moje życie zostawiam na potem

[klafuti]

po 8 miesiącach od urodzenia Wyjątkowego wróciłam do
pracy.korporacja,wyzwania, a tu karmienie, niespanie po nocach,
wytrzymałam do 1,5 roku zycia małego. politycznie niepoprawnie
wzięłam urlop wychowawczy,a potem i tak mnie zwolniono. historia
jest długa nie będę jej streszczać,a przeplatają sie w niej
przeprowadzki, choroby, nasze rodzinne dołki jak to w życiu. teraz
ZA ma lat osiem w tym czasie udało mi się wrócić na etat na 1,5
roku, los płata figle i kiedy wydawało sie że wszystko jest ok,
zwolniono mnie, kryzys. w tym okresie moja totalna załamka i
pójście do 1szej klasy Wyjątkowego. Jak sie okazało, przez prawie 2
semestry Wyjątkowy chciał sie zabic, nikt go nie lubił, nikt nie
podzielał jego pasji a on jest najgorszy na świecie. Taką mniej
więcej litanie wysłuchiwałam przywożąc ze szkoły, osiwiałam
dosłownie, i zdiagnozowałam. studiuje,żeby nie zwariowac i mieć
kawałek tylko swojego życia.dołuje mnie to. Nie mówie o oczywistych
względach czyli finansach,ale o tym że praca w obecnych czasach to
własciwie tożsamość człowieka.może sie nie zgadzacie,jestem ciekawa
jak to spostrzegacie.Wg mnie to praca buduje w dużej mierze
tożsamość człowieka, jego zawodowe osiągnięcia przydają mu pewności
siebie a ich brak no właśnie ?? jestem pielęgniarką, jestem
terapeuta, menagerem itp. tak się określamy w zwykłych rozmowach po
pierwsze wymieniamy naszą rolę zawodową. a ja? jestem
człowiekiem,kobietą staram się nie zwariować i nie myśleć o sobie
źle. Staram się wierzyć, że mam czas ( metrykalnie juz chyba nie
bardzo)na zrobienie wartościowych rzeczy może w opraciu o zawód a
może nie? dajcie mi tu swoje przemyślenia, bo mam dziś doła i czuje
się zaniedbaną kurą choc upiekłam sernik jagodowy i jest zajebisty,
chcecie przepis?

[niki129]

Klaffuti przepis obowiazkowo :)
Doskonale rozmiem co czujesz. Ja urodzilam Toska Postanowilismy z
mezem ze jak mlody bedzie mial 1,5 roku postaramy sie o rodzenstwo I
tak bylo. Hmmm musze dodac ze nie bylo latwo , maz podczas mojej
ciazy pracowal na slasku , jak sie urodzil Stas wyjechal do rosji a
ja sama Wiecznie slyszalam ze co ja robie decydujac sie tak szybko
na 2 dziecko , ze nie dam rady bo Antos taki predki, niegrzeczny
itp. Coraz czesciej marzylam o pracy, o tym zeby zrzucic dres, umyc
codziennie wlosy, ubrac sie elegancko i zniknac na pare godzin.
Czulam sie zle i postanowilam porozmawiac w pracy o powrocie To byl
wrzesien, Stas mial rok i 10 miesiecy Chcialam wrocic wiosna -
marzec kwiecien , ale wiedzialam ze firma zmienila sie od podstaw i
chcialam sie upewnic jakie maja zamiary wzgledem mnie. Okazalo sie
owszem moge wrocic ale najlepiej juz ...wynegocjowalam ze od
stycznia zeby znalezc zlobek dla Stasia. Przez 3 miesiace cos mnie
zjadalo od srodka...co ja robie, oddam dziecko do zlobka, a on taki
zwiazany ze mna, wszystko przy nim moge robic tylko ja. Osiwialam
juz dawno ;) wiec w tym czasie tego nie odczulam :) Maz mowil ze
dziecko bedzie z gilem do pasa, a ja wracam do pracy, tesciowa, mama
mowily ze na zime oddaje w siedlisko zarazek, wirusow. Te 3 miesiace
byly jak wojna kazdego dnia Do tego Antos z ktorym byly wieczne
problemy , psycholog , psychiatra ...jak ja sie tym bede zajmowac.
Jak jechalam pierwszego dnia do pracy wylam i krzyczalam do siebie
ze jestem wyrodna, egoistka itp.
Wrocilam do pracy po 5 latach to tez nie malo Tylko jak sie okazalo -
chyba jakis cud, Bog czuwa nade mna- moglam wrocic na 3/4 etatu,
szef powiedzial mi ze jak bede wychodzic w sprawach Antosia to nie
musze brac urlopu zwolnienia - tylko zebym nie naduzywala tego.
Ostatnie pol roku to diagnoza na sobieskiego i ciagle wychodzenia po
2-3 godz wczesniej Zawsze mialam wyrozumialosc ze str szefa. Moj
glowny szef ma dziecko autystyczne , mieszka w czechach podsyla mi
wskazowki, film, rozmawia o postepach. Wiem ze w innej firmie nie
dalabym rady , nikt by nie zgodzil sie na taki uklad - pracuje w
agencji reklamowej a to nie jest spokojna praca.
Ja uwazam ze mimo tego iz nasze dzieciaki maja problemy powinnysmy
robic cos dla siebie, probowac. Jak nie pracowalam "dekupazowalam"
dawalo mi to spokoj, odprezenie, wyciszenie sie i ... satysfakcje.
To jest nam potrzebne. Owszem sa tez inni ludzie mam sasiadke ktora
powiedziala ze ona nie wyobraza sobie isc do pracy, ona chce byc z
dziecmi , nie pracowala i wie ze nie moglaby .
Nie mozemy bezgranicznie poswiecac sie dzieciom zapomnajac o sobie
bo okaze sie ze tak nas to wymeczy ze bedziemy sfrustrowane ,
znerwicowane. Jesli mamy taka potrzebe i chec robmy cos dla siebie.
Nie musi to byc praca , ale tak jak piszesz studia , kurs, cos
Twojego.

Piszesz:
Wg mnie to praca buduje w dużej mierze
> tożsamość człowieka, jego zawodowe osiągnięcia przydają mu
pewności
> siebie a ich brak no właśnie ??
Ja sie z tym zgodze ... Powrot do pracy dal mi duzo, stalam sie
bardziej wyrozumiala dla meza, mamy wiecej tematow wspolnych, ciesze
sie swoimi sukcesami, poznaje ludzi, rozwijam sie Ja jestem
czlowiekiem ktory nie usiedzi w miejscu, lubie cos organizowac, moi
znajomi mowia ze nie ma dla mnie rzeczy niemozliwych ... i tego mi
brakowalo jak bylam z dziecmi w domu, tego pedu, dzialania.Na pewno
wzroslo moje poczucie wlasnej wartości.
Szczesliwy rodzic to szczesliwe dziecko i tym zagluszalam mysli ze
jestem wyrodna i poszlam do pracy. Musimy robic cos dla siebie w ten
sposob dajemy dzieciom spokojniejszych siebie.
Takie jest moje zdanie, ja to tak odczuwam. I powiem jeszcze ze jak
bylam z chlopakami w domu to za duzo myslalam o jego chorobie,
problemach , uzalalam sie nad losem i swoim zyciem Mialam za duzo
czasu na takie mysli. Jak poszlam do pracy to mam wiecej checi do
dzialania do pomocy mlodemu, angazowania sie w pewne rzeczy zwiazane
z jego problemami.

[madziulec]

Nie chce za bardzo sie rozpisywac, co i jak, bo zamykam niektore drzwi.
Ale.. u mnie to wyglada tak: urodzenie dziecka, wtedy gdy myslalam, ze jest ok.
Poswiecilam dla faceta duzo. Siebie, moja niezaleznosc.
Gdy Misiek sie urodzil.. facet znikal z domu i potem okazalo sie, ze na boku ma
kogos, mezatke...
Bolalo i boli do dzis. Gdy Misiek skonczyl rok, najtrudniejszy rok w jego zyciu,
przeplatany szpitalami, diagnostyka wady ukladu moczowego, ciaglymi zakazeniami,
eks sie wyprowadzil.
Zostawil mnie bez niczego, z kredytem, z malym dzieckiem, ja bez pracy.. Ot
stalam sama.
Musialam sobie poradzic.
Od 5 lat przebijal sie i gdy juz mysle, ze jest ok .. dostaje kopa w nery. A to
moj eks przestaje placic alementy, a to.. nachodzi mnie w pracy,a to firma
likwiduje etat...
A to choroba malego, a to nie przedluzaja ze mna umowy (nie dziwie sie, moja
absensja wynosila srednio dwa tygodnie na kazdy miesiac).

Pre nadal do przodu, choc mam coraz mniej sily.
Do 3-go roku zycia Miska nie mialam zadnej przespanej nocy. Trzeci rok nie
wyjechalam na wakacje, bo.. nie mam za co, tak wychodzi.


Gdzies w tym wszystkim gubie sie ja. Nie ma mnie.
Kiedys bylam ja - wyksztalcona, zadbana, elegancka... wesola..
Teraz mnie nie ma.
Jestem szara, ze zmeczona wiecnie twarza.
Takie zycie.
Gdzies w srodku nadzieja, ze keidys sie los odmieni.

[lillyofthevally]

ja - jak syn sie urodzil - po 4 miesiacach wrocilam na pelny etat
jak urodzilam core - to za 2 miesiace mielismy diagnoze..
na wychowawczym bylam 2 lata i MUSIALAM, MUSIALAM wrócić do pracy
zeby nie zwariowac, zeby miec odskocznię od ciaglych terapii,
rehabilitacji gugagania, gruchania....
i wróciłam - na 1/2 etatu..
jak synek poradzi sobie w szkole - to od października wracam na 3/4 -
na pełny nie moge bo rehabilitacje zaczynamy na g. 15..

[mm1501]

JA żeby nie zwariować na urlopie wychowawczym chodzę do pracy 2 razy w tyg na
umowę zlecenie. Gdyby nie to to prozak nawet by nie pomógł

[roseanne]

pewnie juz o tym pisalam
skonczylam szkole pielegniarska w krakowie - nie bylo pracy
zalozylam rodzine, dzieciatka sztuk 2, zadnych szans na przedszkole bo nie
pracuje, zadnej szans na prace bo brak przedszkola..
+ coraz bardziej widoczne klopoty z synkiem olewane totalnie przez pediatre,
poza mechanika

wyjechalam z PL, po kilku miesiacach rozpoczecie diagnostyki, terapii, klopoty
szkolne potworne mlodego, wizyty w szkole prawie codzienne - dobrze ze sie
jezyka udalo szybko nauczyc :)
szans na podjecie pracy, w takiej sytuacji , wiadomo, zero

i tak przez pare, nascie lat
zalozylam strone, nauczylam sie siwetnie gotowac, szydelko, druty itd

dopiero 4 lata temu troche sie uspokoilo, wizyty w szkole kilka w ciagu roku
szkolnego, wiecej problemow da sie zalatwic przez telefon
zaczelam sie uczyc francuskiego, teraz robie tutejsza szkola pielegniarska
realistka do bolu - on sobie jakos poradzi w sprawie podstawowych potrzeb, jak
bedzie ze szkola, doroslym zyciem - nie mam pojecia
koncze swoja szkolke w maju, mam nadzieje ze znajde prace, jakos trzeba zarobic
na lokum dla niego, utrzymanie itd itp...

[roseanne]

poprawka, 3 lata

[tijgertje]

Ja nie pracuje. Po urodzeniu mlodego wrocilam do pracy na kilka
godzin w tygodniu (zmiennie, na telefon w wiekszosci) jako dyrygent
choralny. Uwielbialam ta prace, dla moich zapedow dyktatorskich
zawod idealny;) Sytuacja sie zmienila, gdy mlody zaczal chorowac i
przez rok jezdzilismy po specjalistach szukajac przyczyny jego
utraty wagi. Jestm perfekcjonistka i mimo, ze w pracy wysluchiwalam
komplenentow zarowno od czalonkwo chorow jak i sluchajacych ich
ludzi, wiedzialam, ze nie przygotowuje se tak jak powinnam.
Najgorsza rzecz z mozliwych: usilowac sprostac wlasnym wymaganiom.
Bylam rozdarta i z pracy zrezygnowalam. W miedzczasie dopadla mnie
powazna depresja, a ze od polowy ciazy mialam powazne poblemy z
rozsypujaca sie miednica, to nawet czasem z lozka wstac nie moglam,
wiekszosc dnia spedzalam na kanapie, a mlody albo u mnie na
kolanach, albo w kojcu, w kojcu tez na poczatku wyjezdzal o ogrodka,
fizycznie nie bylam w stanie isc z nim na spacer. Glownie te
problemy sprawily,z e do tej pory ni podjelam pracy. Jestem w stanie
pracowac alb samodzielnie, albo na stanowisku kierowniczym, praca w
zespole odpada. Do tego specyficzne wyksztalcenie i niemoznosc
podjecia pracy gdzie nie moglabym co 10-15 minut zmienic pozycji
ciala bardzo ogranicza mi mozliwosci. Miewam okresy, ze jak mi
chrupnie w kreoslupie, to ze 2 tygodnie (dopoki mnie chiropraktor
nie ustawi) jade na mocnych lekach wyjac z bolu i nie bedac w stanie
znalezc sobie miejsca. Z depresja i potrzeba zaspokojenia wlasnych
kreatywnych zapedow wygralam w duzej mierze dzieki mezowi. Wspieral
mnie i uwazal, zenie musze pracowac, zeby czuc sie wartosciowa, ale
MUSZE miec jakies zajecie. Odkrylam decoupage, fanatycznie niemal
sie nim zajmowalam, ale lezy odlogiem od jakiegos czasu z braku
przestrzeni:/ Eksperymentuje jednak nadal, ostatnio wrocilam do
szydelka i na slub przyjaciolki robie duzy obrus, czasem wyzywam sie
na maszynie do szycia (szyc sie niegdy nie uczylam), szukan nowych
rozwiazan i bawie sie roznymi materialami. Czasem mam po
prostu "wizje" i juz;) Strzalem w dziesiatke byl powrot do muzyki.
Ze wzgledow zdrowotnych nie moge juz grac na moich ukochanych
fletach, pianino mam zbyt falszywe, ale dzieki mlodemu okazalo sie,
ze wcale nie jestem za stara, zeby rozpoczac nauke na wiolonczeli:)
Znajomosc teorii i swietny sluch, pluz zaciecie autystyczne
sprawily, ze grajac od niespelna 2 lat, od pol roku z hakiem gram w
orkiestrze symfonicznej, mam za soba pierwzy koncert, gam czasem z
zespolami fletowymi, zaliczylam festiwal na poziomie C i master
class;), czyli osiagnelam tyle, co "normalni" ludzie robia w 8-10
lat;) I frajde mam niesamowita. W orkietrze mam okazje sie
uspoleczniac, choc wojne z jdnym wiolonczelistas prowadze. Facet ma
ponad 70 lat, gra blisko 60 i uwaza sie za nie-wiadomo-co. Strasznie
sie stresowalam i nawet chcialam zrezygnowac, dopoki nie
usiwadomilam sobie, ze mam duze wsparcie u innych muzykow i
dyrygenta, zaczynam gac lepiej od przeciwnika i odkrylam, ze mam nad
nim ogromna wladze, gdy jako jedyna w orkiestrze odwazylam sie mu
przeciwstawic;) Czyli jest super;) Maz nawet sam zaproponowal
wakacje w Dusznikach Zdroju w czasie festiwalu Chopinowskiego,
wiedzac, ze ja juz bez muzyki zyc nie potrafie:) Sam od muzyki
klasycznej ucieka, ale mnie wspiera:) Znowu poznalam kilka
wspanialych osob i zapowiada sie, ze spotkamy sie jeszcze.
Zastanawiam sie czasem nad jakas praca, ale ze opieka nad mlodym
spoczywa na mnie w ciagu tygodnia, a w duzej mierze ograniczaja mnie
problemy zdrowotne, to wiem, ze chocby finnsowo nam sie to nie
oplaca, bo nie dosc, ze nikt tak mlodego nie rozumie jak ja, to za
darmo tez sie nikt nim nie zajmie, a ja bede sie zadreczac. Lepiej
dla wszystkich jest tak jak jest teraz. Maz zarabia na tyle, zeby
nas utrzymac i nie m nic przeciwko temu, wiedzac, ze tego, co obie
dla mlodego sam nigdy nie bylby w stanie zorganizowac. Zyjemy w
swietnej symbiozie i nie widze powodow do narzekania:)

[donna28]

Pracuję, bo bardzo chcę i moja praca to wielka moja pasja a poza tym naprawdę
nie miałabym innego wyjścia, bo głównie z mojej pensji się utrzymujemy. Ale
ostatnio żałuję, że muszę chodzić do pracy, mam dużo pomysłów na terapię z Ingą
i gdybym miała czas tylko dla niej, to bym mogła to sobie fajnie zaplanować i
robić większość rzeczy sama, a nie przez terapeutów. Chodzi mi o to, że miałabym
nad tym pełną kontrolę. Z drugiej strony pewnie bym ześwirowała w domu bez
ukochanej pracy. Myśleliśmy, aby mąż wziął sobie na ten rok wolne i popracował z
małą w domu, ale musiałby potem sobie na nowo po tym roku pracy szukać. I tak
źle i tak niedobrze.

[gepardzica_z_mlodymi]

Wielokrotnie próbowałam wrócić do pracy, bo uwielbiam być wśród
ludzi, pełnić różne funkcje ale zawsze było coś. Albo oopiekunki
młody nie akceptował i się zamykał, albo przedszkola. Nikt nie jest
w stanie wyręczyć mnie w opiece nad dziećmi. Nie mamy żadnej rodziny
a na pomoc płatną nas nie stać. W ogóle na mało co nas stać:/
Cały misterny plan utkany był na moim powrocie do pracy. Nawet nie
mam jak pójść na rozmowę kwalifikacyjną.
Cóż, buduję swoją przestrzeń osobistą - piszę różne teksty, niektóre
publikuję. Oprócz tego staram się być tez terapeutka dla mojego
dziecka (w końcu jestem i psychologiem, i mam różne inne
kwalifikacje) ale bardzo mnie to obciąża psychicznie - wolę tę pracę
dzielić z innymi.
W każdym razie NIC nie jestem w stanie zrobić bez przyklejonego do
mnie choćby jednego dziecka (w tym toaleta poranna, zakupy odzieży
dla mnie, jakiekolwiek wyjście np. do gina, spowiedź w KK).
Mój mąż, z racji swojego ZA, nie potrafi się zająć całą trójką
jednocześnie - kilka razy próbował i źle się to kończyło.
O sobie teraz mogę powiedzieć, że głównie jestem mamą trójki, mamą
autysty, hobbystycznie - teksciarzem. Tęsknię by dużo więcej czytać,
by choć trochę podróżować, by wykonywać coś prestiżowego;)
Liczę, że jak młodzian mi się zaadoptuje do przedszkola, to znajdę
sobie pracę choćby na kilka godzin w tygodniu, tyle, by nie dopłacać
do opiekunki, choćby wyjść na zero. Ale jeśli nie..., nie wiem,
chyba mnie samej będzie potrzebna pomoc.

[aga_sama]

Ja kilka lat temu pracowałam w agencji reklamowej, odetchnęłam, jak mnie
zwolnili. Potem ponad rok byłam freelancerem. Ciąża i pojawienie się dziecka w
moim przypadku oznaczały absolutny brak mobilności i zleceń, już nie mogłam być
tą, która pracuje nonstop dobę, a potem sprzedaje kampanię klientowi.
Antek też miał duże problemy ze zdrowiem, lekarze, szpitale itp. Jak miał
półtorej roku zaczęłam rozsyłać cv. I nic. Nie chciałam wracać do agencji, w
innych działkach miałam za małe doświadczenie. Do tego mieszkanie na peryferiach
Warszawy, brak auta, mała mobilność, czyli dół koszmar.
Miesiąc przed drugimi urodzinami młodego dostałam propozycję. W 4 dni znalazłam
niańkę i zawinęłam się do pracy.
Przeżyłam w firmie reorganizację, zamknięto projekt, na którym pracowałam,
zmieniłam stanowisko, mam umowę o pracę. Robie fajne rzeczy, ucze się nowych,
mam fajnych współpracowników. Zwariowałabym gdyby nie codzienne oglądanie filmów :)
Umowę o pracę podpisałam, kiedy już była znana diagnoza. Bezpośredni szef patrzy
przez palce na moje wyjścia. Jego przełożeni również wiedzą o problemach.
Teraz, kiedy myślę jak siebie określić, to na plan pierwszy wysuwa się to, że
jestem mamą torpedy, potem żoną niezłego freaka, a na końcu, że robię w tv. Ale
bez tej ostatniej części byłabym sfrustrowaną matką zaburzonego dziecka.

[aga_sama]

A odpowiadając na Twoje pytanie w tytule wątku:
Nie mam poczucia, że omija mnie coś wielkiego, że w związku z zaburzeniami młodego muszę rezygnować ze swojego zycia.
No ale ja mam dziecko, w którego zaburzenia nie wierzy połowa lekarzy... Być może tylko muśnięte ZA
Boli mnie jedno - brak podróży. Mój syn w tym nas uziemia. Nie ma szans na dłuższy wyjazd z nim (marzy nam się dwumiesięczny trip po USA), nie można go zostawić na dłużej z dziadkami.
Wyjazd na wspólne wakacje był jeden, jak młody miał 10. m-cy, więc się nie liczy. Teraz wiem, że nasz model podróżowania, czyli szwendanie się pozornie bez celu z nim nie przejdzie. Z nim to musi być hotel, animatorka albo kupa znajomych z dziećmi w podobnym wieku.

[yula]

A co to moje życie? Nie mam pojęcia. W ciąże zaszłam jeszcze na studiach. Więc
nie pracowałam przed ciążą. Po urodzeniu problemy z dzieckiem o pracy nie ma
mowy. Po dwóch latach urodziło sie kolejne, znowu o pracy można zapomnieć. Po
kolejnych dwóch latach można posłać oboje do przedszkola jest szansa. Początki
całkiem fajne, ja szybko znalazłam pracę. Super, tyle że po pół roku jak szef
miał mi zaproponować prace na etat, przedszkole sprzedało kopa w tyłek i kazało
zabrać młodego z przedszkola, a jak wrócił po mies to tylko do 12-tej. Ja
chorobliwie boje sie ludzi, przełamanie sie do podjęcia tamtej pracy naprawdę
dużo mnie kosztowało. Nie potrafię pracować w domu, potrzebuje kogoś kto mi
powie co mam robić :/ Mam mało doświadczenia i zero wyobraźni. Potrafię tylko
pracować przy komputerze. Praca z ludźmi napawa mnie przerażeniem:/ O pracy na
etat nie ma mowy bo młody wraca o 12-tej ze szkoły, o świetlicy nie ma mowy,
alergik i nie chcą go. Jedyna odskocznia to książki i robótki ręczne, ale
wieczorem rzadko mam ochotę wpatrywać sie we wzory serwetek :/ Poszukuje pracy w
domu lub tłumaczenia z rosyjskiego, ale nic nie mogę znaleźć, może źle szukam,
moja samoocena sięga dna :/

[andevi]

A kiedy niby ma byc to potem? Zapomnialam juz o takim zaimku jak "ja" ( swoja
droga, Mlody tez go nie uzywa, hehe), "moj" "mnie" etc. Moze podobnie do Mlodego
nie umiem sie upomniec o swoja wlasnosc, a moze poprzestawialam priorytety
?Fakt, ze dobrze mi z tym nie jest. Marze o wakacjach, dobrych rekolekcjach,
ktorze doladowalyby mnie na kolejny rok no i o tym, bym mogla zostawic dzieci z
babcia, a samej po prostu sie wyspac czy w koncu zaczac sie leczyc z migreny,
stawow i tysiaca innych dolegliwosci typowych dla staruszek.Kurcze, mloda
jeszcze jestem, i chce zyc! Chce sie tym zyciem moc cieszyc, a nie zaiwaniac po
12 godzin dziennie przy garach, pampkach, sprzataniu i calej tej szarej prozie,
ktora MUSI byc zrobiona.
A zycie daje mi ostro po plecach tak od ok.dwoch lat.Najpierw stracilam dziecko
w 16 tygodniu ciazy.Potem prace, a wraz z nia dobra reputacje wsrod bylych
uczniow. Szef mnie zwolnil po tym, jak lekarz medycyny pracy wyslal mnie na
miesieczne zwolnienie. No i musial dzieciakom i ich rodzicom nagadac glupot,
dlaczego sumienna dotad nauczycielka od miesiaca sie nie pojawia. Ludzie
odwracaja sie ode mnie na ulicy, wiec stad wnioskuje, ze niezle nagadal. Potem
sprawa w sadzie z szefem.Wygralam, a jakze! Sedzia przyznal mi prawie 4 tys.euro
odszkodowania. Badz madry, i wyrwij teraz te kase.Zaden komornik nie chce sie
tego podjac, bo szef tak zamotal, ze nikt sie nie wyzna. Wyrejestrowal firme, a
po trzech ustawowych dniach zarejestrowal na nowo pod nowa nazwa i w nowej lokacji.
Chcialam na jesieni tego roku otworzyc wlasna praktyke, liczac na to, ze moj
4-latek pojdzie do szkoly, a polroczniak zostanie z niania, za ktora zaplaci
panstwo. Coz, Mlody do szkoly nie pojdzie, bo nie wiadomo, co mu jest, ja kasy
na nianie nie dostane, bo nie pracuje, wiec siedze w domu i kontempluje kolejna
porazke.
Szydelko, druty i decoupage tez lubie, niestety, nie mam czasu nawet na to, by
SAMEJ wyjsc do toalety, zawsze mam asyste... Nianie oplacam, bo musze wozic
starszaka na zajecia do grupy obserwacyjnej.Na nianie zarabiam sobotnim
wieczorem, kosztem snu. Dzieciaki i tak spia, a mezus nie musi sie zrywac
nastepnego dnia o 4.00, to i przy dzieciakach posiedzi. Wyrywam jak ten zlodziej
piec minut dla siebie, reanimuje sie dorywczo, no i jakos leci.Ale jak dlugo tak
jeszcze pociagne, by sie nie rozsypac?

[jan.kran]

Jestem w kropce. Dziś Junior zaczął szkołę. Ostatni rok przed zdobyciem matury
którą ma na wyciągnięcie ręki.
Ma dwie godziny religii , trzy norweskiego tygodniowo i matematykę.
Plus niemiecki eksternistycznie ale to Jego język pierwszy więc zero problemu.
Trzeba go dopilnować, jesteśmy po znakomitej rozmowie z pedagogiem szkolnym ale
Junior ma cztery razy w tygodniu lekcje o 8.30 co przy Jego zaburzeniach snu
jest wyzwaniem.

Poza tym szkołę ma pod nosem wiec mając lekcje luźno rozrzucone przychodzi do
domu na moment i trzeba Go przypilnować żeby sie w szkole pojawił.
Ja optymistycznie wzięłam urlop we wrześniu , od szóstego.
Myślałam że pojadę do PL , nie byłam 2,5 roku a moja Mama ma 81 lat i nie
powinnam odkładać wyjazdu choć Mmusia w bdb formie.
Miotam się między Juniorem a Mamusią. Jak Go zostawię samego to nie będę miała
sekundy spokojnej a z kolei ciagle myślę o Mamie.
Moja Rodzina w PL nie końca rozumie mój problem...
Mogłabym ewentualnie poprosić Młodą żeby kilka dni przedłużyła
pobyt , jest teraz w Oslo.
Ale nie mam siły lecieć na kilka dni do Wrocławia zwłaszcza że nie ma
bezpośrednich lotów...
i tak mi sie wgłowie miesza...
K.

[klafuti]

pozwole sobie na podpowiedzi może coś natchne :)
> Myślałam że pojadę do PL , nie byłam 2,5 roku a moja Mama ma 81
lat i nie
> powinnam odkładać wyjazdu choć Mmusia w bdb formie- nie odkładaj,
zawsze będą powody dla których lepiej zostać i przypilnowac , jeśli
to krótki wyjazd to może te obawy da się jakoś racjonalnie
zminimalizować
> Miotam się między Juniorem a Mamusią. Jak Go zostawię samego to
nie będę miała
> sekundy spokojnej a z kolei ciagle myślę o Mamie
> Mogłabym ewentualnie poprosić Młodą żeby kilka dni przedłużyła
> pobyt , jest teraz w Oslo.
To prosić od razu i mieć troche wiecej swobody i spokoju w podjęciu
decyzji o wyjeździe!
> Ale nie mam siły lecieć na kilka dni do Wrocławia zwłaszcza że nie
ma
> bezpośrednich lotów...oj tam dopiero powyżej 3 przesiadek jest
adrenalina i zmęczenie, jak mniej to lecieć:)
> i tak mi sie wgłowie miesza...
> K.
no wiem wiem, to jest dylemat z serii moralnych, bo co człowiek nie
zrobi to i tak nie będzie tą decyzją w pełni usattysfakcjonowany,
ale życze powodzenia :)

[jan.kran]

Dziękuję:)
Mam od jutra dwa dnie wolne plus parę przemyśleń ...
Muszę sobie poukładać.
Główny problem polega na tym że nie chcę po raz piewrwszy w życiu zostawić 21 /
letniego Obcego samego , głównie chodzi o szkołę.
Chyba wezmę Go ze soba , nawet za cenę zwolnienia ze szkoły na dwa , max trzy
dni , choc Młoda na mnie warczy że przesadzam ...

[tijgertje]

I slusznie warczy;)

Wiesz co, chlopak ma 21 lat! Ja rozumiem, ze jest zaburzony, ze nie
potrafi planowac, zle spi itp. Z drugiej jednak strony czy twoim
celem nie jest wychodwanie go tak, zeby stal sie samodzielny? Jesli
ma swiadomosc, ze ty zawsze wszystkiego dopilnujesz, to po co ma sie
starac i probowac? Moj ma 6,5 roku, pol roku temu po raz pierwszy
pojechalam sama do Polski i to nawet nie do rodziny. Z rodzina sie
nie dogaduje, a wiem, ze MUSZA wiedziec, gdzie i z kim jestem, spac
nie moga, jak nie wroce o "przyzwoitej" porze itp. Pojechalam przede
wszystkim do 78-letniej babci, mialam niejasne przeczucie, ze wiecej
jej nie zobacze (na szczescie falszywe), ale tez zobaczyc sie z
przyjaciolmi, ktorych w zasadzie od slubu nie widzialam, bo zawsze
albo mlody musial jesc, spac itp czy byl uczulony na psa albo dym
papierosowy, albo maz sie totalnie nudzil, nie mogac sie z ludzmi
(ani z moja rodzina) dogadac. Mialam wyrzuty sumienia, ale chlop
kupil mi bilet, wynajal samochod, zarezerwowal hotel i kazal jechac.
I wiesz co? Przezyli:) Najciezej to chyba ja mialam, choc wyjazd
mialam wyjatkowo udany.
Daj mlodemu szanse. Zapelnij mu lodowke latwymi do podgrzania
potrawami, zostaw 2 budziki, w telefonie zaprogramuj mu wszystkie
zajecia i zrob przejrzysty grafik na caly tydzien. W szkole zglos
sytuacje, niech maja na niego oko. Przede wszystkim jednak pogadaj z
mlodym, powiedz mu co i jak i dlaczego chcesz jechac. Jesli
zadeklaruje, ze przezyje bez ciebie ten tydzien, to nawet sie nie
ogladaj! wiesz, to jest tak, ze dzieciaki staja sie tak samodzielne,
na ile im pozwalamy:) U dziecka z zaburzeniami jest to trudniejsze.
Moi rodzice nigdy we mnie nie wierzyli, wszystko za mnie zalatwiali,
bo ja "ciapa" przeciez bylam, o kazdy drobiazg musialam prosic o
pozwolenie, no wstyd normalnie:/ To nie to, ze bym nie dala rady
sama, ale rodzice czy rodzenstwo mogli to zrobic szybciej, wiec mi
odbierano wszelkie szanse. Dopiero konczac studia i sluszac gore
komplementow, gdy okazalo sie, ze dokonalam rzeczy, ktorych nikt za
mozliwe nie uwazal, zaczelam wierzyc w siebie. Wyjechalam po 6
tygodniach kursu angielskiego do obcego kraju, obchych ludzi. I
wiesz co? Dalam rade i dopiero wtedy odkrylam na ile tak naprawde
mnie stac. Choc mama jeszcze nie tak dawno potrafila (nie widzac
mnie pol roku) zadzwonic z wymowkami, ze to i to robie zle, ze ma
byc tak i siak. Jeszcze tych ukrytych kamer nie znalazlam... Daj
synowi (i sobie) szanse. Co innego, jak sie ma swiadomosc, ze ktos
czuwa, zeby wszystko bylo jak nalezy, co innegojak nie ma wyjscia i
trzeba sobie dac rade, czlowiek potrafi bardzo wiele, jesli tylko
chce i nie ma innego wyjscia;)

[jan.kran]

Napiszę więcej potem:)
On ma się za rok , najpóźniej dwa wyprowadzić.
Teraz chodzi wyłącznie o szkołę, dłuższa historia.

Poza tym jednak jak już pojadę ne te parę dni to chcę choć toche odpocząc a
zostawiając Go w domu samego nie będę spokojna.
Na pewno w przyszłym roku pojadę sama na urlop , to będzie wstep do jego
samodzielności...
Jeszcze się nie zdecydowałam.
Jak szkoła zaskoczy to może jednak pojadę sama w październiku...
Junior jest na codzień kompletnie samodzielny jak chodzi o gotowanie ,
sprzątanie , zakupy , prasowanie , umie wszysstko.
Ale ma maturę na wyciągnięcie ręki a już tyle się naszarpaliśmy że chcę żeby
miał dobry start , zwłaszcza że zima to u nas porażka i póki jest w dobrej
formie chcę żeby zrobił max...
K.
K.

[tijgertje]

Naprawde wierzysz w to, co piszesz? ;) Teraz wymowka jest szkola, za
rok sie okaze, ze samodzielnie nie moze studiowac itd. Z glodu nie
umrze, a jakby mial jechac z toba, to do szkoly i tak nie pojdzie.
Zostaw mu instrukcje i daj szanse! Niech to bedzie taki chrzest
bojowy. Jak teraz sobie da rade (a na pewno tak bedzie!), to on
nabierze pwenosci siebie, a i ty uwierzysz, ze rowniez za rok czy 5
jakos sobie da rade o wlasnych silach. Co sie zmieni za rok? Co
takiego sie stanie, ze za rok byloby ok, a teraz nie? Pogadaj w
szkole, na pewno zrozumieja, zwlaszcza, ze Szwedzi to rodzinny
narod i nie wierze, ze kilka dni w szkole jakby zawalil, to przez to
matury mialby nie zdac. Nie szukasz czasem wymowki? ;)

Jedno pytanie (o ta zime). Czy masz wrazenie, ze on zapada w zimowy
sen? reaguje na pogode? To byl dlugo moj problem, zwlaszcza po
przyjezdzie do Holandii. Rozpacz w kratke. Dopoki lekarz nie
zaproponowal mi terapii swiatlem. Kupila lampe imitujaca swiatlo
sloneczne. (Philips Day Light Power). Troche kosztowala, ale dziala
rewelacyjnie. pomaga mi nie tylko przetrwac zime, ale na biezaco
ladowac baterie, dobudzic sie rano i miec sporo energii, latwiej mi
tez wyregulowac rytm dobowy, jak uzywam o stalych porach, to tez
lepij spie. niektorzy maja problem tez z temperaturami i wowczas np
fajnie jest sobie w zimie zaplanowac regularne wizyty w saunie czy
solarium. Niewiarygodne, ale faktycznie dziala:) Moze i Liliowy
sprobuje? Tobie tez nie zaszkodzi:)

[jan.kran]

Nie Szwedzi tylko Norwegowie...

Tak to jest częściowo wymówka.
Mam we wrześniu ostatnie dwa tygodnie urlopu i chyba gwizdnę na wszystko i sobie
odpocznę i zostanę w Oslo a nie pojadę do Wrocławia.
Dla mnei wyjazd do Oj to nie będzie odpoczynek ... na pewno częściowo tak ale
jednak żadne spokojne wakacje...

Dziś rozmawiałam z szefowa i mogę dostać prawdopodobnie bez problemu urlop
bezpłatny.
I wtedy pojadę na spokojnie w październiku.

Chyba jednak Go zostawię samego tylko trochę czasu potrzebuje logistyka.

Coraz bardziej dojrzewa we mnie ten październikowy wyjazd:)

Mogę polecieć do Katowic , Berlina lub Warszawy.
Z Warszawy pociągiem a z pozostałych Brat mnie odbierze.
Pomyślę....
K.

[tijgertje]

A przepraszam, nie wiem, co mi sie ze Szwecja skojarzylo??? Chyba
przez to, ze od lat marze o wakacjach w Norwegii i jakas taka
nieosiagalna mi sie wydaje;)

Jak chcesz odpaczac, to faktycznie lepiej czasem w domu zostac;) Ale
jak w pazdzierniku mozesz jechac, to jedz na tydzien, zobacz sie z
ludzmi i nie ogladaj za siebie. Z Katowic do Wrocka chyba
najwygodniej, choc lotnisko kiepsko zorganizowane, ale tam to sie
nawet nie ma gdzie zgubic;) Jakbys sie zdecydowala na Amsterdam
naprzyklad, to 14 pazdziernika jade przez Wroclaw, moge ci
podrzucic;) Na razie bezskutecznie szukm jakiegos kompana,
przyjaciolka wychodzi za maz, mam jej grac na slubie i w zyciu by mi
nie wybaczyla, gdybym nie przyjechala. Maz z mlodym o wolnym moga
pomarzyc, wiec w czwartek biore wiolonczele i samochod meza i
zasuwam 1500km na Podkarpacie;) Slub bedzie wczesnie, a imprezowac
do rana nie zamierzam, wiec juz w niedziele mam zamiar wracac. Rozne
cyrki wyprawialam, ale teraz to chyba calkiem na glowe upadlam. O
dziwo maz mnie wspiera, zna moje mozliwosci i nie boi sie mnie samej
puscic w taka podroz. W dodatku firmowym samochodem, hehe...

Mam nadzieje, ze do pazdziernika sie nie rozmysliszl;)

[jan.kran]

Nie , nie rozmyślę się ...
Tan Amsterdam kusi ... może następnym razem.
Zajrzyj na pocztę gazetową:)

[roseanne]

Ula, nie na dzis czy jutro, ale mysle ze jak najbardziej powinnas dac Mlodemu
szanse byc samemu kilka dni, pod opieka telefoniczna dobych znajomych
Moj zostaje od kilku lat, po uprzednim "treningu, gdy byl odwiedzany co wieczor,
potem co drugi dzien
z mozliwoscia zadzwonienia w kazdje chwili
przerobilismy to rowniez w czasie roku szkolnego, nie zawalil ani razu

[jan.kran]

Ja wiem że macie rację i Młoda też i ogólnie sie zgadzam ale jestem tak zmęczona
że na myśl o wyjeździe we wrześniu i to na początku mi ręce opadaja...
Mam teoretycznie pięć tygodni urlopu , trzy zużyłam < po tygodniu > w styczniu
, lutym i kwietniu.
Młoda byla u mnie wiosną siedem tygodni , teraz 5- 6 , jest fajnie , ale bywa
stresująco.

Czerwiec pracowałam sporo za to w lipcu miałam pięć dni wolnych , J. był u ojca.
Pracowałam parę nocy , 10 godzin , po takim dyżurze nawet jak jest spokojnie <
a nie zawsze jest > mam następny dzień z głowy...
Oprócz swoich stałych 50 % pracuje extra i nie znam dnia ani godziny:PPP

W pracy stres , mniejszy lub większy , w domu Junior , Młoda też mnei ptrzebuje.
Na exa nie ma co liczyć , pomocy nie oczekuję , jeno żeby mi nie przeszkadzał a
ostatnio właśnie to robi:(

Ostatni rok z Obcym był ciężki , zdał wszystko i więcej świetnie ale z mojej
strony to był ciągły stres i uwaga.
Muszę po prostu odetchnąć a wiem że w PL będzie super ale oczekuje mnie tłum
znajomych , przyjaciół , moja energiczna Rodzina spragniona kontaktu i moje
ukochane Miasto:)
Chyba wezmę jednak w październiku urlop bezpłatny a we wrześniu ogarnę siebie ,
mieszkanie , bałagan w głowie i papierach:)))
K.

[roseanne]

i tak trzymaj :)

ja dzis zaczelam nastepny semestr, mam juz rozpiske kiedy nauka a kiedy
praktyki, w sumie 7 miesiecy po szpitalach, w tym wieczorowki, nocek w czasie
tutejszej szkolki nie daja, w Pl i owszem

nie wiem, jak sobie poradzimy, jak bede wracac o 23, 24 do domu po praktyce, z
kompletnym brakiem mozliwosci wymiany nawet po zdaniu z mlodymi, z tatusiem nie
kazdy temat chca poruszyc....

[miacasa]

> nie wiem, jak sobie poradzimy, jak bede wracac o 23, 24 do domu po praktyce, z
> kompletnym brakiem mozliwosci wymiany nawet po zdaniu z mlodymi

trzymam kciuki, od października będę w podobnej sytuacji, zaczynam dzienne
położnictwo na "stare lata", mąż zostaje z dziećmi w domu

[asia_i_p]

jestem pielęgniarką, jestem
> terapeuta, menagerem itp. tak się określamy w zwykłych rozmowach po
> pierwsze wymieniamy naszą rolę zawodową.
Pierwsza myśl, kiedy to przeczytałam - przecież ty dokładnie zawodowo tym jesteś
- pielęgniarką, terapeutą, managerem i nauczycielką - nie jestem pewna, czy w
takiej kolejności, pewnie managerem i specem od logistyki jednak w pierwszej
kolejności.

a ja? jestem
> człowiekiem,kobietą staram się nie zwariować i nie myśleć o sobie
> źle.
Czyli tak naprawdę to życie tych, którzy określają siebie pracą jest zubożone,
nie twoje. Twoje byłoby zubożone, gdybyś mówiła - jestem matką dziecka
wymagającego specjalnej opieki - ale ty się do tego nie ograniczasz. Mówisz
"jestem człowiekiem", bo wśród kilku czy kilkunastu ról, które pełnisz, nie masz
roli, która by cię całkowicie opisywała - czyż nie taki jest cel naszego
rozwoju? Twoja tożsamość nie jest taka prosta do określenia jak tych, którzy
pracują, ale z tego co piszesz wynika, że jest głębsza i prawdziwsza.

Nie neguję niczego z tego, co piszesz - wiem, że od gadania nie zniknie twoje
przemęczenie, twój niepokój o dziecko, twoja tęsknota za pracą. Nie znikną posty
na e-mamie, że nie ma usprawiedliwienia dla niepracującej kobiety. Nie zniknie
tajona agresja, z jaką ci będą okazywały wyższość te kobiety, które swoją
tożsamość znajdują w zdaniu "Jestem asystentką prezesa" albo "Jestem
specjalistką od kontaktów międzyludzkich". Ale ty masz na to swoją tajną broń -
świadomość, że w całościowym rozwoju zaszłaś dalej niż one, do punktu, w którym
pierwsza odpowiedź, jaka ci się nasuwa na pytanie "Kim jesteś?", to "Jestem
człowiekiem". Teraz one mijają cię w eleganckich garsonkach, zadowolone z
siebie, biegnąc do pracy, gdzie zbierają ludzkie uznanie i co miesiąc czekają,
aż na konto spłynie ładna sumka. Ale za kilka lat wiele z nich do tego zdania
"jestem człowiekiem" będzie w bólach dochodzić, po miesiącach kosztownej i
psychicznie obciążającej terapii.
Jak dla mnie, jesteś u celu tego, co o sobie jako o całości można powiedzieć - i
teraz, jeśli zechcesz, możesz szukać pracy. Ale ona, jeśli ją znajdziesz, nie
określi twojej tożsamości, nie cofniesz się już do etapu, kiedy pozwolisz się
opisać zdaniu "Jestem pracowniczką banku".

[sabina211]

Brawo za ten post! Myślę bardzo podobnie.

[polaa27]

Mój aktualny zawód to bycie MATKĄ. Skrajnego wcześniaka, z masa problemów
zdrowotnych, po walce o życie, w trakcie walki o zdrowie. Po wielu
hospitalizacjach, kilku operacjach, ciągle nowych badaniach i coraz to nowszych
diagnozach.

Moje dziecko ma 2 lata, a ja nie mogę przypomnieć sobie ani jednego tygodnia, w
którym nie mielibyśmy rehabilitacji, wizyty u jakiegoś lekarza, badań, etc.
Jestem chodzącą encyklopedią medyczną, myślę, że medycynę ze specjalnością
neonatologiczną skończyłabym w trybie eksternistycznym;)

Miałam pracować do końca ciąży, miałam szybko wrócić do pracy, miałam zawsze
określać się przez pryzmat swojego zawodu, ścieżki kariery. A dziś...

...jestem na tzw. urlopie wychowawczym, chociaż ten "urlop" to moja najcięższa,
najbardziej obciążająca psychicznie oraz fizycznie i najbardziej odpowiedzialna
praca. Nierozumiana i niedoceniana przez większość - bezdzietnych lub rodziców
zdrowych, bezproblemowych dzieci. Ale właśnie PRACA.

I powiem Wam, ze mimo ogromu zmęczenia, wyrzeczeń, ciągle nowych problemów,
jestem w tej pracy zajebista;)

[ania-pat1]

Ja pracuję. Na cały etat - 6h w pracy, reszta w domu. Do tego 3-4x w tygodniu
terapia (si, ręka, zajęcia grupowe, konie, taniec, a weekend pływamy). I
oczywiście pomysły własne. O tyle fajnie, że ja mam ADHD z które polubiłam a
córa już jest na tyle duża (4 lata), że basen, czy konie z nią to dla mnie
relaks (pływa jak mała rybka w rękawkach, konno jeżdżę, kiedy ona ma zajęcia, a
potem biorę ją do siebie na siodło i jazda na spacer). Jeździ z nami na nartach
(ciągle mówi boję się i nie chcę, ale to u niej standard oraz zamartwia się że
upadnie, potłucze się i spadnie.....Ale dumna z niej jestem szalenie). Czas dla
siebie definiuję tak: ona ma si a ja w szatni z Twoim Stylem lub książką itd.
Nie gotuję i nie dbam o mieszkanie (wstyd) dziecko uważa, że jedzenie pochodzi z
restauracji (mam na myśli obiady). Czasem robię obiad w weekend (typu
spagetti...). Zakupy robi mąż wg. listy po 22 w całodobowym Tesco raz w
tygodniu, ja kupuję chleb i warzywa/owoce (targ). Ale mieszkam w centrum
Krakowa, więc mam wszędzie blisko i łatwo coś załatwić. To jest moje życie,
obawiam się bowiem, że "potem" jest zbyt nieprzewidywalne. Staram się rozciągać
teraz. Koszt: prawie brak życia towarzyskiego (mało kto chce się spotykać przed
7 rano lub po 22 w dni powszednie....). Więc gasną przyjaźnie. Tego mi brak.
Brak mi zrozumienia (ktoś tu o tym pisał) zwłaszcza u rodziców dzieci "w normie"
- irytujące są propozycje to my pogadamy, a ona się pobawi. Nie pobawi się
tylko: pójdzie gdzieś, zawiśnie na mnie, zawiesi się, zrobi pomału metodyczny
bałagan....bo czas musi być wypełniony by płynął. Więc ja na rolkach, ona na
rowerze (4 kółka) - jestem gorsza na rolkach niż ona na rowerze więc jest
zabawa, na plaży .....łamigłówki, rebusy, zagadki smoka obiboka, czytanie na
głos....Baby ok. 5min. Ale jest plaża i jest morze (w morzu pływamy obie). Młoda
lubi zwiedzac więc zamki, stare miasta (Turcja, Grecja) to dla niej raj -
pamięta Grecję z czasu gdy miała 20 mies - wolała ruiny niż mini klub dla
maluchów....(co zostało do tej pory). Więc zwiedzamy - wzbogaciła nas ; dawniej
nasze lato to była sama plaża. Mam świadomość, że ona świetnie funkcjonuje (jak
na siebie) ale musi być w sytuacji 1:1 to powoduje, że wyjazd ze znajomymi nie
jest realny jako przyjemność. Cóż. Pcham ją do dzieci - gdy przychdzi i mówi ale
one nie chcą się bawić ZE MNĄ, to myśl o moim życiu nie istnieje. Ja już wiele
fajnych rzeczy zrobiłam i raczej to inni zabiegali by ze mną być (teraz zgasłam
jako atrakcja). Dlatego to moje życie a ona jest teraz jego bazą. Miałam 30 lat
tylko dla siebie, skończyłam studia, zrobiłam doktorat, pracowałam w kilku
miejscach, pokazałam co potrafię. Domu nie wybuduję, SUV-a nie będę miała,
ciucha z metką też nie. Bo pieniądze inwestuję w jej życie i energię też. W
pracy już nie jestem już pierwszoligowa. I dobrze.Wystarczy jak wykazuje się mąż.

[iska2009]

Fajny watek, dal mi duzo do myslenia...
Przed urodzeniem synka moje zycie to byla PRACA. Kilkanascie lat z
czego wiekszosc w korporacji. Praca niewatpliwie byla na pierwszym
miejscu, czeste siedzenie w tzw. nadgodzinach, sporo wyjazdow, bylo
fajnie, kolorowo, duzo sie dzialo, mialam znajomych na calym
swiecie, w pewnym momencie zlapalam sie tez na tym, ze moje zycie
towarzyskie kreci sie glownie wokol znajomych z pracy, wczesniejsze
znajomosci i przyjaznie sie "poluzowaly", ze znajomymi z pracy
mialam wiecej wspolnych tematow, co zreszta bylo naturalne, bo
spedzalismy ze soba mnostwo czasu. Po kilku latach przyszedl kryzys,
uswiadomilam sobie, ze nie jest zycie w pelni, ze zbyt wiele czasu i
energii zabiera mi moja firma, ze ciagle sie gdzies spiesze, ciagle
z czyms nie zdazam, cos zawalam, chcialam miec normalne zycie, czas,
zeby pozajmowac sie niczym, pojsc tak po prostu na spacer, nie zyc
ciagle z zegarkiem w reku. Kiedys jak siedzialam w robocie poznym
wieczorem zgadnela mnie na firmowym gadugadu zgraniczna kolezanka po
fachu, ona tez siedziala w robocie i zaczelysmy snuc takie
egzystencjalne przemyslenia. Wrocilam do domu po polnocy. Dobilo
mnie to, stwierdzialm, ze to juz naprawde jest matrix, a nie
prawdziwe zycie. Kilka tygodni pozniej zorientowalam sie ze jestem w
ciazy. Bylam nieprzytomna ze szczescia, wyluzowalam, nie obylo sie
bez paru zgrzytow, ale okazalo sie, ze mozna wychodzic z pracy w
godzinach do tego przeznaczonych i firma ma sie dobrze.
Jak urodzilam synka dopadla mnie depresja, nie taka kliniczna i moze
nie jakas nawet strasznie silna, ale przygnebienie i dziwne uczucie,
ze cos zlego sie zdarzy mnie nie opuszczalo przez dluzszy czas.
Synek nie bardzo pozwalam mi sie wysypiac, a to nie ulatwialo
sprawy. Do pracy wrocilam po prawie dwoch latach, nie chcialam, ale
tak wyszlo, koledzy czekali na mnie i znow poczucie obowiazku
zwyciezylo. Natomiast psychicznie bardzo zle sie z tym czulam. Mlody
byl bardzo trudnym dzieckiem od urodzenia, ale dopiero w okolicy 4
urodzin zostalam naprowadzona na trop autymu i CZR. Podejrzenia sie
potwierdzily i w zasadzie dla mnie oczywiste bylo, ze musze sobie
zrobic przerwe i przez ten czas maksymalnie skupic sie na jego
problemach. Po prawie roku moge powiedziec, ze byla to trafiona
decyzja, przede wszystkim poznalam go i znacznie lepiej rozumiem,
lepiej sie dogadujemy no i moge w miare na biezaco monitorowac
terapie. Conieco robimy tez w domu, ale bez przesady. Mam lepsze
rozeznanie w terapiach, leczeniu itd, mam czas zeby sobie poczytac.
Nie mam takiej paniki, jak w ubieglym roku.
I mysle, ze to jest moje zycie, wlasnie tu i teraz, cholernie trudne
i wyboiste, ale takie jest i czuje ze mam misje do spelnienia -
musze pomoc mojemu mlodemu jak najlepiej przystosowac sie do zycia.
Mam wrazenie, ze te najblizsze lata, to w ogole sa najwazniejsze
lata w moim zyciu, bo cokolwiek zrobie teraz zaprocentuje w
przyszlosci mojego dziecka, wiec on jest teraz bezdyskusyjnym
priorytetem.
Oczywiscie brakuje mi troche, ze wskazaniem na troche tego dawnego
zycia, spotkan towarzyskich, wyjazdow, a przede wszystkim luzu
psychicznego. Miewam tez doly i chwile zwatpienia, ale to mija.
Kazdy sukces mlodego daje mi wiecej pozytywnego powera niz wyjscie
ze znajomymi, czy jakie inny raucik. Po prostu wiem, ze moje dziecko
potrzebuje wiecej uwagi, skupienia i wysilku, aby zrobic kolejny
kroczek do przodu, a ja mu musze w tym pomoc, bo jestem jego matka.
I tyle. A co bedzie potem? Nie zastanawiam sie.

[jan.kran]

Podoba mi się to co napisałaś Iska i dużo siły i radości z synka życzę:)

[iska2009]

Bardzo Ci dziekuje za zyczenia :) Musze przyznac, ze Twoje posty i
postawa do zycia jaka z nich sie przebija napawaja mnie optymizmem i
nadzieja na przyszlosc, a takze daja cenne wskazowki postepowania.
To czego jeszcze musze sie nauczyc, to odpornosci na rozne odpaly
mojego mlodego i tolerancji, tolerancji i jeszcze raz tolerancji
oraz cierpliowsci,.... I tak jest duzo lepiej niz bylo, ale jeszcze
daleka droga przede mna :).