Asperger a poród

[alicja513]

U mojego dziecka (8 lat) jest podejrzenie aspergera. Ostatecznie o wizycie u
neurologa i psychologa zadecydowały skargi wychowawczyni w szkole (wszystko
wybuchło w I klasie), że dziecko jest nadruchliwe, nie wykonuje poleceń, jest
niesprawne fizycznie. Wcześniej ja też zwracałam uwagę, że dziecko było
znacznie bardziej ruchliwe i gadatliwe od innych dzieci - pomyślałam o ADHD,
ale nie przyszedłby mi do głowy autyzm. Jako niemowlę, od urodzenia synek był
bardzo płaczliwy (praktycznie nie mogłam od niego odejść) i niespokojne (wózek
nie mógł stanąć, bo zaraz się wybudzał; wybudzały go też nawet niegłośne
dźwięki). Teraz ciągle zastanawiam się nad przyczyną i przychodzi mi tylko
jedno - poród. Poród był ciężki, zamiast zrobić cesarkę, wyciskano dziecko na
siłę naciskając z całej siły łokciem na mój brzuch (chwyt Kristellera),
dostałam też w czasie porodu zwiększone dawki dolarganu. Sama z porodu wyszłam
w potwornym stanie - pół roku nie mogłam wrócić do normy i pozrastać się.
Dziwiło mnie, że dziecko ok, ale to tylko na pozór. Efekty ujawniły się z
opóźnieniem. Teraz wiem, że poród i to jak się zaraz potem zachowywało dziecko
nie było normalne, bo mam porównanie z drugim dzieckiem - urodzonym cesarką.
Rodzeństwo, ale teraz wyraźnie widzę różnice. Jestem ciekawa,jak wyglądały
wasze porody?

[jan.kran]

Moja córka urodzila się z wielkimi z figurami , niedotlenienie , vacuum i
jest zdrowa.
Z Juniorem ledwo zdążyłam na salę porodową , poród prosty , szybki i
bezproblemowy a ma ZA ...

[joanna9920]

mój pierwszy Aspi był wypychany,były komplikacje poporodowe i wszystko zwalano
na ciężki poród.drugi natomiast bez problemów dość szybko się urodził i tez ma
ZA.nie ma reguły

[katerina8]

Zacznę od tego, że przebieg mojej ciąży był niespokojny.
Ostatnia faza porodu zdecydowanie przedłużona, ale urodziłam całkiem
samodzielnie, tzn. bez użycia jakichkolwiek narzędzi czy też
wypychania dziecka na siłę.
Syn urodził się bardzo wiotki, wręcz lejący się przez ręce, w II
dniu zauważyłam drżenie dolnych i górnych kończyn i nienaturalne
odrzucanie główki do tyłu. To, że moje dziecko zdecydowanie różni
się od dzieci 2 innych matek, przebywających ze mną na sali,
wyraźnie widziałam. Ale nikt z lekarzy nie odebrał tych objawów jako
alarmujących. Cóż, owoce ich niefachowości konsumujemy z synem do
dzisiaj.
Ze spaniem dziecka i jego płaczliwością miałam dokładnie to samo.
Jedyną "zaletą" kilometrowego jeżdżenia z wózkiem po ścieżkach
osiedlowych była smukła sylwetka i równa opalenizna :-).

[katerina8]

Z poporodowych komplikacji pominęłam wyraźne wgniecenie główki
dziecka po lewej stronie.

[alicja513]

Ja nigdy nie mogłam zrozumieć, że wózki innych matek mogą stać, a dziecko śpi. U
mnie jak na chwilę stanął, to zaraz był płacz. Mam żal i to wielki do lekarzy.
Udawali, że wszystko ok, tylko jakoś odwracali wzrok i spuszczali głowy na
wizytach. Prawdy o moim stanie dowiedziałam się dopiero od lekarza spoza tego
szpitala, nie mógł wyjść z "podziwu" jak można było w moim przypadku nie zrobić
cesarki, widać lepiej było im wyciskać dziecko łokciem. Ale lekarz wypowiedział
się tylko na mój temat - nie widział dziecka. I podobnie u nas - skutki tego
porodu przełykamy teraz wszyscy.

[jan.kran]

Nie ma reguł.
Moja córcia od urodzenia była bardzo aktywna. Spała do pierwszego roku życia
góra cztery godziny w kawałku.
Mój aspie od urodzenia był spokojnym dzieckiem.
Po jeździe bez trzymanki jaką mi zaprezentowała Młoda cieszyłam się że mam takie
spokojne dziecko ... Małego synka.
Po urodzeniu w szpitalu leżał cicho przy mnie a ja czytałam smaczną grubą
książke i byłam zadowolona że mam takie grzeczne dziecko.
Kilka lat życia spędził w kojcu , miał swój kocyk , zabawki , swój świat.
Kiedy Młoda próbowała wejść do kojca reagował agresją.
Dziś dokładnie wiem że to były zachowania autystyczne ale wtedy nikt mi nie
pomógł , nie wytłumaczył.
Teraz nadrabiamy lata zaniedbania i niewiedzy ... jest dobrze choć ciężko.
Kran

[katerina8]

Widzisz Kran, jak wynika z Twojego opisu, u syna zaraz po urodzeniu
nie występowały widoczne objawy uszkodzeń neurologicznych. Natomiast
u mojego syna one były widoczne, dziecko potrzebowało
natychmiastowej rehabilitacji i wnikliwej obserwacji. Często po
wprowadzeniu wczesnej interwencji w rozwoju dziecka następują
korzystne zmiany, które można zauważyć już do ukończenia 1 roku
życia.
Nie twierdzę ze 100% pewnośćią, że gdyby mój syn taką rehabilitację
otrzymał, dziś byłby całkowicie zdrowym dzieciakiem, lecz na pewno
byłby w o wiele lepszej formie niż ta, którą prezentuje teraz.

[jan.kran]

Mój syn w wieku czterech lat miał diagnozę która ewidentnie wskazywała na ZA.
Zaburzenia percepcji , opóźnienie psychoruchowe , wiotkość mięśni.
Ale wtedy , wiele lat temu nikt za wiele o Aspergerze nie słyszał ...
Czesto myślę co by było gdybym wtedy miała taką wiedzę jaką mam dzis Ergoterapia
i logopedia Mu troche pomogły ale trzeba było ciagnąć to dalej , niestet z
róznych wzgledów nie było to możliwe.
Położyłam na tym patyk , żyję dniem dzisiejszym i jutrzejszym mojego syna,
powracanie do tego co było nieczego nie zmieni.
Mój ex ma 54 i ZA niezdiagnozowane które zniszczyło jego zycie i zaważylo na
moim i moich dzieci ...

Kran

[jan.kran]

Dodam ze syn zostal zdiagnozowany dwa lata temu w wieku 17 lat a w rok
pożniej ta diagnoza zostala potwierdzona przez kolejnego psychologa.
K.

[katerina8]

Kran, gdyby moje dziecko było tak spokojne jak Twoje, też miałabym
wielkie klapki na oczach. No bo co tu narzekać - dziecko ładnie śpi,
bawi się, potrafi zająć się sobą, po prostu marzenie...
U nas było zupełnie odwrotnie : ciągły płacz, miotanie się, potem
nagła niechęć do prawidłowego odżywiania się dosłownie z dnia na
dzień, na tle tego wszystkiego widać było bezradność nie tylko moją,
ale też dziecka. Syn strasznie cierpiał, nie umial sobie poradzić z
tym co się z nim działo, każdego dnia całym swoim zachowaniem
wołał :"POMÓŻCIE!!!"
I przy tak natężonych objawach zaburzenia został zdiagnozowany
dopiero przed ukończeniem 5 roku życia, obecnie za miesiąc i kilka
dni skończy lat 11.

[mamamisiasia]

u mnie nie bylo zadnej akcji porodowej. Sporo po terminie, w pewnym momencie
tetno spadlo na chwile i lekarz od razu zdecydowal sie na cesarke. Po porodzie
synek mial znieksztalcenie ulozeniowe glowy (wrocilo do normi po kilku
miesiacach) i wysuniety jezyk. I byl wiotki, ale dopiero teraz to widze jak mam
porownanie z drugim dzieckiem. Byl jak marzenie. Kazdy, kto do nas zagladal
dziwil sie, ze dziecka nie ma, bo wcale nie plakal. Caly czas usmiechniety. Z
tym, ze nie mial problemow z nawiazaniem konktaktu. Nawet wydaje mi sie, ze byl
bardziej "kumaty" od rowiesnikow, bez przerwy czyms zainteresowany, do
wszystkiego raczki wyciagal. Jak mial roczek umial pokazac ze dwa kolory,
doskonale orientowal sie w otoczeniu, wszystko pokazywal o co sie poprosilo.
Mial okropna alergie, ale udalo mi sie ustalic na co, ale mleka nie moze pic do
dzisiaj. Jazdy sie zaczely po 2 roku. Zaczela wychodzic nadwrazliwosc, brak
mowy, histerie, coraz bardziej byl do tylu ruchowo w stosunku do rowiesnikow. W
przedszkolu wyraznie wyroznial sie zachowaniem, panie podejrzewaly chyba autyzm,
bo dziecko siedzialo caly dzien w samochodzie. Okazalo sie ze ma zaburzenia SI i
przez to boi sie rowiesnikow. Teraz po 2 latach rehabilitacji prawie juz dogania
rowiesnikow. Ale sa problemy z zachowaniem. U nas jest to spadek po rodzinie.
Chociaz na szczescie sa to bardzo zdolni ludzie, niektorzy bardzo dobrze
funkcjonuja w spoleczenstwie.

[gemmavera]

U mnie ciążą podtrzymywana od 24. tygodnia (fenoterol). Poród niby siłami
natury, ale dziecko wypchnięte przez lekarkę. 10 punktów Apgar i przy wypisie ze
szpitala oprócz wysypki nie było żadnych problemów zdrowotnych.
Jako noworodek i niemowlę Zuza była bardzo niespokojna - ciągle płakała, miała
bóle brzuszka (trwały bardzo długo, o wiele dłużej niż zwykłe kolki). Uwielbiała
bujanie i w zasadzie to był jedyny pewny sposób na uśpienie jej. Spała fatalnie,
przez pierwsze 2 - 3 lata życia nie przespała ani jednej nocy bez przerwy.

Ale w pewnym momencie - miała wtedy około roku i nauczyła się siedzieć (tak
późno!) - jakby się wyciszyła. Zaczęła się chętnie bawić zabawkami, układać
klocki itd. i tak oto z płaczliwego niemowlęcia stała się spokojnym maluchem,
którego mi wszyscy zazdrościli (taka spokojna, tak długo potrafi się bawić i
zająć sama sobą). Ze spaniem ciągle były jazdy, ale w dzień - anioł nie dziecko. ;)