Panie Doktorze! proszę odp. na wątek 252 i 254!!!!!!

[Gość: ania]

jb ma poważny problem!
może można jej jakoś pomóc?
wiele osób tam pisze, ale ona czeka na Pana zdanie
pozdrawiam

[Gość: Yaa]

Szanowny Panie Doktorze!
To naprawdę ważne (choć może bardziej dla psychologa niż seksuologa) ale Jb naprawdę potrzebuje
rady kogoś kto zna się na rzeczy.
Pozdrawiam
Yaa

[Gość: Bona]

Gość portalu: Yaa napisał(a):

> Szanowny Panie Doktorze!
> To naprawdę ważne (choć może bardziej dla psychologa niż seksuologa) ale Jb nap
> rawdę potrzebuje
> rady kogoś kto zna się na rzeczy.
> Pozdrawiam
> Yaa
Ja przyłączam się do porośby, ponieważ JB naprawdę tego bardzo potrzebuje. Może
faktycznie coś jej to wyklaruje?

[Gość: jb]

Panie Doktorze!
Moze jako glowna zainteresowana ja tez sie wypowiem
- nie wiem, czy moj problem jest dla seksuologa czy
dla psychologa i uwazam, ze cala dyskusja przybrala
dziwny obrot. Moje pytanie jest proste jak drut
- czy to co opisalam stanowi rzeczywisty problem,
czy tylko ja robie z igly widly. Bo prawde mowiac nie
chcialabym podejmowac zadnych powaznych decyzji tylko
dlatego, ze mnie sie wydaje, ze cos jest nie tak.
Chcialabym wiedziec czy zachowania seksualne mojego
meza sa rzeczywiscie "nie w porzadku" czy tylko ja je
tak odbieram. Bo mnie caly czas sie wydaje, ze za jego
zachowaniem stoi cala lista powodow ktore z seksem
niewiele maja wspolnego. Ludzie na forum gotowi sa
pomyslec ( i niektorzy zapewne tak juz pomysleli ),
ze nie zalezy mi na rozwiazaniu problemu i ze chce sie
tylko pouzalac nad soba, ale jak ja mam cokolwiek
rozwiazac, postanowic czy ustosunkowac sie do czegos
jesli nie wiem czy to JEST problem czy tez MNIE SIE
WYDAJE ze jest... Bo dla mnie to nie jest to samo.
Gdy poznalam meza WYDAWAL MI SIE odpowiednim partnerem,
lecz chyba nigdy nim nie byl. Ale wydawalo mi sie cos
jeszcze - ze potrafie wszystko wybaczac, wszystko
znosic, zawsze byc mila i tolerancyjna, ze potrafie sie
bezgranicznie poswiecac, wyrzec dla drugiego czlowieka
wszystkiego na czym mi zalezy. Jednak - nie potrafie,
a przynajmniej nie umiem tego robic bez wzajemnosci
i w pewnej chwili mojego zycia zauwazylam, ze daje
wszystko co mam, nie dostaje nic w zamian i wcale nie
jest mi z tym dobrze i nie znajduje szczescia
w takim samoposwieceniu. Chce zyc, rozwijac sie,
dochodzic do malych i duzych sukcesow, a nie wegetowac.
Chce tanczyc, plywac, chodzic po gorach, cieszyc sie
z seksu a nie tylko tolerowac mojego meza ktory zawsze
jest cierpiacy, zmeczony lub ma inny "wazny powod"
aby ograniczac wszelka swoja aktywnosc do przewracania
sie z prawego boku na lewy przed telewizorem.
I znowu -wydaje mi sie, ze jest gdzies cos lepszego,
inne zycie, glebsze, bardziej wartosciowe. Nie chce
jednak wiecej podejmowac decyzji opierajac sie na
domniemaniach i domyslach. Ja wiem, ze wiele kobiet na
moim miejscu juz dawno trzasneloby drzwiami i
powiedzialo mezowi "do widzenia". Ale ja nie potrafie
zalatwic sprawy w ten sposob - byc moze najprostszy
ale nie dajacy mojemu mezowi szansy na jakas zmiane.
Moze rzeczywiscie on sie nigdy nie zmieni, ale ja tego
nie potrafie przewidziec ani ocenic. A jesli odejde od
niego ze swiadomoscia, ze nie zrobilam wszystkiego co
mozna bylo zrobic - zezra mnie wyrzuty sumienia.
Czy naprawde nalezy mnie winic lub ostro krytykowac
za to, ze jestem jaka jestem i mam swoje zasady,
ktorych nawet w sytuacjach awaryjnych chcialabym sie
trzymac? Moze jestem niepowazna i naiwna - nie
zaprzeczam, ale jakies, chodzby najglupsze zasady
trzeba w zyciu miec i samemu sie do nich stosowac
- to, ze moj maz sie do nich nie stosuje, to jest
sprawa drugorzedna bo mowimy tutaj o mnie i o spokoju
mojego sumienia.
Nie wiem czy ktokolwiek potrafi mnie zrozumiec, ale
jesli mam odejsc z tego zwiazku, to tylko ze
swiadomoscia ze podjelam sluszna decyzje i ze naprawde
nie mialam innego wyjscia. Dlatego ciagle probuje
poukladac sobie w glowie fakty.
To wszystko co mam do powiedzenia i sadze, ze nic
wiecej nie potrafilabym dodac. Nie chce walkowac tematu
w nieskonczonosc, prosze wiec o szybka odpowiedz.

[Gość: nimfa]

Ja odeszlam. Czulam sie odepchnieta i nie kochana, wiec poszukalam szczescia
gdzie indziej. Zapedzona w matnie winy, odeszlam. Moim bledem bylo to, ze z nim
o tym problemie wtedy nie rozmawialam. Porozmawialismy potem, ale teraz
jestesmy zupelnie innymi ludzmi. Troche czasu uplynelo, teraz wiem, ze on
naprawde byl zmeczony praca. W ktoryms z listow dr. odpowiada, ze mezczyzna
przepracowany moze nie miec zapotrzebowan seksualnych (to samo tyczy sie
kobiety), ale ile mozna. Moze postarajcie sie wygospodarowac troche czasu na
urlop i wyjechac na kilka dni do jakiej chatki, gdzie bedziecie mogli tylko
spac, relaksowac sie, jesc i kochac sie do woli. Moglby byc to tez dobry moment
na powazne rozmowy. Bo moze problemem nie jest tylko seks. Czy kazde z was
czuje sie bardziej soba a nie ta druga osoba? Utrata tozsamosci bywa
frustrujaca ( o tym piszesz, ze chcesz byc soba, zyc, chodzic po gorach - czy
to robisz?).

[Gość: jb]

Droga Nimfo - dziekuje za opinie, ale w naszym
przypadku problem
nie lezy w przepracowaniu meza, bo prace ma on dopiero
od
trzech miesiecy i poswieca jej tylko 42 godziny w
tygodniu.
Spac i jesc moj maz moze do woli bo i tak nic innego
nie ma
w domu do roboty. Problemem jest takze kochac sie z
nim, bo wielokrotnie mnie odtracal i ponizal, a odkad
zaprzestalam z nim
wspolzycia - nie wykazal zainteresowania seksem, ani
nawet nie
zainicjowal rozmowy. Ja odbieram to tak jakbym go nie
obchodzila
jako osoba, jakby potrzebny mu byl tylko papierek z
USC aby
w pelni go usatysfakcjonowac. Dlatego tez coraz
powazniej mysle
o rozwodzie, choc nie ukrywam - chcialabym uslyszec co
moj
maz ma do powiedzenia w sprawie naszego problemu. Moze
to
pomogloby cos wyjasnic. On najwyrazniej nie chce
rozmawiac,
lub rzeczywiscie - problemu nie dostrzega. Trudno
zmusic kogos
do szczerej rozmowy.

[Gość: nimfa]

Przepraszam.
Jest mi wstyd, twojego listu nie doczytalam do konca. Unioslam sie tym ze
pierwszy raz jestem na liscie dyskusyjnem i swoim problemem. Twoj jest bardzo
ppowazny i uwazam ze faktycznie przydalaby sie rada fachowca a nie laika. W
kazdym razie wspolczuje Ci. Jedyne co moge powiedziec od siebie to: pomysl o
sobie. Bo jesli on nie zechce z toba wspolpracowac w rozwiazaniu tego problemu,
to nic z tego nie wyjdzie tylko bedzie gorzej.

[Gość: Bona]

Droga JB! Ciągle oczekujesz rady Dra Depko, a przecież nie sprecyzowałaś
właściwie, o jaką radę Ci chodzi. To, że Twój związek jest dla Ciebie uciążliwy
i poniżający , zostało rozpoznane od razu. Że nie godzisz się na taki jego
kształt też było od początku oczywiste. Że masz rację (przynajmniej na
podstawie Twojej relacji) też jest oczywiste. Zastanawiałaś się, czy to
przypadkiem nie w Tobie tkwi przyczyna, też zostało (chyba) wyjaśnione. Nie
chcesz podejmować pochopnych decyzji, w porządku. Chociaż nic tu nie wskazuje
na to, że decyzja byłaby pochopna=być może dla Ciebie szkodliwa. Wręcz
przeciwnie. Nie wiedziałaś, jak taką decyzję zrealizować - otrzymałaś konkretne
rady, zarówno w postaci adresów dla kobiet z takimi problemami, jak i
propozycjami nawiązania kontaktu przez e-mail i ewntualnym wsparciem różnego
rodzaju na stopie prywatnej. Natomiast problem dla sksuologa (chociaż nasz
Ekspert niejednokrotnie udowodnił iż psychologiem też jest dobrym), jest ciągle
nieokreślony. Poniżające praktyki seksualne, na które wyrażnie się nie godzisz,
to nie problem seksuologa. A w sumie i tak nie wiadomo o nich zbyt wiele. Tylko
tyle, co napisałaś. Jeśli to wszystko, to seksuolog nic tu nie ma do roboty! Co
on ma Ci powiedzieć? Że partner nieodpowiedni? To i tak wiadomo. Zmieniać
charakter partnera? Duży znak zapytania. I nie ten adres. Dostosować się do
niego? Musiałabyś stać się masochistką. Podobno nią nie jesteś, więc jak to
sobie wyobrażasz? W ogóle przestałam orientować się w Twoich prawdziwych
intencjach.
Ale Ekspert chyba Ci w końcu odpowie. Tylko, dalibóg, nie wiem, jaką konkretną
radę z dziedziny seksuologi tu może zastosować. Poza reedukacją seksualną.
Tylko co Ty z tą radą zrobisz, skoro tak się do męża zraziłaś, że czujesz wręcz
obrzydzenie, nie cenisz go wcale, nawet nim pogardzasz. I czujesz się (chyba
słusznie ) pokrzywdzona.
Nie wiem właściwie, po co Ci w ogóle porada seksuologa?

do Bony

[Gość: jb]

No przeciez tutaj powyzej jest zamieszczona moja
prosba do
pana doktora. A ze chce koniecznie zeby wlasnie on mi
odpowiedzial ? Coz w tym zlego, ze chce opinii akurat
tego konkretnego czlowieka i uparlam sie przy tym jak
osiol?
Nazywaj to jak chcesz, ale prosze pana doktora zeby mi
odpowiedzial i potraktowal powazniej niz tych ktorzy
pisza, ze
chce im sie "ciupciac" czy cos w tym stylu.
I nie bede sie po raz setny tlumaczyc po co, na co i
dlaczego
potrzebuje tej odpowiedzi. Widocznie mam jakis swoj
powod,
nawet jesli dla innych niezrozumialy - dla mnie
wystarczajacy.
Jakie sa moje intencjie - chce zeby mi odpowiedzial pan
doktor,
bo wierze w to, ze on jest tu ekspertem i przyjmie
najbardziej
obiektywny stosunek do calej sprawy. A jesli uwazasz to
za glupi
kaprys - trudno...

[Gość: Bona]

Gość portalu: jb napisał(a):

> No przeciez tutaj powyzej jest zamieszczona moja
> prosba do
> pana doktora.
-----Zgadza się. Ale chodzi mi o coś innego. W miarę rozwoju tej dyskusji
przestałam się orientować, czego właściwie od Eksperta oczekujesz. Mam nadzieję,
że DR Depko w końcu Ci odpowie, to może wtedy coś mi się rozjaśni. Jak na razie
to mi się tylko "ściemnia" - bo mam wrażenie, że większość rad po prostu
odrzucasz. Jeśli Ekspert doradzi to samo, to przyjmiesz? Trochę dziwne.
Znaczyłoby to, że w ogóle nie potrafisz samodzielnie myśleć. "Autorytet
udokumentowany" zaś z definicji daje najmniejszą szansę na pomyłkę.

>A jesli uwazasz to
> za glupi
> kaprys - trudno...
-----Ani tego nie powiedziałam, ani nie pomyślałam. Ja tylko nie wiem, czego
oczekujesz. Chciaż na początku wydawało mi się, że wiem. Ale to już wyjaśniałam.
Może niedokładnie zrozumiałaś mój ostatni post? Pzdr!

[Gość: jb]

A, wreszcie zrozumialam o co pytasz! Ja nie chce
porady od doktora Depko w sprawie tego co mam zrobic,
bo co mam zrobic to ja juz wiem - ja chce zeby mi
wyjasnil, jakie motywy kieruja moim mezem i jego
zachowaniem i czy sa jakies metody leczenia tego typu
zaburzen,czy jak by to zwac. Ja naprawde nie wiem co
sie tam dzieje w glowie czlowieka z ktorym mieszkam pod
jednym dachem i chce zeby mi to ktos w koncu
wytlumaczyl, bo wlasna ciekawosc nie daje mi spokoju
i ciagle
wkrada sie w moje mysli jakis element niedowierzania w
to,
ze dorosly facet moze zachowywac sie w ten sposob.
No przeciez wlasnie seksuolog moze mi objasnic dlaczego
moj maz zachowuje sie w lozku tak jak sie zachowuje,
bo przeciez tego mi nikt madrze i naukowo
jeszcze na tym forum nie wyjasnil. A to, ze ktos
zwyzywal
mojego meza od pedalow czy kanalii - zupelnie mnie to
nie satysfakcjonuje i nie jest dla mnie zadna
odpowiedzia. Odpowiedzia bedzie jesli specjalista z
duzym doswiadczeniem wymieni
nazwe "schorzenia" i powie jakie sa szanse na
wyleczenie.
I dopoki tego nie uslysze bede sie tu dobijac i
dopraszac
o uwage pana doktora chocbym miala przekrzykiwac tych
wszystkich ktorzy maja problem z krzywym penisem czy
krostkami
na jadrach! Ja tez mam prawo zaspokoic swoja ciekawosc
w interesujacej mnie kwestii i to wydaje mi sie -
kwestii powaznej.
Ja rozumiem, ze ty bys chciala wyslac mnie po porade
tam gdzie
podalas mi namiary, ja uznalam, ze na to zawsze mam
jeszcze
czas i twoj pomysl uznalam za "rezerwowy" w stosunku
do mojego.
I nikogo nie powinno obchodzic ile bede czekac na
wizyte
w poradni wojewodzkiej, a chocby dlatego, ze moim
zdaniem
-zaczekac warto. Jest tam mozliwosc pojscia z mezem na
wspolna
terapie, poradnia jako podlegajaca kasie chorych nie
ma nic
wspolnego z organizacjami kobiecymi i jako taka nie
powinna
budzic w moim mezu zadnej niecheci czy podejrzen o
prowadzenie
przeze mnie wojny damsko-meskiej. A jesli mimo to maz
nie
pojdzie na terapie, lub nie da ona zadnych rezultatow -
no to
chyba wtedy mam juz argument za rozwodem, a
przynajmniej
nie bede mogla zarzucac sobie samej, ze nic nie
zrobilam.
Plan jest chyba jasny i klarowny.
I coz ja mam zrobic jesli pomimo to chce zeby pan
doktor
zrobil tu maly wyklad i objasnil mi zachowanie meza?
A moze jest w tym cos istotnego o czym nie wiem a
powinnam
wiedziec? I naprawde nie daje mi spokoju to, ze pan
doktor
nie odpowiada i nie daje mi zaczerpnac ze zrodla wiedzy
jakim
w moich oczach jest jego doswiadczenie!
Czy jest cos zlego w tym, ze ja po prostu chce znac
przyczyne
i ze dla mnie jest to bardzo istotne?
No i pewnie znowu nikt mnie nie zrozumial i kazdy
zacznie
mowic nie na temat...

[Gość: Bona]

OK. Dużo lepiej. Przez dłuższą część dyskusji było to coraz mniej jasne.
Ale pozwolisz, że pozostanę przy tym, co powiedziałam na początku, w poprzednim
wątku. Wspomniałam już, że mam trochę podobne doświadczenie za sobą. Chyba
nawet gorsze, ale podobne. Dlatego uważam, że tego rodzaju związki należy jak
najszybciej kończyć. Ja za długo zwlekałam, co przyniosło mi tylko więcej
cierpienia i kryzys samooceny, oraz wiele uciążliwych tego konsekwencji. A
jakiś ślad pozostał chyba na zawsze, podobnie jak koszmarne wspomnienia. Nie
życzę Ci tego. Stąd moje oceny i rady. Pzdr!

[Gość: orzeszek]

Ciekawa jestem wypowiedzi dr Depko, ale mam wrazenie, ze o zaburzeniach swojego
meza napisalas tak malo, ze bedzie to dla experta trudne zadanie. Byloby dla
mnie w kazdym razie, bo nie wiem jak seksuolog, ale psycholog potrzebuje sporo
inf o kliencie nim postawi diagnoze. Pozdrawiam

[Gość: jb]

Mam nadzieje, ze Pan Doktor chociaz w przyblizeniu
okresli
powody takich a nie innych zachowan seksualnych - w
koncu
przeciez moje malzenstwo to nie jest chyba jedyny taki
przypadek
na swiecie?

[Gość: Orzeszek]

Ja rowniez. Tylko nie wiem o jakie konkretnie zachowania chodzi. Dokladnie co
takiego robi/nie robi Twoj maz. Jesli dobrze pamietam pisalas o ponizaniu. Co
to konkretnie znaczy? Co robil? Okreslenie, ze czulas sie ponizana jest
informacja dla psychologa odnosnie Twojego wewnetrznego stanu. Nic jednak nie
mowi o konkretnym zachowaniu Twojego partnera. Moze napisz jeszcze raz co
takiego sie dzialo (stalo).
Sama chcialabym wiedziec co o Twoim "przypadku" powie dr Depko. I jestem
ciekawa dlaczego dotad nic jeszcze nie powiedzial. Zastanawiam sie czy nie
uruchomic jeszcze jednego watku, bo moze p Depko nie zauwazyl poprzednich...

[Gość: jb]

Alez, Orzeszku - opisalam bardzo szczegolowo co robil
moj maz
w tym moim pierwszym, dlugim poscie ktory nie zmiescil
sie tu
w jednym kawalku. Ale jesli "zgubilo sie" to w tym
natloku mojej pisaniny to powtorze jeszcze raz (nie
wiem czy w skrocie czy moze
nawet bardziej szczegolowo) - chodzi o to, ze od czasu
gdy wyprowadzilismy sie od moich tesciow i zaczelismy
zyc na wlasny rachunek -nasze stosunki ( nie tylko te
seksualne ) ulegaly ciaglej zmianie na gorsze.
Zaczelo sie od tego, ze moj maz zaczal odmawiac
wspolzycia pod pretekstem braku czasu lub
zlego samopoczucia a gdy probowalam z nim rozmawiac
stanelo
na tym, ze jesli nie wezme na siebie wszystkich
obowiazkow
domowych, to on nie bedzie mial sily, zeby sie ze mna
kochac.
No wiec wzielam sie za to pranie, sprzatanie i
gotowanie, ale to
wcale nie pomoglo - zawsze gdy oboje mielismy czas
wypadalo
cos "waznego" i trzeba bylo odlozyc seks na jakies tam
blizej
nieokreslone "kiedys", przez co wspolzycie zupelnie
zatracilo
swoja spontanicznosc. A kiedy nie bylo czasu, lub
bylam bardzo
zmeczona czy chora - moj maz akurat wtedy dostawal
wzmozonej
ochoty i jesli nie udalo mi sie wybronic od "obowiazku
malzenskiego" - konczylo sie na szybkim, byle jakim
numerku
zupelnie pozbawionym jakiegokolwiek uczucia. Po jakims
tam
czasie gdy zaczelam domagac sie wyjasnien - maz
wytlumaczyl
mi ze wszystko przez to, ze brakuje odpowiedniego
nastroju.
No wiec staralam sie stworzyc ten nastroj muzyka,
oswietleniem,
uwodzeniem, ale wtedy maz zamiast dac mi ten namietny
seks
za ktorego brak w naszym pozyciu obwinial brak nastroju
- stawal sie impotentem. I tym razem winna bylam ja,
ze nie
umiem go podniecic... Raz na kilka tygodni przechodzila
mu ta
impotencja i z "braku laku" - zgadzalam sie na byle
jaki seks,
podczas ktorego on wlasciwie lezal jak kloda i czekal
az go szybko
zaspokoje,chociaz caly czas mowilam mu, ze mi to nie
odpowiada i ze chcialabym czegos innego... Proba
wynegocjowania "czegos
innego" w podziale naszych domowych obowiazkow jak i w
seksie
skonczyla sie tym, ze moj maz "zmuszony" przeze mnie
do
przejecia aktywniejszej roli zarowno w domu jak i
lozku
- zupelnie sie zmienil. Zaczal traktowac seks jeszcze
bardziej
ekspresem - ani
minuty czasu na gre wstepna, nie wazne, ze
protestowalam gdy
bez wstepow przechodzil do pelnego stosunku. Po kilku
minutach
przerywal i wtedy dopiero bral sie za ten wstep, co
zaczelo mnie
irytowac i w koncu przeprowadzilam z nim tak zwana
"szczera
rozmowe" - niby wszystko sobie wyjasnilismy, ale chyba
jednak
nie, bo jeszcze tego samego dnia moj maz przerwal
stosunek
w chwile przed moim orgazmem i uciekl do lazienki.
Przepraszal,
obiecywal, ze to sie wiecej nie powtorzy, ale
powtarzalo sie
regularnie, wiec gdy wracal z lazienki probowalam
zwrocic jego
uwage na siebie i na moje potrzeby zaspokajajac sie na
jego oczach. Ale efekt byl odwrotny do zamierzonego -
on tylko
stwierdzil, ze moj brak orgazmu to nie jego problem i
ze albo
bedziemy kochac sie tak szybko jak on chce, bo jest
nadpobudliwy, albo
wcale... Tego ultimatum juz nie wytrzymalam i od kilku
miesiecy
jest "wcale" . Wprawdzie maz sporadycznie "molestuje"
mnie
seksualnie i zarzuca mi, ze nie mam prawa trzymac go
na glodzie,
ale ja mam juz tego po dziurki w nosie - po pierwsze
seks tylko
po to, zeby facet nie meczyl sie "na glodzie" to dla
mnie zadna
frajda i przyjemnosc, a po drugie - po tym wszystkim
co
zaszlo naprawde zaczal byc w moim odczuciu obrzydliwy
i nie chce zeby mnie dotykal, nie mowiac o czyms
wiecej,
wrecz - nie potrafie juz sobie wyobrazic jego jako
mojego
seksualnego partnera. Az mnie wewnatrz skreca i sciska
gdy
sobie przypomne te jego ostatnie wyczyny i caly czas
wraca
to poczucie "skrzywdzenia", "upokorzenia", cos mi
mowi, ze to
nie byl zaden seks, ze to byla wojna... Obojetnosc
mojego meza
sprawila mi ogromny bol i wiem, ze juz nigdy nie bede
mogla zaufac
czlowiekowi ktory sprawil mi przykrosc a potem
spokojnie
patrzyl jak cierpie rozpalona do czerwonosci, porzucona
przez
niego w pol drogi do przyjemnosci i niezaspokojona.
Ta swiadomosc wraca i wraca i nie daje mi spokoju, nie
potrafie
uwierzyc w fakty, wydaje mi sie, ze to wszystko dzieje
sie gdzies
"obok mnie" i ze za chwile sie obudze, ze moze on nie
jest
taki jak mysle, ze cala sytuacja nie jest taka jak ja
widze, ze to
jakas pomylka, nieporozumienie. Ale to "obok"
to iluzja,
bo chociaz moge nie czuc wlasnego bolu to caly czas z
tej
perspektywy go widze i wiem, ze istnieje i ze wroci za
jakis
czas do mojego srodka. Wiem, bo juz mi sie kilka razy
zdarzaly
takie stany i z uplywem czasu samo przechodzilo, wiec
nie ma
powodu zeby tym razem bylo inaczej. I teoria "pomylki"
czy "nieporozumienia" tez sie nie sprawdza - maz nie
robi nic,
zeby wyjasnic cala sprawe, zeby ratowac nasze
malzenstwo.
Jestem przekonana, ze w tej chwili jest kolej na jego
ruch
wiec sila woli powstrzymuje sie od jakiegokolwiek
dzialania bo
chce wiedziec jaki naprawde jest moj maz a nie jakie sa
moje
wyobrazenia. Nie wiem czemu, ale to co widze mnie
przeraza
bo moim zdaniem - udowadnia tylko brak jakiejkolwiek
milosci
z jego strony. Ale milosc to juz inna bajka i czasami
wydaje mi
sie ze to ja sobie wymyslilam jakas milosc, a tak
naprawde - zadnej milosci na swiecie nie ma...

To brzmi trochę inaczej

[Gość: Bona]

niż to, co powiedziałaś na poczatku.
Jdnak pomijajc to wszystko - jest w tym całkowite niedopasowanie charakterów,
potrzeb, oczekiwań, temperamentów, nareszcie nieporozumienie co do
najprostrzych czynności domowych. Znowu nie wiem o co właściwie chodzi :((( Nie
wiem, dlaczego jesteście razem, dlaczego chcesz coś ratować (co?). Nie wiem w
końcu, jakiej rady oczekujesz od Eksperta - wracam do wątpliwości. Czy nie
powinnaś, JB,zwrócić się do psychologa? Od samego poczatku miałam takie
wrażenie, a od dłuzszego czasu sugeruję mniej lub bardziej wyrażnie. Pzdr!

[Gość: jb]

Moze to co napisalam wczoraj brzmi troche inaczej , bo
darowalam
sobie uzalanie sie nad wlasnym losem, a do tego
przypomnialo mi sie kilka szczegolow, ktore poczatkowo
wydawaly mi sie nieistotne,
a jednak ostatecznie chyba zmieniaja obraz sprawy.
Dlaczego z nim jestem? Moze dla zasady, moze zbyt
powaznie
traktuje instytucje malzenstwa zeby tak po prostu
trzasnac drzwiami
i wyjsc - nie bede sie z tego szczegolowo tlumaczyc.
W kazdym badz razie musze znalezc cos "silniejszego"
niz moje
zasady a na to potrzebuje czasu.
Co do eksperta - przeciez powiedzialam, ze nie chce
rady, tylko opinii a w moim odczuciu te dwie rzeczy to
nie to samo.
Po prostu jestem ciekawa odpowiedzi i koniec. Czy to
juz
automatycznie oznacza, ze jesli ktos z forum chce ze
mna
rozmawiac na ten temat to mam mu nie odpowiadac?
Przeciez
od dluzszego czasu udzielam tu tylko odpowiedzi i
wyjasnien
a nie biadole "powiedz co mam teraz robic".
I jeszcze raz powtarzam, ze chce opinii a nie gotowych
rozwiazan
- ja nie potrafie dzialac w ciemno, lubie miec pelny
obraz sytuacji
zeby podjac jakas decyzje. A jesli jest tak jak mowisz
i jesli to jest rzeczywiscie niedopasowanie charakterow
to jak
wytlumaczyc te "napady" impotencji u mojego meza czy
tym
podobne rzeczy na gruncie czysto psychologicznym, bez
angazowania w to seksuologa? Mnie sie to jakos nie klei
w jedna
logiczna calosc i osobiscie nie wiem co ma impotencja
lub
zbyt szybki stosunek do roznicy oczekiwan co do
domowych
obowiazkow...
Wlasnie probuje doprosic sie, zeby mi to ekspert
wytlumaczyl.
A poza tym lepiej bym sie poczula, gdyby Pan Doktor
raczyl
wykazac odrobine zainteresowania moim problemem. Nie
do
konca jestem przekonana, ze jest on wylacznie dla
psychologa
- przeciez na zyciu seksualnym najbardziej sie to
odbilo... A poza tym trabie juz tu od dluzszego czasu,
ze na wizyte
u psychologa jestem umowiona i mam prawo wybrac sobie
takiego
jakiego ja chce, nawet jesli musze te kilka tygodni
poczekac.
I teraz to zupelnie nie rozumiem czego ty chcesz ode
mnie.
Mam postepowac tak jak ty chcesz, rozwiazywac problemy
w taki sposob i w takim tempie jak tobie sie to wydaje
stosowne? Caly czas wydaje mi sie, ze chcesz na sile
kierowac moim losem.
Dlaczego? Juz ci napisalam, ze przyjelam do wiadomosci
twoj
punkt widzenia, co nie oznacza, ze musze robic
dokladnie to co
ty bys zrobila na moim miejscu. No ale oczywiscie
jestes
w stanie zauwazyc wszystkie moje wady i
niedociagniecia,
a tego, ze mnie poganiasz nie potrafisz zauwazyc...

[Gość: orzeszek]

Tak juz jakos jest, ze przy odrobinie szczescia (jesli jakas praca nad
problemem mimo wszystko jest wykonywana) pierwsze postawienie problemu nie jest
ostatnim i w ciagu (takiej czy innej) terapii ewoluuje, zmienia sie i dojrzewa.
Byc moze jest tak, ze Twoje pisanie tu na forum pelni czesciowo role
terapeutyczna. Tym sobie tlumacze to, ze nieco inaczej (jak psze Bona) "to"
teraz wyglada. Dla mnie rzeczywiscie obraz Twojego malzenstwa i pozycia
seksualnego teraz jest bardziej klarowny.
Co do Twojego meza-jego zachowanie jest dla mnie zastanawiajace. Jednak
jakkolwiek byloby w rzeczywistosci chore-pewnie sie pogniewasz-ale to Twoje
trwanie przy nim umozliwia mu wlasnie takie funkcjonowanie. Czy to sie komu
podoba, czy nie, relacja to synergia wypadkowych zachowania wszystkich
czlonkow. Nie tylko jednego chorego elementu systemu (rodziny np, malzenstwa).
Z mojej wiedzy wynika tez, ze czesto jest tak, ze zaburzone zachowanie jednego
czlonka systemu jest jakby wentylem bezpieczenstwa - wypuszcza niejako nadmiar
pary w przegrzanym kotle i obwinianie go za to jest krotkowzroczne. Co by bylo
gdyby zatkac zawor bezpieczenstwa przy kotle wysokocisnieniowym...?
Mysle, ze w Wzsym przypadku pomoc jest potrzebna obu stronom. Fajnie, ze
chociaz Ty po nia siegniesz, to swiadczy o dojrzalosci i odwadze. Jednak praca,
jaka przyjdzie Ci wykonac bedzie dotyczyc Ciebie glownie, a nie Twojego meza,
bo za niego nic nie zrobisz. Nie da sie.
Co do milczenia dr Depko, to formalnie juz mnie troche zezloscilo. Za Twoim
pozwoleniem rozpoczne watek z prosba o konsultacje, bo nawet chloptas walacy
sobie gruche doczekal sie komentarza, a Ty nadal nie.
Zrobie to jednak z ciekawosci (a wiec dla siebie), bo zauwazylam, ze jednak z
forumowiczami tez wchodzisz w relacje ofiara-ratownik-kat/patrz Bona (a przy
mojej latwosci do wchodzenia w ten typ gry nie chce sobie zrobic kuku).
Pozdrawiam i mam nadzieje na odzew p Doktora

[Gość: jb]

Male wyjasnienie - nie wchodze z forumowiczami w zadna
gre
i nie potrzebuje zadnych ratownikow. Po prostu irytuje
mnie to,
ze ktos nie moze poprzestac na wyrazeniu wlasnego
zdania,
tylko probuje przezyc zycie za mnie, a to w moim
odczuciu robi
Bona. Sluszne czy nie sluszne to moje odczucie - nie
wiem,
ale jesli komunikuje drugiemu czlowiekowi ze uwazam
dyskusje
na dany temat za zakonczona i ze z czystej ciekawosci
czekam
wylacznie na opinie eksperta, a czlowiek ciagle w
kolko napedza
"wypalony" temat i czepia sie mnie bez powodu... to co
wedlug
ciebie mam robic?
Jak widze, ty tez odbierasz milczenie pana doktora
podobnie jak
ja, skoro zirytowal cie ten od "walenia gruchy" wiec
wytlumacz
Bonie dlaczego potrzebuje tej opinii eksperta, bo ja
tego nie
potrafie! A na pewno znasz odpowiedz, bo czuje to z
daleka
i przy odrobinie dobrych checi na pewno potrafisz
zrozumiec moj punkt widzenia. To nie na tym polega
zeby rozwiesc sie
w ekspresowym tempie, tylko zeby zrobic to co
najlepsze w danej
chwili. Zeby zrobic to co najlepsze musze wiedziec
czy sytuacja
w moim malzenstwie jest beznadziejna, czy jednak
rokuje pewne
nadzieje. Moze pan Depko nie odpowie na to
wyczerpujaco,
ale pewne istotne wskazowki zapewne bylby w stanie mi
przekazac.
W koncu podobno on tu odpowiada na nasze pytania i
watpliwosci.
Wracajac do tego co chcialam powiedziec - dla mnie jest
istotne
czy mialabym sie rozstac z partnerem dlatego, ze tego
zwiazku
nie da sie uratowac, czy dlatego ze nie chce tego
zwiazku ratowac.
To jest kwestia mojego honoru: poddac sie w sytuacji
bez wyjscia
- owszem! Zdezerterowac w panice - nigdy!
I caly czas mam nadzieje, ze pan Depko rzuci tu nieco
swiatla
na seksualny aspekt mojego malzenskiego pozycia abym
sama
sobie mogla cos doradzic. Zrozum mnie - szukam
odpowiedzi,
sensownego wytlumaczenia, wiedzy w tym zakresie a nie
najkrotszej drogi na sale rozpraw i moze dlatego tak a
nie
inaczej reaguje na osoby ktore na sile probuja mi
wcisnac cos
o co nie prosilam! Ja tylko chcialam pogadac i zrobic
porzadek
we wlasnej glowie - nic wiecej. I dopoki tych
porzadkow nie
zrobie - odmawiam podejmowania ostatecznych decyzji w
takim
stanie mojego umyslu. Nie wiem ile to potrwa -
miesiac, dwa czy
pol roku, ale nie moge byc wewnetrznie "rozbita" i
"skolowana"
jesli moja decyzja ma mi do czegos sluzyc.

[andrzej.depko]

Droga JB, przepraszam na wstępie za swoje tak długie milczenie, nie wynikała
ono Broń Boże z nie poważnego bądź lekceważącego podejścia do Twoich problemów.
Początkowo nadmiar obowiązków uniemożliwił mi odpowiadanie na pytanie , później
zaś z zainteresowaniem śledziłem co się dzieje w Twoim wątku – milcząc. To
taktyczne myślenie na pewno irytowało Cię podobnie jak innych Forumowiczów (
którzy okazywali większe zniecierpliwienie ), ale pozwoliło ono na obserwację
Twojego podejścia do samej siebie i Twojego małżeństwa. Prezentowałaś różne
reakcje na podsuwane Ci rady odsłaniając kierujące Tobą mechanizmy. Na Twoim
życiu ciążą demony smutnego dzieciństwa. To wtedy wykształciły się w Tobie
mechanizmy toksycznego uzależnienia, które prezentujesz w relacji ze swoim
mężem. Podświadomie szukałaś w tym mężczyźnie tego czego nie otrzymałaś w domu
zarówno od ojca, jak i od matki. Od ósmego roku życia kompensujesz sobie brak
ciepła i miłości aktywnością seksualną. Orgazm na drodze masturbacji stawał się
nagrodą za łzy i brak rodzicielskiego ciepła. Tak się nauczyłaś, seks
wynagradzał Ci inne niedostatki. Pozwalał uciec w świat własnych przeżyć,
osładzał gorycz. W miarę dorastania i dojrzewania czynił Cię bardziej wrażliwą
na bodźce seksualne. Fantazje seksualne towarzyszące masturbacji idealizowały
mężczyznę który miał się zjawić w przyszłości. Mężczyznę który miał sprawić, że
od tej pory Twoja dusza połączona z duszą mężczyzny miała wspólnie ulatać do
raju. Brak należytego treningu emocjonalnego w relacji z ojcem sprawił, że
utożsamiłaś tego jedynego z osobą aktualnego męża. Uwierzyłaś mu i jesteś mu
oddana, pomimo tego że patrząc z boku trudno nazwać Wasz związek związkiem
udanym.
I pewno dawno by się już rozpadł, ale ty realizujesz scenariusz który napisała
już ładnych parę lat temu Twoja Matka. I dobrze grasz rolę główną. To Matka nie
przekazał Ci prawidłowych wzorców relacji między płciami. To od niej na drodze
identyfikacji przejęłaś następujący wzorzec : można mieć nadzieję , że mąż w
końcu się zmieni. I trwasz, bez względu na poniżenia którego doświadczasz. Żony
osób uzależnionych od alkoholu, często obrażają się gdy od otoczenia słyszą
stwierdzenia : Twój mąż to pijak. Ty też się obrażasz na innych gdy
bezpośrednio wyrażają opinię o Twoim mężu. Twoja historia wzbudza na tym Forum
wiele emocji. Wszyscy chcą Ci pomóc, okazują negatywne emocje, gdy czują Twoje
cierpienie. Ty wtedy reagujesz określonym schematem. To nie miłość Droga JB to
toksyczne uzależnienie. I czas podjąć leczenia. Czas abyś przestała hodować
chwasty w swoim ogrodzie, gdzie smutek gości. Spotkałaś na swoje drodze
mężczyznę z zaburzeniami identyfikacji w roli męskiej z osobowością
nieprawidłową. On nie potrafi budować związku emocjonalnego i partnerskiego z
kobietą. Ten brak rzutuje na Wasze relacje seksualne. Obawiam się , że dla
niego Twój apetyt seksualny był zachowaniem kastrującym go psychicznie.
Dlatego uciekał gdy miało dojść do spełnienia u Ciebie. Ponadto jako mężczyzna
z niską samooceną hyperkompensował swoje braki zachowaniami o charakterze
władczym. Gdy Tobie zależało na seksie, otrzymywałaś go wtedy gdy Pan i władca,
postanowił dać go wasalowi. Ale dać tylko tyle aby zachować sobie
przeświadczenie o udzielonej łasce. Tak było od początku. Od momentu gdy
budował dom którego nie było, gdy odpowiedzialnie pracował , we wspaniałej
pracy której nie miał. On z Tobą rywalizuje i nienawidzi Cię zarazem za to
wszystko, czego w nie ma. Za to że nie potrafi sprostać obowiązkom w życiu
codziennym, jak i w łóżku jako partner. Nie oczekuj od niego niczego ponadto,
że będzie Cię starał się zdominować i podporządkować. Tak jak to robi w łóżku.
Wybacz za dosadne określenie którego użyję, ale wsadza Ci bez pieszczot, żeby
pokazać kto tu rządzi. typowe zachowanie dominujące. Seksualność w Waszym
związku służy zupełnie odmiennym celom. Tobie w budowaniu ciepła i miłości,
jemu w podporządkowaniu Ciebie.
Aktualnie trwa powolny rozpad związku. Pojawiła się u Ciebie awersja seksualna
do niego.
Najcięższa postać rozczarowującej interakcji z danym partnerem. Składa się na
nią komponenta fatalnej interakcji emocjonalnej jako wyraz całościowego
nastawienia do męża oraz odrzucenie partnera w roli seksualnej. Przeraża Cię
taka prawda. Bo będziesz musiała znowu poszukać usprawiedliwienia dla jego
zachowań. Ale ty ją znasz od dawna. Tylko znowu musisz grać. Wątpię czy zgodzi
się on na długą i bolesną terapię małżeńską. On czuje się w porządku. Ty musisz
przejść sama terapię, aby w kolejnym związku nie popełniać starych błędów. Wasz
związek potrwa jeszcze tyle na ile ty będziesz chciała go utrzymać. W życiu
seksualnym nic się już nie poprawi , będzie się tylko pogarszać. Aż do momentu
kiedy zostaniesz raz, drugi i trzeci zgwałcona przez własnego męża, w ramach
spełniania należnego mu obowiązku małżeńskiego. Twoje ciała i psychika wiedzą
najlepiej jak wspaniały i cudowny może być seks. Tak samo słodko może wyglądać
Twoje życie z innym mężczyzną.
Zastanów się nad tym co chcieli Ci przekazać wszyscy Forumowicze. Jako biegły
sądowy seksuolog muszę Ci dodać, iż nie będziesz miała problemów z uzyskaniem
rozwodu. Gdy kiedykolwiek zdecydujesz się na taki krok.
Konkludując pozwolę sobie przytoczyć celne zdanie z opinii Sashy która moim
zdaniem doskonale puentuje Twoją sytuację teraźniejszą i Twoją przyszłość ” To
Twoje życie, nie przegap swoich najlepszych lat, bo na starość spoglądając
wstecz będziesz właśnie tego najbardziej żałować ”

[Gość: orzeszek]

Powiem tylko: warto bylo czekac na te slowa. Brawo!

[Gość: ania]

warto było!
dla mnie też to w jakiś spoób było pouczające

dziękuję

[Gość: jb]

Z jednym tylko absolutnie nie moge sie zgodzic w Pana
wypowiedzi - nie sadze aby moj maz byl zdolny zgwalcic
kiedykolwiek mnie czy kogokolwiek innego. Przemoc
fizyczna po prostu do niego nie pasuje, on by sie
zwyczajnie bal, ze dostanie ode mnie po uszach.
Gdyby byl fizycznie silniejszy i dobrze umiesniony-
moze,
ale z drugiej strony - obraz ewentualnego przyszlego
gwalciciela naprawde do niego nie przystaje.
Jest kilka rzeczy ktorych nie moge zrozumiec - jak to
mozliwe aby moj maz chcial dominowac nade mna jesli
w zasadzie na codzien robi wrazenie milego, spokojnego
faceta, ktory kazdemu usuwa sie z drogi? Nie chce go
bronic, ale sa tu rzeczy ktore nie mieszcza mi sie w
glowie
i zupelnie nie trzymaja sie kupy - z jednej strony
moj maz pozwala czasami wykorzystywac sie osobom
trzecim - na przyklad jego ojciec lub brat sa w stanie
wyciagnac od niego dowolna kwote pieniedzy. Z drugiej
strony maz zarzuca wlasnie mnie, ze to ja usiluje go
zdominowac i zrobic z niego pantoflarza - sadzilam
iz przyczyna takich jego reakcji sa krzywdy i
przykrosci doznane w dziecinstwie i ze jako osoba
silniejsza i bardziej "poukladana" niz on powinnam
traktowac go ulgowo, zwlaszcza ze charakter mam
jaki mam i nie kazdemu musi byc ze mna lekko pod
jednym dachem .
Tymczasem przeczytalam przed chwila, ze to
on usiluje rzadzic mna - jak to jest mozliwe aby
osoba
taka jak on, ktora w zasadzie robi wrazenie kogos
skrzywdzonego przez caly swiat, wiecznego pechowca,
ciamajdy itd, itp rzeczywiscie byla zdolna do czegos
takiego. Znalazlam w jego rzeczach cos co przypomina
opowiadanie a opisuje losy chlopca ktorego
odrzuca rodzina, ktorym pogardzaja dziewczyny, ktory
nigdzie nie znajduje wsparcia i zrozumienia.
Opowiadanie
jest zaledwie zaczete i oprocz opisu sytuacji tego
biednego chlopaka nie ma w nim juz nic wiecej, ale
sadze ze maz
pisze sam o sobie. I robi to na mnie bolesne wrazenie
jak rowniez budzi pewne wspolczucie. Moj maz nigdy sie
nie zlosci, nie potrafi byc porywczy, wrecz jest
absolutnym
zaprzeczeniem agresji w swiecie "samczym" - nie pociaga
go zaden sport, zadna forma rywalizacji z innymi
mezczyznami. Sprawia wrazenie z gruntu lagodne.
Zupelnie inaczej niz ze mna - wystarczy dac mi dobry
powod a program walki czy rywalizacji uruchamia
sie we mnie samoczynnie jak w zwierzeciu mimo iz jako
kobieta chyba nie powinnam miec tak bogatego
oprogramowania w tej dziedzinie...
Ja wiem, cos tu jest nie tak jesli lagodny facet
zachowuje sie wobec zony tak jak on wobec mnie.
Przyszlo mi nawet kiedys do glowy, ze on moze jest
na mnie o cos zly i dlatego mnie tak traktuje.
Zapytalam go a on zaprzeczyl i powiedzial, ze on
nigdy sie na nikogo nie gniewa ani nie obraza.
No wiec jak on moze czuc do mnie nienawisc?
I wcale to nie jest pytanie retoryczne. Pytam "jak"
w sensie sposobu. Ja osobisciena psychologii sie nie
znam, ale jesli mam byc konsekwentna i uznac
Pana opinie na temat jego osoby to jedynym logicznym
wytlumaczeniem zachowania mojego meza moze byc
to, ze albo on ma dwie osobowosci i czasami do
glosu dochodzi jedna a czasami druga, albo
przynajmniej zepchnal czesc swoich cech charakteru
w jeden kat swojej osobowosci, a to co mu nie
pasowalo - po prostu wywalil w drugi albo tez on sam
nie wie co naprawde czuje do innych ludzi.
Przepraszam za brak fachowosci w wyrazaniu
swoich wnioskow, ale jesli maz twierdzi ze nikogo
nie nienawidzi, pan twierdzi, ze jednak nienawidzi,
ja czuje sie przez niego skrzywdzona - czy to
oznacza ze on nie zdaje sobie sprawy z wlasnej
nienawisci? Jak sobie z wlasnych uczuc sprawy
nie zdaje, to juz nie wiadomo czego on jest
swiadom i w jakim swiecie zyje. Dziwi mnie to,
bo jesli moje wyobrazenie o tym podziale czy
dwoistosci jest sluszne, to jak on w ogole
funkcjonuje jako jeden czlowiek? Przez przypadek
juz dawno odpowiedzialam sobie sama - tak
funkcjonuje jak to widac: w roli nieudacznika.
Mam nadzieje ze moj tok myslenia nie zaprowadzil
mnie na manowce.
Czy to w ogole jest mozliwe zeby miec osobowosc
podwojna, podzielona czy cos w tym stylu?
Taka sytuacja tlumaczylaby w znacznym stopniu
dlaczego moj maz twierdzi, ze mnie kocha, ze
zyc beze mnienie moze, a robi cos zupelnie innego.
Ale to naprawde w tej chwili przekroczylo mozliwosci
mojej wyobrazni i nie potrafie wczuc sie w role takiej
osoby, nie potrafie tego zrozumiec.
Niestety mam paskudnie dociekliwa nature i jak juz
kogos dorwe w swoje szpony to gotowa jestem
zameczac pytaniami bez konca, ale czy sugerowal
Pan, ze moj maz mnie nie kocha bo nie potrafi
kochac? Tak to wyczytalam gdzies miedzy wierszami
w okolicach "prawdy ktora mnie przeraza". Tych prawd
ktore mnie przerazaja jest troche wiecej ale z
kontekstu
wnioskuje, ze mowimy wlasnie o tej.
Pozwole sobie pofilozofowac dalej - jesli mnie nie
kocha to nie robie mu wielkiej krzywdy odchodzac.
Z tym moge sie zgodzic i uspokoic wlasne sumienie.
I teraz pytanie na ktore zapewne seksuologia nie zna
odpowiedzi, ale Pan jako czlowiek -tak. Jak to jest
i co to znaczy, ze mezczyzna kocha kobiete? Co trzeba
robic, zeby byc kochana, jakie spelniac kryteria?
Bo ja sie w zadne stereotypowe kryteria nie mieszcze
i nie wiem jak sie zmienic zeby odpowiadac jakiemus
mezczyznie - najlepiej wartosciowemu. Robie co moge
i zawsze okazuje sie ze ktos mnie zrobil na szaro .
A co z pozadaniem, z seksem? Jak trzeba wygladac
zeby mezczyzna odczuwal do mnie pozadanie?
Bo mam problem pod postacia niskiego wzrostu przy
stosunkowo szerokich biodrach i ramionach i duzym
biuscie... No i po prostu moja sylwetka w niczym nie
przypomina dzisiejszego wiotkiego symbolu seksu.
Spokojnie moglabym trenowac boks, judo, karate
czy tym podobne sprawy. Nie sadze aby kobieta
o silnej budowie ciala mogla podniecac setki facetow,
widze z kim spotykaja sie najatrakcyjniejsi faceci
z mojego otoczenia - z dziewczynami wyzszymi ode
mnie o glowe i obwodem w talii mniejszym niz obwod
mojego uda . Moze nie ma o co plakac, bo panowie ci
nie sa wcale tacy fantastyczni jak ich idealny wyglad,
niemniej jednak przykro zyc ze swiadomoscia, ze Matka
Natura tak mnie po macoszemu potraktowala i ze do
konca zycia stoleczek bede ze soba musiala nosic zeby
spojrzec prosto w oczy facetowi ktory mi sie spodoba
i chociaz tak sprobowac zwrocic na siebie jego uwage.
Kiepsko oceniam swoje szanse na znalezienie innego
partnera kiedy porownuje sie do tych wszystkich
modelek,
aktorek i piosenkarek, oj, bardzo kiepsko...
Czy mezczyzni w ogole zwracaja uwage na osobowosc
partnerki czy chodzi tylko o to zeby byla ladna, latwa
i potrafila gotowac?

[Gość: orzeszek]

Mimo, ze zadajesz te wszystkie pytania pod adresem dr Depko nie moge sobie
odmowic tego postu. Chcialabym wiedziec w jakim celu drazysz dalej? Zanim
zaczniesz rozpisywac sie w kolejnym kilometrowym liscie: STOP! Co Ci daje to,
ze nie sluchasz ani tego, co do Ciebie mowi Twoj maz, ani tego, co mowia inni?
Message jest ta sama we wszystkich przypadkach: funkcjonujesz jak ofiara. Po co
sobie to robisz? Co Ci daje to, ze nie dopuszczasz do swiadomosci prostego
faktu: nawet teraz szukasz odpowiedzi nie na pytanie: JAK z tego najszybciej
WYJSC NA PROSTA, ale czemu on jest jaki jest i jak to mozliwe, ze taki jest.
Nie wystarcza Ci, ze jest? No to masz problem. Ty a nie on! On jest jaki jest i
dobrze mu z tym. Dopoki nie lamie prawa jest ok. Jego sprawa jak funkcjonuje i
nikomu nic do tego, nawet zonie.
Jak usiadziesz i pomyslisz to napewno przyjdzie Ci do glowy, ze nie raz
slyszalas, ze ktos jest inny w domu i inny w pracy np. Ze jak kogos skrzywdzic
w dziecinstwie, to potem ma problemy z policja np (albo ze soba, whatever).
Moje pytanie jest takie: chocby Twoj maz byl biedna ofiara swojej rodziny, a
teraz nie umial (chcial) byc dla Ciebie ksieciem z bajki co Ci daje ciagla
ucieczka od wlasnych problemow w drazenie: a czemu, a po co, a jak to mozliwe
itd. i oporowanie pt. ja tam nic z tego nie rozumiem... Nie wierze Ci, ze nie
rozumiesz prostych kwestii: zle Ci to to zmien! Nie jego zmien, ale sytuacje!
Szczerze mowiac mam w sobie teraz wiele zlosci na Ciebie, bo chociaz masz prawo
tkwic w miejscu i formalnie odmawiac postawienia kolejnego kroku na drodze
swojego rozwoju (bo to wlasnie robisz), mnie nie musi sie to podobac. I nie
podoba! Szkoda Ciebie, a najbardziej w tym momencie moich nerwow.
Pozdrawiam, M

Mogłabym się poczuć urażona

[Gość: Bona]

zarzutami, że próbuję Ci, JB, coś narzucać, zmuszać itd. Wyraziłam swój pogląd
na Twoje problemy - ale, na Boga, jak mogę Cię do czegokolwiek zmusić? Ty wiesz
i ja wiem, że nie jest to możliwe, więc naiwnością jest imputowanie mi takich
chęci. Może to kwestia sformułowań? Użyłam np. wyrażenia "jeśli ode mnie by to
zależało, wygoniłabym Cię do sądu" - pół żartem, pół serio na Twoje słowa, że
niektórzy chcieliby Cię wygonić do sądu. Czy moje intencje były tak niejasne? I
dlaczego napisałam "gdyby ode mnie to zależało"? Pamiętaj też, że pisząc to
wszystko na forum, które jest publiczne, jednocześnie akceptujesz fakt, że
wielu różnych ludzi włączy się do dyskusji. Taka rola tego forum. I dobrze, bo
udział w dyskusji spełnia wiele różnych funkcji, nie tylko w postaci udzielenia
Ci odpowiedzi. To chyba powinno być jasne. A jeśli chciałaś bez osób trzecich
porozmawiać z Ekspertem, masz wyrażnie napisany adres Dra Depko. Skoro jest
podany na forum, widocznie można z niego skorzystać.
I jeszcze jedno pytanie - czy nie masz wrażenia, że to co napisał Ekspert w
wielu istotnych kwestiach pokrywa się z tym, co ja pisałam ( i nie tylko ja)?
Chyba jedyna różnica w tym, że nie chciałam się zgodzić z "odziedziczeniem"
postawy matki - ale w miarę rozwoju dyskusji coraz bardziej się do tego
skłaniam. Pzdr!

[Gość: jb]

Zrozum, ze tego czy powiedzialas cos pol zartem przez
internet
nie widac. A poza tym przyjelam do wiadomosci to co
chcialas
mi powiedziec i po prostu meczy mnie ciagle walkowanie
tematu
przypominanie mi ze na moim miejscu ktos by postapil
tak a ktos
inaczej - ja tez moglabym sie poczuc tym urazona. A
poza tym
to mam wrazenie ze wiekszosc osob chce mi cos doradzac,
odradzac podczas gdy ja chce po prostu pogadac,
podzielic sie
swoimi obawami, watpliwosciami, znalezc kogos kto mnie
wyslucha nie przerywajac i nie wtracajac co piec
minut swoich
trzech groszy. A tu jak na ironie - sami
wybawiciele, ratownicy
i wszyscy wiedza lepiej ode mnie co mi w duszy gra i
czego
oczekuje. Ja chce sie otworzyc - to zamiast mnie
wysluchac
ktos mnie poucza; ja chce dowiedziec sie czegos
wiecej
na dany temat - ktos mi zarzuca, ze robie z siebie
ofiare.
I tak w kolko w nieskonczonosc - no to ja dziekuje
jesli ja jako
czlowiek jestem tu najmniej wazna .

Zespól nadpobudliwosci psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwag

[Gość: roman]

Droga Joasiu,
Ty faktycznie walczasz ze wszystkimi, nawet tymi, którzy próbują Ci pomóc.
Dam Ci radę: idź się leczyć. Naprawdę.
roman

do Romana

[Gość: jb]

Dziekuje - nawzajem!

[Gość: jb]

Gość portalu: orzeszek napisał(a):

> Chcialabym wiedziec w jakim celu drazysz dalej?

Bo chce - po prostu jestem ciekawska

>
> Message jest ta sama we wszystkich przypadkach:
funkcjonujesz jak ofiara. Po co sobie to robisz? Co Ci
daje to, ze nie dopuszczasz do swiadomosci prostego
> faktu: nawet teraz szukasz odpowiedzi nie na pytanie:
JAK z tego najszybciej
> WYJSC NA PROSTA, ale czemu on jest jaki jest i jak to
mozliwe, ze taki jest.
> Nie wystarcza Ci, ze jest? No to masz problem. Ty a nie
on! On jest jaki jest i
>
> dobrze mu z tym. Dopoki nie lamie prawa jest ok. Jego
sprawa jak funkcjonuje i
> nikomu nic do tego, nawet zonie.

Troche sie zagalopowalas. Nie jestem zadna ofiara,
wyraznie dalam
do zrozumienia ze uznaje opinie pana Depko, przy czym
jesli
jest tak jak twierdzi ekspert - to znaczy ze z
osobowoscia mojego
meza dzieja sie dziwne rzeczy. Jesli jest ktos kto sie
zna na tym
i potrafi potwierdzic, ze moj tok myslenia nie jest
bledny - to juz
bede przekonana na 200% albo nawet na 300% ze to nie
moja
wina, ze moj maz jest jaki jest i ze nasze malzenstwo
jest
nieudane. A przeciez o poczucie winy tu chodzilo, o
wyrzuty sumienia ktore nie pozwalaja mi odejsc - a nie o
to jak trafic do
najblizszego sadu z pozwem w dloni.
A poza tym nie zgadzam sie, ze to kim jest moj maz i jak
funkcjonuje
nie powinno mnie obchodzic. To sa istotne dane ktore
moge
wprowadzic do swojego mozgu i zrobic cos w rodzaju
symulacji
pt "jak taki czlowiek bedzie ze mna funkcjonowal w takich
czy
innych okolicznosciach. Na razie "zawiesily" mi sie
komorki nerwowe po wprowadzeniu danych od Pana Doktora
wiec tylko
pytam o potwierdzenie czy te dane sa prawidlowe - jesli
sa
prawidlowe to pociaga to za soba wiele konsekwencji,
miedzy
innymi skoro mi sie cos "zawiesza" to znaczy ze nic w
takim
ukladzie nie bedzie dzialac.
Odnosze wrazenie, ze tym razem to poprzekrecalas wszystko
co napisalam - a wez pod uwage ze jest ogromna roznica
w sposobie myslenia ludzi o umysle "scislym" a np.
humanistow.
Ale to, ze lubie wiedziec wszystko - od mechaniki
kwantowej
przez muzyke i malarstwo az po wnetrze innych ludzi -
takie juz moje
zboczenie zawodowe!

> Szczerze mowiac mam w sobie teraz wiele zlosci na
Ciebie, bo chociaz masz prawo
> tkwic w miejscu i formalnie odmawiac postawienia
kolejnego kroku na drodze
> swojego rozwoju (bo to wlasnie robisz), mnie nie musi
sie to podobac. I nie
> podoba! Szkoda Ciebie, a najbardziej w tym momencie
moich nerwow.
>

Pozlosc sie, pozlosc - mnie to nawet bawi ze sie tak
przejelas
moim losem, zwlaszcza ze wyrobilas sobie zupelnie bledna
opinie na moj temat. Ale nie bede sie bawic w
sprostowania
- nie moj problem, ze ktos opatrznie interpretuje moje
slowa.
Nigdzie nie powiedzialam, ze tkwie w miejscu. W ogole
moje
pytania do Pana Doktora sa najlepszym dowodem na to, ze
jest wrecz przeciwnie. Mnie siebie samej nie szkoda bo
jak
ktos sie zlituje i podrzuci mi jeszcze jakies dane z
dziedziny
psychologii czy seksuologii to przeanalizuje to w kilka
godzin
i czegos sie o zyciu naucze. Bolejesz nad tym, ze
jestem
w stanie wchlonac ogromna ilosc informacji i potrzebuje
czasu zeby to "przewalkowac"? Bo tylko o to tu teraz
chodzi
- zeby moja mozgownica przanalizowala te informacje.
Najwyrazniej twoja jest inna, ze pewnych prostych rzeczy
nie mozesz pojac. Tylko jak ty sie uczysz lub jak sie
ucza
inni ludziejesli nie poprzez szczegolowa analize faktow?
Tak arbitralnie - to jest dobre a to zle, to jest biale
a to
czarne? Jak mozna w zyciu zrobic krok na przod nie majac
odniesienia do przeszlosci - ludzki umysl nie jest
zdolny funkcjonowacw prozni, potrzebuje jakiegos ukladu
odniesienia - zupelnie jak w matematyce.

A w ogole - jakim cudem zrozumialas, ze nie zgadzam sie
z opinia eksperta jesli powiedzialam, ze z wyjatkiem
potencjalnych mozliwosci zgwalcenia kogokolwiek przez
mojego
meza - z cala reszta sie zgadzam?
I ja tu mam problem - moja logika jest bez zarzutu!

[Gość: ania]

Asiu!
zaczęłaś pisać bo chciałaś rady Pana Doktora
dostałaś opinię, piękną, mądrą i bardzo trafną
w wielu miejscach zgodną z moimi odczuciami, w wielu miejscach tak fachową, jak
tylko fachowa mogła być wypowiedź znawcy tematu
Pan Doktor 'rozebrał' sprawę i Ciebie, i męża, i małżeństwa, i waszego
małżeństwa na drobne
potwierdził, że macie problem, poradził terapię

i teraz pytam Ciebie jak przyjaciel! po co ta dalsza wymiana zdań? po co te
pytania?
odpowiedź na nie otrzymasz na terapii jeśli zdecydujesz się tam pójść -
opowiesz wszystko dokładnie i ktoś to fachowo oceni!
ani ja, ani Bona, ani orzeszek, ani nawet Pan Doktor więcej Ci internetowo nie
pomożemy! do tego jest potzrena rozmowa długa i na wiele tematów!

Pan Doktor Cię ukierunkował - idź dalej za tym tropem!
będzie dobrze

ps. mordercy i gwałcicele to bardzo często ludzie nieśmiali, normalni męzowie,
synowi, nikt by nie powiedział że stać ich na takie drastyczne przestępstwa!
piszę to nie dlatego że uważam że Twój mąż jest jednym z nich, ale staram się
odpowiedzieć na twoje wątpliwości
pozdrawiam

[Gość: Bona]

Ja wymiękam! Powołujesz się na logikę, a właśnie logiki w tym coraz mniej. I
mnie też wydaje się, że niezbyt dobrze zrozumiałaś Eksperta. Może dlatego, że
najczęściej drobiazgowo analizujesz pojedyncze kwestie tracąc przy tym ogląd
całości (w wielu odpowiedziach, których mnie i innym udzieliłaś to właśnie
dostrzegam). Skoro już na narzędzia poznawcze się powołujesz - zapytam, po co
analizuje się szczegóły? Czy nie po to, żeby poznać całość? A ja mam wrażenie,
że analizujesz szczegóły wyrywkowo, najczęściej pod wpływem emocji wybierając
te, które Cię najmocniej poruszyły, czy to z powodu odzczuć negatywnych, czy
pozytywnych. Resztę lekceważysz, pomijasz lub wręcz negujesz. Nie wiem, co
konstruktywnego może z tego wynikać. I jak to się ma do logiki?

[Gość: ania]

Bona
a moze warto już dać Jej spokój z tymi wszystkimi fachowymi radami i
psychoanalizami ?
jb pisała by dostać odpowiedź od eksperta - dostała, jeśli w ogóle mogę to
napisać, dajmy Jej spokój, nie prowokujmy nowych tematów, po co się obrażać i
emocjonować?

większość z nas chciała Jej pomóc, gdy Pan Doktor milczał, teraz przemówił, czy
my naprawdę mamy coś więcej mądrego do powiedzenia?

pozdrawiam Cię
ania

[jamorzeszek]

To Orzeszek, tylko jestem tak zalogowana. Obie macie racje na 100%. Wszystko
juz zostalo powiedziane po 10 razy, wiecej to grafomania. Pozdrawiam i licze,
ze spotkamy sie na innych watkach

[Gość: Bona]

Słusznie. Pzrd!

[Gość: ania]

pozdrawiam!
do miłych spotkań!
bo mam nadzieję że jeszcze kiedyś będzie okazja na rozmowę
ania

[Gość: jb]

Wszystko fajnie, wszystko pieknie tylko ciagle mnie
nie rozumiecie.
Wiec sprobuje z innej beczki, panie ekspertki!
Podajcie mi definicje nastepujacych terminow uzytych
przez
pana doktora:

1) trening emocjonalny w relacji z ojcem
2) prawidlowe wzorce relacji miedzy plciami
3) zaburzenia identyfikacji w roli meskiej
z osobowoscia nieprawidlowa
4) kastracja psychiczna.

Niewiele rozumiem z tych sformulowan i nie dam sie
zbyc gadaniem, ze nikt mi bardziej fachowo nie odpowie
i ze
mi to do niczego nie jest potrzebne. Tylko bez
jakiegos
nalkowego belkotu - chce definicji zrozumialej dla
dziecka
w przedszkolu. A poza tym czuje, ze na tym forum nie
znajde partnera do dyskusji na poziomie ktory mi
odpowiada
- brakuje tu pasji odkrywczej, checi dokopania sie do
nagiej prawdy, rozlozenia ludzkiej natury na czynniki
pierwsze. Najwyrazniej pomylilam sie sadzac, ze ktos
tu jest zainteresowany "naukowym" podejsciem do
mojego problemu, odkrywaniem i badaniem przyczyn
takiego stanu rzeczy. A dla mnie moj osobisty problem
jest tak samo dobrym obiektem do naukowych rozwazan,
czynienia spostrzezen i obserwacji jak rozklad
szpakow
na drutach telefonicznych. Jesli dobrze rozumiem
- nikt tu nie chce wiecej rozwazac i wglebiac sie
w zawilosci ludzkiej natury. Ale zawsze mozna o
problemach
natury egzystencjalnej pogadac do lustra, chociaz
ekspertem tez nie jest.
W kazdym badz razie - dziekuje za uwage i ogromna
chec do dyskusji.

[Gość: ania]

Gość portalu: jb napisał(a):

> Wszystko fajnie, wszystko pieknie tylko ciagle mnie
> nie rozumiecie.
> Wiec sprobuje z innej beczki, panie ekspertki!

Asiu!
napisałam Ci już kiedyś-nie tutaj-że nie jestem ekspertką...
i widać to, bo obraziłam Cię choć nie miałam takiego zamiaru...
nigdy
nie umiem Cię nawet przeprosić bo nie wiem za co, pewnie za to że nie poczułaś
się zrozumiana?

> Podajcie mi definicje nastepujacych terminow uzytych
> przez
> pana doktora:
> 1) trening emocjonalny w relacji z ojcem
> 2) prawidlowe wzorce relacji miedzy plciami
> 3) zaburzenia identyfikacji w roli meskiej
> z osobowoscia nieprawidlowa
> 4) kastracja psychiczna.
> Niewiele rozumiem z tych sformulowan i nie dam sie
> zbyc gadaniem, ze nikt mi bardziej fachowo nie odpowie
> i ze mi to do niczego nie jest potrzebne. Tylko bez
> jakiegos nalkowego belkotu - chce definicji zrozumialej dla
> dziecka w przedszkolu.

ja Ci nie udzielę takich odpowiedzi, bo ich nie znam
może psycholog mógłby pomóc, namawiałam Cię do skierowania tam swoich kroków,
wyjaśnienie wszystkiego wymaga przecież długiej terapii, to chyba nie jest jak z
bolącym zębem-wyrywasz i po bólu... zraniona dusza wymaga długich rozmów, wejścia
głęboko w siebie... tak myślę
każde słowa Bony czy Orzeszka odbierałaś bardzo do siebie, czułam że cię bolą -
okazało się że moje rownież
pisząc o zakończeniu dyskusji chciałam żebyś nie musiała niepotrzebnie cierpieć
niezrozumienia!
ale muszę przyznać tu na forum, że było to niepotrzebne - jeśli Ty potrzebujesz
dalszej rozmowy tu na forum to Twoje prawo tu być, wierzę że znajdziesz osoby
które Ci pomogą

> A poza tym czuje, ze na tym forum nie znajde partnera do dyskusji na poziomie
ktory mi odpowiada

przykro mi się zrobiło gdy to przeczytałam... naprawdę przykro

> - brakuje tu pasji odkrywczej, checi dokopania sie do
> nagiej prawdy, rozlozenia ludzkiej natury na czynniki
> pierwsze. Najwyrazniej pomylilam sie sadzac, ze ktos
> tu jest zainteresowany "naukowym" podejsciem do
> mojego problemu, odkrywaniem i badaniem przyczyn
> takiego stanu rzeczy. A dla mnie moj osobisty problem

ja osobiście /nie wiem jak inni?/ podeszłam do Ciebie Asiu nie naukowo! podeszłam
jak przyjaciel do człowieka
nie chciałam nic odkrywać, chciałam pomóc Ci żebyś to Ty coś odkryła w sobie

> jest tak samo dobrym obiektem do naukowych rozwazan,
> czynienia spostrzezen i obserwacji jak rozklad
> szpakow na drutach telefonicznych. Jesli dobrze rozumiem
> - nikt tu nie chce wiecej rozwazac i wglebiac sie
> w zawilosci ludzkiej natury. Ale zawsze mozna o
> problemach natury egzystencjalnej pogadac do lustra, chociaz
> ekspertem tez nie jest.

co do lustra... nadal masz mój adres, możesz napisać, chyba że już wcześniej ja
napisałam coś co Cię bardzo do mnie zniechęciło

> W kazdym badz razie - dziekuje za uwage i ogromna
> chec do dyskusji.

ja żałuję że nie dałaś mi szansy żeby lepiej się poznać
bardzo Cię polubiłam Asiu
ania

[Gość: jb]

Ogladalas "Odmienne stany swiadomosci" - duze wrazenie
zrobila na mnie postac glownego bohatera - nie dlatego,
ze jestem do niego w duzym stopniu podobna, ale
dlatego,
ze gotow byl poswiecic wszystko, zeby znalezc
"pierwotna
jazn", zeby udowodnic swoje teorie i omal nie
skonczylo sie
to dla niego tragicznie. I co ja zrobie, ze
naukowcy to w wiekszosci wariaci? Przeciez jestem
jedna z nich - tych
wiecznie glodnych, nienasyconych, ktorych nie
pocieszy
na dlugo zaden nowy wzor, regulka, odkrycie?
Co zrobic jesli dochodzac do pewnego poziomu wiedzy
czlowiek chce wiedziec coraz wiecej, coraz bardziej
szczegolowo - to jest jak fala, ktora porywa umysl,
ktora
niesie na spotkanie nowych swiatow. Swiatow, ktorych
z wyjatkiem paru pasjonatow z roznych uniwersytetow
nikt nie chce odkrywac. I dlatego ja, samotny
pasjonat
z uniwersytetu przepraszam tych wszystkich ktorych nie
moge na tym forum zrozumiec i ktorzy ciagle i natretnie
usiluja mi pomagac i rozwiazywac moje problemy podczas
gdy ja chce dyskutowac ... I niewazne o czym - po
prostu
sie nie dogadalismy.

[a-ania]

filmu nie oglądałam

ale z jednym co napisałaś nie mogę się zgodzić!
nie zaczynałaś tej dyskusji pisząc że chcesz podyskutować!
chciałaś pomocy w zrozumieniu czegoś, kogoś

ja już rozumiem że nie chcesz ode mnie żadnej pomocy, nie chcesz ze mną
rozmawiać, zrozumiałam to już chcwilę temu kiedy kilka moich maili do Ciebie
pozostało bez odpowiedzi

jestem jednak przekonana że znajdziesz tu wielu fajnych, wrażliwych ludzi do
pogadania
ja znalazłam
ania

[Gość: jb]

Przed chwila wyslalam ci az dwa maile i nie mow tylko,
ze do
ciebie nie doszly!!! Tego, kto tu komu nie odpisuje
nie zamierzam
dyskutowac na forum publicznym!

[Gość: Maur]

Gość portalu: jb napisał(a):

> Przed chwila wyslalam ci az dwa maile i nie mow tylko,
> ze do
> ciebie nie doszly!!! Tego, kto tu komu nie odpisuje
> nie zamierzam
> dyskutowac na forum publicznym!

JB, mam pytanie, czy skorzystasz z rady dr Depko, i pojdziesz na terapie?

[Gość: orzeszek]

w kwestii formalnej: na tym forum funkcjonuje osoba (ma swoj watek) podpisujaca
sie JB. Rzeczywiscie, jest to mezczyzna i szczerze watpie, ze swoj nick
wymyslil w oparciu o Twoj. Pozdrawiam

[Gość: jb]

A o tym to nie wiedzialam - myslalam, ze ktos sobie
jaja robi
- przepraszam za brzydkie wyrazenie.

[Gość: jb]

Jesli jeszcze ktos sie o to zapyta - to ja chyba nie
wytrzymam!
Przeciez zanim jeszcze pan Depko odpowiedzial -
pisalam, i to chyba ze dwa czy trzy razy, ze pojde.
No tak, ale to bylo w tych watkach w ktorych zaczelam
opisywac swoja historie, wiec moze ich dokladnie
nie sledziles i tym sobie tlumacze to pytanie.

[Gość: Maur]

Gość portalu: jb napisał(a):

> Jesli jeszcze ktos sie o to zapyta - to ja chyba nie
> wytrzymam!
> Przeciez zanim jeszcze pan Depko odpowiedzial -
> pisalam, i to chyba ze dwa czy trzy razy, ze pojde.
> No tak, ale to bylo w tych watkach w ktorych zaczelam
> opisywac swoja historie, wiec moze ich dokladnie
> nie sledziles i tym sobie tlumacze to pytanie.

Ups, przepraszam, masz racje, nie czytalem calego oryginalnego watku, troche
przerazila mnie jego wielkosc :o

No to trzymam kciuki :)

Maur

[Gość: jb]

Tak myslalam, bo inaczej bys nie pytal. Ale troche to
meczace
jak ludzie zadaja w kolko to samo pytanie.

Atrakcyjność i znalezienie właściwego partnera.

[Gość: Gucha]

O Twoich problemach dyskutowali już wszyscy, ja chciałabym pogadać o tym, o co
pytałaś w jednej wypowiedzi. Pytałaś, jak znaleźdź tego włąściwego mężczyznę i
czy Ty, jako niewysoka kobieta o figurze pływaczki (judoki ;-) ) możesz być dla
kogoś atrakcyjna.
Mam podobne podejście do życia, jak Ty - lubię znać mechanizmy kierujące
zachowaniem ludzi i zwierząt, dlatego staram się dużo obserwować, wnioskować i
dyskutować. Nie wiem, czy będę dla Ciebie dobrym partnerem do dyskusji, bo
ostra z Ciebie dziewczyna i często wyrażenie czyjejś opinii traktujesz jako
narzucaną Ci radę, ale temat mnie zaintrygował.
Otóż z moich obserwacji wynika, że kanon piękna narzucany przez media ma się
nijak do gustów mężczyzn. Głośno mówią, że podoba im się Klaudia Shiffer, a ich
życiowa partnerka to puszysta osóbka licząca metr pięćdziesiąt. Więc wydaje mi
się, że tak naprawdę więsze znaczenia ma zapach, tembr głosu, sposób poruszania
się niż ilość cm w pasie. Tym bardziej, że mężczyźni nie rozkładają kobiet na
czynniki pierwsze - "łykają je w całości", więc gracja i wdzięk zdecydowaie
nadrabiają ładną buzię, a ładna buzia z kaczym chodem traci. Dlatego nie
powinnaś, ani Ty, ani żadna inna babka, zadawać sobie pytania, czy jestem na
tyle atrakcyjna by znaleźć wartościowege partnera. Każda może być jak się
trochę postara. Inna sprawa, że my, kobiety często same wpychamy się w związek
z nieodpowiednim facetem, bo czekałyśmy na księcia z bajki i jak już pojawił
się jakiś przystojniak, to przypisujemy mu wszystkie zalety, jakie
ten "wyśniony" powinien mieć. Wtedy, jak pisał Pan Dr, nie przyjmujemy do
wiedomości żadnej krytyki. "On Cię traktuje jak szmatę" - jak to, przeciez to
ja nie zrobiłam obiadu - ma prawo być zły. "On jest pijakiem" - jak sobie
czasem pójdzie z kolegami popić to nic się nie stanie, przeciez mężczyzna musi
mieć przyjaciół. I tak w kółko. On zdradza, maltretuje psychicznie czy
fizycznie, nie dba, nie kocha, a my tkwimy w takich związkach wierząc, że on
się zmieni. Bo jest taki przystojny, ma taką dobrą pracę. Mężczyźni są
wygodniccy i nie lubią zmian. Kobiety nie lubią zmian, bo się boją. A ja myślę,
że znalezienie wartościowego faceta wymaga więcej samozaparcia i odwagi niż
tkwienie w związku z byle kim (nie uważam, żeby Twój mąż był byle kim - nie
obrażaj się, ale wyraźnie nie jest tym, kim chciałąbyś, by był).
Wiele w moim otoczeniu jest przykładów na to, że ta teoria jest prawdziwa.
Koleżanki żyły lub żyją z nieodpowiednimi facetami. Ja też żyłam z człowiekiem
dla którego "ja" było najważniejsze, który był niedojrzały emocjonalnie.
Wszystkie te, które zaryzykowały odejść, bo próby ratowania związku się nie
powiodły lub dlatego, że miały tego po prostu dość, są teraz szczęśliwe. Tym
razem naprawdę a nie w wyimaginowanej rzeczywistości.
Te, które trwają przy swoich mężach - są caoraz bardziej nieszczęśliwe.

Rozumiem Twoją potrzebę dotarcia do sedna, bo też czuję się winna, że o swój
poprzedni związek walczyłam tylko parę lat. Wyrzuty sumienia sa coraz mniejsze,
ale są. Fajnie byłoby ich nie mieć. Ale wówczas nie miałabym męża, który robi
mi niemal co rano śniadanie, zmywa naczynia i pisze czasem romantyczne listy.
Mamy problemy. Staramy się o nich rozmawiać. I rozwiązujemy je wspólnie.

Myślę, że szansa znalezienia właściwego partnera to po kolei:
- umiejętność uzmysłowienia sobie, czego tak naprawdę chcę i odpowiedzenia
sobie szczerze na pytanie, czy to, czego chcę dostaję w swoim związku
- odwaga zerwania związku, gdy odpowiedź będzie negatywna
- otwartość na innych mężczyzn, nawet jeśli początkowo wydaje nam się, że nie
są dla nas
- porównywanie faceta tylko do listy swoich podstawowych wymagań,a nie do
poprzednich kochanków, mężów, chłopaków (lista powinna wymienać zalety jakie
powienien mieć i wady, jakich mieć nie może - pozostałe wady można polubić).

Nie wiem, co o tym sądzisz i jak znalazłaś męża. Czy się zgadzasz czy nie. Ale
też mam ochotę po prostu pogadać sensownie o sensownych problemach. A na
szczęście teraz jestem żoną mężczyzny, za którego co rano dziękuję Bogu, bo
moje małżeństwo jest ucieleśnieniem marzeń.

[Gość: Monika]

> Nie wiem, co o tym sądzisz i jak znalazłaś męża. Czy się zgadzasz czy nie. Ale
> też mam ochotę po prostu pogadać sensownie o sensownych problemach. A na
> szczęście teraz jestem żoną mężczyzny, za którego co rano dziękuję Bogu, bo
> moje małżeństwo jest ucieleśnieniem marzeń.

Gucha, piekny list. Ale nie do konca wszystko jest takie bajkowe. Moj maz byl
codowny i codziennie dziekowalam Bogu, ze znalazlam taka wielka milosc w moim
mezu. A dzisiej codziennie sie modle, aby moj maz mnie chociaz przytulil i
pocalowal.