Do kogo?

[arodnap]

Mam 15 letniego syna- diagnoza: zespół Aspergera, proszę o namiary
na psychiatrę, albo psychologa , który pomoże a nie zaszkodzi
najlepiej z rejonu Kielc, może być też Kraków- psycholog z poradnii
międzyszkolnej stwierdziła, że albo ja albo syn trafimy do szpitala
dla psychicznie chorych i mamy radzić sobie sami.

[brolek]

Kielce:
- lekarz psychiatra Agata Horecka-Lewitowicz, ul. Paderewskiego 48,
tel. [phone],
- lekarz psychiatra Aleksandra Olawska-Szymańska, pracuje na
oddziale psychiatrii dziecięcej w Wojewódzkim Specjalistycznym
Zespole Opieki Neuropsychiatrycznej w Kielcach (Grunwaldzka 47) i w
poradni dla osób z autyzmem KTA, ul Mieszka I 79,
Obie panie zajmują się autyzmem i pewnie zaburzeniami ze spektrum
też, nie wiem tylko czy zajmują się też młodzieżą.
W Poradni Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i Młodzieży przy WSZON-ie
pracuje świetny psycholog - pani Anna Majcher - też nie wiem na ile
zajmuje się młodzieżą.
Stanowczo nie polecam psychologa z poradni na Niskiej, p. Mazur,
chociaż może ją krzywdzę, ale mojemu dziecku nie pomogła...
Nie mam też najlepszego zdania o Kieleckiej Poradni Psychologiczno -
Pedagogicznej. Jeśli w Kielcach ktoś Ci pomoże, to któraś z tych
osób. Jeśli nie, to chyba musisz szukać w Warszawie lub w Krakowie.
A gdzie diagnozowałaś syna, może tam?

[arodnap]

Dziękuję za odpowiedź- już zaczynałam wątpić w to, że ktoś napisze.
Pierwszy raz diagnozowałam w miejscowości Kup koło Opola
(prywatnie), a później w Krakowie (w ramach funduszu). W Krakowie
mielismy wyznaczoną wizytę za 3 miesiące ale traf chciał, że dziecko
zachorowało- prosiliśmy o zmaianę terminu- nie doczekaliśmy sie. A
co do Kup tam zaproponowali nam terapię - pełen zakres , ale
niestety odległość jest za duża, po tylu godzinach jazdy syn nie
nadawałby się do niczego. Inna sprawa to to, że on nie chciałby
uczestniczyć - tak mówi , w zajęciach grupowych. Kiedyś przez 3 lata
jeździliśmy do psychologa na rozmowy- takie coś mu odpowiadało,
jeździł chętnie.Jutro zadzwonię pod podane numery, może wreszczie
coś zaczniemy robić. Dzięki bardzo jeszcze raz i pozdrawiam.

[malgosia403]

Rany Boskie,a cóż to za człowiek ta kobieta.Kochana,toż to ja również powinnam
trafic do takiego szpitala.Łukasz ma prawie 18 lat i uwierz mi ,jest to
najgorszy okres w życiu naszych dzieci-po prostu dojrzewanie+świadomośc tej ich
inności-to inteligentne dzieciaki.
Musisz byc tak wyrozumiała i cierpliwa,ze nieraz zatracisz swoje zycie...Ja z
moim synem egzystujemy jako jedna osoba-po prostu żyje jego życiem.Może to
przejdzie,ta agresja,zmiany nastrojów-przecież jak był młodszy był wspaniałym
MALUTKIM ASPERGERKIEM.

[arodnap]

Nie pocieszyłaś mnie, myślałam, że najgorszy jest teraz. Szkoła -
ostatnia klasa gimnazjum i wybór co dalej. Zobaczymy czy zda bo
obraził sie na nauczycieli, bo zapowiadają spraqwdziany a potem ich
nie robia, albo na odwrót... Ja też żyję jego życiem- ale wariuję-
boje się o jego przyszłość- ludzie są tacy jacy są - większość nie
toleruje inności i pomimo, że każdy jest w środku egoistą to nie
cierpi tych którzy są egoistami na zewnątrz.

[malgosia403]

Słuchaj,nie wolno popadac w dołek.Ty myslisz,że ja nie myślę o przyszłości
Łukasza? Przecież to super inteligentny chłopak.Z jego zainteresowaniami
znalazłby sobie na pewno jakieś zajęcie-jego obsesją jest
meteorologia,astronomia i uwielbia robic zdjęcia,ale to jest samo piękno,nie
tylko zwykłe zdjecia....świat widziany oczami ASPI...No cóż z tego,on tak bardzo
boi się ludzi,że nikomu tego nie pokazuje,tylko ja dostępuję tego zaszczytu
oglądania :-)))....Wiesz,ja już teraz nawet nie myślę co dalej,po prostu w
naszym wypadku nie ma co rozważac,bo nic z tego nie wychodzi-żyję z dnia na
dzien..codziennie rano patrzę w jakim jest humorze i czy pójdzie do
szkoły....Jego uśmiech jest moim uśmiechem,jego radośc z dnia udziela się i
mnie...takie to jest nasze życie-ale mimo wszystko jestem szczęśliwa-PO PROSTU
POGODZIŁAM SIĘ ZE WSZYSTKIM,radzę Ci zrobic to samo.Odrzuc ambicję na bok-liczy
się dziecko....

[arodnap]

Odrzuc ambicję na bok-liczy
> się dziecko.... powinnam powtarzać to sobie każdego dnia, masz na
pewno rację - może nie dokońca pogodziłam się, że to jest to zespół
ąspergera. Ja też każdego dnia patrzę w jakim humorze jest Jakub,
ale ze strachem bo najczęściej jest wściekły... nie pamiętam kiedy
ostatnio się z nim śmiałam, teraz im jest starszy tym nasz kontakt
gorszy, kiedyś uczestniczyłam w jego zajęciach ... teraz już nie ,
on nie chce. Ma swój świat, do którego coraz trudniej jest mi wejść-
a może jutro drzwi się zamkną... Dlatego szukam pomocy, może ktoś
wie jak zdobyć , albo dorobić 'klucz'. Pozdrawiam i dziękuję.

[nulka71]

Arodnap, mój syn też ma 15 lat i też jest w ostatniej klasie gimnazjum. Pisałam Ci o nim w mailu :) okres w którym się izolował chyba mamy za sobą i dużo pomogła nam szkoła. Oczywiście też było obrżanie się na nauczycieli, kiepskie dni w szkole. Doskonałym rozwiązaniem okazało się zaświadczenie o niepełnosprawniści i indywidualny tok nauczania połączony z kilkoma lekcjami w tygodniu z klasą. Po za tym w tym roku po raz pierwszy pojechał na kolonie, aby poczuł się odpowiedzialny pojechała z nim młodsza o 6 lat siostra. Te kolonie to był strzał w 10 :) KOlonie fakultatywne, Mała była na plastycznych a Młody na komputerowych. Nie powiem dość droga impreza to była, ale opłaciło się. Poznał nowych ludzi o podobnych zainteresowaniach, okazało się, że nie on jeden jest inny. Firma która organizuje te kolonie zatrudnia bardzo dobrą, doświadczoną kadrę. Dzięki jednemu z wychowawców, nauczycielowi z liceum dostał zaproszenie do programów UE. Najpierw było zaproszenie do Gdańska na tygodniowe warsztaty, tam poznał jeszcze innych kolegów i koleżanki, pierwotnie miał sam nocować w pokoju, bo lubi być sam, po 2 dniach okazało się, że poprosił o łóżko polowe i wprowadził się do pokoju innych chłopców ( wow ) Dwa dni temu pojechał z tą grupą na Krym, kurczaczki, nawet nie pomachał mi na dowidzenia. Ale się śmiał, naprawdę, i sam inicjował rozmowę, pozwalał poklepywać się po plecach, miałam ochotę płakać z radości.
Chodzimy do psychiatry, ale raczej kontrolnie i po recepty na LUCETAM.
Dużo pomaga mi szkoła, która nie tłumi jego zainteresowań, tylko pomaga je rozwijać, jedna z dyrektorek sama wyszukuje różnego rodzaju kursy informatyczne, ciekawe spotkania i bez problemów zwalnia go z lekcji, obecnie zaproponowała, aby prowadził korepetycje z informatyki, a szkoła udostępni pracownię komputerową.
Ogólnie wreszcie, chyba udało mi się otworzyć okno na świat dla mojego syna :)

[arodnap]

My też mamy zaświadczenie o niepełnosprawności , szkoła oczywiście
też wie, ale nikt nie patrzy na zalecenia, które tam są napisane. W
pierwszej klasie byłam stałym bywalcem, rozmawiałam z nauczycielami -
ale to jak 'grochem o ścianę' nie pomogło, a wg Jakuba zaszkodziło-
zabronił mi kontaktów z gronem 'pseudo pedagogów'. Na obozie
integracyjnym był-porażka- on jest jak kot: własne ścieżki,
niezależność itd. Napisz mi proszę cos o tym LUCYTALU. W czwartek
dzwoniłam do psychiatry, którego namiary dostałam w e-mailu, ale
skierowała mnie do terapeuty- bo ona prowadzi leczenie
farmakologiczne a takie nie jest konieczne.Twoja opwieść brzmi jak
bajka- daje mi nadzieję, że może coś uda nam się zrobić. Nie wiem
tylko od czego zacząć. Pozdrawiam.

[arodnap]

Przepraszam że nie odpisałam na e-maila, ale sprawdzam pocztę
każdego dnia i przed chwilą też sprawdzałam i nie mam listu od
Ciebie.

[nulka71]

Mój numer GG 2493512, zazwyczaj jestem na niewidocznym :) Może źle wysłałam list, ja czasami tak mam.