menering 02.07.11, 12:29 Gdyby zaimek 'się' ograniczyć tylko do jego funkcji zwrotnej, to zdanie typu: 'Żołnierze bili się dzielnie', miałoby charakter sprzeczny z zamierzonym, a nawet komiczny. ‘sam) siebie’. Odpowiedz Link Zgłoś Obserwuj wątek Podgląd Opublikuj
menering Re: no 02.07.11, 12:47 Gdyby zaimek ‘się’ograniczyć tylko do jego funkcji zwrotnej, to zdanie typu: ‘Żołnierze bili się dzielnie’, miałoby charakter sprzeczny z zamierzonym, a nawet komiczny. Czasownik 'bić się' nalezy do tej samej grupy czasowników co: bać się, smiać się, prosić się, całować się, troszczyć się, skarżyć sie, bać się, kochać się, pytać się itp, pozbawionych charakteru zwrotności. Kwestia jest dość prosta: funkcja zaimka 'się' po czasownikach nie ogranicza się tylko do tworzenia form strony zwrotnej, to znaczy takich jak: myć się, ubierać sie, czesać się, gdzie owo 'się' w funkcji zwrotnej da się rozwinąć w formę pełną ‘sam siebie’. Formy czasownikowe z 'się' mają często inne znaczenie, a mianowicie strony biernej. W wieku XIX częściej niż obecnie używano form zwrotnych w tej funkcji. Na przykład tytuł jednego z utworów Kraszewskiego brzmi: 'Jak się dawniej listy pisały’. (Obecnie powiedzielibyśmy raczej: 'Jak się dawniej listy pisało’. TT Jez pisze o kuźni: '...gdzie się konie kuły’ (dzis raczej: gdzie kuto konie) itp. Dodatkowo, poza znaczeniem zwrotnosci i biernosci 'się' wskazuje na czynność o wzmożonym natężeniu: słuchac - wsłuchiwać się, patrzec - wpatrywać się, płakac - rozpłakać się. ("Tonacy brzytwy się chwyta'). Spokojne 'kochać' i bardziej intensywne 'kochać się’ to inny przykład. Jeszcze inny przykład to 'sluchać' i 'słuchać sie': Mowie ci, słuchaj sie! - pisał Prus.. Odpowiedz Link Zgłoś
menering Re: no 02.07.11, 12:59 Gdyby zaimek “się”ograniczyć tylko do jego funkcji zwrotnej, to zdanie typu: “Żołnierze bili się dzielnie”, miałoby charakter sprzeczny z zamierzonym, a nawet komiczny. Czasownik “bić się” nalezy do tej samej grupy czasowników co: bać się, smiać się, prosić się, całować się, troszczyć się, skarżyć sie, bać się, kochać się, pytać się itp, pozbawionych charakteru zwrotności. Kwestia jest dość prosta: funkcja zaimka “się” po czasownikach nie ogranicza się tylko do tworzenia form strony zwrotnej, to znaczy takich jak: myć się, ubierać sie, czesać się, gdzie owo “się” w funkcji zwrotnej da się rozwinąć w formę pełną “sam siebie”. Formy czasownikowe z “się” mają często znaczenie strony biernej. W wieku XIX częściej niż obecnie używano form zwrotnych w tej funkcji. Na przykład tytuł jednego z utworów Kraszewskiego brzmi: “Jak się dawniej listy pisały”. (Obecnie powiedzielibyśmy raczej: Jak się dawniej listy pisało). TT Jeż pisze o kuźni: “...gdzie się konie kuły” (dzis raczej: gdzie kuto konie) itp. Poza znaczeniem zwrotnosci i biernosci “się” wskazuje na czynność o wzmożonym natężeniu: słuchac - wsłuchiwać się, patrzec - wpatrywać się, płakac - rozpłakać się, chwytać - chwytać się ( "Tonacy brzytwy się chwyta” ). Spokojne “kochać” i bardziej intensywne “kochać się” to inny przykład. Jeszcze inny przykład to “sluchać” i “słuchać sie”: Mowię ci, słuchaj się! - pisał Prus. Odpowiedz Link Zgłoś
menering Re: no 02.07.11, 12:57 Gdyby zaimek “się”ograniczyć tylko do jego funkcji zwrotnej, to zdanie typu: “Żołnierze bili się dzielnie”, miałoby charakter sprzeczny z zamierzonym, a nawet komiczny. Czasownik “bić się” nalezy do tej samej grupy czasowników co: bać się, smiać się, prosić się, całować się, troszczyć się, skarżyć sie, bać się, kochać się, pytać się itp, pozbawionych charakteru zwrotności. Kwestia jest dość prosta: funkcja zaimka “się” po czasownikach nie ogranicza się tylko do tworzenia form strony zwrotnej, to znaczy takich jak: myć się, ubierać sie, czesać się, gdzie owo “się” w funkcji zwrotnej da się rozwinąć w formę pełną “sam siebie”. Formy czasownikowe z “się” mają często znaczenie strony biernej. W wieku XIX częściej niż obecnie używano form zwrotnych w tej funkcji. Na przykład tytuł jednego z utworów Kraszewskiego brzmi: “Jak się dawniej listy pisały”. (Obecnie powiedzielibyśmy raczej: Jak się dawniej listy pisało). TT Jeż pisze o kuźni: “...gdzie się konie kuły” (dzis raczej: gdzie kuto konie) itp. Poza znaczeniem zwrotnosci i biernosci “się” wskazuje na czynność o wzmożonym natężeniu: słuchac - wsłuchiwać się, patrzec - wpatrywać się, płakac - rozpłakać się, chwytać - chwytać się ("Tonacy brzytwy się chwyta”. Spokojne “kochać” i bardziej intensywne “kochać się” to inny przykład. Jeszcze inny przykład to “sluchać” i “słuchać sie”: Mowię ci, słuchaj się! - pisał Prus. Odpowiedz Link Zgłoś
