łyżeczekowanie w Dzień Dziecka ;(

[atka27]

Hej dziewczyny, bylam w piatek u lekarza i niestety dowiedzialam sie w 9
tygodniu ze musze isc na zabieg...... Straszne - i chyba pojde we wtorek ale
jakos tak w Dzień Dziecka - az mi sie ryczec chce...
Ciagle placze i nie wiem co robic - jak sie przygotowac na taki zabieg - i
czy dostane zwolnienie z pracy - bo czuje ze bede ryczec jak bubr i w ogole
juz teraz nie mam ochoty na kontakt z ludzmi
powiedzcie co i jak z tym zabiegiem ...

[kasiaba1]

Kochanie, a dlaczego musisz iśc na zabieg? Może warto poradzić się innego
lekarza, jeśli ten twierdzi że to jest konieczne. Ja też miałam mieć zabieg-
"puste jajo płodowe" w 9 tygodniu, dziś mój synek już ma ponad
roczek...Kiedyś też przeżyłam stratę dzidzi, wiem jak to boli...

[atka27]

Hej KASIU, wiesz bylamu dwoch lekarzy i ten ostatni naprawde byl cudowny mimo
zlej diagnozy... wszystko wytlumaczyl-tzn to o co sie zapytalam.
Jak widac nie moge spac - obudzilam sie o 4 troszke myslalam o wszystkim - czy
nie poczekac na samoistne poronienie ale to za ciezkie, chce jak najszybciej
pomyslec o drugim dziecku.
A poza tym, no coz, trwaja przygotowania do wesela, ktore mam w lipcu (troszke
daje mi to poczucie szczescia mimo zlych dni)
Przyszly maz stanal na wysokosci zadania i po badaniach mocno mnie przytulil i
szyciutko rozsmieszyl i powiedzial ze wszystko bedzie dobrze - jest kochany

[iwka901]

Witaj,
Bardzo Ci współczuję i rozumiem.
Ja także niestety przeszłam ten zabieg. Jest on wykonywany w znieczuleniu, więc
nie wolno nic jeść kilka godzin przed. Mimo znieczulenia niestety boli. Ja nie
korzystałam ze zwolnienia, w sumie na drugi dzień fizycznie czułam się
normalnie, było tylko lekkie krwawienie przez kilka dni.
Wiem , że nic teraz nie jest w stanie Cię pocieszyć, ale trzymaj się !

[anioryca]

Witaj!
Bardzo mi przykro wiem co teraz przeżywarz, ja miałam zabieg 15 marca leżałam
przez trzy dni w szpitalu, zabieg miałam robiony przez narkozę nic nie czułam
spałam. Trzymaj się mocno jestem z Tobą buziaki papapa
Ania

[anuteczek]

Kochana,
To strasznie przykre przez co przechodzisz. Szczerze mówiąc im szybciej to
załatwisz tym lepiej. Pamiętam, że czekanie i bezradność były najgorsze.
Kochana, nie musisz wstydzić się łez, masz do nich prawo. W końcu straciłaś
swoje maleństwo.
Mogę doradzić Ci jakiś łagodny środek na uspokojenie, trochę pomaga przetrwać
najgorsze.
Sam zabieg to sprawa czysto techniczna - powinnaś być na czczo, pamiętaj, że
masz prawo domagać się znieczulenia ogólnego. Po wybudzeniu będziesz ospała,
może Ci się chcieć wymiotować, będziesz czuła ból w dole brzucha. Masz prawo do
środków przeciwbólowych, poproś męża, by zadbał, żebyś dostała receptę na nie.
W niektórych szpitalach podaje się oksytocynę, żeby macica się obkurczyła.
Oksytocyna sprawia, że krwawi się mocniej, ale krócej. Być może dostaniesz
receptę na antybiotyk. Powinnaś wziąć go do końca, aby zapobiec infekcji. Kilka
dni po łyżeczkowaniu warto zrobić USG w dobrym gabinecie, aby przekonać się,
czy wszystko w porządku. Krwawienie i plamienie są rzeczą normalną.
Niepokojący jest brak lub nagłe pojawienie się żywoczerwonej krwi albo bardzo
brzydki ich zapach.
Zwolnienie, zazwyczaj dwa tygodnie.
Kochana, będę o Tobie myśleć. Odezwij się, jak będziesz już po. Wtedy postaramy
się postawić Cię na nogi i pomóc w powrocie do świata
ściskam Cię bardzo, bardzo mocno
andzia

[zojda]

witaj
ja miałam zabieg robiony w znieczuleniu ogólnym. po prostu sobie spałam. I
chyba takiego znieczulenia domagałabym się. Na poronienie samoistne nie
czekałabym, bo czasami natura nie chce się pozbyć martwego płodu. Ja
przechodziłam tak trzy tygodnie, zanim stwierdzili, że płód jest martwy. A w
szpitalu w sumie leżałam pięć dni, ale to dlatego, że od razu zabiegu mi nie
zrobili. Po narkozie nie było mi nic, ale to chyba zależy od organizmu. I
jeszcze raz doradzę- zabieg w ogólnym! To bardzo boli, po co lekarz ma się
śpieszyć widząc, że nie dajesz już rady wytrzymać z bólu.

Trzymajcie kciuki

[atka27]

Dzwonilam do szpitala i kazali sie zglosic juz dzis - siedze w pracy i zaraz
sie zrywam bo trzeba sie przygotowac troszke, kupic cos do czytania by szybciej
czas minal..
Bede w Szpitalu Sw. Zofii w Wawie - mam nadzieje ze dobrze wybralam i ze
wszystko pojdzie gladko, oczywiscie mam wielkiego stracha - bo ja tchorz jestem
i szpitali nie lubie - i zawsze mi tam sie w glowce koluje - nawet jak jestem w
odwiedzinach hi hi...
Pozdrawiam WAS i trzymajcie kciuki odezwe sie jak juz bede po ...

[kasiaba1]

Będzie dobrze, to dobry szpital, a poza tym nie będziesz tam długo, myślę o
Tobie...

[madzioreczek]

Ja przeszłam indukcję poronienia i łyżeczkowanie tydzień temu w 9 tygodniu
ciąży-puste jajo płodowe. Indukcja była bardzo bolesna, podali mi żel do szyjki
macicy a poroniłam dopiero po dobrych 7 godzinach, potem był zabieg w narkozie
(czyżby jeszcze gdziekolwiek wykonywali go w zwykłym znieczuleniu?!) po zabiegu
duża ulga, lekarz stanął na wysokości zadania i tak ładnie mi oczyścił macicę,
że leki przeciwbólowe na drugi dzień nie były potrzebne, jeszcze utrzymuje mi
się lekkie krwawienie, dostałam też osłonowo antybiotyk i zwolnienie na
tydzień, a i tak po 4 dniach w domu wróciłam do pracy. Teraz dochodzę do siebie
psychicznie, po 3 latach starń taka strata trochę mnie rozbiła, ale mimo
wszystko spoglądam z nadzieją w przyszłość, bo do tej pory nigdy w ciąży nie
byłam.

[atka27]

Rzeczywiscie moze nie ma sie czego bac, tylko zjem obiadek i pojade do
szpitala - troszke sie boje tego poronienia - ale mam nadzieje ze bede mogla
troszke poczytac - czytajac nie mysle - umiem sie wylaczyc ...
no chyba ze juz dzis ksiazke przeczytam i jutro nie bedzie co... ale mam
problem no nie - ale poprostu staram sie myslec o glupotach a nie o tym ze
strace dzidzie w jej swieto ...
Buziaczki i dziekuje za list - dozobaczenia za dwa dni papa

Atko!

[daaisy1]

Pewnie już jesteś w szpitalu, ale chcę abyś wiedziała, że ja też jestem z Tobą,
wiem co czujesz...sama straciłam dziecko w 24 tyg ciązy...Trzymaj się i
pamiętaj, że PO BURZY ZAWSZE WYCHODZI SŁONECZKO - i ja już swoje słoneczko
mam ma już 10 miesięcy
Ściskam mocno,
Edytka

[izu7]

HEJ ! Ja też straciłam dzidzię ( 8 tc), 28 marca. Bardzo ale to baaaaaardzo
bałam sie szpitala, bo leżałam tam pierwszy raz w życiu.Przyjechałam 2 dni po
krwawieniu i bólach ( myslałam, ze tak musi być i , że macica się oczyszcza).
Oczywiście wcześniej kontaktowałam się z lekarzem,ale on nie odbierał komórki,
bo był weekend. Kiedy dopadły mnie bardzo silne bóle pojechałam z mężem do
szpitala.Tam zobaczyłam... pusty ekran na usg (dwa dni wczesniej widziałam jak
bije serce mojemu maleństwu).Mojej rozpaczy nie było końca, nie mogłam się
opamiętać. Bardzo bałam sie zabiegu ( na widok igły przy pobraniu krwi prawie
umieram). Nie było najgorzej, znieczulenie ogólne, krzyczałam tylko ,że chcę
juz umrzeć i.... juz nic nie pamiętałam, obudziłam się na łóżku. Potem tylko
doxycyclina dożylnie i następnego dnia do domku- oczywiście z antybiotykiem !
Bardzo chciałam dwa tygodnie zwolnienia, ale Pani doktor powiedziała, ze nie
widzi takiej potrzeby i w sumie dostałam 3 dni, bo tyle zostało do końca
tygodnia.Udało mi się jednak w przychodni dostać jeszcze jeden tydzień,
nadchodziły święta wielkanocne, wokół świąteczne porządki, przyjazd gości- a ja
nic- leżałam i ryczałam , patrząc w sufit. Bardzo bałam się rekacji ludzi z
pracy- wszyscy pytali, co mi jest. O ciąży wiedziały tylko najbliższe koleżanki
z biura. W szpitalu prosiłam o nie wpisywaniu kodu choroby, który jest
odpowiednikiem poronienia ( szef ma żonę lekarkę , więc szybko by pojął, co się
stało). Na razie dochodze do siebie i chyba jest całkiem nieźle skoro zaczęłam
już nowe starania ( własnie zaczął się 3 cykl), pojutrze odbieram wyniki z toxo
i cyto i zobaczymy jak będzie. Póki co, trzymam za Ciebie kciuki. Pamiętaj, że
nie jesteś sama. Czas jest najlepszym lekarstwem. Pozdrawiam serdecznie....

[aniao3]

Atus!
dziewczyny juz ci wszystko co trzeba napisaly.
potem - jest takie okropne uczucie pustki w ciele i w sercu.
Ale wierze, ze wyjdziesz z tego, ze jeszcze bedzie dobrze.
trzymaj sie kochana
sciskam
anka

[atka27]

hejka Ania,
wlasnie dzis wyszlam ze szpitala, rzeczywiscie nie bylo az tak zle, tzn.
czekalam na zabieg zamiast 7 godzin to prawie 20 i strasznie sie denerwowalam
bo wiesz czekasz w napieciu na "godzine zero" a tu doktorek mowi ze za jakis
czas przyjdzie (tak powiedzial kolo 18) no wiec czekalam, o 22 stwierdzilam ze
wszystkich mam gdzies i ide spac - nie moglam juz zniesc stresu no i nerwy mi
zaczely puszczac. Jak tylko usnelam - to mnie obudzili o polnocy i taka zaspana
poszlam do zabiegowego - gdzie po jakis srodkach odplynelam z sina dal.
Wiec samego zabiegu nie pamietam - teraz mnie boli jak przy @ .

Ale rzadnego antybiotyku nie dostalam - ciekawe moze dali mi na sali dozylnie??
Lekarz powiedzial ze nic nie bedzie potrzebne... no zobaczymy.

Jedno mnie martwi - odnosnie mojej psyche - jakos za dobrze wszystko znosze,
czuje jakis zawod, w nocy pystke, ale w ciagu dnia jakos wracam do siebie - tak
jakby nic nie bylo. A przeciez zawsze marzylam o dziecku i w ogole - moze ja
jestem jakas wyrodna ? Oczywiscie jak najszybciej chce miec dzidziusia i to
nawet juz (wiem ze musze poczekac), ale czemu tak szybko doszlam do siebie -

CZY NIE UWAZACIE ZE ZE MNA JEST COS NIE TAK??

[ewal-m]

A mi się wydaje, że jeszcze jestes w "lekkim szoku" ja miałam podobnie.
Prawdziwe przygnebienie po tym co się stało dopadło mnie po paru dniach, a
teraz choć dziś mija dokładnie 28 dni od zabiegu czuje się strasznie. Czasem
mam wrażenie że wariuje.
Napewno nie jesteś wyrodna, trzymaj się dzielnie i nie myśl za dużo o tym co
się stało, bo wpędzisz się w taką nerwicę jak ja.

[golo25]

Kochana Atko!
Tak strasznie mi przykro, że to wszystko przeżyłaś...Mi tez sie wydaje, że
jeszcze do siebie nie doszłaś. Myślę, że najcięższe chwile przychodzą później.
I wcale Ci ich nie życzę. To okropne widzieć wokół same ciężarne i czekać,
czekac,czekać, aż znowu będziesz mogła być w ciąży. A mi też czas leci
potwornie powoli!!! Teraz najwazniejsze jest, żebyś doszła do siebie, później
zrób sobie wyniki i dbaj mocno o siebie. Wiesz, mi po poronieniu, kiedy czułam
się okropnie i nic mi się nie chciało, mąż powiedział "to, co się stało, nie
jest powodem do tego, żeby przestać dbać o siebie, przeciwnie, teraz zacznij
dbać o siebie podwójnie". I powoli szykujemy się do następnej ciąży, świadomej.
Mi bardzo pomogło to forum. Mąź jest kochany, też to przeżył, ale nie mogę z
nim o tym rozmawiać wciąż i wciąż. A tu mogę być codziennie, poczytać, pożalić
się i wypłakać. I dowiedziedziałam się o masie rzeczy, o których wcześniej nie
miałam zielonego pojęcia. Dziewczyny tutaj są kochane, bo przeżyły to co my. I
tylko takie osoby zrozumieją Cię w pełni.
Trzymaj się mocno. Pozdrawiam. Gosia