agresja

[Gość: HURA]

Mam małe dziecko w wieku przedszkolnym z autyzmem dziecięcym
pełnoobjawowym. Próbuję w domu wykonywać zalecenia terapeutów
ale dziecko nie współpracuje (na terapii również). Może nie potrafię
nakłonić do współpracy. Wywołuje to u mnie agresję. Zaczynam
krzyczeć a nawet szarpać dziecko. Żałuję tego. Wcześniej tak nie
było. Terapeuci na moje uwagi o niemożności wykonania zaleceń,
twierdzą, że mam się starać i wykonywać je wg ich instrukcji, co w
rezultacie przyniesie poprawę (odnoszę intuicyjnie wrażenie, że
uważają, że bądź nic nie robię w domu, bądź nie wg ich wskazówek).
Naprawdę próbuję, z tym, że niewiele z tego wychodzi. Dziecko
kompletnie ignoruje moje wysiłki. Jestem u granic wytrzymałości. Nie
wiem. Chyba zrezygnuję z terapii, zostawię dziecko na "pełny etat" w
przedszkolu i wrócę do pracy. Myślę, że to lepsze niż agresja wobec
własnego niepełnosprawnego umysłowo dziecka. Ratunku i pomocy. Nie
daję rady.

[mruwa9]

Moze nie tyle nie potrafisz naklonic dziecka do wspolpracy, ile sam
program terapeutyczny jest niedostosowany do mozliwosci dziecka,
stad ogromna frustracja. I Twoja, i pewnie- nie mniejsza- dziecka.
Nie wiem, na czym polegaja zajecia z Twoim dzieckiem, ze mnie zaden
terapeuta, ale rodzic, i intuicja oraz doswiadczenie podpowiadaja
mi , zeby ustalic sobie jeden-dwa cele, realne i mozliwe do
zmierzenia, i nad nimi pracowac. na perzyklad z zakresu
komunikacji: jaki sposob komnunikujesz sie z dzieckiem? Mowa?
(watpie), jezyk migowy? Obrazki- PECS? Ustalic sobie cel: z zakresu
komunikacji PECS: wprowadzamy 5 obrazkow i dziecko ma sie nimi samo,
spontanicznie poslugiwac, gdy czegos chce (np. toaleta, jedzenie-
picie, ulubiona zabawka, telewizja). Albo: ma samodzielnie sciagac
buty po przyjsciu do domu. Itd. Po jednej rzeczy na raz, moze po
dwie, na spokojnie. Nie od razu Krakow zbudowano. Przykladowo, moge
napisac, jakie cele ma obecnie moje, osmioletnie dziecko: ma sie
nauczyc imion personelu w szkole (bez watpienia rozroznia osoby, ale
nie wymawia imion). Ma sie nauczyc korzystac z toalety
(nieosiagniete, ciagle pieluchy, pracujemy nad tym). Ma sioe nauczyc
liczyc do dwoch (odrozniac ilosc i liczbe 1 i 2). Nieosiagniete. Ale-
nauczylo sie dosc sprawnie poslugiwac myszka komputerowa.
cele, ktore sobie stawiamy, musza byc realne. Moje dziecko na Nobla
nie ma szans. Ani na zupelnie samodzielne zycie. Mam nadzieje, ze ma
szanse na zycie szczesliwe. Podobnie, jak Twoje dziecko. Cos mi sie
zdaje, ze Twoja agresja po czesci moze wynikac z braku akceptacji
faktu, ze masz dziecko, ktore byc moze nigdy nie bedzie samodzielne
i nie dogoni rowiesnikow. Moze gdyby jednak dopuscic do siebie
prawde i obnizyc dziecku poprzeczke do poziomu, ktory jest w stanie
pokonac, a jeszcze lepiej- podstawic schodki, zeby wysokosc
pokonywac etapami, cos by pomoglo?

[agatamarszalek]

Witam,
Jak rozumiem, nie tylko Pani ma kłopot z wyegzekwowaniem zaleceń
terapeutów, ale oni sami również. Może warto wspólnie zastanowić
się nad formami pracy?
Co do Pani agresji…zastanawiam się, czy brak współpracy ze strony
dziecka to jej jedyny powód? Może dzieje się ostatnio coś, co
sprawia, ze jest Pani mniej odporna na trudności wynikające z
wychowywania chorego dziecka? Nie pisze Pani wiele, trudno więc
coś radzić. Może warto by było przyjrzeć się temu, co Pani
przeżywa, myśli, czuje będąc w kontakcie z dzieckiem ( na
marginesie: czy to chłopiec, dziewczynka, ile ma lat?). Proszę coś
więcej napisać.
Pozdrawiam, A.M.