Zerknijcie tam koniecznie

[Gość: Lobelia]

Zerknijcie na
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=51&w=2753924
Usmarkałam się ze śmiechu ale i wzruszyłam poniekąd...

[Gość: kluba1]

Przeczytalam - UROCZE !!On naprawde pisal poprzednio o tych kotach-grubasach co
mu ogrodek obsikuja!Ten czlowiek musi miec serce wielkoci szynki!:-
)))))))))))))))))

[Gość: redd]

Co się śmiejecie. Jest takie powiedzonko: "Masz minę, jakby ci ktoś małego
kotka młotkiem zabił". Mały kotek to jest kwintesencja niewinności i
bezbronności - nawet w facecie mogą się instynkty macierzyńskie obudzić.
:-)

[Gość: kot]

Witajcie!
Przeczytałem to opowiadanie o staruszkach terrorystkach, które zmusiły biednego
właściciela willi z ogrodem w Warszawie do zaopiekowania się bezdomnym kotkiem.
To ładnie ze strony pana_lagi, ale temat mnie nie rozweselił. Znam kilka takich
terrorystek, napiszę Wam o jednej, mieszkającej na warszawskim Żoliborzu.
Pani ta za mizerną rentę utrzymuje siebie, dwadzieścia kotów w mieszkaniu i
około osiemdziesięciu na ulicy. Za własne pieniądze karmi je, leczy,
sterylizuje. Codziennie targa torby z jedzeniem, rozkłada je kotom na tacki,
które po zjedzeniu sprząta, a więc nie śmieci, jak to niektórzy jej zarzucają.
Mimo to jest poniewierana, ordynarnie wyzywana, czasem nawet bita i kopana,
wielokrotnie grożono jej śmiercią! Czy ktoś, kto bez skrupułów bije lub kopie
siedemdziesięcioletnią staruszkę ma sumienie, czy jest człowiekiem? To tylko
czasem są bandy degeneratów, które np. rzucają małym kotkiem o drzewo, aż
przestanie dawać oznaki życia, a na cichą prośbę „panowie oddajcie mi go, to
jest mój kot!” grożą śmiercią. To są również właściciele posesji, dozorcy
domów, lokatorzy czyścioszki. Nie zawsze mały (lub duży) kot budzi litość! Nic
dziwnego, że ci sami „ludzie” potrafią torturować, mordować, truć czy w inny
sposób prześladować zwierzęta – to nie dbałość o porządek w otoczeniu, to jest
po prostu „zezwierzęcenie”, tak się mówi, chociaż to obraża zwierzęta.
Kobieta, o której piszę, przez cały dzień ciężko pracuje. Przygotowuje karmę,
potem targa ciężkie tobołki po terenie dzielnicy. Osiemdziesiąt kotów nie
siedzi w jednym miejscu!
Może jesteście ciekawi, skąd ma na swoją działalność pieniądze? Jeśli
przyjmiemy, że podłe jedzenie dla jednego kota kosztuje dziennie 1 złp, to
otrzymamy 100 zł dziennie i 3000 zł miesięcznie. A leczenie, sterylizacje?
Kiedyś zbierała do puszki na konto fundacji, za to dostawała część tego, co
zebrała. Teraz się to skończyło, wyprzedała już z mieszkania chyba wszystko, co
dało się sprzedać. Ja nie jestem w stanie pomóc jej skutecznie, nie stać mnie
na to, finansowo pomagam jej tylko dorażnie. Staramy się jej pomagać również w
inny sposób, czasem jej łapię lub leczę jakiegoś kota, pomagam w
sterylizacjach. To jej był Miczek z potrzaskaną nóżką, o którym kiedyś pisałem.
Pośredniczymy w adopcjach jej kotów i przekazujemy pieniądze, które w formie
darowizny za to otrzymujemy. Często ludzie, którzy odbierają od niej kota po
spisaniu u nas umowy adopcyjnej, widząc jej ciężką sytuację pomagają jej
dodatkowo na własną rękę, finansowo lub rzeczowo (np. karma). Ostatnio pani,
która brała od niej kota wyremontowała jej na własny koszt przegniłą podłogę w
kuchni oraz łazienkę. To wszystko są środki dorażne, kropla w morzu. Gdy
brakuje jej karmy lub pieniędzy, koty bezdomne dostają mniej lub głodują.
Kobieta ta jest ciężko chora na serce, nie kupuje leków, bo brak jej pieniędzy,
nie idzie do szpitala, bo co stanie się z kotami? Ma bardzo dobrze sytuowaną
córkę, która nie chce jej pomagać, bo życzy sobie, żeby matka zostawiła koty i
przeniosła się do niej. Ona ich nie zostawi, przecież je wszystkie kocha! To
trudno sobie wyobrazić człowiekowi, który ma jednego lub nawet dwa własne koty.
Nie wiem, jak ona to robi, że jeszcze żyje. Nie wiem, co będzie, gdy kiedyś
umrze.
Ostatnio umarła inna staruszka, której również pomagałem. Musieliśmy na gwałt,
jak to się mówi, wyadoptować jej dziewięć kotów w czasie jej umierania. Jej
przybrany syn czekał na mieszkanie i wszystkie wylądowałyby na ulicy.
Zdążyliśmy, jej ostatni kocur pozostał u nas, jest czarny, gruby (9kg) i ma
astmę, bierze sterydy. Nazywa się Marian – kot Marii.
Niedawno rozległ się tutaj dramatyczny apel o pomoc dla schroniska w
Celestynowie. Jakoś nie mogłem się tym wzruszyć. Schronisko jest Instytucją,
jak zechce, to sobie poradzi. Ma dyrekcję, etatowych pracowników, pieczątki i
faksy i może ubiegać się, i łatwo otrzymać, dotacje z gmin, rzeczową pomoc od
producentów karmy i supermarketów. A co robi? Chyba niewiele, a na pewno nic,
albo prawie nic w sprawie najważniejszej - nie ma skutecznego systemu adopcji
zwierząt! Na co oni liczą, że same wyzdychają?
Na tym retorycznym pytaniu kończę, przyznacie, ze temat nie jest zabawny.
Wszystkich pozdrawiam.

[Gość: Lobelia]

Kocie,
Rozumiem Twoje wzburzenie, ale zapewniam Cię, że mnie
bynajmniej nie rozśmieszyły babcie-karmicielki, a tylko
historia zdobywania serca kotofoba przez łaciatego kociaka.
Osobiście poczułam niejakie wyrzuty sumienia po
przeczytaniu Twojego postu - wynajmując mieszkanie w
Warszawie dokładałam się do zakupu jedzonka i lekarstw
dla okolicznych bezdomnych kotów. Teraz mieszkam na
podmiejskim osiedlu, gdzie problem nie istnieje, więc
tylko czasem rzucam coś na schronisko. Jeśli podrzucisz
na [e-mail] jakiś kontakt do siebie lub tej
pani karmiącej koty, to obiecuję od czasu do czasu trochę
jakiegoś żarełka podrzucić. Dużo niestety nie mogę, bo u
mnie też z kasą cienko, ale na trochę kociego jedzonka
jeszcze mnie stać.

[Gość: pan_laga]

Gość portalu: kot napisał(a):

> Witajcie!
> Przeczytałem to opowiadanie o staruszkach terrorystkach, które zmusiły
biednego
>
> właściciela willi z ogrodem w Warszawie do zaopiekowania się bezdomnym
kotkiem.
>
> To ładnie ze strony pana_lagi, ale temat mnie nie rozweselił.

nie wyśmiewałem tych pań. potraktowałem je z żartobliwą sympatią. byly
niesamowite - potrafiły mnie zagadać i wcisnąć mi zwierzaka oraz spowodować, ze
nawet, gdybym był podły i malym zajął się nienalezycie, to zwyczajnie bałbym
się ich, ze przyjdą , sprawdzą i mnie zawstydzą.
jak mi mówiły, pod tym moim ogrodem przez trzy dni pilnowała ich jakas kobieta,
ktora stanowczo zakazywała im karmić tego malca w ogródku. gdy spytałem jakie
miała prawo do zakazywania dokarmiania szkraba, one powiedziały, że ta kobieta
prawa nie miała, ale wielką chęć, by zobaczyć kociaka martwego.
piszesz swój post z odcieniem goryczy tak, jakbym ja był winien temu, ze
staruszkom źle się wiedzie, ze ostatnie pieniądze , mimo to, wydają na
dokarmianie kotów i że jest tak wiele glodnych zwierzaków i tak wielu podłych
ludzi. cóz. to nie moja wina. to, ze są głodni ludzie i osierocone dzieci - też
nie moja.
amen
pan laga

[aniutek]

Panie Laga,
moje gratulacje za piekny jezyk, dowcip i serce.
gdzies sie Pan uchowal w tej mojej kochanej Warszawie ?
pragne Pana poznac ::))))))
aniutek

[Gość: kot]

Witaj Lobelio!
Teraz rzadko bywam wzburzony, z problemem bezdomnych zwierząt, a zwłaszcza
kotów mam do czynienia od ładnych paru lat i nic mnie już nie zaskoczy. Ja po
prostu wykorzystuję okazję, niech inni też się trochę o tym dowiedzą. Właściwie
zrozumiałem Twoje intencje, rozumiem też pana_l, który chce podzielić się z
nami radością swojej przemiany, tym, że znalazł przyjaciela, który na dodatek
potrzebuje jego opieki. Nie posądzasz mnie chyba o to, że jestem tępakiem?
Jest tylko jedno „ale”. Ten sielankowy obrazek, beztroskie, zadowolone z siebie
staruszki „terrorystki”, dobry pan opiekun, szczęśliwe koty to nieprawda.
Ludzie powinni znać prawdę, nawet jeśli jest niewesoła, a może i właśnie
dlatego.
To prawda, że bezdomnymi kotami opiekują się najczęściej starsze panie. One
znają wartość życia, umieją współczuć, potrafią dostrzec w zwierzęciu żywą
istotę, co więcej istotę rozumną. Są w stanie podzielić się za zwierzętami
nawet tym małym, co posiadają. Ludzie jednak często lekceważą je i uważają za
pomylone. Kiedy kilka lat temu zacząłem karmić bezdomne koty na pobliskim
bazarze ochroniarze, którzy tam pilnują dziwili się, że chce mi się to robić i
ciągle dopytywali się, kto mi tę działalność finansuje. Nie mogło im się w
głowie pomieścić, że płacę za to z własnej kieszeni. Nie byłem przecież
zwariowaną staruszką! Teraz już się nie dziwią, wartość kota urosła w ich
świadomości, nawet chyba mi tych kotów pilnują!
Dla przeciętnego mieszkańca miasta koty bezdomne to darmozjady i brudasy,
zwierzęta roznoszące paskudne choroby i zanieczyszczające otoczenie. Ciekawe,
że takiej opinii nie mają domowe psy wyprowadzane na smyczy, chociaż to one
przede wszystkim brudzą. Nikt nie nawołuje do ich wytępienia.
Koty bezdomne nie mają solidnych zębów, można je bezkarnie krzywdzić, truć,
torturować. Normalną praktyką dozorców domów jest masowe trucie i zabijanie
kotów w piwnicach i najbliższym otoczeniu ich posesji. Obrywają też przy okazji
wypuszczane koty domowe. W zimie częste jest zamykanie okienek piwnic lub nawet
zamurowywanie pomieszczeń technicznych z przebywającymi tam kotami, które giną
śmiercią głodową.
Niedawno pani Danuta, o której pisałem, prosiła mnie o pomoc w złapaniu małej
czarnej kotki, która była w ciąży, aby wysterylizować ją przed urodzeniem
kociąt. Kotka zwąchała pismo nosem i przez kilka dni nie pokazywała się, a
potem urodziła, ciąża okazała się zaawansowana. Małe były w ogródku lokatorki z
parteru, która nie lubi kotów. Nie pozwoliła ich zabrać, na następny dzień
kotka została przez nią zabita, a kocięta rozmiażdżone deską. Zrobił to
zdawałoby się normalny człowiek, który pewnie też ma dzieci i rodzinę.
Znowu sobie pogadałem, a przecież na pewno nie wyczerpałem tematu.
Lobelio, dziękuję Ci za deklarację pomocy pani Danucie, jutro wyślę Ci maila i
napiszę jak to zrobić. Nie podaję tutaj na forum jej adresu, bo nie wiem, czy
tego by sobie życzyła, skromni ludzie nie lubią afiszować się ze swoimi
kłopotami. Napiszę jutro, bo dane te ma moja Żona, która już od dawna śpi. Mój
adres jest [e-mail].
Serdecznie pozdrawiam, Juliusz.

p.s.
W międzyczasie, gdy to pisałem, przybyły nowe posty, między innymi od
pana_lagi. Myślę, że wynika już z poprzedniego i powyższego tekstu, że nie
chciałem nikogo obrazić, zwłaszcza pana_l.
Szanowny Panie L, to nie pańska wina, że jest jak jest, sam Pan zresztą
uzupełnił moją wypowiedź. Ja jednak uważam, że i o takich sprawach należy
mówić. Uważam, że głodnymi i bezdomnymi ludźmi i osieroconymi dziećmi ma
obowiązek zajmować się państwo i ewentualnie instytucje pozarządowe, są na to
pieniądze. Bezdomnymi zwierzętami „z urzędu” nie zajmuje się nikt. Prywatne
fundacje to za mało, a schroniska to są umieralnie dla zwierząt, zwłaszcza dla
kotów, których szanse przeżycia tam są nikłe, pisałem już o tym wcześniej.
Przekonał się o tym prawie każdy, kto brał kota ze schroniska, koty te
przeważnie chorują, a często umierają od chorób, które tam złapały.
Koty żyjące „obok ludzi” są potrzebne, ich skuteczności w walce z gryzoniami
nie dorówna żadna trucizna! Proszę sobie wyobrazić, gminy nawet mają pieniądze
na dokarmianie zwierząt bezdomnych i ich sterylizacje w celu humanitarnego
ograniczenia ich populacji.
Ma Pan również prawo nie lubić, gdy obce koty obsikują pańskie mieszkanie.
Jeśli już o tym mowa, jeśli są to koty niewykastrowane, może uda się Panu
namówić sąsiadów do tego zabiegu, po jakimś czasie powinny zrezygnować z tej
zabawy.
Pozdrawiam Wszystkich.

[tomi469]

Kocie, ludzie chetnie sluchaja opowiesci takich jak pana lagi, bo to pozwala
im zobaczyc jak wiele dobrego mozna uczynic niewielkim nawet wysilkiem. A i
latwiej przemawia do nich widok jednego malego kotka, ktory znalazl swoj dom
niz smutne historie o katowaniu zwierzat. Pozwol im sie cieszyc z tego ze
jednemu kotkowi sie udalo znalezc takiego fajnego pana i pozwol miec nadzieje
ze ludzie jako tacy nie sa wrogami kotow czy innych zwierzat. Kto wie moze
wesola opowiesc pana lagi uczynila wiecej dobrego niz mroczne opisy cierpienia
zwierzat przytaczane przez niektorych zwierzolubow.
Pozdrawiam Ciebie i Twoje koty - tomi.

[Gość: pan_laga]

tomi469 napisał:

> Kocie, ludzie chetnie sluchaja opowiesci takich jak pana lagi, bo to pozwala
> im zobaczyc jak wiele dobrego mozna uczynic niewielkim nawet wysilkiem. A i
> latwiej przemawia do nich widok jednego malego kotka, ktory znalazl swoj dom
> niz smutne historie o katowaniu zwierzat. Pozwol im sie cieszyc z tego ze
> jednemu kotkowi sie udalo znalezc takiego fajnego pana i pozwol miec nadzieje
> ze ludzie jako tacy nie sa wrogami kotow czy innych zwierzat. Kto wie moze
> wesola opowiesc pana lagi uczynila wiecej dobrego niz mroczne opisy
cierpienia
> zwierzat przytaczane przez niektorych zwierzolubow.
> Pozdrawiam Ciebie i Twoje koty - tomi.
>
>

[Gość: noe]

super z Pana GOŚĆ, Panie Laga :)))). Mnóstwo pozdrowień!!!!