moja fobia

[villenna]

Dzisiaj, po raz kolejny dopadł mnie strach. Bylam w sklepie, ucieklam, towar zostal na tasmie. Moje dziecko bylo zawidzione,ze nie kupilam mu tego co chcialo. Sklamalam,ze zapomnialam portfel. Cale moje zycie to jedno wielkie klamstwo. Wciaz oszukuje, siebie, moich bliskich, ze jestem zmeczona, chora, słaba, a tak naprawde ja sie boje kontaktu z nimi. Unikam ludzi jak tylko mogę. Panika, drżące ciało, ręce....Przypadkiem weszlam na tą stronę, myslalam,ze jestem jedyna osoba na tym swiecie, ktora ma takie problemy, a tu prosze...To pocieszajace, ale jednoczesnie smutne. Do tej pory tlumaczylam sobie moje leki wrodzona niesmialością, ale jesli przybieraja one taka forme, trzeba sprawe nazwać po imieniu..to fobia spoleczna. Straszne, musieć przyznać sie do takiej slabosci, przeciez swiat wymaga od nas bycia silnym, przebojowym, pewnym siebie... Bez tego ani rusz. Nie ma życia, pracy, pieniedzy...Nie umiem sobie poradzic z fobią, nie lecze sie nigdzie, unikam miejsc, w ktorych moge sie poczuć zagrozona. Cale zycie jeden wielki unik.. okropnosc. Czesto maskuje strach dowcipem, lub bezposrednim atakiem na osobę, ze strony ktorej spodziewam sie kpin.. Czasem nie slusznie.Fobia spoleczna jest wdziecznym tematem na zarty, osoba pewna swojej wartosci nie rozumie jak mozna bać sie ludzi i sytuacji..ot tak zupelnie bez powodu.Można sie ratowac tylko ucieczką z takiego miejsca i ja to zawsze robię, przez to mam wciąż niepozalatwiane sprwy np. urzedowe, bankowe. Jedyne miejsce na ziemi ktore jest dla mnie przyjazne to mój dom, po warunkiem,ze mąż nie przyprowadzi kolegów...Mam tyle energii i chcialabym zajac sie tyloma sprawami, ale brak odwagi, żeby zabrac sie za cokolwiek. Jedyną dziedziną mojego życia nad ktorą panuje, jest moja rodzina. Życia zawodowego nie mam wcale, tak naprwde nigdy nie mialam... Pozdrawiam wszystkich, napiszcie cos wiecej o waszych sprytnych sposobach walki z tą ulomnością

[ivon2222]

Masz racje, nie jesteś sama. Musimy się wspierać, bo tak naprawde to tylko my się rozumiemy, gdy rozmawiam o tym z moim narzeczonym - akceptuje to jaka jetem, ale ciągle ma tysiąc rad jak powinnam sobie z tym poradzić. Nie może przyjąć do wiadomości, że można odczuwać lęk przd lekiem, tzn. przed sytuacjami które go wywołują. Wiem,że to irytujące, wiem co czujesz każdego wieczora po dniu pełnym niemiłych "wrażeń".
Ostatnio jakiś facet robił zdjęcia do uczelnialnego albumu, akurat sobie mnie upatrzył jak rozmawiałam z prowadzącym zajęcia, powiedziałam mu żeby przestał,ale on sie tylko śmiał, czułam się taka upokorzona..czerwona i gotowa do uciaczki,ale przecież nie mogłam odejść od asystenta jak go o coś zapytałam. Po wszystkim poszłam do sąsiedniego pokoju i się rozpłakałam, przyszła moja koleżanka, byłam tak roztrzęsiona i zła na siebie,ale udałam że tylko się zdenerwowałam- bo co miałam jej powiedzieć?
na co dzień widzi mnie normalna i uśmiechnietą, prawda jest taka że wstydzimy się naszej choroby, boimy się niezrozumienia i kpin.
Każdy z nas walczy - codziennie.
Pozdrawiam.

[niebiosa5]

Dokładnie tak jest ile z nas osiągnęło by w życiu gdyby nie ta cholerna ściana
strachu którą tak trudno nam pokonać, ile sił poszło na marne tylko po to by
przełamać strach a można by było to spożytkować w inny sposób!!!!