Chciałabym być NORMALNA!

[makarcia]

Moje serce rozdarło się dzisiaj po raz kolejny. Żeby nie mieszać opowiem od
początku.
w Styczniu 2006 roku byłam już w 34 t.c. i dowiedziałam się, że mój synek nie
żyje. Wywołano "naturalny" poród. Najkoszmarniejsze godziny z mojego
życia,potem łyżeczkowanie, pogrzeb, mała sosnowa trumienka. przyczyna zgonu-
uduszenie pępowiną, ale dziecko było za małe na wiek ciążowy, tylko 1140 g.
Styczeń 2007, 29 t.c. kolejnej ciąży - szpital, ciąża wysokiego ryzyka.
27.01.07 szybka cesarka na dyżurze. Córka, 31 t.c., 2pkt Apgar, skrajna
hypotrofia, wylewy do mózgu,retinopatia, wada serca... Ma trzy lata i mogę
powiedzieć, że się cudem wygrzebała z tego wcześniactwa.
12.2009 poronienie w 9 t.c. Czekam , aż wszystko do końca ze mnie
wyleci,a jak nie to łyżeczkowanie
Trzy ciąże i każda inaczej patologiczna. Nie wytrzymuję tego nerwowo.
Moje koleżanki i kuzynki zachodzą w ciąże i rodzą bez problemu. Aktualnie
siedem bliskich mi kobiet jest w ciąży. Tylko ja mam takie koszmarne problemy.
Miałam mnóstwo badań i narazie wszystko ok. Lekarze już chyba nie mają
pomysłów. Tak bardzo chciałabym być normalna. Nie chcę przecież milionów w
totka. Też tak macie?

[jul-iah]

tak kochana też... po 3 poronieniu zapytałam o to mojego m. Bądź sina, jesteś
dzielna! bardzo mi przykro, że przez to przechodzisz.

[aagata4]

bardzo mi przykro

niby każda inaczej patologiczna ale wszystkie ciąże z problemami ...

wydaje mi się, ze może jest jakaś przyczyna... może poczytaj na ten temat sama,
Porób badania na własną rękę, wsłuchaj się w intuicję (mi ja uśpili lekarze i
długo trwało, zanim to zrozumiałam)tutaj wg mnie możesz pomóc sobie tylko w ten
sposób

dla przykładu: np przy zespole antyfosfolipidowym lekarze bezradnie mówia ze
słaba szyjka i przez nia traci się ciąże a tymczasem własnie prowadzenie ciąży
jak przy zespole antyfosfolipidowym (leki na bazie heparyny i aspiryny
kardiologicznej) powoduje, ze ciąze mozna donosić ... ( bo przeciez coś musialo
spowodować ze szyjka jest słaba)

poszukaj na forach kolezanek z podobnymi do Twoich problemów, które już urodzily
.... wiem, ze najlepiej byloby zapłacic lekarzowi .. ale z życia wiem, że to
rzadkość przy takich problemach z ciążami.

mam nadzieję, że nie wyskoczyłam z poradami "przed szereg" że posta napisalas
nie tylko po to aby się wyżalić ale też po to abby się czegoś dowiedzieć ...

Jesteś bardzo dzielna, pozdrawiam

Agata

[justyna8319]

W pełni Cię rozumiem. Ja poroniłam 26 listopada 2008 w 7tc. Do dzisiaj nie mogę
tego przeżyć. Prawdopodobnie przez ogromną przegrodę, którą miałam w macicy.
Macicę mój lekarz zoperował mi w marcu,, , potem 3 cykle musiałam czekać i
wreszcie dostałam upragnione "zielone światełko". I tu zaczęły się kolejne
kłopoty bo,,, nie mogę zajść w ciąże, brak jajeczkowania, po tabletkach ogromne
8 cm torbiele.
Nie mam już siły,,, CHCĘ TYLKO DZIECIĄTKO!!!

[makarcia]

Dzisiaj jest czwarta rocznica mojego martwego porodu w 34tc .Przeżyłam wtedy
najsmutniejsze chwile mojego życia. Nie poszłam na cmentarz, nie mam siły! Wiem,
że do tego nagrobku muszę dopisać jeszcze jednego aniołka. Chyba bym zamarzła
nad nagrobkiem. Boję się.
Rano byłam na pobraniu krwi na różne, różniste badania. Podobno takiej hurtowej
ilości krwi nigdy nie pobierali. Wyniki będą schodziły przez 3 tygodnie. Może
coś wykażą. Dzisiaj nie mam siły na nic. Wiele radości dała mi trzyletnia
córeczka, wcześniak po przejściach, skrajny hypotrofik.
Czy Wam tez brakuje sił do życia? i u dajecie wtedy, że jest ok?

[ankups]

czy udaję? czasem... bo tak łatwiej. Przed Córką, bo przeciez nie
rozumie, bo nie pojmuje, ze kiedy mama płacze, swiat się nie kończy.
Przed tymi, którzy z mojego żalu, cierpienia, bólu, zrobiliby temat
do rozmówek z każdym, kto miałby ochotę posłuchac o takiej jednej,
co to 'poroniła kilka razy'. Przed Mężem już nie udaję. Bo nie chcę
kłamać, ze jestem silniejsza, niż w rzeczywistości. Bo nie chcę
dusić w sobie bólu, bo to mnie zabija. Przed bliskimi juz nie udaję,
bo dobrze jest mi czasem wtulić się w czyjeś ramię, wypłakac, czasem
nawet wykrzyczec tęsknotę, ból, poczucie niesprawiedliwosci. Przed
bliskimi już nie udaję, bo to do nikąd nie prowadzi.
I piszę: tutaj, na blogu... bo tak jest mi łatwiej. Ktos przeczyta,
pocieszy i jakoś wtedy mi lżej.
Tulę Cię do serca.
A na dopisanie drugiego Dzieciatka przyjdzie czas, nie spisz się,
potzrebujesz czasu.