poroniłam

[monika1975]

krótko nacieszyłam się moją drugą ciążą bo tylko ok.6 tygodni.na szczęście mam
9 letniego synka więc mam dla kogo żyć.tyle przygotowań,udało się za pierwszym
razem,wielkie szczęście,radość,euforia nie do opisania.wizyta u lekarza
pozytywna,wyniki dobre,szyjka zamknięta,5 t.c.,termin 30 maj tak jak sobie
wymarzyłam,wiosenne dzieciątko.zaczęłam mieć podbarwione plamienia,myślałam że
to nic takiego,piersi zrobiły się miękkie,czułam że jest coś nie tak,byłam na
wyjezdzie w małej miejscowości gdzie nie ma szpitala,parę dni póżniej większe
krwawienie,ból w podbrzuszu i strach,telefon do lekarza,decyzja jak
najszybciej do szpitala.Mąż przyjechał po mnie,po badaniu okazało się że
krwawienie jest spore i że zarodka już nie ma.Decyzja-łyżeczkowanie.Straszny
dzień 8.10.2007,między 19 a 20 miałam zabieg.nie wiedziałam co ja do cholery
tu robię przecież nie tak miało być!.nie spałam całą noc nie mogąć uwierzyć w
to co się stało.Musiałam być twarda,dopiero dzisiaj zapłakałam.

[adada30]

Moniko bardzo mi smutno po przeczytaniu Twej historii. Wiem co
czujesz! Najważniejsze abyś teraz nie była sama! Spędzaj czas z
bliskimi, z mężem, z synkiem...Przytulam...

Chcę Ci napisać, że ja jestem mamą 9-letniej córeczki (podobnie jak
ty-tyle, że ja mam dziewczynkę). W czerwcu tego roku zakończyła się
moja 9 tygodniowa ciąża. Także doskonale potrafię sobie wyobrazić co
teraz czujesz! Jedynym moim pocieszeniem w tej sytuacji, która się
miała miejsce była moja corcia. Naprawdę!!!! Stanęłam na nogi dla
niej, dzięki niej.......

Wierzę, że i Ty odzyskasz siły i wiarę.......

[monika1975]

bardzo Ci dziękuję za wsparcie.jest mi to bardzo potrzebne aby z kimś pogadać
kto mnie zrozumie a może to zrobić tylko osoba, która przeszła to samo.dzisiaj
dużo płaczę bo wychodzi ze mnie cały ból,mam wsparcie ze strony męża i to
duże,nigdy nie zapomnę jego przerażonych i smutnych oczu a na synka nie chcę
przekładać moich smutków,jak mu powiedziałam że narazie nie będzie miał
rodzeństwa to ledwo powstrzymał się od płaczu,ja uśmiechałam
się,głaskałam,przytuliłam go wiedziałam że muszę być mimo bólu silna i przekazać
mu to tak aby się nie załamał.fizycznie czuję się dobrze ale zaczynają mnie
dopadać myśli czy jakbym wcześniej poszła z tym plamieniem do lekarza to może
byłby jakis ratunek.wiem,że teraz to nic nie zmieni i trzeba żyć dalej ale te
wspomnienia zawsze pozostaną.Chcę szybko dojść do siebie,wrócić jakoś do pracy i
starać się dalej.Jeszcze raz dziękuję życzę powodzenia i pozdrawiam.monika

[sylvia_b]

Ściskam

[monika1975]

dziękuję i pozdrawiam

[ajotka1]

to tak jak u nas, 9 letni syn ciąża od lat planowana, wyczekiwana i
w piętnastym tygodniu poronienie septyczne, popłacz sobie to
oczyszcza. mam nadzieję, że Twój syn nie wiedział jeszcze o
rodzeństwie, mój chodził na usg, liczył paluszki i niemógł już się
doczekać braciszka. na szczęście kiedy trafiłam do szpitala był na
wakacjach i nie widział mnie w tym stanie. najgorszym chyba
koszmarem było dla mnie powiedzenie mu co się stało.
i wiesz co, wcale nie musisz być twarda i silna "na siłę", ja
chciałam a emocje po jakimś czasie wracały ze zdwojoną siłą; jak
popłaczesz sobie teraz to szybciej dojdziesz do siebie. i pomyśl o
mężu, on też cierpi chociaż pewnie tego nie okazuje - mnie wszyscy
współczuli a mój mąż stał obok i o nim nikt nie pomyślał jakby jego
to nie dotyczyło. pozdrawiam i przytulam mocno.

[monika1975]

witaj.przez ten parogodzinny pobyt w szpitalu nie miałam siły płakać,musiałam
być twarda, starałam sie taka być,byłam wśród obcych,lekko tylko popłynęły mi
łzy.Pierwszy raz zapłakałam wczoraj rano a dzisiaj płaczę od rana zadając sobie
mnóstwo pytań bez konkretnych odpowiedzi,dlaczego?dlaczego?dlaczego?.czy mogłam
tego uniknąć?.wiem że to i tak teraz nic nie zmieni.mąż mnie bardzo
wspiera.bardzo go teraz potrzebuję i wiem że to co się stało nas wzmocni. synek
wiedział o ciąży,cieszył się ogromnie,przytulał się do mnie i mówił"mój
brzusio".byłam ogromnie szczęśliwa że tak to przyjął.wyobrażałam sobie jak
będzie chodził z nami na usg,wybraliśmy razem imię,więc ogromnie trudno było mi
powiedzieć mu o tym, że narazie nie będzie miał rodzeństwa.Przyjął to dzielnie
ale resztkami sił powstrzymywał sie od płaczu,starałam się przekazać mu to jak
najdelikatniej i nie okazywać swojego bólu ale nie obyło sie bez pytania czy to
przez niego się to stało bo mnie kiedyś zdenerwował.oczywiście zaprzeczyłam że
to nie z tego powodu,że po prostu coś poszło nie tak.wiem że czas leczy rany ale
wspomnienia zostaną.dobrze, że jest z kim pogadać i podzielić się swoim bólem,z
Wami kobietami które przeszły to samo co ja.Oby było nas jak najmniej bo nikomu
nie życzę przechodzić przez to.Teraz czekam aż wszystko się wygoi i będę
próbować dalej.Bardzo dziękuję Ci za wsparcie i życzę aby mimo przeciwności Mała
Istotka zawitała u Was jak najszybciej.Pozdrawiam. monika

[mad-25]

Witaj Moniko ja przeżyłam to samo co Ty tylko ja miesiąc wcześniej i
byłam w 7 t.c. Też mówiłam nie tak miało to wygladać , już nawet dla
synka mówiłam że będzie miał rodzeństwo (3 latek) i głaskał brzuch,
cieszył się , jakoś to rozumiał, na szczęście już zapomniał. Myślę
że najgorszy jest ten okres do miesiąca po zabiegu, bo siedziałam i
wszystko roztrząsałam, teraz zastanawiam się po co??
Nawet zwalałam winę na synka , bo po co go nosiłam, dzwigałam, po co
z mężem się kłóciłam? A teraz myślę że poprostu tak musiało być, bo
inaczej tego nie wytłumaczę. Moja wymażona córcia teraz jest w
Niebie,czemu Bóg zabrał właśnie Ją??. Ale takie jest życie, nic nie
da się naukowo wytłumaczyć, życie są jak puzzle , nie złączy się
trzeciego póki nie połączy się pierwszy z drugim i tak to się
ciągnie. Dlatego myślę że to ma jakiś sens, w końcu jakiś sens tego
wszystkiego musi być!!!!

<script type="text/javascript"
src="fotoforum.gazeta.pl/zajawka.xjs?id=7594768890&a=mad-
25&tag=&showTitle=1&count=3&defaultStyles=1"> </script>

[monika1975]

witaj.wiem że masz rację,wiem że nie ma co tego roztrząsać bo to i tak niczego
już nie zmieni tylko jak to tym wrócić normalnie do pracy,codziennego życia.Czy
udawać że nic się nie stało,wiem że bliscy zapomną bo tak im będzie najwygodniej
ale to jest tak świeże, zamykam oczy i widzę lekarzy,gabinet
zabiegowy,światła,puste usg(po 15tym miałam zobaczyć nasze maleństwo na usg,
może dobrze że go nie zobaczyłam bo byłoby jeszcze gorzej)widzę wszystko i na
nowo przeżywam tą sytuacje, jakbym oglądała od nowa koszmarny film na kasecie.Ta
kaseta siedzi w mojej głowie i non stop się odtwarza.Mam nadzieję że z czasem ta
taśma się zatrze i obrazy znikną.Po to abym mogła normalnie funkcjonować i mieć
siły na dalsze próby.Dziękuję za wsparcie i również jest mi przykro że spotkało
to Ciebie.Pozdrawiam

[ja-76]

Moniko,moja prawie rówieśniczko!
Nie będę za Twoje Maleństwo zapalała wirtualnej świeczki, ponieważ
sama jestem teraz w domu podczas tracenia mojego Krasnoludka i wiem,
że nie wystarczyłoby nawet puszczenie z dymem połowy kuli ziemskiej.
Mój Mały/a był z nami 8 tygodni, pewnie nie wiedział że czekaliśmy
na niego prawie 4 lata i dlatego sobie poszedł... Albo raczej
właśnie sobie wychodzi... nie mam słów na to co się dzieje, nie
ogarniam tego jeszcze, w poniedziałek idę do szpitala na
łyżeczkowanie - czy to się nie może inaczej nazywać?... Krasnoludek
był pierworodny, nie to, że nie mam dla kogo żyć - cudowny mąż,
rodzice, rodzina, znajomi, koty... ale na razie jestem gdzieś obok
tego wszystkiego i obok siebie. Kochana, ściskam Cię, jeśli masz
ochotę poklikać (bo ja mam jakąś przedziwną potrzebę mówienia o tym -
jakkolwiek wyda się to może nienormalne) - odezwij się. Aha,
Krasnoludek pojawiłby się na świecie (tym zewnętrznym) 20 maja...

[manuelle]

przytulam mocno
wspólczuję straty...
twarda jednak wcle nie musisz być, trzeba się wyplakac, trzeba
przeżyć swój smutek,żalobę.
Tu zawsze znajdziesz kogoś,kto zrozumie i porozmawia,o tym co boli
najbardziej. Czasami też dobrze ejst pomilczeć wspólnie z bliską
osobą. Masz męża i dziecko, wierzę że ich obecność będzie pomocna.

Trzymaj się, choć ciężko Ci teraz uwierzyć,ale zapewnia,że będzie
jeszcze dobrze... musi być...

ps.poronilam dokladnie 2mc przed Tobą 8 sierpnia 2007

[monika1975]

bardzo dziękuję za wsparcie i też Ci współczuję.potrzebuję czasu nie wiem
jeszcze ile.bardzo potrzebuję bliskości męża,na szczęście ją mam.synek mnie też
pocieszył i wczoraj wzruszył bo spytał czemu jestem smutna,ja odpowiedziałam
dlaczego a on na to "nie smuć się mamo,przecież masz mnie".Całe szczęście że mam
jego!Pozdrawiam.Wszystkiego dobrego.Monika

[monika1975]

witaj.bardzo mi przykro.żadne słowa nie są w stanie wyrazić bólu jaki się czuję
w tej okrutnej sytuacji.ciągle nie mogę w to uwierzyć,to stało się tak
szybko,choć w moim przypadku jakieś dziwne plamienia trwały parę dni zanim
piersi zrobiły się miękkie i pojawiło się więcej krwi.czując że coś jest nie tak
jednocześnie nie zdawałam sobie sprawy z tego że stopniowo ronię.i o to mam do
siebie pretensję że w tej chwili nie spanikowałam i nic nie zrobiłam.może gdybym
w porę zareagowała to udało by się uratować ciążę.oczywiście że mam ogromną
potrzebę rozmawiać o tym, wyrzucić to z siebie.rodzina szybko o tym zapomni,mąż
mnie bardzo wspiera bo sam to ogromnie przeżył tylko on chce o tym zapomnieć
żebym się nie męczyła,ale co mam mu mówić jak kolejny raz spyta jak się
czuję.wiem że jest bardzo cierpliwy ale wszystko ma swoje granice i wtedy
najlepiej jest porozmawiać z kimś kto czuje to samo co ja.tylko taka osoba jest
w stanie mi czy tobie pomóc,wesprzeć i zrozumieć.mój maluszek miał przyjść na
świat 30 maja.marzyliśmy o córeczce. ale teraz jest mi wszystko jedno byleby
ciąża następna jeśli nam się uda była szczęśliwa.tylko ten czas,trzeba czekać aż
wszystko się wygoi.nie wiem jak to wytrzymam.trzymaj się jak będziesz w
szpitalu,to nic nie boli,płytka narkoza tylko ta cała otoczka jest nieprzyjemna.
oni robią te zabiegi na co dzień to ich praca,i nikt nie widzi bólu kobiety
która musi grzecznie usiąść na fotelu i im się poddać.jak następnego dnia
rano(ja miałam zabieg ok.20ej dnia poprzedniego)obserwowałam inne kobiety
wchodzące i wywożone póżniej na łóżku nieprzytomne z zabiegówki to byłam w szoku
że trwa to ok.10 minut.dla mnie to była cała wieczność.bardzo chętnie będę
rozmawiać z Tobą,pisz jak tylko będziesz miała potrzebę wyrzucenia z siebie
bólu.Czekam i gorąco Ciebie pozdrawiam.Jestem z Tobą.Monika

[ja-76]

Moniko, dzięki. Ja poszłam do gin zaraz następnego dnia od
rozpoczęcia plamienia. Doktorka powiedziała, że Krasnoludek
(to "imię" stąd, że ma/miał ok.3,5 mm) nie urósł od ostatniej wizyty
(sprzed niecałych 2 tygodni). Niby jest (albo był - cały czas mam
problem z czasem, jaki stosować...) pęcherzyk żółtkowy, ale
pęcherzyk ciążowy jest nieregularny, to ponoć niedobrze. I
powiedziała, że PRAWDOPODOBNIE ciąża jest obumarła, że nie widać
serduszka, i w ogóle to bardziej to wygląda na 5 tydzień...(ale
piąty, czyli trzeci od poczęcia byłby fizycznie niemożliwy,bo test
robiłam przed 4 tygodniami...masakra, nic już nie rozumiałam, raczej
nie dawała szans, chociaż stwierdziła, że miała już podobny
przypadek a potem było ok. I uprzedziła, że teraz prawdopodobnie
zacznę ronić na serio,mam się spodziewać czegoś jak okres - no i po
powrocie do domu zaczął się ten cholerny "okres", jest tak jak
uprzedzała - skrzepiki jak przy okresie, ale wiem, że to tym razem
nie jest złuszczająca się niezapłodniona komórka jajowa, ale,
Chryste, najprawdopodobniej moje dziecko w kawałkach...Straszna
schiza przed każdą wizytą w WC. Podbrzusze boli. Gdybym dostała
gwałtownego krwotoku mam przyjechać do szpitala w sobotę, jeśli
będzie jak jest-w poniedziałek (na "wyczyszczenie"
bądź "doczyszczenie" jeśli to się właśnie dzieje... Jeszcze mi zrobi
w poniedziałek usg, jeszcze głupia mam nadzieję, że może... że może
po prostu jest taki maluśki, że trochę podrośnie przez te kilka dni,
że serduszko się pokaże... nie wiem, nie wiem, nie wiem... Nie
jestem wierząca, ale może stanie się jakiś cud? Biorę relanium,
chodzę jak naćpana... Zdaję sobie sprawę z "dobrych" stron-że jednak
mimo wszystko możemy mieć dzieci (po prawie 4 latach...), żeto
pewnie lepiej że teraz a nie jak miałby 5-6 miesięcy, że może byłby
uszkodzony...Ale na takie racjonalne wytłumaczania jeszcze za
wcześnie. Na razie jest pustka i potworny uścisk w gardle,
nieprzespane noce, płacz co 5 minut... Nikogo nie obwiniam, do
nikogo/niczego nie mam pretensji - tylko chciałabym wiedzieć,
dlaczego ten Maluch, na którego tak czekaliśmy, którego pokochaliśmy
od momentu drugiej kreski na teście, do którego mówiliśmy (że np za
chwile będzie incognito na zajęciach ze studentami, które prowadzę i
może nie zaśnie z nudów, że jeździ na gapę środkami komunikacji
miejskiej...)nie chciał z nami zostać???? Wiem, pytanie retoryczne.
Zazdroszczę Ci (ale tak zdrowo, pozytywnie), że masz jeszcze jedną
Pociechę, pewnie to jakoś, siłą rzeczy pomaga... I obie miałybyśmy
majowe-"maturalne" dzieci... Z drugiej strony nigdy nie czułam się
tak wspaniale jak przez te kilka tygodni - Krasnolud dał mi takiego
kopa i napęd do wszystkiego, że chwilami miałam wrażenie, że chodzę
z jakimś głupawym usmiechem na ustach. I za to Mu dziękuję.
Ściskam Cię mocno, trzymam za Ciebie kciuki (u rąk i u nóg!),
pozdrawiam.
Justyna

[monika1975]

witaj Justynko.to straszne że jesteś świadoma tego co się teraz w Tobie
dzieje.ja mimo niepokoju jak już pisałam nie miałam pojęcia że to
poronienie.poza tym nie miałam żadnych skrzepów.pierwsze usg dopochwowe lekarz
zrobił mi dwa dni po spodziewanym okresie(poszłam do niego dlatego że miałam
większą wydzielinę która mi dokuczała,kazał mi wziąć clotrimazol mimo iż nie
wolno go brać w 1 trymestrze mówiąc że trzeba wybrać mniejsze zło,powiedział
jeszcze że dzisiaj była u niego pacjentka która nie chciała brać leku i
poroniła,więc wzięłam 1 tabl.bojąc się czy dobrze robie),wcześniej zrobiłam 2
testy i oba wyszły pozytywnie,na usg nic jeszcze nie było widać(potem
dowiedziałam się że zrobił je niepotrzebnie bo pierwsze usg robi się
najwcześniej w 8 tc),powiedział że może zapłodnienie było póżnej niż w 14 dni
cyklu,a może to ciążą pozamaciczna i dlatego nic nie widać.wyszłam zdenerwowana
i niepewna.za 5 dni byłam umówiona do innego lekarza pani doktor
ginekolog-endokrynolog,miała poprowadzić moją ciążę(muszę kontrolować
tarczycę)która wcześnie pozwoliła mi starać się o dzidzię po wcześniejszym
zbadaniu testów tarczycowych.poszłam do niej z aktualnymi wynikami,które jak się
okazało były dobre,sprawdziła moją wydzielinę,zapisała inne bezpieczne leki
dopochwowe Pimafucin(powiedziała że ta jedna poprzednia tabletka którą wzięłam
nie zaszkodzi),kazała o siebie dbać,zdrowo się odżywiać,szyjka moja była
zamknięta,rozpulchniona więc nic nie wskazywało na to że będzie tak zle.zapisała
mi termin porodu,zaświadczenie do pracy.rozpierała nas ogromna radość wręcz
szaleństwo.z tej radości 2.10 nie mogąc uwierzyć że nam się udało zrobiłam 3
test który też wyszedł pozytywnie.po 15.10 miałam zrobić usg żeby zobaczyć czy z
maluszkiem jest wszystko dobrze,zrobić aktualne badania krwi i na 2.11 byłam
umówiona na wizytę.tak czekałam na ten dzień, ten dzień nastąpi ale już bez
mojego skarba(nawet nie zdążyłam go zobaczyć,nawet pęcherzyka).na usg w szpitalu
też nic nie było tylko twarda,powiększona macica z fragmentami krwi jak
powiedział pani doktor stan po poronieniu.resztę już wiesz.myślę czy to przez to
że parę razy bardzo się zdenerwowałam,może z moja szyjką coś jest nie tak bo w
pierwszej ciąży miałam szybko rozwarcie ok.3mca i miałam założony pesar i
zwolnienie po końca ciąży,a może mimo dobrych wyników moja tarczyca odrzuciła
ciążę(w sumie gdyby z nią było zle to w ogóle nie zaszłabym w ciążę).tak jak ty
miałam już wszystko zaplanowane,napisy w notesiku JESTEM W CIĄŻY!,zdjęcie
testu,mojego brzuszka itd.itd.I co ja z tym teraz zrobię?czułam że nie jestem
sama że nasze życie cudownie się zmieni.chciałam patrzeć jak nasz syn będzie
reagował na każdy etap naszej ciąży,jak pozna swoje rodzeństwo,jak je pokocha.a
teraz nic,zupełnie nic.każda minuta mi się dłuży,mam wrażenie że miesiąc po
którym mam ponoć dostać pierwszą miesiączkę to wieczność,cała wieczność do
starania sie o maleństwo,wtedy to dopiero będę się bać.wiem że na tym etapie
jestem kiepskim wsparciem bo sama go jeszcze potrzebuję ale postaraj się spać
spokojnie,przytul misia.jakoś nam się to wszystko ułoży,prawda? Dobrej nocy.Jak
będziesz mnie potrzebować to postaram się pomóc.Pa Monika

[ja-76]

Moniko, dzisiaj krótko bo nie trafiam w klawisze,włanie wróciłam ze
szpitala i TO JUŻ NAPRAWDE KONIEC, KROPKA, SZLUS A MI SIE CHCE WYĆ,
WYĆ, WYĆ...i wiem że na forum nie powinno się krzyczeć dużymi
literami ale mam to gdzieś
Daj mii kilka dni, dobrze?justyna

[monika1975]

witaj, Justynko.nie zaglądałam tutaj chyba od tygodnia.wróciłam w zeszły
poniedziałek 15go do pracy i jakoś nie miałam czasu,przyszła
codzienność.zajrzałam dziś bo jestem chwilowo sama w domu i chciałam sprawdzić
czy się odezwałaś.wiesz,że bardzo mi przykro i mimo,że każda z nas przeżywa to
na swój sposób,wiem że bardzo cierpisz.napisz jeśli masz oczywiście ochotę i
siły, jak się obecnie czujesz.jutro miną dwa tygodnie po moim zabiegu,z psychiką
jest coraz lepiej,a nawet mam chwilami wrażenie że to był tylko koszmarny sen,że
w ogóle nie byłam w ciąży,że to wszystko nie miało miejsca.Prawdę mówiły
dziewczyny,że z czasem ten ból łagodnienie,że trzeba zająć się się czymś,wrócić
do codziennych zajęć.Na początku jest to trudne ale rzeczywistość zmusza nas to
powrotu.Czekam teraz na wizytę u lekarza bo jeszcze nigdzie nie byłam.Będę
zaglądać do Ciebie co jakiś czas w miarę możliwości.Jak będziesz chciała pogadać
to czekam na wiadomość.Pozdrawiam i ściskam Cię cieplutko.Trzymaj się.Będzie
dobrze.Monika

[aetas]

strasznie mi przykro, Monika, dopiero od kilku dni wiem, co się
czuje w takim momencie, ja mam za sobą dosłownie 4 dni od
poronienia, tzn. od chwili, kiedy dowiedziałam się, jestem po
zabiegu, w ciągu tych dni wyję właściwie co chwila, u lekarza, u
następnego, na izbie przyjęć na widok fotelika, z którym tatuś
przyjechał odebrać żonę z dzidziusiem, na widok dziewczyn w ciąży i
na dźwięk ktg, które słyszałam w szpitalu niemal non stop,
nie żałuj sobie łez, wszystko to trzeba przeczekać i każda inaczej
sobie z tym radzi... ja też mam w domu właściwie dziesięciolatka i
jeszcze dwulatka, więc wiem, że dzieci które się ma, bardzo pomagają
nie zwariować, nie wiem co bym zrobiła od tego strasznego czwartku
bez nich,

bardzo Ci współczuję...

[monika1975]

dziękuję za wsparcie.bardzo mi przykro że Ciebie też to spotkało.rozumie się to
tylko wtedy gdy dotknie nas to osobiście.psychicznie czuję się już o wiele
lepiej.w przyszłości musi być dobrze.wierzę w to.wszystko pięknie się goi,czekam
cierpliwie na miesiączkę,pózniej na drugą i myślę,że w grudniu spróbujemy
ponownie,oby tym razem szczęśliwie.pozdrawiam Ciebie i Twoją rodzinkę.Monika

[green_land]

Tak fajnie czytać, że nie poddajesz się i walczysz
Trzymam mooocno kciuki!

[poemi123]

Bardzo współczuję. Nie bądź na siłę twarda, to trzeba wypłakać,
przeżyć żałobę. Ja przeszłam to dwa tygodnie temu. Mam starszą
córkę, ale ona jeszcze na szczęście nic nie rozumie, ma 17 miesięcy.
Też w szpitalu wśród obcych tłumiłam łzy, na siłę wywoływałam na
twarzy jakiś grymas, który w moim zamyśle miał być uśmiechem. Pękło
w domu. Teraz dochodzę do siebie i żyję dalej. Nigdy już nie będzie
tak samo. Trzymaj się dzielnie, a jeśli potrzebujesz wsparcia
zajrzyj na forum Promyczek.

[monika1975]

witaj.bardzo mi przykro że Ciebie tez to spotkało i dziękuję za wsparcie,jest mi
ono bardzo potrzebne jak każdej z nas która ma za sobą to traumatyczne
przeżycie.W szpitalu tak samo jak ty na siłę powstrzymywałam łzy,myślałam że
mnie rozsadzi.zegnając się z mężem prosiłam żeby mnie nie przytulał (choć bardzo
tego chciałam )bo zaraz wybuchnę i nic nie będzie w stanie tego
powstrzymać.ostatkami sił robiłam wszystko aby być twarda,nie wiedząc nawet co
mnie czeka za jakąś godzinę.starałam się unikać jego wzroku i nigdy nie zapomnę
jego twarzy na którą spojrzałam jak stał w drzwiach kiedy kazałam mu już
iść.wiedziałam że jak będę to przeciągać to będzie jeszcze gorzej.mi też
odpuściło dopiero w domu, jestem jeszcze na zwolnieniu i będę starała sie jakoś
pozbierać.jeszcze raz dziękuję i życzę samego szczęścia.Pozdrawiam Monika