pies,a własiciel

[Gość: Marta]

Witam, marze o psie... husky, labrador, dalmatynczyk. Wiele razy slyszalam,ze
powinno sie dobieram psa pod swoj charakter,upodobania.Czy ktos moze
podzielic sie za mna informacji na ten temat,licze na Wasze własne refleksje
i inne dane techniczne:) Serdecznie pozdrawiam

[krolewna.sniezka]

dobrze slyszalas, nie tylko do swojego charakteru ale tez do warunkow jakie
mozesz zapewnic swojemu psu, nie kieruj sie jedynie wygladem/rozmiarem psa.
Poczytaj jak najwiecej o rasach psow ktore ci sie podobaja, zobacz czy jestes w
stanie podolac energi tego psa, czy masz warunki mieszkaniowe, czas,
wystarczajace finance aby duzego psa utrzymac i zapewnic mu szczesliwy dom. Nie
chcesz przeciez tylko pobawic sie szczeniakiem przez pare miesiecy, ale miec
oddanego towarzysza na kilkanascie lat :-))

[gaz.gaz.gaz.na.ulicach]

Husky powinien biegac, najlepiej z towarzyszem. Zycie w pojedynke bedzie dla
niego tortura.
Labradory czesto zapadaja na dysplazje wiazaca sie z kosztownym leczeniem lub
kalectwem.

[Gość: lw]

A dalmatyńczyki jako rasa pierwotnie myśliwska są trudne do ułożenia-mniej
pojętne,miały tylko gonić zwierzynę na polowaniach,choć są też wyjątki,wymagają
silnej ręki-lubią dominować,zresztą też mogą chorować-taką dla nich typową
jednostką jest kamica moczanowa,związana z defektem w przemianie materii.Ale są
też i inne rasy,np.trochę mniejsze niż labradory czy goldeny-springer spaniele-
są one spokojniejsze niż cocker spaniele,łagodniejsze,charakter bardziej
zbliżony do labradorów.Albo z większych psów-np.setery są dość miłymi
psami.Wyżły mimo iż psy myśliwskie-są dość pojętne i przyjazne-np.piękne wyżły
weimarskie o błękitnawym umaszczeniu.Jeśli chodzi o nastawianie się na wrodzone
chroby to jest ich tak dużo wśród różnych ras,że retrievery nie są tu jakimś
wyjątkiem,także jeśli chodzi o dysplazję.A rzeczywiście mają chyba
najprzyjaźnieszy charakter i należą do inteligentniejszych ras psów-trzeba się
zastanowić nad długim włosem-więcej pielęgnacji i brudu-golden,albo krótszym
włosem i mniejszym kłopotem-labrador.
Jeśli chodzi o dysplazję to mniejsze ryzyko kupienia szczeniaka jest przy psie
z rodowodem=po rodowodowych obu rodzicach jeśli oba psy miały zrobione badanie
na dysplazję-na razie nie obowiązkowe ale dobry hodowca dbający o zdrowie
swoich psów-bo przecież też zostawiają sobie dla podtrzymania hodowli-nowe
pokolenie,i renomę hodowli-zrobi takie badanie mimo,iż nie jest na razie
obowiązkowe.Więcej o dysplazji można dowiedzieć się na stronach vetserwisu,np.
www.vetserwis.pl/dysplazja/skala.html

[mysiam1]

Gość portalu: lw napisał(a):

> A dalmatyńczyki jako rasa pierwotnie myśliwska są trudne do ułożenia-mniej
> pojętne,miały tylko gonić zwierzynę na polowaniach,
Na bym nawet powiedziała, że nie tyle myśliwska, co "ozdobna", bo ich głównym
zadaniem było ładnie wyglądać przy grupie jeźdźców i dlatego zwracano uwagę
głównie na ich wygląd, a nie charakter.
choć są też wyjątki,wymagają
>
> silnej ręki-lubią dominować,zresztą też mogą chorować-taką dla nich typową
> jednostką jest kamica moczanowa,związana z defektem w przemianie materii.
Również głuchota.
Ale są
>
> też i inne rasy,np.trochę mniejsze niż labradory czy goldeny-springer
spaniele-
> są one spokojniejsze niż cocker spaniele,łagodniejsze,charakter bardziej
> zbliżony do labradorów.Albo z większych psów-np.setery są dość miłymi
> psami.Wyżły mimo iż psy myśliwskie-są dość pojętne i przyjazne-np.piękne
wyżły
> weimarskie o błękitnawym umaszczeniu.Jeśli chodzi o nastawianie się na
wrodzone
>
> chroby to jest ich tak dużo wśród różnych ras,że retrievery nie są tu jakimś
> wyjątkiem,także jeśli chodzi o dysplazję.A rzeczywiście mają chyba
> najprzyjaźnieszy charakter i należą do inteligentniejszych ras psów-trzeba
się
> zastanowić nad długim włosem-więcej pielęgnacji i brudu-golden,albo krótszym
> włosem i mniejszym kłopotem-labrador.
> Jeśli chodzi o dysplazję to mniejsze ryzyko kupienia szczeniaka jest przy
psie
> z rodowodem=po rodowodowych obu rodzicach jeśli oba psy miały zrobione
badanie
> na dysplazję-na razie nie obowiązkowe ale dobry hodowca dbający o zdrowie
> swoich psów-bo przecież też zostawiają sobie dla podtrzymania hodowli-nowe
> pokolenie,i renomę hodowli-zrobi takie badanie mimo,iż nie jest na razie
> obowiązkowe.Więcej o dysplazji można dowiedzieć się na stronach vetserwisu,np.
> www.vetserwis.pl/dysplazja/skala.html

ja z większych polecam airdale teriery - bardzo rodzinne, zrównoważone psy.

[Gość: magggie]

Wyżła weimarskiego polecam jedynie osobie o silnym charakterze i mogącego
zapewnić psu bardzo dużo ruchu. I nie mam na myśli długich spacerów na smyczy,
lecz raczej bieganie po lesie lub polu. Poza tym weimary - szczególnie psy - są
dość agresywne w stosunku do innych psów. Natomiast dla swojego przewodnika są
nieocenionym, oddanym przyjacielem.

[pejsaty]

mysle, ze husky i dalmatynczyki to nie sa psy dla pocztakujacych psiarzy.
trzeba im zapewnic tez naprawde duzo ruchu i zajecia.

[zz_beatka]

pejsaty napisał:

> mysle, ze husky i dalmatynczyki to nie sa psy dla pocztakujacych psiarzy.
> trzeba im zapewnic tez naprawde duzo ruchu i zajecia.

chyba wszystki gończe i pracujące

Te psy nie powinny się nudzić i leżeć bezczynnie na kanapie (bo nie usiedzą)

[pejsaty]

pamietacie film "101 dalmatynczykow"? ten film spowodowal niesamowita mode na
psy tej rasy. ludzie kupowali szczenieta dla swoich dzieci, nawet tacy ktorzy
wczesniej zwierzat nigdy nie mieli. tymczasem ze slodkich kuleczek wyrastaly
duze, silne psy, z ktorymi wlasciciele wcale sobie nie radzili. a co dopiero
ich dzieci. kupno psa to powinien byc wybor naprawde przemyslany, bo inaczej
beda sie meczyc i ludzie i psy.

teraz jest moda na:

[zz_beatka]

beagle - małe, bardzo silne i bardzo żywiołowe psy
berneńczyki - duże psy
labradory
retrievery
duże, silne i równieżjak beagle bardzo żywiołowe potrzebujące dużo ruchu

[pierozek_monika]

>labradory
> retrievery

no ale chociaż te rasy nie są uciążliwe w wychowaniu. Lepsza moda na nie, niż
np. na dobermany (przepraszam za "rasizm" ;) chyba odczuwam irracjonalny lęk
przed dobermanami)

ja też jestem rasistką

[zz_beatka]

i też wyczuwam lęk ale wg mnie racjonalny przed:
amstafami
bulikami
stafikami i pitami
dużooo mniej boję się dobermanów i kaukazów i innych

[obces]

Niepotrzebnie boisz się stafików. Stafiki w stosunku do ludzi nie powinny
okazywać żadnej agresji. Podobno w Wlk. Brytanii ichniejszy związek
kynologiczny poleca te psy do opieki nad dziećmi, jako tzw. babysitters.

PS. Mój kumpel ma stafika - przesympatycznego, wiernego psiaka. No i ten
wiecznie uśmiechniętym ogromny pysk.

[zz_beatka]

stafiki kojarzą mi się z amstafami a te są krwiożercze w stosunku do innych
psów.
boją się ataku na moje psy w wyniku którego ucierpiałabym i ja i psy
:-(

[obces]

Też amstafów nie lubię, brrrr, wolałbym, żeby taka rasa nie powstała.
Stafiki to jednak zupełnie inne zwierzęta, zupełnie inne charaktery. Ja
osobiście nie obawiam się spotkania mojej suni ze "staficą".

[sojkas]

Troche przesadzasz ;)
Mam staffika i raczej nie powierzylbym mu opieki nad dzieckiem.
One sa BARDZO! zywiolowe i odpowiednim dla mich towarzystwem sa dzieci pow. 7/8
lat, ktore sie juz nie boja-> bo one czasem po prostu wariuja i np skacza i
liza po twarzy, a dla kilkuletniego malucha to traumatyczne przezycie.
Za to sa . cierpliwe i gdy leza w poslaniu, to nie reaguja na zaczepki takiego
malego czlowieka typu ciagniecie za ogon, uszy skore na piersi, wkladanie palca
w oko it.p.
BTW gdy wychodze z Astra na spacer, to wiekszosc przedstawicielek plci pieknej
wyraza zachwyt nad jej uroda i chce sie z nia bawic :)
Dla kogo nadaje sie staffik? W zasadzie nie zaobserwowalem zbytnich wymagan,
poza spora dawka ruchu (ale wystarcza spacery+spuszczanie na pewien czas), no i
powstrzymaniem tego "malego pancernika" przed wchodzeniem na glowe.
Na koniec : czemu nie lubicie amstaffow? To b. piekne psy, dobrze wychowane sa
wspanialymi towarzyszami. Co do instynktu-wiele psow powstalo z mysla o
wykorzystaniu ich w walce np. prawie wszystkie molosy.

[obces]

Nie sugerowałem, że staffiki powinny opiekować się niemowlakami. Dziecka
poniżej 7 lat nie można powierzać opiece żadego, nawet najspokojniejszego psa.
Są oczywiście wyjątki - np. moja sunia ;))

Nie znam się oczywiście na stafikach, tak jak ty. Wiedzę czerpię z relacji
kolegi, moich własnych sporadycznych obserwacji i internetu.

Oto co udało mi się znaleźć nt. relacji stafik vs dzieci w sieci:

"Staffik, nie bez przyczyny nazywany jest nianią oraz psią opiekunką. On kocha
dzieci, a jego twardość, wytrzymałość na ból i dyskomfort sprawia, że jest
bardziej pobłażliwy dla maluchów. Nawet samce rasy, niekiedy przejawiające
matczyne instynkty, są wystarczająco dobrymi opiekunami, aby pozostawiać je z
dziećmi bez dodatkowej opieki. Musimy jednak wpoić dziecku szacunek dla psa.
Mimo wszystko lepiej aby nie sprawdzało, co się stanie, gdy włoży się pieskowi
paluszki do oka. Choć najprawdopodobniej to pies będzie tym, który skryje się
przed nadmiarem "miłości"."
źródło: www.zonesbt.prv.pl/

"Before you buy a Staffordshire Bull Terrier puppy it is wise to ensure that
this is the correct dog for you and your family. The Stafford is renowned for
its affinity with humans and is particularly good with children. He is
therefore a dog who is more comfortable sharing your home or indeed your lap,
than spending long periods of time on his own in a kennel."
źródło: www.staffords.co.uk/breedcouncil/breedlit/guidelines.html

Oczywiście, napisali to entuzjaści stafików i nie można tego traktować jako
prawdy objawionej.

Jeśli chodzi o moją niechęć wobec amstafów:
Być może amstaf mający spokojnego, odpowiedzialnego pana nie bywa agresywny.
Niestety, mało jest takich właścicieli. Boję się u amstafów ich muskulatury,
siły. Wiem, że w wypadku, gdyby zaatakował mojego psa nic nie mógłbym poradzić,
mógłbym tylko stać i patrzeć.
Poza tym, nie rozumiem ludzi, którzy z rozmysłem decydują się na wychowywanie
psów bojowych (pitbull, amstaff) i to co się z tym wiąże: ciągły stres na
spacerach, ciągłe prowadzenie na smyczy i w kagańcu. Nie lepiej mieć
spokojnego, łagodnego psa, który może człowiekowi towarzyszyć prawie wszędzie?

[pierozek_monika]

> Być może amstaf mający spokojnego, odpowiedzialnego pana nie bywa agresywny.
> Niestety, mało jest takich właścicieli

Ostatnio typowy właściciel amstafa (tzn. z moich obserwacji - dres, łysy,
napakowany i ze złotym łańcuchem na szyi i nadgarstku) mijał ze swoim psem mnie
i Pina. Postrach wbudzał i właściciel i pies, bo zafundował mu skórzane grube
szelki nawybijane ćwiekami. No i oczywiście skończyło się na tym, że ten amstaf
(bez kagańca oczywiście) znienacka rzucił się na Pina, a ten gościu wogóle nie
zareagował. Wogóle.
Jaki pan, taki kram. Ale znam parę miłych amstafików - jeden biedaczek, co go
widzę, to zbiera baty od swojego młodego właścicela. Za byle co.
Boszsz, czemu miektórzy nie powinni mieć zwierząt, a mają?!

[Gość: Joanna]

Ja uwielbiam wszystkie psy :) Mam dobermana - wymaga silnej ręki i
konsekwencji, ale jest fantastyczny. Wydaje mi się, że zachowanie psa w dużej
mierze zależy od ułożenia. Wszystkie dobermany jakie spotkałam w życiu były (w
stosunku do ludzi) bardzo łagodne. Mój zresztą też uwielbia wszystkich naszych
znajomych i nieznajomych :) Sąsiadka ma sunię amstafa, która również jest
cudowna. Koleżanka ma ON-ka - świetny itp.itd.
Jak już to ja jestem raczej "rasistką" w stosunku do właścicieli :)

[pierozek_monika]

Polecam lekturę "Dlaczego kochamy psy" Niestety autora nie pamiętam, okładka
zielona z bassetem. Tan jest troszkę o dopasowaniu rasy psa do własnego
charakteru.