zdolne dziecko

[Gość: mamami]

Dużo można teraz usłyszeć o dzieciach, które bardzo wcześnie poznają
literki czy zaczynają czytać (nawet 1,5 roczne dzieci!). W
większości przypadków zainteresowania/umiejętności nie wychodzą od
dzieci lecz wynikają z inicjatywy rodziców. Moje pytanie w związku z
tym: czy dziecko zdolne to dziecko wyuczone przez rodziców, czy
dziecko, które samo przez swoją dociekliwość uczy się liczyć,
poznaje literki i cyferki? Mam wrażenie, że rodzice nie pozwalają
swoim dzieciom na naturalny rozwój zainteresowań i intelektu. Czy
dziecko mające rodziców z przerośniętą ambicją jest zdolniejsze od
tego, które samo do wszystkiego doszło, a rodzice je tylko w tym
rozwoju wspierali? Czy to, że rodzice wyuczą wszystkiego swoje
pociechy sprawi, że ich dzieci będą zdolne i inteligentne?
Tu też pytanie do Pani Anny, czy uważa Pani, że poprzez wczesną
naukę (nawet czasami bardzo wczesną) można „sprawić”, żeby dziecko
było zdolne? Czy potrzebne są tym dzieciom takie umiejętności i czy
nie spowoduje to tego, że jeśli wszystkiego nauczą się w tak
wczesnym wieku, będą się nudzić w szkole? Czy nie lepiej podążać za
dziećmi niż wymyślać im coraz to nowsze zadania?

[fogito]

to sie nazywa wyscig szczurow od kolyski )) Trzeba duzo
samozaparcia, zeby nie brac w nim udzialu, bo dziecko sasiadki
zawsze jest w czyms lepsze )) Ja nauczylam sie sama czytac jak
mialam 5 lat. Nie pamietam, zeby ktokolwiek mnie uczyl albo zmuszal.
Ale wedlug dzisiejszych standardow to pewnie bylam opozniona w
rozwoju )) Co nie przeszkodzilo mi skonczyc uniwersytetu z
najwyzsza nota. Pozdrawiam

[anna.kosk]

Witam Panią, to ciekawe pytanie.
Ja jestem przeciwniczką przestymulowywania dzieci i maltretowania ich nauką
angielskiego, matematyki itd od momentu niemal narodzin.
Zdolne dziecko to dziecko które rozwija się szybko, wchłania wiedzę z otoczenia
jak gąbka - bez specjalnego wysiłku własnego i rodziców. Nie trzebA GO
"POPYCHAC". Wystarczy za nim podążać, czasem mu podsunąć coś ciekawego,
towarzyszyć w tej ciekawej przygodzie, jaką jest odkrywanie świata. Słuchać
jakie stawia pytania i pomagać mu znaleźć na nie odpowiedzi - ale nie
odpowiadać! Wspierać samodzielne myślenie...obawiam się ,że czasem uczenie
małych dzieci niebezpiecznie zbliża się do tresury - "jaka to literka?" uczenie
maluchów literek i cyferek - po co? Najczęściej przyswoją je nie wiadomo kiedy -
w swoim czasie. Nagle pięciolatki i zaczynają czytać napisy na wszystkich
sklepach, reklamach, numery tramwajów. Ciężką pracą i męczeniem możemy uzyskać
to wcześniej -ale po co? A na dodatek możemy zniechęcić dziecko do nauki na długo.
Zdolności oczywiście warto pielęgnować, stwarzać im warunki, aby kwitły, ale nie
da się ich wymusić. Inna sprawa to dzieci zaniedbane - jeśli nie mają
stworzonych warunków sprzyjających rozwojowi ich rozwój poznawczy zwalnia, można
to wyrównać odpowiednią stymulacją.
Pozdrawiam.ak
Pozdrawiam.ak

[marta406]

Ja jednak uważam, że warto uczyć dziecko w domu... I nie chodzi o to
żeby czytało w wieku 2,5 roku i żebym mogła się tym chwalić na forum
czy wśród sąsiadek Zresztą ja uważam ze jeśli dziecko za dużo
siedzi w książkach to powinno się mu tą książkę zabrać i wygonić na
podwórko. Dlaczego? Bo książki nie są w stanie przekazać tyle
dziecku co własne doświadczenia. Podam taki przykład. Czytałam kilka
razy mojej córce, co się dzieje z wodą gdy jest zimno, gdy jest
gorąco i nie była w stanie tego zrozumieć... Temat wody bardzo ja
interesował, więc pewnego dnia poprostu jej pokazałam co się dzieje
w wodą gdy się gotuje, gdy jest bardzo zimno. Od tego momentu minęło
kilka miesięcy, a ona ciągle mówi o topieniu, parowaniu itp. Widzę,
że udało mi się ją zainteresować tematem jeszcze bardziej. Mamy z
tego obydwie świetną zabawę choć faktycznie przy okazji też uczy się
podstaw fizyki Jeśli chodzi o naukę, czytania to sądzę, że warto
zainteresować dziecko czytaniem i uczyć je gdy się tego domaga.
Jednak myślę, że wiele rodziców przecenia to. Mamy duży wpływ na
dzieci, potrafimy nimi manipulować, dlatego wielu rodzicom udaje się
nauczyć dziecko "chcieć czytać" nawet w wieku bardzo wczesnym.
Myślę, że i tak jest to lepsze niż olanie dziecka i przerzucenie
obowiązku nauki na szkołę czy zerówkę (tylko że tam większość dzieci
już potrafi czytać, a te które nie potrafią są uczone przestarzałym
programem i mogą tylko znienawidzić czytanie). Poza tym, watro
pamiętać że czytanie, czy liczenie to umiejętności odtwórcze, nie
świadczą o geniuszu. Geniusz sam tworzy, nie odtwarza

[verdana]

Hm, to do czego słuzy szkoła? Obowiązek nauki mają mieć rodzice? A
co dziecko ma robić w szkole? Co mają robić tam nauczyciele?
Większość rodziców nie ma ani wiedzy fachowej, ani wystarczających
umiejętnosci pedagogicznych by uczyć własne dziecko - oczekują
szybkich wyników, denerwują się, gdy dziecko jest nieuwazne czy nie
rozumie. Pomoc w nauce o ile to konieczne - tak. Uczenie dziecka w
domu, równolegle do szkoły - zdecydowanie nie.

[Gość: Marta406]

> Hm, to do czego słuzy szkoła? Obowiązek nauki mają mieć rodzice?

Dziecko w szkole pozna reakcje zmydlania, na sucho,
najprawdopodobniej z zapisu reakcji i teorii. W domu może tą
reakcje zobaczyć. Tak samo z fizyką, doświadczenia w szkole jeśli
nawet są pokazywane to bierze w nich udział tylko nauczycie, ew. 1
wybrane dziecko. Dzieci muszą same dotknąć, czasami zadać "głupie"
pytanie ("jak smakuje woda deuterowa"). Nie chodzi tu o zastępowanie
nauki ze szkoły, czego jestem zdecydowaną przeciwniczką. Szczególnie
jeśli ktoś nie ma cierpliwości i pomysłów jak ją prowadzić...
Pamiętam, z jakim zapałem uczyłam się "nudnej" fizyki, gdy przed
oczami miałam wykonywane w domu doświadczenie Poza tym rodzice
często zbywają dzieci idiotycznymi odpowiedziami na pytania (co to
jest prąd? Prąd jest w gniazdku...) Dzieci w wieku przedszkolnym są
bardzo ciekawe świata, często zadają pytania, dlaczego miałabym
kłamać córkę kłamać że "chmura to wata cukrowa", lub zbywać "chmura
jest na niebie" ja wolałam powiedzieć jej prawdę, a nawet ją
pokazać...

[verdana]

Tak, ale to jest ew. rozszerzanie zainteresowań - rodzice mowia
dziecku to, czym sami się pasjonuja, albo odpowiadają na pytania.
Jesli zaczną, nawet na najciekawszych przykladach pokazywać wszystko
to, czego dziecko uczy się w szkole na 11 różnych przedmiotach (a
nawet tylko na pięciu), to dziecko po prostu przestanie pytania
zadawać, aby nie usłyszeć kolejnego wykladu.

[Gość: niunia]

Tak, ale to jest ew. rozszerzanie zainteresowań - rodzice mowia
dziecku to, czym sami się pasjonuja, albo odpowiadają na pytania.
Jesli zaczną, nawet na najciekawszych przykladach pokazywać wszystko
to, czego dziecko uczy się w szkole na 11 różnych przedmiotach (a
nawet tylko na pięciu), to dziecko po prostu przestanie pytania
zadawać, aby nie usłyszeć kolejnego wykladu.

ok, po przeczytaniu tego musze cie zapytac czy ty masz dzieci? Z
tego co piszesz nie wydaje mi sie...

Moje dziecko uwielbia moje "wyklady". I nie tylko moje, wierz mi,
moi znajomi maja to samo Dla malych dzieci matka i ojciec sa
najlpeszymi nauczycielami. Szkola to tylko etap w zyciu. Ja
osobiscie przez caly moj etap edukacji (mam magistra i studia
podyplomowe) spotkalam tylko 3 nauczycieli ktorych uczenie bylo
pasja. I ta pasje na nas przelali... Tak samo matka i ojciec maja
taka pasje do swoich dzieci, jesli je kochasz to "wyklady" beda
pasjonujace i maluchy beda cie sluchac z rozdziawiona buzia.
Przelejesz swoja milosc do nauki i poznawania na swoje dzieci.
Srodowisko w ktorym dzeci dorastaja musi stymululowac ich rozwoj
fizyczny, intelektualny, emocjonalny. Szkola tego nie zastapi.
Szkola da im "papier" ukonczenia czegos tam...Ale to nie jest zbyt
ciekawe...

Np. historie slawnych politykow, muzykow, artystow - za kazdym razem
jak czytam o nich to albo rodzic/rodzice rozwijali ich pasje do tej
dziedziny albo mieli tyle szczescia ze spotkali na swojej drodze
prawdziwego nauczyciela i mentora co rozwinal w nich pasje do danej
dziedziny nauki, sztuki, itp... Co daleko szukac, Mozart albo Nigel
Kennedy - pierwszy mial ojca ktory pielegnowal i rozwijal jego
talent, drugi trafil na mistrza ktory go rozwinal.

Verdana - i co ty na to? lol

[verdana]

Mam - troje.
Z żadnym nie odrabialam lekcji. Owszem, córka na skutek
naszych 'wykladów" studiuje dwa kierunki - jeden mój, jeden męża.
Ale my opowiadalismy wcale nie o rzeczach szkolnych, ale o tym, co
nas interesowało. O książkach, o polityce, o socjologii - a nie
rozszerzalismy po prostu program szkolny. P
Natomiast zastepowanie "wykładami"' i "przykladami z zycia"
wszystkich przedmiotow szkolnych, w zalozeniu, że szkola niczego
dziecka nie nauczy, to zanudzenie dziecka na smierć. A zdaje się, ze
o tym własnie pisalam - co innego rozmowy z dzieckiem na rózne
tematy, a co innego "przerabianie" w domu 11 przedmiotów szkonych,
aby dziecko miało dobre stopnie.
Mnie stopnie nie interesują. Program szkolny tez nieszczególnie.

[oolcik]

samodzielne myślenie
i sztuka komunikacji
ja stawiam na to !

...i oczywiście wzajemny szacunek.

/chyba/Prawda odkryta dużo bardziej cieszy niż podana na tacy

[kasiaja6]

Nie mozna zmuszac dzieci do nauki w wieku kilku lat! jeśli uczyć -
to w zabawie, a tu jest masa mozliwości. Np nauka języków - w formie
układanek, piosenek, wierszyków - to "zlapie" kazdy maluch, i
bezboleśnie pozna podstawy trudnej sztuki władania obcym językiem.
Podumowując - z maluchem trzeba się bawić, a nie robić mu wykłady -
a efekty moga być świetne! Polecam tekst akurat o nauce
języków
obcych przez maluchy.