!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Wiersze~~~~~~~~~~~~~~~~~~

[black_jotka]

Zawsze można sympatycznie
I podrywać, i się kochać -
Ale czasu nikt faktycznie
Nie potrafi jeszcze cofać...

Moja rada - i dla Jaśka
I dla wszystkich dobrych ludzi:
Dar uczucia to jest łaska
Która zawsze dobroć budzi...

W każdym wieku można kochać
W każdym - piękne mieć pragnienia
W każdym - bez uczucia szlochać
W każdym - spełniać swe marzenia...
_________________


...manko...

[dunant]

ZADBAJMY O NASZĄ MIŁOŚĆ

Obiecuję ci ciszę i spokój wieczorem.
Nie rozłożę papierów, ani prasowania.
Ale ty też nie siedź tak długo za stołem,
Nie mów przez telefon, zrezygnuj z czytania.

Ponad rok jak ostatnio razem na spacerze.
O kawiarni to nawet i wspomnieć nie umiem!
W pracy powiedziałam. Mówili: "Nie wierzę!"
"Czemu nie dbasz o związek?", "Tego nie rozumiem!".

Widzisz, kochany, co z nami się stało?
Przecież teraz chodzimy innymi drogami!
Miłości wciąż mniej, mniej, wreszcie aż za mało!
Ostatnia już chwila jest na ratowanie.

Za dużo schematów, pewników,wszystko zbyt planowo,
A brak naszych dawnych, czułych niespodzianek.
Musimy powrócić do siebie inaczej, na nowo,
Zamiast planowania - serce na poranek.

A teraz na spacer, bo księżyc już w pełni,
Jeśli nie chcesz daleko - to chwilkę na skwerze.
Dołóż swoją rękę do mojej, niech będzie jak kiedyś.
Pamiętasz przysięgę? - Niech znowu uwierzę.

e.żukrowska

[smieszka-on-line]

…....ballada o piekle i niebie......

powóz na nieba ekranie
a w nim postaci siedzące
obłokiem przyodziane
spory bez końca toczące
ref
podróżni w tym powozie
dysputy toczą zaciekle
czy piekło niebem być może
a niebo może być piekłem

od zawsze powóz płynie
traktem po nieboskłonie
czy kiedyś on zawinie
do celu znanemu sobie
ref
czy wtedy odpowiedź rozwiąże
zagadki co są odwieczne
czy piekło za niebem podąża
czy niebo podąża za piekłem

lecz nie jest sprawą poety
kiedy powstało zjawisko
gdzie leży cel tej karety
i co to za towarzystwo
ref
jest ważnym jak się zdaje
pytanie i czego dowodzi
czy piekło dla nieba powstało
czy niebo się z piekła wywodzi

w tym może tkwi pociecha
zasadność na drogę nielekką
żeby do nieba dojechać.....
droga wiedzie przez piekło....

Zbigniew Murawski

[jutta_t]

Świat wg psa

przyjaciel człowieka niezłomny
w służbie zasłużony od wieków
obszczeka każdego wroga z daleka
nie pozwoli zakraść się do domu

rano należy mu się miska
jedna zupy z wodą ta druga
kości gryźć uwielbia okropnie
potrzebuje kawałek pościeli do spania

na spacerki wychodzi z ochotą
człowieka na smyczy za sobą
pokazuje mu zapachy ulotne
gdyż każdy pies czyta nosem

wyznaczono mu zadań tysiące
towarzyszy mu na wojnie
pomaga rolnikowi w pracy
pokaże leśniczemu wnyki

dzieci uwielbiają szczeniaki
malutkie kulki włochate
uczą się obowiązku
każdy zwierzak obrządku wymaga

Leszek K.

[mala200333]

Mily!

[seremine]

dusz cerowanie myśli krążeniem
postaw wahanie serca schorzeniem
jest migotanie duszy przedsionków
lub poplątanie z frustracji wątków

miłości dzieło rany okropne
wyjałowione myśli przelotne
osobowości pamięć w zaniku
bo hipochondrii odmian bez liku

szpital poezja wszystkich przyjmuje
czasem pozszywa lub wyprostuje
wśród stanów ciężkich albo banalnych
jest grupa chorób nieuleczalnych

Zbigniew Murawski

[mala200333]

sphotos.xx.fbcdn.net/hphotos-snc6/198406_2964444329394_1168187461_n.jpg--
Moje forum: KSIAZKI,MUZYKA ..i Remarque

[jerzy_55]

Żołnierzom „wyklętym”

Stanęli

jak trzeba w szeregu
broń w ręku mocno ściśnięta
mundur pogięty nieświeży
granat im brzuch uciska
w oczy im nie patrz
błyskają wściekłością

stanęli do walki za swoją krzywdę
pogardzili za wolność swoim życiem
a śmierć - jest im bliska

Leszek K.

[jutta_t]

Dzień

Tęsknie za twym uśmiechem
w zapachu fiołków i róż
błyskiem twych oczu poranną zorzą
gdy świt budzi kwiaty
by do słońca wystawiły twarz

Widzę jak się krzątasz po kuchni
jak co dzień martwisz się o nas
chcę się kochanie przytulić
do mojej przystawić twą twarz

Kochanie ucałuję twe ręce
utrudzone w pracy każdego dnia
chciałbym ci podarować szczęście
mogę tylko kwiaty ci dać

Leszek K.

[seremine]

Poeta

Poeta rzecz nie zwykła. Bywa między nami.
Z głową nieobecną. W kieszeniach z dziurami.
Poranki ociężałe nocami przeżywa.
Rachunków nie płaci ,czasem nadużywa.

Kreując przyrodę,kałuży nie widzi.
Kocha innych za wszystko . Ale żywot szydzi,
że odmieniec takowy stanął na rozdrożu.
Że tonie a nie pływa w codzienności morzu.

Poeta rzecz ciekawa, mówiąca wierszami.
Nieraz nogę złamie łażąc poboczami.
Bo umysł marnuje zajmując się niczym,
a czasu nie brakuje dla spraw zasadniczych.

Codziennym kłopotom może on nie sprostać.
Jakże nieprzyjemnie jest poetą zostać.
Choć świecie dzisiejszym poetów przybywa.
Ciężko poetą się jest, a nie tylko bywa.

Zbigniew Murawski

[jutta_t]

Dwie iluminacje
Anna Kamieńska

Wielka iluminacja burzy. Błyskawice

Raz po raz rozdzierają niebo do wnętrzności.

A w gałęziach szukają się iskry świetliki —

Mała iluminacja miłości.

[dunant]

Karkonosze”

serce rozdarte tęsknotą bólem nie do zaleczenia
szczytem wysokim wstydzącym się w chmurach
jeziorem kamiennym mocno niebieskookim
lasem świerkowym pachnącym żywicą
bukami chlubiącymi się szelestem zeschniętych liści
kosodrzewiną - krzakiem niezwykłym sobą

pamiętam mgły zaczarowane gdy maszerowało się deszczem
wichry które wzbraniały oddechu
marzenie o schronisku i herbatki - jedyne w sobie

zmęczenie było zachwytem
grzbiet słońcem skąpany
ścieżki kamienne zdeptane butami
zdartymi całkiem na szlaku
gdzieś w koszu porzucone - na zawsze
plecak leży niepotrzebny - niczyj
przyjaciele ze szlaku

gdzie teraz jesteście

Leszek K.

[zamyslona_7]

Espana, el campon del mundo


JAK IRYSY

Na nowo odkrywam,
jak nietrwała jest miłość
— jak kwiaty irysów w wazonie!
Tyle piękna w każdym!
A tak szybko odchodzi
Kona, zerwany — ginie.

A nasza miłość?
Jedno słowo wystarczy
By odmienić spojrzenie
— inne przynieść myślenie,
poszarpać pajęczynkę szczęścia...
Jest jeszcze we manie nadzieja,
a w tobie?
Co uratujesz?
A co podepczesz?
Co odepchniesz od siebie,
jakbyś już był bez serca?

e.żukrowska

[zamyslona_7]

DO LECHA

Pośród ogrodów (pysznych latem)
kręci się, tańczy Pan z aparatem.
Migawka pstryka, widok pożera,
a Pan się kręci jak karuzela.
Dojrzy (to w maju) tulipany,
w czerwcu piwonii śpiewa peany.
W lipcu w hortensję się zapatrzy
- aparat pstryka na raz-dwa-trzy.
W sierpniu już kwitnie róż tak wiele!
Dla każdej zdjęcie - Przyjacielu!
Naparstnica po drodze jest moja,
lilie, smolinosy, nasturcja, powoje!
Jesienią astrów wybór bardzo duży,
niebieskie marcinki, czasem resztki róży.
Jeszcze aparatem do chryzantem twarzy...
I co? Już wszystko? Koniec?
Pan z aparatem będzie zimą marzył.

© e.żukrowska 2012

[samanta_ewa]

posklejany
z blizn
rozczarowań

trwam
przy nadziei
dzieląc się
bezdechem
ze snami

osaczony
rzadko odwracam
wzrok

bo ciągle ciekawym
dla mnie jest
to co przed.....

Zbigniew Murawski

[samanta_ewa]

......łańcuch...

ryba łapie robaka
kiedy głodna i wcina
człowiek zjada rybę
żadna to nowina
w przyrodzie nic nie ginie
choć ta miewa swawole
gdy człowiek przeminie
bywa na robaka stole.....

Zbigniew Murawski

[rawik-is-me]

Ona

zaprowadzi nas niedaleko
do parku nad malutką rzeczką
obejrzymy ruchliwe kaczki
może trafi się wiewiórka

usiądziemy na ławeczce
u brzegu rzeczki
troszeczkę dalej
obejmę cię - przytulę mocno
bardzo blisko by poczuć twe serce

posiedzimy nad wodą
popatrzymy na kaczki i łabędzie
gdy łączą się jak my w pary
gdy przed sobą wiodą młode

potem pójdziemy tu blisko - na kawę
mocną z expresu u Hani
pomilczymy troszeczkę
po co słowa – są zbędne

Leszek K.

[jerzy_55]

Wczoraj

Byłaś wczoraj ze mną?
Nie byłaś,
nie wierzę,
przecież cieszyły się gwiazdy
mrugały do nas ochotnie.

Nie byłaś,
przecież
pamiętają twój zapach kwiaty,
oburzone nim okropnie.
A dywan,
gdzie leżały twe szatki
ciągle tęskni dotykiem.

Świt jest świadkiem
że wyszłaś.
Nie byłaś?

Może się śniło?

Leszek K.

[dunant]

blog.onet.pl/blog-serduszko65/Waclaw-Buryla-Niekiedy-wystarc%2c2%2cID226285183%2cn#.UBVqj3bB5q8.facebook

[seremine]

teatr snu nocy....

spokojem wieczór powieki dociąża
wszystkie dnia sprawy porzuca
każdy ze zmysłów wolno wyłącza
senności już nic nie zakłóca

miarowy oddech bywa sygnałem
że teatr snu czas otwierać
z repertuarem fabuł nadmiarem
z nich sufler rozum wybiera

czasami w rolę nas zabukuje
lub jako widza nas wskaże
gustami swymi sen się kieruje
w teatrze snu nocy angażem .....

Zbigniew Murawski

[mala200333]

Jerzy Hajduga CRL, ur. 1952 w Krakowie. Poeta, autor sztuk teatralnych (m.in. spektakl poetycki Ten pusty krzyż wystawionego w olsztyńskim Teatrze im. S. Jaracza w 1991), licznych felietonów (zbiory Granice przyzwyczajenia - Ełk 2011, Klatki i klitki - Gorzów Wlkp. 2005) oraz innych form publicystycznych i literackich. Wiersze publikował m.in. w "Tygodniku Kulturalnym", "Poezji", "Literaturze", ostatnio w "Więzi" i "Przeglądzie Powszechnym".

Mama zmarła

mamo
a co będzie
z guzikiem
który miałaś przyszyć do koszuli

co będzie z kubkiem
któremu na wieść o twojej śmierci
wykręciłem ucho

co będzie z butem
pantoflem
chlebem
pod
nogami

co będzie
z tobą mamo
gdy w końcu
sam Bóg
ci powie
że

twój syn Jerzy
jest księdzem
da sobie
radę
bez
ciebie

[mala200333]

Danuta Sroka

Wrzosy
O każdej porze roku kwiaty
za dnia inaczej pachnące
z ogrodów polan leśnych
i te na łące.
Wiosną wszystkie przytulam do serca
pojawiają się kaskadami
uwodzą kolorami
oszałamiają zapachem
w kropelkach rosy rozchylają kielichy
chciałoby się napić z nich wina.
Latem w morzu kwiatów tonie lato
tęczy bar im zazdroszczą moje sukienki
nikną przy nich zapachy subtelnej perfumy.
Jesień ukrywa w swych kwiatach nutkę melancholii
prawdziwie jesienne kocham najbardziej
bo ostatnie przed zimą
wszystkie zziębną na mrozie
tylko ty wrzosie szorstki roztaczasz fiolety
nęcisz roje pszczół na leśnej polanie
i mnie tu zwabiłeś.
Zerwę cię na bukiet do domu zaniosę
trochę jesieni na zimę...

[seremine]

(Jakobe Mansztajn)
“ale milość, takie słowo”

herbata stygnie, stygnie, taki los, przecież wieje.
ręce chowają się w kieszeni, spojrzenia w podłodze,
na papierze nas zgubiłem, zimne palce, taki los.

do szczęścia nie miałem odwagi, sama wiesz,
wszystkie te dziury w całym i szukanie wiatru.
kartka, zimne palce, szukam, szukam, taki los.

na papierze nas zgubiłem, na papierze wszystko,
wiersze nie potrafią kochać dobrze, sama wiesz.
zimne palce na policzkach ..

[seremine]

..Zimne palce na policzkach kreślą usta, takie usta...

[seremine]

(Małgorzata Hillar)
“Mówisz słowa nie wyrażą”

Patrzę na ciebie
ze smutkiem

Ja znam słowa
które jak atropina
rozszerzają źrenice
i zmieniają kolor świata

Po nich nie można już odejść
Czy mogę dać ci siebie
jeżeli nie umiesz powiedzieć
co czujesz
kiedy oddaje ci usta

[jutta_t]

Piekny

[jutta_t]

Piekny!

[mala200333]

Piekny wiersz,,

[seremine]

.......pomeczowi.... kibice? ........

ranek zawitał wraz z bólem głowy
trzeszczą powieki o wzrok ospały
nic nie mówiące strzępy rozmowy
w gardle ton skruchy i spokorniały

jak się zaczęło a gdzie skończyło
co kibicowe serce porwało
poniosło słowem i poruszyło
zgrzytaniem zębów odpowiedziało

teraz rachunkom mus być poddanym
wzruszenie ramion znana taktyka
nie ma też przed kim obnażyć rany
podziwu wzrokiem nikt nie dotyka

bo tak naprawdę bez motywacji
frontowo nacje natarły tłumem
udowadniając wyższości racji
milcząco patrzę..... nic nie rozumiem


Zbigniew Murawski

[dunant]

• Wręczenie nagród w Ogólnopolskim Konkursie Poezji Anny Dymnej "Słowa, dobrze że jesteście"

[jerzy_55]

Góry wytęsknione

Oczy
dalą niezmierzoną zamotane
zmęczeniem osnute

połoniny
na zawsze poślubione
nigdy nie zdradzone

smreki strzeliste
kosodrzewino mały ich bracie
wichrem tęsknoty wysmagane

bądźcie ze mną zawsze

- Lech Kamiński, Koszalin -

[kristopherh]

"Do siebie..." Michaił Jurjewicz Lermontow

Kiedym, wbrew sercu, postanowił
Już jej nie kochać - na com liczył?
Kres wyznaczyłem bezkresowi,
Miłość bez granic - ograniczył.
Na jedną chwilę, przeniewierca,
Wzgardziłem straszną jej potęgą -
I dowód mam, że pragnień serca
Nie wstrzymasz wolą ni przysięgą.
Że nic mym więzom nie podoła,
A spokój, który mnie dziś mami,
To głos przelotny - pieśń anioła
Nad uśpionymi demonami.

[dunant]

Jak Stworzyć TERAZ

Jak stworzyć TERAZ
To istny szał
Już samo TERAZ wyklucza JAK
Prześmiewca wysiłku zawsze w grze
... Czegokolwiek się chwytasz
zwyczajnie wymyka się
Ni przychodzący, ni odchodzący ‐
Zawsze tutaj
Odnajdziesz się w nim
I zniknie strach
Puść metodę
I tak nie masz wpływu
Masz wszystko czego Ci trzeba
Wszystko wydarza się jako TY

James Low

[mala200333]

[mala200333]

TAK-TAK KOCHANA

Zatrzymaj się, kochanie, zatrzymaj!

Mówisz do mnie mgłą-wodą
szelestem ostatnich liści
zaglądasz w oczy bladym jesiennym słońcem
ale twoje oczy są nadal błękitne...
Podtrzymujesz ramieniem
- są ciągle tak samo silne
szukam i znajduje spokój
mamy siebie i możemy się wspierać

Uśmiechasz się do mnie ciepło najcieplej
potakujesz jak stary zegar na kominku
- tak-tak kochana tak-tak
mogę cie objąć i przytulić
- tak-tak kochany tak-tak
odpowiadam ze znajomym
uśmiechem który dobrze znasz
tak-tak - stare dobre małżeństwo

I cieszę się że pokazałeś mi to miejsce
niezwykle i magiczne wyjątkowe
ustrojone niebieskimi mgiełkami
z niebem zanurzonym w jesiennej
nieruchomej wodzie

tak-tak kochanie tak-tak

e.żukrowska

!!!!!!!!!!!!!!!!!!Wiersze~~~~~~~~~~~~~~~~

[dunant]

ŻOŁĘDZIE ?

Zaczarowałeś kawałek mego małego świata
wielka szkoda że jednak nie umiałeś - aż cały
przychodzę tu do ciebie bo zawsze jest lato
albo wiosna albo... ech niebieskie migdały!

przychodzę do Ciebie brodzić w cieplej wodzie
spacerować po chmurkach jak wata cukrowa
pod kwitnące jabłonie od słońca się chować
albo palcem na wodzie obrazy malować

przychodzę marzyć o światach nieznanych
a jeszcze bardziej być zawsze przy tobie
patrzeć w niebieskie oczy dla mnie roześmiane
i o nową rozrywkę starać się na co dzień

Pytam siebie w duchu - jak długo tak będzie
tobie takich pytań nigdy nie postawię
wszędzie pod dębami już leżą żołędzie
jednak jesień - o! - to już długo tutaj nie zabawię...

e.żukrowska

[samanta_ewa]

Kobiecie

powinno się dawać kwiaty
Tobie dał bym róże,
ogromny bukiet, czerwonych
byś w nich usta zanurzyła,
wchłonęła ich zapach....

tak - to się daje kobiecie

Leszek K.

[rawik-is-me]

coś sie kończy
coś zaczyna
albo trwa w rozkwicie
scenariusza się nie trzyma
niesfornie jak życie.....

coś tam dało
coś zabrało
lub schowało skrycie
bólem czasem się wpisało
brutalnie jak życie.....

coś też kochać nakazało
coś też losem wyplatało
karząc tkwić w zachwycie
czasem tylko się obśmiało
przewrotnie jak życie.......

czasem rankiem zachwycało
smutkiem wieczór zamykało
umykając skrycie
lepsze gorsze chwile miało
zwyczajne jak...... życie

Zbigniew Murawski

[jutta_t]

... Przykro, ale nie znalazłam autora....

Kilka słów
powiedzianych przez telefon
włożonych w kopertę
wysłanych na adres
kogoś kto samotność
zna bardzo dokładnie
na każdej drodze
potyka się o nią.
Czasami wystarczy
kilka chwil skradzionych,
ciepło czyjejś dłoni
pochwycone w biegu,
czyjś uśmiech znany
wyłowiony w tłumie
który wracał będzie
nocą bezsenną
kiedy gwiazdy płaczą.
Do szczęścia trzeba
tak bardzo niewiele
wystarczy że będziesz
na odległość ręki,
na głębokość wzroku,
na słyszalność serca,
wystarczy że słowa
wyrosną jak mosty,
chyba najtrudniej
spełnić marzenia
te najbardziej proste.

[dunant]

….......

jeżdżą ludzie tramwajami
ze sprawami pod pachami
pozorując na ulicach ruch
miny słabe z sobą niosą
spoglądając ku niebiosom
może zstąpi na nich duch

ref.
moje miejsce jest w mej bramie
twarze ziomów znam na pamięć
na ulicę patrząc przyszło trwać
stary zakład rozwalili
ludziom życie zasmucili
brak wyboru dziś wygląda tak
właśnie tak

chodzą ludzie za robotą
nałaziłem się i po co
w tylu miejscach wycierałem bruk
do roboty chodzą inni
wdzięczni losu być powinni
dla mnie nie ma za wysoki próg

ref.
przyjdzie zostać mi w tej bramie
twarze ziomów znać na pamięć
w bezczynności przyszło trwać
stary zakład rozwalili
ludziom życie zasmucili
brak wyboru dziś wygląda tak
właśnie tak

gońcie ludzie wciąż przed siebie
ja w tej bramie trwam u siebie
już mi przeszło no to stresów brak
pchajcie karier swe drabiny
a w przyszłości zobaczymy
jaką puentę życie da...
może da.....
Zbigniew Murawski

[seremine]

Miron Białoszewski

[jutta_t]

Miron Białoszewski "Choroba"

nie wychylać się
dosłownie
nie rozruszać
dosłownie

mszczą się zużyte metafory

a dosłowności biologiczne
to potwory

ja - ich skrzyżowanie
pokrzyżowanie
pokrzyżowanie siebie sobie

czego wypieram?
możliwości?
które się czaiły
jeszcze coś z czegoś wybieram
jeszcze się czają niemożliwości

26 maja 1983r.

[jutta_t]

Miron Białoszewski "Za naszą i waszą"

dziecinko
wyjrzyj

farfocle wiszą
farfocle straszą

Piotr Sommer

[jutta_t]

Piotr Sommer "Czym mógłby być"

Wiersz musi być tym, czym jest.
Nie powinien udawać poematu
ani zastępcy naczelnika powiatu,
ani sklepowej, która ma okres.
Nie powinien wyrażać ducha czasu
ani go nie wyrażać, nie powinien
być dokumentem, ani nim nie być.
(Od czasu do czasu mógłby zapytać.)
powinien umieć sobie wyobrazić
czym mógłby być, gdyby nie to
czy tamto

wiersz

[jerzy_55]

INNA MIŁOŚĆ

Nie muszę czekać na miłość
odnajduję ją w bukieciku
na szpitalnej szafeczce
na rękach
poprawiających mi poduszkę
w twoim głosie
gdy czytasz mi wiersze
w spojrzeniu
kiedy lustrujesz wszystko
nim wyjdziesz

przytulasz usta do mego policzka
nie musisz mi nic mówić
twoje odwiedziny
są trudniejsze dla ciebie
- niż dla mnie

e.żukrowska

Herbert,,,,Wiersze~~~~~~~~~~~~~~~~

[jutta_t]

Zbigniew Herbert

Jestem przekonany, że we wszystkich swoich ambitnych pró¬bach poezja stara się dotknąć rzeczywistości. Innymi drogami, niż nauka, i nie należy poddawać się zbytnio naciskom naszej nazbyt racjonalnej epoki.
Technokraci wróżą koniec poezji. Cybernetycy mówią, że jej tre¬ścią są „szumy", to znaczy brak informacji? Kim będzie poeta w nadchodzącej epoce? Szamanem obwieszonym amuletami? Wywolywaczem starych mitów ludzkości? Czy może błaznem na dworze uczonych?

[jutta_t]

Zbigniew Herbert

Dlaczego klasycy
Wybrałem ten wiersz* z wahaniem. Nie uważam go bowiem za najlepszy z tych, które napisałem, ani także za taki, który mógłby reprezentować mój poetycki program. Ma on jednak - jak sądzę -dwie zalety: jest prosty, suchy i mówi o sprawach, które istotnie le¬żą mi na sercu, bez zbędnych ozdób i stylizacji.
Wiersz ma budowę trójczłonową. W pierwszej części mówi o zdarzeniu zaczerpniętym z dzieła starożytnego autora. Jest to jak gdyby notatka z lektury. W drugiej części przenoszę to zdarzenie w czasy współczesne by wywołać spięcie, zderzenie, odkryć istotną różnicę postaw i zachowań. Wreszcie część trzecia zawiera wniosek czy też morał, a zarazem transponuje zagadnienie z dziedziny histo¬rii w dziedzinę sztuki.
Nie trzeba być wielkim znawcą literatury współczesnej, aby za¬uważyć jej cechę charakterystyczną - wybuch rozpaczy i niewiary. Wszystkie podstawowe wartości kultury europejskiej zostały zakwe¬stionowane. Tysiące powieści, sztuk teatralnych i poematów mówi o nieuniknionej zagładzie, bezsensie życia, absurdalności ludzkiej egzystencji.
Nie mam zamiaru łatwo wyśmiewać pesymizm, jeśli jest on re¬akcją na zło świata. Sądzę jednak, że czarna tonacja literatury współczesnej ma swoje źródło w postawie, jaką zajmują twórcy wo¬bec rzeczywistości. I właśnie tę postawę starałem się we wierszu za¬atakować.
Romantyczna koncepcja poety obnażającego swoje rany, opo¬wiadającego o własnym nieszczęściu ma dziś wielu zwolenników mimo przemian stylów i gustów literackich. Uważa się powszech¬nie, że świętym prawem artysty jest jego ostentacyjny subiekty¬wizm, manifestowanie obolałego „ja".
Gdyby istniała szkoła literatury, jednym z podstawowych ćwi¬czeń powinno być opisywanie nie snów, ale przedmiotów. Poza rę¬ką artysty rozpościera się świat ciężki, ciemny, ale realny. Nie nale¬ży tracić wiary, że można go ogarnąć słowem, wymierzyć mu spra¬wiedliwość.
Bardzo wcześnie, bo prawie na początku mojej pracy pisarskiej, doszedłem do przekonania, że muszę zdobyć jakiś przedmiot poza
1 Dlaczego klasycy - zob. str. 176.
391

literaturą. Pisanie jako ćwiczenie stylistyczne wydawało mi się jało¬we. Poezja jako sztuka słowa doprowadzała mnie do ziewania. Zro¬zumiałem także, że nie mogę długo żywić się wierszami innych. Musiałem wyjść poza siebie i literaturę, rozglądnąć się po świecie by zdobyć inne sfery rzeczywistości.
Filozofia dawała mi odwagę stawiania pytań pierwszych, zasad¬niczych, podstawowych: czy świat istnieje, jaka jest jego istota i czy jest poznawalny. Jeśli można z tej dyscypliny zrobić jakiś użytek w poezji - to nie tłumacząc systemy, ale odtwarzając dramat myśli.
Do historii zwracam się nie po to, żeby czerpać z niej łatwą lek¬cję nadziei, ale aby skonfrontować swoje doświadczenie z doświad¬czeniami innych, aby zdobyć coś, co nazwałbym uniwersalnym współczuciem, a także poczucie odpowiedzialności, poczucie od¬powiedzialności za stan sumień.
Stare jest marzenie poety, aby jego utwór stał się przedmiotem konkretnym jak kamień czy drzewo, by tworzony w podlegającej ciągłym zmianom materii języka uzyskał byt trwały. Jednym ze spo¬sobów wydaje mi się wyrzucenie go daleko poza siebie, zatarcie związków, jakie łączą go z twórcą. Tak rozumiem zalecenie Flau-berta: „Artysta powinien ukrywać się w swojej twórczości, podob¬nie jak Bóg nie ukazuje się w przyrodzie".
[1966]
392

Dotknąć rzeczywistości
Ogarnia mnie popłoch wewnętrzny, kiedy wyobrażam sobie, że idę ulicą ateńską w czasach Peryklesa (każdy z nas ma jakąś ulubio¬ną epokę) i napotykam kogo? — oczywiście Sokratesa - który łapie mnie za łokieć i zaczyna w ten oto podstępny sposób:
- Witaj! Dobrze, że cię spotykam. Wczoraj z przyjaciółmi roz¬mawialiśmy o poezji: jaka jest jej istota i czy mówi prawdę, czy kła¬mie. Ale żaden z nas, ani Sofron, ani Kriton, ani Platon nawet, nie układają wierszy. Ty natomiast to robisz i nawet chwalą cię za to, więc musisz posiadać wiedzę o tym, czym jest poezja.
Wiem teraz dobrze, że sprawa jest dla mnie przegrana. Otacza nas zwarte koło gapiów. Podzielę los generała Lachesa, który nie potrafi dać definicji odwagi, i Polosa - sofisty, który nie zna się na retoryce, a także kapłana Eutyfrona, który o pobożności nie potra¬fi powiedzieć nic mądrego.
Koniec będzie zapewne taki: zawstydzony będę uchodził, ściga¬ny śmiechem, a za mną będzie dudnił głos dialektyka:
- Jak to, oddalasz się i zostawiasz nas w ciemnej niewiedzy, ty, ty jeden, który mógłbyś ją rozświetlić? Unosisz tajemnicę i czaro¬dziejskim swoim słowem będziesz nas znowu mamił. A my nie wie¬my, czy ulec twoim czarom, czy się przed nimi bronić?
Przy całym moim uwielbieniu dla wielkiego Ateńczyka wydawa¬ło mi się zawsze, że w jego dialogach, w sposobie ich prowadzenia jest pewna doza intelektualnego szantażu; bo przecież można być odważnym, a nie potrafić dać definicji odwagi, a także pisać nienaj¬gorsze wiersze będąc zgoła mizernym teoretykiem.
Sam język poezji - niedyskursywny tok myślenia - metoda po¬sługiwania się obrazem, przenośnią, parabolą, oscylowanie między tym co jasne, a tym co zaledwie intuicyjnie przeczute - dostarczają argumentów obrony.
Jestem przekonany, że we wszystkich swoich ambitnych pró¬bach poezja stara się dotknąć rzeczywistości. Innymi drogami, niż nauka, i nie należy poddawać się zbytnio naciskom naszej nazbyt racjonalnej epoki.
Technokraci wróżą koniec poezji. Cybernetycy mówią, że jej tre¬ścią są „szumy", to znaczy brak informacji? Kim będzie poeta w nadchodzącej epoce? Szamanem obwieszonym amuletami? Wy-
393

wolywaczem starych mitów ludzkości? Czy może błaznem na dwo¬rze uczonych?
Czytam raporty Rand Corporation. Jest to organizacja uczo¬nych amerykańskich, coś w rodzaju kolektywu mózgów, którzy mię¬dzy innymi zajmują się przewidywaniem postępu nauki. Otóż z te¬go dokumentu dowiadujemy się, że w ciągu najbliższych sześćdzie¬sięciu lat będziemy posługiwali się zwierzętami, takimi jak małpy, których inteligencję rozwinie się tak, aby mogły zająć miejsce nie¬wykwalifikowanych robotników; życie ludzkie przedłuży się dzięki kontroli chemicznej procesu starzenia się o pięćdziesiąt lat; oprócz podróży planetarnych, dzięki zamrożeniu ciała i wprawienia orga¬nizmu w stan przedłużonej agonii, będziemy mogli odbywać podró¬że w czasie.
Cechą charakterystyczną raportu jest, że utożsamia się postęp ludzkości z postępem nauki (mit XX wieku) i umieszcza poza na¬wiasem swych rozważań historię. Tak jakby nigdy dotąd głuchy marsz barbarzyńców nie przekreślał, nie burzył świetlistych wizji ro¬zumu.
Nauczyciele w gimnazjum wbijali nam w głowy, że ,J}istoria ma¬gistra vitae". Ale kiedy zjawiła się ona w całej swej barbarzyńskiej okazałości - realną łuną nad moim miastem - zrozumiałem, że jest to osobliwa nauczycielka. Ci, którzy przeżyli ją świadomie, i wszyst¬ko to co po niej nastąpiło, mają więcej materiału do refleksji niż czytelnicy dawnych kronik. Jest to materiał skłębiony i ciemny. Trzeba pracy wielu sumień, żeby go rozświetlić.
Średniowieczny astrolog francuski Nicolas Flamel ujrzał raz we śnie anioła, który trzymał otwartą księgę zawierającą wiedzę o wszechświecie, człowieku i przyszłości. Dwadzieścia cztery lata trwała pielgrzymka Nicolasa Flamel do owej księgi ujrzanej we śnie, zanim ją odkrył.
Ludzkości nie opuszcza marzenie o znaku, zaklęciu, formule, która wyjaśni sens życia. Potrzeba kanonu, kryteriów pozwalają¬cych oddzielić zło od dobra, wyraźnej tablicy wartości - jest obec¬nie równie silna jak dawniej.
Kiedy naszych ojców i dziadków pytano o wartości wieczne, myśl ich nieodmiennie sterowała ku starożytności. Godność ludz¬ka, powaga, obiektywizm, promieniowały z pism klasyków.
Ale dla dawnych klasyków i amatorów starożytności były Grecja i Rzym czymś w rodzaju wysp szczęśliwych, g

"Samotność" Rainier Maria Rilke

[zamyslona_7]

"Samotność" Rainier Maria Rilke

Samotność jest jak deszcz,
z morza powstaje, aby spotkać zmierzch,
z równin niezmiernie szerokich, dalekich,
w rozległe niebo nieustannie wrasta,
Dopiero z nieba opada na miasta.

Mży nieuchwytnie w godzinach przedświtu,
kiedy ulice biegną witać ranek
i kiedy ciała nie znalazłszy nic,
od siebie odsuwają się rozczarowane;
i kiedy ludzie, co się nienawidzą,
spać muszą razem - bardziej jeszcze sami:

samotność płynie całymi rzekami.
Przekład: Janina Brzostowska

[jutta_t]

Bolesny

[mala200333]

Bardzo!

[black_jotka]

Radek Tumilewicz:

"... do kołyski..."

obiecuję w przyszłości zaglądać nocą
kiedy usłyszę płacz zaraz wstanę
idąc przez korytarz otworzę drzwi
gdzie wiatr gwałtownie się wkrada

powoli zamknę po cichu okno
tuląc do serca nasz mały skarb
ponownie zamknie drobne oczka
miłością niemowlęcia opowiedzą sny

okryją nas kołdrą magicznych gwiazd
kiedy poczuję na piersi ciepły oddech
do kołyski ułożę czułością istnienia
obejmę was ramionami kochając

[kristopherh]

autor: SweetNiall
Nocne gwiazdy

Gdy zgasną lampy słoneczne ,
Gdy usną lilie i stokrotki ,
Zapadnie w sen słonecznik wiotki ,
Małe punkciki zapalą się na niebie ,
Wszystkie zamrugają do Ciebie,
Usiądź wtedy na parapecie,
Odgarnij włosy z czoła,
Później pomyśl "nie ja jedyna patrzę w gwiazdy na tym świecie".

[zamyslona_7]

maksymy
Jesteś szalony ludziku szary
Bo oczekujesz od świata wiele
On ci najwyżej może ustalić
Miesięcznie cztery wolne niedziele

Dziś nie pożądaj od świata zbytku
Bo cię pogrąży jego łapczywość
wydłużysz listę chętnych zaszczytów
o niespełnioną z frustracji chciwość

Wchłaniaj powoli i z apetytem
Drobne codzienne kąski radości
Bez chorobliwej listy rozliczeń
Dożyjesz w zdrowiu późnej starości

Zbigniew Murawski

[black_jotka]

piosenka refleksyjna....

wieczór z zegarem
nad herbaty naparem
spędzamy spokojnie bez słowa
i trwamy tak sobie
a świat gdzieś za progiem
zbiera siły by znów powojować

herbata pachnąca
aromatem potrąca
a zegar czasami spogląda
potakując cichutko
leniwie wolniutko
nic nam myśli dziś nie zaprząta.

tylko świeca chichocze
rozpraszając pół mroczek
poluje na kota skradanie
a kot jak to koty
ignorując chichoty
dumnie kroczy na swoje posłanie

nagle szafy skrzypnięcie
burzy ciszy pojęcie
to nadchodzi chaosu poranek
więc spokoju już nie ma
wraca stary dylemat
co za dnia kolejnego się stanie

Zbych Murawski
Mirek Wielgoliński

[kristopherh]

......taki mój.....

zostawiono mi jeszcze marzenia
wyobraźni co chce nadać treści
poplątanym kierunkom istnienia
wypieranym do szarości i pleśni

lecz fantazja zna własną drogę
uwolniona z podatków od marzeń
już nie ciąży zbędnym odłogiem
pragnie być kolorowym mirażem

Zbigniew Murawski

[jerzy_55]

Twoje oczy

widzę w nich tęczę
błyszczącą najpiękniejszą z miłości

nie straszne są deszcze
czy ponure tęsknoty
gdy w twych oczach wyznanie
prawdziwe i szczere

kłamać nie potrafią
prawda głęboko na dnie ich leży
i twe ręce gorące
które przytulam - do piersi

Leszek K.

[samanta_ewa]

Akacje

Białe akacje tchną wonią opiłą
Pod nocą srebrno-modrą,
Jak gdyby innych kwiatów nie było
I wcale być nie mogło.

Te ciemne liście i białe kwiecie
Szelestnym szemrzą szeptem,
Jak
gdybym żadnych głosów na świecie
Nie słyszał nigdy przedtem.

Tak przez gałęzie lśnią gwiezdne dale
I taki cichy ten wieczór,
Jak gdybym jeszcze nie kochał wcale
I tylko Ciebie przeczuł.

/Julian Tuwim/

[rawik-is-me]

Do krytyków

A w maju
Zwykłem jezdzić, szanowni panowie,
Na przedniej platformie tramwaju!
Miasto na wskroś mnie przeszywa!
Co się tam dzieje w mej głowie:
Pędy, zapędy, ognie, ogniwa,
Wesoło w czubie i w piętach,
A najweselej na skrętach!
Na skrętach - koliście
Zagarniam zachwytem ramienia,
A drzewa w porywie natchnienia
Szaleją wiosenną wonią,
Z radości pęka pąkowie,
Ulice na alarm dzwonią,
Maju, maju! - -
Tak to jadę na przedniej platformie tramwaju,
Wielce szanowni panowie!...

[seremine]

[mala200333]

Trzeba marzyć
( wg Jonasza Kofty )

gdy spadają jak liście
kartki dat z kalendarzy
trzeba marzyć

kiedy szaro i mgliście
wiatr wspomnieniami miota
trzeba marzyć

w chłodnej pustej godzinie
na swój los się odważyć
nim szczęście cię minie
trzeba marzyć

gdy już buty zdarte
i siły historią się stały
trzeba marzyć

gdy żadna dziewczyna
na cię nawet nie zerknie
trzeba marzyć

o tym co było
i się nie zdarzyło
trzeba marzyć

mimo że boli
los wiekiem się śmieje
trzeba marzyć