też miałam być czerwcową mamą...

[gosiap_01]

i jak teraz przyjdzie przeżyć ten czerwiec? Jak można znowu zacząć
normalnie fukcjonować? Jak zasnąć w nocy i przespać noc? Nie chcę
żeby Oleńka ciągle chodziła z chusteczką i wycierała mi łzy, nie
chcę, żeby ciągle mówiłą, że mama płacze ale nie potrafię się z tym
pogodzić, po prostu nie potrafię...

[grochalcia]

Gosia, zajrzyj an czerwcowki....

[grochalcia]

a tu Ci tylko napisze tyle, ze dasz rade, chcoaiz moze w tej chwili myslisz, e
to koniec świata...napisalam Ci troszke na czerwcowkach, skierowalam Cie tak na
forum Promyczek...

tak na pocieszenie powiem, ze poronilam pod koniec sierpnia, maialm zabieg a
teraz jestem w 10tc...oczywiscie drze przed kazdym usg i wiem, ze moge zobaczyc
wponiedzialek to samo co Ty..ale walcze....sofi walczy...wiele dziewczyn
walczy...dasz rade!!!!!potrezbujesz teraz tylko sporo wsparcia.

[gosiap_01]

Bardzo, bardzo dziękuję, na pewno zajrzę na Promyczek ale na razie
nie mogę o tym mówić ani pisać spokojnie; czuję się jakby świat mi
się zwalił na głowę i w ogóle nie wiem czy odważę się jeszcze
kiedyś zajść w ciążę. Jestem już po zabiegu i fizycznie dochodzę do
siebie ale psychicznie - kompletna sieczka. Śpię 3 godziny na dobę
i to po środkach nasennych i nie mogę przestać płakać. I wszyscy
tylko mi mówią, że muszę zacząć normalnie żyć bo mam Olę i ona mnie
potrzebuje. Sama to wiem i jej nie zaniedbuję (ona zresztą daje mi
największe wsparcie choć ma tylko 2 lata), ale czy nie mam prawa do
opłakiwania mojego nienarodzonego dziecka?!!

[grochalcia]

odwazysz sie Gosiu....

szkoda, ze juz jestes po zabiegu..pisalam Ci an czerwcowkach, ze wedlug nowego
prawa mialas prawo otrzymanai aktu urodzenia martwego dziecka, zarejestrowania w
USC, nawet pochowku(jak bys chciala)zasilku macierzynskiego..ja tez sie
dowiedzialam o tym za pozno, jak bylam po zabiegu. bo o tym sie nie mowi..w
szpitalach nawet o tym nie wiedza.....
na promyczku jest fajnie, mozna posmiac sie i poplakac, bo to forum jest
przygnebiajace....zapraszam, naprwde Ci pomozemy..zobaczysZ, za kilka dni juz
bedzie lepiej...
ja tez dziekowalam Bogu, ze mialam przy sobie mojego 2.5 letniego synka....

w naszym siwecie jest tak, ze nienarodzone dziecko musisz oplakac sama...w
sercu..bo ktos kto tego nie przezyl, niesterynCie nie zrozumie....

w ktorym tygodniu serduszko przestalo bic????

[gosiap_01]

Dowiedziałam się o tym w srodę i od tamtej pory żyję jak w
koszmarnym śnie. Zajrzenie na forum czerwcowe przekraczało moje
siły. Nie jadłam, nie spałam i chciałam jak najszybciej mieć zabieg
bo świadomość, że jest we mnie moje martwe dziecko po prostu mnie
zabijała. Szkoda, że nie zajrzałam wczesniej bo byłabym
przygotowana na to, że ktoś mnie w ogóle zapyta co chcę zrobić z
moim dzieckiem; a tak w szoku zostawiłem Je w szpitalu i pewnie nie
wybaczę sobie tego do końca życia...Kończę na dziś bo już nie mogę
o tym pisać, muszę się czymś zająć. Bardzo, bardzo dziękuję za
wsparcie.

[kosmosik]

> Szkoda, że nie zajrzałam wczesniej bo byłabym
> przygotowana na to, że ktoś mnie w ogóle zapyta co chcę zrobić z
> moim dzieckiem; a tak w szoku zostawiłem Je w szpitalu i pewnie
nie
> wybaczę sobie tego do końca życia...

Gosiu nie mów tak. To nie jest teraz istotne. Nie mogłaś nic zrobić
by dzidzia nie zmarła. Jej dusza jest teraz wolna a pamięć o niej i
miłość na zawsze zostanie w Twoim sercu i to jest najlepsze miejsce
pod słońcem. Jeśli potrzebna Ci mogiła, pomyśl o grobie
symbolicznym. Nie wyrzucaj sobie, że nie potrafiłaś wtedy działać
racjonalnie. Ściskam mocno.

gosiap powiem ci tak

[sofi75]

"Koniec swiata juz byl - powiedziala mamusia Muminka - teraz trzeba po tym
posprzatac"

Glowa do gory.

Moje pierwsze poronienie bylo psychicznie trudniejsze. Za kilka dni przypada
potencjalny termin naszego pierwszego tefgorocznego malucha. W te Swieta mial
byc juz z nami. na razie Swiat sobie nie wyobrazam.

Ale po tym sie szybko wstaje.
Zobaczysz ... ja dzis mialam zabieg, a juz mysle o tym gdzie bede za 3 miesiace
Spotkamy sie na kolejnym forum i 2008 bedzie szczesliwszy, musi wreszcie
byc, bo ten roku dal przynajmniej mnie, a mysle ze nam wszystkim cholernie w tylek.
_____________________________________________________________
Joachim 01.06.2007 (13tc) i Mały Ktoś 13.11.2007 [*](10tc)

[gosiap_01]

Mądra z Ciebie kobitka Sofi. Ten rok dla nas tez był straszny pod
różnymi względami; mój m wrócił ostatnio z pracy strasznie przybity
usiedliśmy i doszliśmy do wniosku, że przychodzi taki moment, że
człowiekowi się wydaje, że nie da rady znieść nic więcej, że po
prostu żyć się dalej nie chce. I my mamy taki moment właśnie teraz.
A potem stwierdziliśmy, że może wszystko dzieje się z jakiegoś
powodu, że może ktoś tam na górze, chciał nam zwrócić uwagę na to
co w życiu jest NA PAWDę WAŻNE. I postanowiliśmy, że odbijemy się
od tego dna i będziemy żyć ciesząc się drobiazgami. Choć ciężko,
posprzątamy po naszym końcu świata
Bardzo Wam dziękuję dziewczyny za każde dobre słowo.

[wioletka.net]

Ja miałam byc kwietniowa mama..Moge Cui tylko powiedziec tyle, ze
nie bedzie łatwo ale dasz rade.Masz w sbie taka siłe o której sama
nie iwesz. Zycie wystawia nas na próbe.dlaczego akutar nas??na to
pytanie niestety nie umiem odpowiedziec chociz zadaje je sobie
bardzo czesto.Wierze w Ciebie że dasz rade i we wszysytkie te
dziewczyny które przezywaja to sam

[kosmosik]

Gosiu, strasznie mi przykro Trzymaj się!

[didith.b]

Teraz jest listopad- termin porodu, gdyby nie to, że w marcu
poroniłam, ale jestem w ciązy i nie myslę o poronieniu, myslę o
małym skarbie który teraz jest we mnie- kto wie, może w czerwcu
bedziesz nosić skarb pod serduszkiem- życzę Ci tego z całego serca!

[kzj31]

Ja tez mialam byc czerwcowa mama... Wszystko bylo zaplanowane, mial
byc "Blizniak" jak moj dziadek i najblizsza przyjaciolka. Tyle bylo
radosci, ze udalo sie za pierwszym razem! A tydzien temu w 13 tc
dowiedzialm sie, ze mam poronienie zatrzymane. Na usg zobaczylismy
zarodek? plod? ktory zatrzymal sie w 10 tc. Serduszko nie bilo,
chociaz w 6tc wszystko bylo super i widzialam zywa fasolke na usg.

Tez nie wiem jak sobie z tym poradzic... jak dowazyc sie na kolejna
ciaze... Znajomi twierdza, ze sie swietnie trzymam, jestem przeciez
taka 'silna psychicznie', wrocilam od razu do pracy, zartuje, smieje
sie... Ale jak nikt nie widzi to placze. Albo placze przy mezu w
nocy i boje sie sama spac. I mam ten straszny bol w sobie i nie wiem
co mam z nim zrobic.

Moze w czerwcu bedzie lepiej... Moze juz uda mi sie zapomniec? A
7ego czerwca, wtedy na kiedy mial byc termin pewnie sie upije, zeby
nie pamietac. Dobrze ze to sobota
Trzymaj sie!

[grochalcia]

duzo na jakos niedoszłych czerwcowych mam....plaga, czy co???

[oli.2]

Ja też miałam być czerwcową mamą ((.............8.06
Tak bardzo chciałam mieć dzidzie w lato ......zostało mi tylko
czekanie, prawie rok !!

a ja mialam byc mama grudniowa...

[agga80]

niestety, potem czerwcowo-lipcowa... i znowu niestety. A teraz to
chyba juz na nic nie czekam

no coz agga, witaj w klubie

[sofi75]

jestem byla grudniowka i byla czerwcowka

mam nadzieje ze na przyszle Swieta juz bedziemy we czworke, chociaz rok temu
tez tak mowilam.

Oj bedzie dobrze, musi wreszcie kiedys
_____________________________________________________________
Joachim 01.06.2007 (13tc) i Mały Ktoś 13.11.2007 [*](10tc)

[agga80]

Piszesz o czworce to znaczy ze jedno dziecitatko rozumiem ze masz
a z tymi swietami to ja mam podobnie. marze juz od ponad 1,5 roku o
dziecku. a tu albo nic nie wychodzi albo strata. pozdrawiam

[sofi75]

Piszesz o czworce to znaczy ze jedno dziecitatko rozumiem ze masz

> ano mam. Urodzony 12.06.2001 O ironio teraz, jak bylam na czerwcowkach to
mialam termin na 12.06.2008 - Patryka urodziny beda mi sie chyba kiepsko kojarzyc.

> glowa do gory. ja czekam do mniej wiecej polowy lutego i probuje dalej - musi
sie wreszcie udac. Zobacz jakie niektore dziewczyny pokonuja przeszkody. A w
planach mam jeszcze dwojke.
_____________________________________________________________
Joachim 01.06.2007 (13tc) i Mały Ktoś 13.11.2007 [*](10tc)

[pola_lola]

Tydzień temu z takim spokojem, że nic złego nie może się stać szłam
na wizytę i rutynowe USG. Wg. Usg wyszedł 11t1d i przezierność
karkowa... 5mm, w poniedziałek już 6mm.Słowa lekarzy że maleństwo
nie przeżyje najbliższych 2 tyg. i faktycznie...Od soboty pobolewał
mnie brzuch-ale z nerwów.W czwartek po 11 złapał mnie starszny ból
brzucha - trwało to może 20 min. kiedy wstałam bo postanowiliśmy
szybko jechać do szpitala poczułam jakby coś we mnie pękło, odeszły
wody, przestało boleć...nie będe dalej opowiadać...O 1.30 leżałam
już na sali szpitalnej po zabiegu...Tak mi brakuje mojego maleństwa
- coraz bardziej...Nikt nie chciał mi powiedzieć czy to chłopczyk
czy dziewczynka - pytałam każdego lekarza i pielęgniarki - wszyscy
mówili że nie wiadomo bo do końca się jescze nie wykształciło -
napewno wiadomo, ale już nie miałam siły prosić dziesiątej osoby bo
wszyscy mówili to samo.Teściowa i mąż też prosili ale nikt nie
chciał nam powiedzieć.Tak chciałabym dać mu/jej imię.Ale myślę że to
chłopiec i to wszystko stało się za karę, bo ja wszyystkim mówiłam
że nie chcę synka że to musi być córeczka.I teraz nie mam ani synka
ani córeczki...I ciągle myślę że źle robię nie zabierając mojego
dziecka ze szpitala, że ono tam ciągle jest,że mu tak zimno i że
jestem złą mamą bo zostawiłam je - takie bezimienne, obdarte z
szacunku, z ludzkości...A przecież to był 12 tydzień...Może jeszcze
wrócić po nie?Ale jestem tchórzem - boję się trumienki, pogrzebu,
grobu - nie wiem czy dałabym radę, boję się że po tym byłoby jeszcze
gorzej...Teściowa mówi że będzie mu dobrze z innymi dzieciaczkami w
tym kościele w Warszawie, że wszystkie będą się razem bawić i będzie
tak lepiej...

[kzj31]

Witaj pola_lola,
Chcialabym Cie jakos pociszyc... Mnie tez to samo spotkalo,
dokladnie tydzien temu mialam zabieg. Tez szlismy z mezem szczesliwi
na usg w 13 tc i okazalo sie, ze malenstwo przestalo zyc w 10tc.

Wczoraj zastanawialam sie, czy to byl chlopiec czy dziewczynka, ale
po chwili stwierdzilam, ze lepiej, ze nie wiem. (Tez chcielismy miec
coreczke i maz mowil w zartach, ze nie chce synka, ale nie wierze ze
to jakas kara, tak mialo byc i juz) Im mniej sie przywiazesz do tego
dziecka tym lepiej dla Twojej psychiki i nastepnej ciazy.

Nie chce Cie urazic....piszac to jak my z mezem do tego wszystkiego
podchodzimy... Dla nas tak na prawde to byl zarodek, nawet nie plod.
Na pewno nie bylo to jeszcze nasze dziecko... Oczywiscie jest
ogromny bol, bo dziecka na razie nie bedzie i cierpimy bardzo, ale
takie swieckie podejscie pomaga. Nie jestesmy zbyt wierzacy i
oddalismy zarodek do badania zeby sie dowiedziec co bylo przyczyna.

Jesli jestes bardzo wierzaca to pomysl, ze Bog tak chcial. Ze pewnie
twoje dziecko urodziloby sie chore, bardzo by cierpialo... A tak
jest juz gdzies z Aniolkami.

Wierze, ze uda sie nam nastepnym razem Musi sie udac!
Trzymaj sie.

pola...

[grochalcia]

nawet nie wiesz jak bardzo mi przykro..a moze wiesz...czytajac Twoja historie
powinnam sie cieszyc, ze moje ciaze obumarly ow iele wczesniej i nie musisalm
przezywac tego co Ty...wiesz, ze jestes mi bliska, bo spotykalysmy sie wczesniej
na innych forach. prosilam Cie, przyjdz na forum PROMYCZEK...trzeba tylko
e-dziuni wyslac formularz w ktorym krotko opiszesz co sie stalo...bedziemy nadal
w kontakcie..na promyczku jest sofi, kosmosik, gosia, no i jaDDDD

ja tez nie wiem czy bylabym w stanie patrzec na biala trumienke...nie mozesz
oskarzac sie, ze nie chcialas chlopca dlatego poronilas....

dobrze, ze masz juz coreczke..pomoze ona Ci najbardziej przetrwac to
wszystko..moj synek byl dkla mnie najlepszym lekarstwem. trzymaj sie cieplo
kochana...w koncu musi sie kiedys udac...sciskam. kasia

[pola_lola]

Już wczoraj było lepiej ale dzisiaj znowu od rana płaczę i czuje
taką beznadzieję i pustkę.My nie jesteśmy jakoś wybitnie wierzący -
mąż właściwie wogóle.Tu chodzi o to że to dziecko było MOJE -
wyczekane,wymarzone - i tak trudno pogodzić mi się z tym że już go
nie ma i nie będzie.Wszyscy i tak zaraz o nim zapomną - tylko ja
będę miała je w sercu i te kilka pamiątek-kilka testów
ciążowych,pierwsze USG,książeczka ciążowa z dwoma wpisami i te kilka
ostanich USG gdzie tak doskonale widać już kształt maluszka i ten
cholerny opuchnięty karczek.Nie jestem w stanie oglądać tych zdjęć
szczególnie jednego - ostatniego - gdzie widać podniesioną rączkę -
tak jakby machało nam na pożegnanie.Wiem że to tylko płód - ale mój
płód.Mąż napewno nie chciałby pogrzebu, a ja nie dałabym rady.Tylko
ciągle mam w głowie takie okropne makabryczne obrazy i myśli.Wiem że
jeszcze trochę a wszystko minie, będzie lepiej - ale potrzebuje
jeszcze troszeczkę czasu żeby sobie popłakać,posmucić i pożałować
mojego maleństwa.

PS.Grochalciu - w piątek wysłałam prośbę o przyjęcie do promyczka
ale narazie nie dostałam żadnej odpowiedzi - czy długo się czeka?
Chciałabym tam czasem wpaść...

[gosiap_01]

Ja na przyjędzie do Promyczka czekałam ze 2 dni - e-dziunia musi
odebrac pocztę i tyle. Spróbuj się po prostu zalogować na
promyczka - może masz już dostęp.
Daj sobie czas na płacz i żałobę. Niestety to chyba prawda, że za
jakiś czas nasze nienarodzone dzieci będą żyły tylko w naszej
pamięci i naszych sercach. Ciężkie chwile przed Tobą ale będzie
lepiej. Życie toczy się nadal mimo naszych tragedii - choć to banał
to prawdziwy.

[zielonarzeka]

Pola płacze z Tobą...
dla Twojej Kruszynki

[kosmosik]

Pola tak strasznie, strasznie mi przykro ((

[kzj31]

Pola... Ja wiem co czujesz... To co napisalam wczesniej to taka moja
obrona przed tym wszystkim, bo inaczej nie dalabym rady. Wiesz co ja
ciagle widze? Taka malenka opuszczona glowke, a pomietam jak na
pierwszym usg bilo serduszko i ta malutka fasolka az tryskala
zyciem. A potem juz tylko ta smutna glowka... Ale jesli zaczne
myslec, ze to bylo moje dziecko to zwariuje! Pomysl, ze ty juz masz
dzidzie, a to mialo byc moje pierwsze, wyczekane, zaplanowane... Z
tego co widze to kobiety, ktore maja dzieci bardziej emocjonalnie to
wszystko przezywaja. My - bezdzietne chyba sobie nie zdajemy sprawy
jak to do konca jest i moze i lepiej... Sama znam 10 dziewczyn,
ktorym sie to przytrafilo. Jesli to jakies pocieszenie to nie nas
jedne to spotkalo... Tylko po co tyle kobiet tak cierpi?
Ja tez mam dzis dola, jeszcze ta pogoda... Ach

[grochalcia]

czasem e-dziunia duzo pracuje i rzadziej sprawdza poczte, niedlugo Ci odpisze..

pola. nie wiem czy Cie to pocieszy..ja wlasnie dostalam wyniki
hist.-pat.-zasnaid groniasty..musze byc przez rok pod kontrola onkologiczna,
przez rok zadnej ciąży..przynajmnien wiem co bylo przyczyna poronienia....ale
stracha mam....wiec widzisz...kazda z nas spotyka na drodze wiele przeszkod.
damy sobie rade, fajnie, ze bedziesz na promyczku!!!!

grochalcia...

[pola_lola]

Ojej...tak mi przykro...och, jak ty rok wytrzymasz ty niecierpliwy
duchu? To takie niesprawiedliwe - im bardziej kobieta pragnie
dziecka tym więcej przeszkód spotyka na swojej drodze Ja w
pierwszą ciąże zaszłam biorąc tabletki antykoncepcyjne - kochamy
córeczke nad życie - ale przez kilka pierwszych dni byliśmy w
szoku.Ciąża książkowa - córeczka zdrowa oprócz alergii i lekkiej
astmy - ale u nas wszyscy w rodzinie to mają - właściwie jest to
choroba cywilizacyjna.A teraz? Od początku roku przyjmowałam folik,
witaminy, dobrze się odżywiałam, wszystko super - a jednak za
mało...Prawdopodobnie wystarczyły te dwa przeziębienia - szczególnie
jedno kilka dni po owulacji,potem przez miesiąc pobolewanie gardła n
a które nic nie pomagało, to że mąż w czasie "zapłodnienia" miał
złamaną nogę i łykał garściami ibuprofen i traumal i miał ze 3
zastrzyki na krzepnięcie krwi w brzuch, to że używałam kuchenki
mikrofalowej.Teraz wyrzucam sobie że mogliśmy jednak poczekać aż
będziemy zdrowi ale cóż teraz jestem mądrzejsza po fakcie - a z
drugiej strony mam nadzieję że to właśnie jedna z tych rzeczy a nie
jakieś poważniejsze genetyczne problemy...Zobaczymy jak u nas wyjdą
badania histopatologiczne...Mój lekarz,lekarze z którymi
konultowaliśmy się kilka dni przed poronieniem a także lekarze w
szpitalu powiedzieli że to przypadek,że nie ma po co robić badań
genetycznych - bo mamy już zdrową córeczkę, że wystarczy zwykły
katar aby wszystko "się popsuło" - tak mało a tak dużo...

[gosiap_01]

Nie ma co tak myślec, bo to nie reguła. Jak robiliśmy sobie Oleńkę
najpierw mój m był chory na potworną grypę a zaraz potem ja
chorowałam, kilka dni miałam gorączkę 39-40 st, na zbicie gorączki
łykałam garście prochów; wszystko to tuż po owulacji. I co? Oleńka
urodziła się zdrowa a cała ciąża była książkowa. Teraz nie miałam
nawet kataru i skończyło się jak się skończyło. Co komu pisane...

[pola_lola]

fakt...co komu pisane...tylko ja bym chciała żeby to był właśnie ten
przypadek jeden ta tysiąc że coś źle poszło, źle się podzieliło -
żeby nie okazało się że to coś poważniejszego.Jak byłam w ciąży z
Polą to też miałam grypę,gorączke i najgorszy jaki miałam atak astmy
- przez kilka dni dusiłam się, byłam niedotleniona - a jednak
wszystko było ok.A to był 8tc.Więc widocznie tak miało być...Tylko
tak mi pusto w środku bez mojego maleństwa.

[kosmosik]

Ja z Alkiem w 4 tygodniu miałam grypę żołądkową, bardzo wysoką
tempkę i brałam Apapy w czopku, a chłopak zdrowy jak rydz (odpukać).
Teraz też byłam przeziębiona ale jak sa wady genetyczne, to nawet
jak byśmy na głowie stały całe 40 tygodni, zdrowe dziecko się nie
urodzi. Takie sa prawa natury

pola, co do badan

[sofi75]

lekarze prawdopodobnie maja racje co do badan genetycznych.
Po pierwszym poronieniu chyba wystarczy zebys zrobila badania
podstawowe.
Genetyczne to wlasciwie mozna robic dopiero po trzecim i to tez
jesli wykluczysz wszelkie inne przyczyny.
A poza tym:
a) badania genetyczne sa drogie jak cholera
b) wynik niewiele ci pomaga, bo mowi ci jedynie o tym ze masz np.
80%, 60% lub cokolwiek na zdrowa ciaze, ale nic z tym wynikiem nie
zrobisz. To tak jakby Ten Na Gorze gral Toba w kosci

Ja teraz dostalam skierowanie na genetyke. Nie bylam przekonana czy
to robic, wlasnie z powyzszych powodow, ale w koncu poszlam. Dla
mnie to badanie jest w 80% refundowane (wiec moze az tak bardzo po
kieszeni nie stuknie), a lekarz chcial zebym wreszcie do kolejnej
ciazy podeszla spokojnie i bez nerwow.

Wiem ze ci trudno, ale naprawde zobaczysz, ze za miesiac, trzy
bedziesz na to zupelnie inaczej patrzec.
Mn ie ten ostatni rok mocno kopnal w tylek, ale nie zaluje ze bylam
w ciazy - mimo ze obydwie skonczyly sie tak, jak sie skonczyly. Dalo
do myslenia ...
_____________________________________________________________
Joachim 01.06.2007 (13tc) i Mały Ktoś 13.11.2007 [*](10tc)

[beata_36]

Bardzo ci współczuję i płaczę razem z tobą.

[gosiap_01]

Tak strasznie mi przykro, że Cię to spotkało; wiem, że nie ma słów,
które mogłyby Cię pocieszyć, z czasem ból podobno jest mniejszy,
podobno bo ja jestem 3 tygodnie po stracie i dalej strasznie boli.
Ale trzeba dalej żyć, a córeczka na pewno jest Twoim najlepszym
pocieszycielem. Ja pozbierałam się dla Oli bo nie mogłam już znieść
tego jak ona przeżywała, że mama ciągle płacze - teraz płaczę jak
nie widzi. Też do tej pory przeżywam to, że zostawiłam moje
dzieciątko w szpitalu ale byłam za bardzo zszokowana tym co się
stało, żeby podjąć inną decyzję. Chcemy i tak z moim mężem w jakiś
sposób pożegnać naszego Aniołka tylko sił mi ciągle na to brak.
Przyłącz się do Promyczka - to forum na prawdę pomaga.

gosiap

[pola_lola]

Dziękuje za ciepłe słowa...W końcu każda z nas przeszła to samo
naprawdę czuje to samo.Na czerwcówki już nie mam odwagi zaglądać...A
przez prawie 2 miesiące było tak wspaniale.Nadal się łapie na tym że
zapominam przez chwileczkę że nie jestem w ciąży np.ochraniam rękami
brzuszek kiedy bawię się z córeczką albo leżę z nią w łóżku,przez
ułamek sekundy zastanawiam się czy mogę to czy tamto zjeść...

MOJA CÓRECZKA

[gosiap_01]

Ja wykasowałam link do czerwcówek z ulubionych dopiero w zeszłym
tygodniu. Podglądałam Was po cichu i za każdym razem kończyło się
to fontanną łez, więc w końcu postanowiłam skończyć się katować.
Ja też dość długo nie mogłam przyzwyczaić się do myśli, że już nie
jestem w ciąży; zdarzyło mi się być na kinderbalu gdzie były mamy z
brzuszkami i byłam bliska włączenia się do ich dyskusji na
temat "bycia w ciąży". Powoli ta myśl do mnie dociera, już nie
czuję się w ciąży (pewnie też już hormony ciążowe przestają
działać) już tylko zostały smutek i żal, i myślenie, że pod choinka
miałam mieć już całkiem spory brzuszek.
Ale jest też i coraz więcej śmiechu u mnie w domu; moja córeńka
jest najlepszym dla mnie lekarstwem. Tak samo będzie u Ciebie.
Ciesz się, że masz już zdrową, śliczną córeczkę. Mam nadzieję, że
szybko zawitasz na Promyczku; tam nie jest tak depresyjnie jak
tutaj, dziewczyny - choć przechodzą chwilę załamania - starają
się "trzymać pionu" , a te z brzuszkami dają nadzieję, że i nam się
uda. Forum pomaga, bo niestety nawet mężowie nie są w stanie nas
zrozumieć; choć na pewno bardzo przeżywają stratę to dla nich jest
to bardziej abstrakcyjne.

[210977333q]

Ja tez mialam termin na 25 czerwca.W 12 tygodniu(w poniedzialek) na
usg okazalo sie,ze dziecko jest martwe,nie mialam wczesniej zadnych
plamien,nic.Bylam w szoku.Wczoraj mialam lyzeczkowanie,ciagle placze
i bardzo sie boje kolejnych prob.Wszyscy mnie pocieszaja,ale jak tu
przejsc do porzadku jak przez prawie 12 tygodni chodzilam radosna z
moja fasolka?

[210977333q]

Wszyscy mnie pocieszaja,ze bedzie dobrze i jeszcze zaswieci
slonce.Tak,tylko na ten promyk slonca ktory zgasl tak szybko
czekalismy rok,jesli teraz znow czeka mnie rok prob i potem drzenie
czy sytuacja sie nie powtorzy...

[kzj31]

Chcialbym Ci powiedziec zebys sie nie martwila i nie bala, ze bedzie
dobrze... Sama tez chce w to wierzyc, ale tez sie boje. Mam 31 lat,
co zrobie jak nie uda mi sie zajsc od razu po odczekaniu pol roku?
Co zrobie jesli to wszystko sie powtorzy? Probuje o tym wszystkim
nie myslec... Ale to wraca. Zaczynam nawet myslec, ze moze ktos tam
uznal, ze nie nadaje sie na matke i dlatego zabral fasolke do
siebie... I jeszcze te Swieta! Przestalam juz liczyc, ktory to bylby
tydzien, ale moze znalabym juz plec?
Przepraszam, mialam cie pocieszyc. Musimy myslec pozytywnie, nowy
rok na pewno bedzie lepszy!

[beata_36]

Ja mam już 36 lat, a nadal mam nadzieję urodzić jeszcze zdrowego dzidziusia. Mój
lekarz zapewniał mnie że taki wiek to nie wyrok. Więc głowa do góry i
cierpliwości. Jeszcze niedawno też płakałam na forum że nie dam rady nie odważę
się, ale znalazłam świetnego gina, który tchną we mnie nadzieję i tego się
trzymam

Wam wszystkim życzę wytrwałości. Na pewno wkrótce będziemy się cieszyły z
naszych pociech.

[pijanykot]

wczorajszy dzień - strasznie się cieszyliśmy, wizyta u gina 12 tc.
i usg, a tam miały byś już rączki, nóżki i dużo więcej widać..
niestety - maluszek nie urósł, serduszko już nie biło..
jutro jadę na zbieg
maleństwo przestało żyć w 9t.c/ niedługo po naszej wizycie u gin/
dziwnie się czuję - tak jakby to działo się obok mnie.
też miałam być czerwcową mamą

[kosmosik]

ja nie wiem co ten czerwiec sobie z nami zrobił
Współczuję kolejnym niedoszłym czerwcowym mamusiom

[grochalcia]

na marcowkach faktycznie bylo nas mniej....a czerwiec koszmarny po prostu

[vigga]

I ja też do Was dołączam. Zwykle tylko czytam to co piszecie, sama
się nie odzywam, bo przecież moja historia jest taka sama jak Wasze.
Ale tym razem chcę się wygadać bo nigdzie nikt inny już nie chche
słuchać. Wszyscy już chyba zapomnieli albo wyparli, nie wiem.
A było tak jak u wielu z Was - rutynowa kontrola USG w 13 tygodniu i
szok na wieść że dziecko od kilku dni nie żyje. To było 6 grudnia -
taki mikołajkowy prezent od losu Niby coś przeczuwałam, śniły mi
się umierające noworodki i inne koszmary ale myślałam że to z
nerwów. Myślałam że może dziecko będzie chore ale przecież nie
martwe. I tak patrzyłam bez tchu na to USG i gdzieś tak nie do końca
świadomie wiedziałam że coś jest nie tak, bo przecież dzidziuś się
nie ruszał, nie było serduszka, lekarz nic nie mówił a ja chyba
jeszcze przez chwilę chciałam wierzyc w cud ale on nie nadszedł...
Któraś z Was napisała o tej opuszczonej smętnie gówce - ja pamiętam
to samo - małe ciałko i duża pochylona główka...
A dzień później szpital, wywoływanie krwawienia, cała noc w bólach i
kolejnego dnia zabieg. I powrót do domu, który do niedawna
wypełniony był marzeniami i planami a nagle stał się pusty...
Dziś byłam pierwszy dzień w pracy i dopiero teraz zaczynam mieć
nadzieję, że powoli wrócę do normalności. I zaczynam też mieć
nadzieję, że może nadchodzący rok będzie dla mnie szczęśliwy, czego
i Wam serdecznie życzę.

[gosiap_01]

Bidulo, strasznie Ci współczuję; bardzo smutna ta Twoja historia
tak jak i wszystkie pozostałe niestety. Będzie lepiej, musimy w to
wierzyć!

[kosmosik]

vigga, tak bardzo mi przykro Tulę i mam nadzieję, że z Nowym
Rokiem przyjdą dla Ciebie lepsze dni.