęk wzmaga mysli i kółko się zamyka. Ale to wymaga treningu. Poza tym
siłę czerpię od mojej lekarki, która bardzo wierzy we mnie. Uważam, że
terapeta, lekarz, któremu ufamy, z którym dogadujemy się to bardzo ważny
element całego procesu radzenia sobie z ZOK.

Jesli Tobie pomagają podobne metody to jest to jakiś trop dla terapeutów...

Ktoś napisał tutaj (przepraszam, ale nie pamiętam kto...), ze myśli s agorsze
aniżeli kompulsje. Moja znajoma, psycholog, powiedziała mi kiedyś, ze tego nie
powinno sie tak rozważać (ponieważ ja równiez tak myślałam). Osobiście uważam,
zę obie te formy ZOK s aprzykre i to może nawet myli mniej, bo mimo iż cierpimy
to łatwiej je ukryć przed otoczeniem. A jak ukryć NN jak idziemy chodnikiem i
musimy wejść na każdą płytkę??? A dla mnie jednak NN jest sekretem i to także
pozwala mi żyć normalnie.

Ale się rozpisałam... pozdro:)))))))))))))))))))))

[doc81]

Ulgi? Nawet nie odważyłbym się z "takim" zaświadczeniem o OCD pójść do wykładowcy.

Pamiętaj - choroby "od głowy" silnie stygmatyzują człowieka w naszym
tolerancyjnym społeczeństwie i nigdy, ale to przenigdy nie daj na zewnątrz
poznać, że coś jest z Tobą "nie tak".

Przy odrobinie szczęścia i pracy nad sobą -choćby przez odpowiednie leczenie -
można przejść "niezauważonym" przez całe szczeble edukacji. Mnie się
przynajmniej udało, a studia medyczne nie należą do tych łatwiejszych!