milczenie

[mama.mimi]

Wiecie bardzo mi źle z tym, że ludzie, znajomi, rodzina, wszyscy którzy
wiedzieli że byłam wciąży MILCZĄ. Jeżeli już, to ktoś nieświadomie zada
pytanie mężowi, jak ja się czuję będąc wciąży. Po odpowiedzi że nie udało się
ten ktoś wystraszony przeprasza ze pyta.
Mam wrażenie że dla wszystkich wkoło jest to sprawa zamknięta, jakby nic się
nie stało. Nie warto pytać jak ona się czuje, po co budzić emocje.
Nie interesuje ich to? Pewnie boją się zapytać o cokolwiek, a mnie
najbardziej boli ich milczenie.
Pewnie myślą że lepiej mi tego nie przypominać?? A to dobre
Dzisiaj nie miałam wyjścia i przez kilka minut byłam w hurtowni razem z
kobietą w jakimś 6 miesiącu ciąży. Podobnie jak ja, kiedy urodziłam. Była
taka dumna!!!! Trafiło mnie, nie potrafiłam nie patrzeć na jej brzuch.
Odkąd urodziłam muszę dość często jeździć do miasta w którym urodziłam i
gdzie jest grób mojego dziecka. Zawsze kiedy już siedzę w autobusie, padam,po
prostu rozklejam sie,płaczę. Może już troszkę mniej???
Czasem idę na Jego grób, wypłaczę się i wracam odrętwiała, wypompowana
spowrotem do Swojego miasta, synka, męża, pracy.
Słyszę nieraz od męża, zobaczysz, będziemy mieli jeszcze jedno dziecko!! A co
to zmieni? Będe mniej tęskniła za Szymonem, który został gdzieś daleko stąd?
Wcale mnie to nie pociesza. Na razie jestem przerażona że mogłabym zajść
wciążę. Może kiedyś będę miała siłę??
Nawet straciłam najbliższą mi przyjaciółkę. Próbowała mi pomóc, naprawdę
starała się, kiedy byłam w szpitalu i była dla mnie nadzieja, kiedy
urodziłam, zamilkła. Po miesiącu wyjaśniła mi dlaczego tak postąpiła, ok. I
kiedy znowu kompletnie rozkleiłam się ona znowu zamilkła. Czy to jest
przyjaźń?????? Chyba nie zdałyśmy egzaminu, bardzo tego żałuję.
Oprócz Was nie mam nikogo ktoby chciał tego ciągle słuchać.
Dziękuję Wam, kobietki.

[aagata4]

Witaj...

ludzie nie potrafia zareagowac.. chyba każda z nas odczula takie milczenie i
unikanie przez bliskich ktorzy wiedzieli o naszej ciazy.. a także i nietrafione
pocieszania od najbliższych i dziwne usmieszki na nasz widok ...
musimy nauczyc sie z tym życ...

ludzi ktorych to nie spotkalo najczesciej nie wiedza co maja robic... mzoe po
prostu powiedz najbliższym ze chcesz o tym mowic i nie chcesz zadnych
pocieszen.. ze Szymus jest dla ciebie kims bardzo bliskim, ze za nim tęsknisz i
ze dopóki sie nie wygadasz i nie wyplaczesz to nie bedziesz mogla normalnie
funkcjonowac...

powiedz ze takie slowa ze bedziesz miala jeszce wiele dzieci Cie ranią....
zadzwon do przyjaciółki i powiedz ze potrzebujestz o tym rozmawiac...
domyslam sie ze ja tez gryzie sumienie ze tak postapila.... i chetnie naprawi
swoj błąd tylko jej w tym pomoz.... w koncu ty tez jestes jej przyjaciółką....

najbliszej rodzinie powiedz ze potrzebujesz o tym mowic... i mowienie dopiero
pozwoli ci na powrot do normalnego zycia...

moze rozmowa z psychologiem tez by cie pomogła (aczkolwiek sama sie nie wybralam
do niego)

zycze ci abys nauczyla sie z tym bólem życ i normalnie funkcjonowac.. czas jest
naszym sprzymierzeńcem....

[scalaczek77]

Jak byłam w ciąży, zmienialiśmy akurat z mężem mieszkanie. Tata, który pomagał
nam w przeprowadzce, ma tu na piętrze dawną znajomą no i powiedział jej

[marzekal]

To prawda, że ludzie nie wiedzą co mają mówić, jak się zachować. Najczęściej
nie wynika z tego, że nie chcą. Poprostu boją się nas urazić, boją zadać ból,
boją rozdrapywać rany i boją się, że posądzimy ich o niezdrową ciekawość. Ale
jeżeli im nie powiemy, że chcemy o naszych Dzieciaczkach mówić, to nigdy się
nie dowiedzą ile to dla nas znaczy. Od śmierci mojego Synka minęło już 9
miesięcy i dopiero teraz nad niektórymi zakończyłam pracę. Dopiero teraz
zaczęli rozumieć, że ja chcę pamiętać o swojej stracie. A co ponadto wreszcie
dojżałam do decyzji o kolejnym Maleństwie. Ale to ja, ktoś inny może szybciej,
inny później, jeszcze inny wcale. I każda decyzja jest normalna, bo nasza. A
pamiętać, kochać i tęsknić za Szymkiem będę zawsze, bo miłość procentuje.

[kajoa]

Witam. Myślę że zawsze jak spotykamy się z czyimś nieszczęściem to nie wiemy
jak zareagować żeby danej osoby nie urazić. Sama bardzo przeżyłam poronienie,
ale "lekarstwem" były napierw rozmowy z sąsiadką z sali, która straciła już 2-
gą ciąże ale jednocześnie miała 2 zdrowych dzieci - więc u mnie pojawiła się
nadzieja że ja również doczekam się malucha, potem z osobami na forum, czacie,
bliskimi znajomymi...To wtedy wyszło na jaw że kilka moich koleżanek, dalszych
lub bliższych również poroniła. Ale spotkałam też dziewczyny które straciły
ciążę a dla których "lekarstwem" było milczenie - i ich samych na ten temat, i
osób które o ciąży wiedziały. Może więc Twoja rodzina i znajomi myślą że
milcząc robią lepiej? Ja tak nie uważam - najpierw trzeba wypłakać, wykrzyczeć
swój żal, swoje niespełnione marzenie a potem przejść do codzienności. Chociaż
poroniłam dość wcześnie, bo w 12 tygodniu, to co rok chodzę z synkiem, a teraz
i córeczką na grób mojej rodziny i palimy lampkę dla naszego maleństwa, choć
dzieci nie wiedzą co się zdarzyło ( są za małe i nie sądzę żeby ta wiedza była
im konieczna).Życzę spokoju ducha w tych trudnych chwilach.

[mama.mimi]

Wiecie co? Ja doceniam te wszystkie rady, sama kiedy tylko mam siłę takich
udzielam, ale ze mną jest ten problem że jestem bardzo dobrym teoretykiem.
Nie umiem wogóle zastosować się do nich. Nie umiem wyjść do ludzi z moim
problemem. Zawsze radziłam sobie dzięki przyjaciółce która stała obok. Zawsze
jakąś miałam. Teraz straciłam takową, nie umiem do niej dotrzeć, naprawdę
próbowałam, ale nie mogę w nieskończoność prosić o kontakt, poniżać się, ona
wie że jej potrzebuję ale też ucieka. Jest to skomplikowana sprawa.
Nie potrafię otworzyć sie przed moją rodziną, chciałabym ale nie mam do nich
zaufania.
Korzystam z internetu u kogoś i ostatnio usłyszałam że to uzależnienie w moim
przypadku. Siedzę przed kompem ok. pół godziny dziennie. Jakie to proste,
zaszufladkować kogoś.
Zawsze byłam samotnikiem, nie otaczałam się zbyt wieloma ludźmi, ale teraz to
już kompletnie się pogubiłam w relacjach z innymi.
Zaczęłam chodzić na terapię DDA ale spotkania z psychologiem są bardzo
rozstrzelone w czasie.
Wiem dzięki Wam że nie tylko ja w tych tak trudnych dla nas chwilach mam
problem w kontaktach z innymi, mam nadzieje ze czas jakoś to ureguluje.
Pozdrawiam

[zaisa]

Mamo.mimi - może Twoja przyjaciółka ma jakieś problemy, którymi w tej chwili nie
chce Cię obciążać? Mój własny mąż nie powiedział mi, że gdzieś miesiąc po złamał
sobie żebro (głupio zrobił, bo chyba lepiej bym się czuła martwiąc się trochę o
niego a nie mając do niego żal, że np. nie chce gdzieś ze mną pójść) a ja sama
byłam tak skołowana (+fizycznie osłabiona), że nie umiałam udzielić wsparcia
mojej własnej Mamie, która właśnie zakończyła radioterapię. Mogłam tylko
posiedzieć przy niej i starać się, żeby to co ona mówi nie zraniło mnie
dodatkowo. Nie miałam siły jakoś wspierać, pocieszać.
Nie tylko Ty jesteś lepszym teoretykiem niż praktykiem.
A do uzależnienia to Ci jeszcze daleko...
Trzymaj się ciepło. I niech Ci się przyjaciółka odnajdzie.

[rua]

MAMA.MIMI, WIESZ, JA MYSLE, ZE ONI pekaja z emocji, oni (ci najblizsi) hcieliby
ci nieba przychylic, tylko potwornie boja sie ciebie urazic. to jest bardzo
trudna sytuacja i dla nich, tu juz sie stalo, nie ma nadziei. trudno cos wtedy
poradzic, slowa nie przychodza, tylko przytulic i plakac razem ja mysle, ze
oni wlasnie dlatego milcza.

[yba2]

Ja myślę dokładnie tak samo jak Rua. Nie myślę, ja to wiem. Półtora roku przede
mną moja siostra straciła dziecko. Nie wiedziałam co mam jej powiedzieć, a
cierpiałam potwornie razem z nią. Pamiętam, że spytałam czy spróbuje jeszcze
mieć dziecko. Teraz wiem, że było to okrutne... Naprawdę nie wiedziałam co mam
jej powiedzieć. Płakałam razem z nią, a jeszcze mocniej kiedy nie widziała.
Kiedy sama przez to przeszłam wiedziałam czego usłyszeć bym nie chciała.

[mama.mimi]

Wiem że macie rację. Ze mną jest taki mały problem że mam niepoukładane relacje
najbardziej z moją rodziną i staram się nie odkrywać wszystkich kart przed
nimi. Sami mnie tego nauczyli. Zawsze wszystko dusiłam w sobie, nie potrafiłam
zwrócić się o pomoc, wolałam dołować się, ryczeć, wściekać się a nie powiedzieć
o co mi chodzi, mówiłam ewentualnie dopiero wtedy gdy mi przeszło (mój biedny
dzielny mąż!!!). Takie zachowania są tak głęboko zakorzenione, że ciężko je
zmienić. Wynikają w moim przypadku z nieudanego(!!!!!) dzieciństwa.
Dopiero ostatnie wydarzenia zmusiły mnie do zwrócenia się do innych o pomoc,
ale raczej nie do mojej rodziny (mam na myśli moich rodziców, rodzeństwo), co
dla mnie jest przykre, dla nich pewnie też. Wypłaczę się do męża, do Was czy do
psychologa. Smutno mi z tego powodu ale nie zmienię tego, jeszcze nie teraz.
Mam nadzieję że zdążę.
Śmierć dziecka jest tak silnym przeżyciem że nie sposób nie zwrócić się do
innych o pomoc.
Najbardziej wdzięczna jestem Wam, forum za to że udało mi się załatwić pogrzeb,
bo był ponad moje siły i bliscy uważali że wystarczy pamieć. Nie wystarczy!!
Nieraz jest to nie do załatwienia, bo waga dziecka nieodpowiednia, bo tydzień
ciąży się nie zgadza i 1000 innych bo.... nóz mi się w kieszeni otwiera że dla
tych na górze dziecko z wagą poniżej chyba 550g to jakby jeszcze nie dziecko i
nic mu się nie należy. Szkoda że panuje taka znieczulica, wystarczyłoby kilka
słów, gest, uścisk dłoni, tym bardziej że personel częściej spotyka się z
takimi "przypadkami" jak my i powinien wiedzieć jak się zachować.
Nie chcę zmieniać świata, prawa, ale gdyby z nami porozmawiano po porodzie,
poronieniu o prawach jakie nam przysługują, nie przysługują czułybyśmy się
lepiej. Myślę że łatwiej byłoby nam znieść to wszystko, uporządkować, a tak
chodzimy, prosimy się o coś, oni się dziwią, ze mamy jakieś żądania.

Pamiętam jak szłam do prosektorium sama w ogromnych podziemiach szpitala i
prawie tam zginęłam, pusto, niezbyt jasno, jeździły wózki widłowe, Szła kobieta-
ktoś z personelu, zapytałam o drogę, poszłyśmy razem, zapytała kogo tam mam,
odpowiedziałam że dziecko a ona powiedziała że współczuje i uścisnęła moją
rękę. Był to niesamowity i wystarczający gest zupełnie obcej osoby a pamiętam
go do dziś. Niby nic a jak ważne!!!!!!