po 3 miesiącach złapałam wielkiego doła...

[itrip]

nie po raz pierwszy płaczę, mimo że to juz ponad trzy miesiące od poronienia,
ale dzisiaj wpadłam na zupełne dno rozpaczy i żalu. Pewnie sprowokowane tym,
że moja kolejna koleżanka oznajmiła, że jest w ciąży. A teraz tak strasznie
się popłakałam, uświadomiłam sobie też jakos tak bardzo mocno, że mój aniołek
ma w niebie babcię i dziadka i że to nie ma znaczenia że jestem niewierząca...
Może dotąd nie wypłakałam wszystkiego? Po śmierci mojej mamy było tak samo,
rozpacz przyszła po kilu miesiącach. Ojca chyba jeszcze nie opłakałam... tak
dużo łez

[kachuss]

Trzymaj się, ja jestem dopiero 2 tyg.po zabiegu i dzieki wam sie próbuje
trzymac i mieć nadzieje. Ale domyslam się jak reagujesz na wieści od
najbliższych koleżanek o ciąży.Nagle wszystkie moje najbliższe koleżanki
znajome zachodzą w ciąże i przerabiaja ten temat który dla mnie został
zamknięty. To jest ból dla którego nikt nie znalazł jeszcze opisu.Codziennie
myśle o tym nie jestem sama w tej rozpaczy.

[aagata4]

witaj.. przykro mi że Cie to spotkalo....

niestety, przezycia zwiazane z poronieniem, pobyt w szpitalu , powrot do dawnego
otocenia do bliskich i znajomych ma to do siebie ze czasem myslimy ze uporałysmy
sie z problemai i normalnie funkcjonujemy i... placz i zlosc przychodza w
najmniej oczekiwanym momencie... to do nas wraca....

mi samej przytafilo sie uciec z kolejki ze sklepu bez zakupów - bo zobaczylam
jakas pania z malym dzieckiem - choc bylam juz w trzeciej ciązy po dwoch
poronieniach (minął juz wtedy krytyczny moment gdzie okazywalo sie ze poprzednie
ciąze byly martwe....)

takich powracajacych żali i płaczów doznajemy chyba wszyskie tu na tym forum i
jest to normalne.... warto tu poszukac pomcy psychologa - choc przyznam sie że
sama sie nie wybralam do niego, to od dziewczyn slyszalam ze im pomoglo...

pozdrawiam


Agata

[kraplakowa]

To wraca. I pewnie już zawsze będzie wracać. Do łez prowokują nas pozornie
błache, nie dotyczące bezpośrednio nas wydarzenia - mijana kobieta z dzieckiem,
ciąża bohaterki jakiegoś serialu... Myślę, że tak już będzie zawsze choć mam
nadzieję, że z czasem te emocje nieco osłabną. Już nie będziemy płakac tylko
poczujemy ukłócie w sercu, nie bęrdziemy wpadać w depresję tylko będzie nam
przez chwilę smutno... Wiem, że już nigdy nie będę tą samą dziewczyną, którą
byłam przed poronieniem. Wróciłam do pracy, do normalnego życia, pewnie za parę
miesięcy znów będziemy się starać o dziecko. Ale to już na zawsze pozstanie -
rana w sercu po śmierci dziecka. I nie ważne, że nienarodzonego. Dla mnie, i
wiem, że dla każdej z was to było po prostu dziecko, wszystkie byłyśmy już
matkami, choć nasze dzieci miały po kilkanaście milimetrów. I właśnie to różni
nas od innych ludzi, dla których to było poronienie, utrata ciąży czy
jakkolwiek to nazywają. A my oplakujemy śmierć dziecka, nic gorszego nie może
się w życiu przytrafić. Pamiętam, że parę lat temu, po śmierci mojej mamy mniej
cierpiałam choć miałam dopiero 18 lat i nie bylam przygotowana na to by zostać
sama. Ale tak to już jest w życiu, że dzieci chowają rodziców. A rodzice nie
powinni chować dzieci. Gdyby nasze dzieci się urodziły świat dawałby nam prawo
do żałoby, ale skoro umarły zanim wydały pierwszy krzyk ludzie oczekują od nas
przejścia nad tym do porządku dziennego. A my mamy prawo do żałoby po śmierci
dziecka... Ci, którzy przeżywają załobę po śmierci kogoś bliskiego są
traktowani przez otoczenie z wyrozumiałością, nikt przy nich nie mówi o
śmierci, stara się nie przywoływać zlych wspomnień. A my nie możemy uniknąć
rozmów o ciąży czy dzieciach koleżanek bo ludzie nie zdają sobie prawy z tego
jak to boli. Nie unikniemy tego co nas boli, ale może kiedyś, z czasem, będzie
bolało trochę mniej...

[blueaggie]

hej dziewczyny, odpisuje dzisiaj pierwszy raz, chociaz podczytuje was od lipca;
to jest od momentu, kiedy bedac w 11-ym tygodniu ciazy uslyszalam od
lekarza "puste jajo plodowe". Tylko dzieki temu, ze trafilam na was nie
zwariowalam. Myslalam, ze najgorsze juz za mna, ale tak bardzo sie mylilam.
Dopiero teraz zaczyna lapac mnie jakas totalna schiza. Czytam czasami, ze jak
ma sie juz dzieci to jest latwiej nie myslec, zapomniec... Mam dwojke
wspanialych dzieciakow, ale kazde z nich jest inne, moj Aniolek tez bylby inny.
Rana jest ogromna, tym bardziej,ze 12 lat temu przezylam ogromna strate. Moja
coreczka urodzila sie w 27tc i 5 dni, miala Zespol Edwardsa..., ale to temat na
osobny post.
Pozdrawiam was ogromnie. Zagladam tu codziennie od lipca, dzisiaj pisze
pierwszy raz i mam nadzieje, ze zostane z wami.

[marzek2]

Witaj, "znalazłam" Cię tutaj przez wyszukiwarkę na forum, dostałam maila z Twoim
zgłoszeniem na forum "Wychowanie w wierze" bardzo proszę odbierz pocztę na
swojej skrzynce gazetowej, tam są informacje ode mnie.

Pozdrawiam,

Marzek2

[itrip]

nie wiem, czy Twój post był skierowany do mnie, czy do blueaggie, jeśli do mnie
to zupełna pomyłka, nie mogłaś mnie znaleźć na forum "wychowanie w wierze".
Pozdrawiam ciepło

[itrip]

za wszystkie słowa wsparcia, tak dobrze wiedzieć, że ktoś mnie rozumie...