moja historia

[akte2]

6 stycznia dowiedziałam się, że jestem w ciąży. moja radość nie trwała jednak
długo, bo juz 16 pojawiło się plamienie, które przeszło w krwawienie. Później
szpital i tam diagnoza brak pęcherzyka płodowego w macicy. Dla mnie szok:
jeszcze 5 dni temu był tam, gdzie powinien, a teraz??Lekarze musieli
wykluczyć ciążę pozamaciczną. Cały tydzień w szpitalu, seria bolesnych badań
i ta straszna świadomość, że mojego Maleństwa juz nie ma. Teraz jestem po
wyłyżeczkowaniu i próbuję żyć dalej. Na wielu ludziach sie zawiodłam inni,
częśto zupełnie obcy bardzo mi pomogli: Takie jest życie. Ktoś z bliskiej
rodziny jest w ciązy, to pierwsze tygodnie. Nie potrafię sie cieszyc
szczęściem przyszłych rodziców, bo oni sprawili mi ból:w kilka godzin po
zabiegu zadzwonili do mnie i zaczęli opowiadać o zdjęciu usg i bijącym
serduszku, a ja czułam się jakby kopali mnie prosto w serce, przecież
doskolane wiedzieli o moim stanie. dlatego proszę Was anonimowe forumowiczki
o wsparcie i radę jak mozna sobie poradzić po takiej stracie?Co może wykazać
badanie H - P?z góry dziękuję.

[agap75]

Akte. Współczuję, myślę, że dobrze że trafiłaś do forum. Rok temu miałam
podobną do Twojej sytuację. Cieszyłam się ciążą 14 dni. Forum mi pomogło tzn.
było mi ciut lżej wtedy gdy mogłam coś napisać, poczytać. Zaraz po moim
poronieniu moja szwagierka ogłosiła że jest w ciąży i czułam się dokładnie jak
Ty. Myślę, że masz do tego prawo. Wynik H-P pewnie niewiele wyjaśni. Pamiętam,
że na moim było tylko "Resztki po poronieniu".
Przytulam Cię mocno.

[infomed]

O jak dobrze Cie rozumiem, 3 dni po poronieniu wróciłam do pracy, płacząc
opowiadałm mojej dobrej koleżance jakie to straszne,jak sie cierpi i że zycie
nie ma sensu na co ona mi na to a ja mam dla ciebie taka radosna nowine ja tez
jestem w ciązy.
Wracając z pracy wyłam całą drogę w głos.......... teraz ponad dwa miesiące
pózniej jest juz dobrze, moge teoretycznie znów sie starac......... ale mam w
sobie ciągle żal o tę sytuację,
nigdy juz nie bedzie miedzy nami tak samo...

[adrasteaa]

Wiem jakie to jest przykre mam 3 poronienia za soba
Wiesz co mi najbardziej pomogło slowa mojego byłego lekarza powiedzial tak wiem ze pani jest przykro ale nie ma co rozpaczać nie chcialaby Pani chyba urodzic jakiegos kalekiego dziecka. Jeśli ciąża ma byc to bedzie a jeśli coś jest wadliwego to organizm sam wcześniej czy pożniej ją usunie Dlatego teraz musi byc Pani dzielna.
Może to jest troche btutalne ale to prawda
Moja dobra rada to znalezienie dobrego lekarza ktory właściwie toba pokieruje i zrobienie podstawowych niezbednych badań zeby wykluczyć potencjalne przyczyny
Zycze powodzenia i Badz Dzielna
Długo będziesz cierpieć nawet wowczas gdzy bedziesz myslała ze masz to juz za soba, pozostaje wiara i nadzieja ze to sie nigdy wiecej nie powtórzy

[aga8382]

Rozumiem Cie doskonale, 16 stycznia miałam zabieg. Powoli dochodzę do siebie.
Przytulam Cię mocno. Musi minac trochę czasu i na pewno się lepiej poczujesz...
Mam nadzieje ,że spotkasz na swojej drodze osoby , któe bedą potrafily pomóc Ci
chociazby dobrym słowem bo to mimo wszystko dużo daje

[akte2]

Dziękuję bardzo za zrozumienie, wiedziałam, że znajdę je u tych, które
przechodziły przez ten sam ból. Teraz jest źle, ale gdzieś w środku tli się
nadzieja, że będzie lepiej. Wiem jednak, że nie zapomnę nigdy tego, że choć
krótko, to jednak rosło we mnie nowe życie.

[aregiec]

Chciałam tylko dodać, że ja podobnie jak aga8382 poroniłam 16 stycznia z tą
różnicą, że było to poronienie samoistne i obeszło się bez zabiegu. Najwięcej
otuchy dodają mi właśnie takie dziewczyny jak Ty, tutejsze forumowiczki bo tak
naprawdę nikt inny nie wie przez co przeszłam i jak się czuję. Bardzo pomógł mi
tez lekarz do którego trafiłam z polecenia siostry, nie tylko fizycznie ale i
psychicznie. Jak mu powiedziałam że nigdy nie zapomnę tego wszystkiego, że nie
wiem jak zdołam żyć dalej powiedział "proszę nie powstrzymywać się od płaczu,
teraz jest czas żałoby i płacz jest potrzebny /bo się rozpłakałam/ Nie chodzi
też o to żeby zapomnieć, wkońcu straciła pani swoje dziecko ale musi pani
pamiętać, że Ono gdzieś jest i czeka na Panią i na pewno spotka się z Nim pani
kiedyś. Z tą świadomością musi Pani nauczyć się żyć dalej i proszę mi wierzyć,
że jak minie trochę czasu zacznie pani myslec o tym że jeszcze wszystko przed
pania, ze jeszcze moze pani byc mamą i cieszyc sie z tego tu na ziemi".
Te słowa sprawiły, że zdecydowałam się zostać u tego lekarza choc to moze
bedzie kłopotliwe gdyz bede dojezdzac 100km ale chyba warto skoro nie
potraktowal mojego dziecka jak kolejnego obumarlego płodu swojej kolejnej
pacjentki.
Pozdrawiam Ciebie i wszystkie forumowiczki!

[zytka08]

Witaj, historia każdej z Nas jest wyjątkowa, choć bardzo podobna, najpierw
wielka krótkotrwała radość z ciąży a potem strata i ból.I Forum,które jest
źródłem pokrzepienia, wiedzy,zrozumienia, nadziei. Trzymaj się cieplutko i bądź
silna.Pozdrowienia