WIERSZE O ZWIERZAKACH

[isis!]

Może w tym wątku zaczniecie wpisywać wiersze (mogą być własne) o psach,
kotach czy innych stworzeniach małych i dużych?
Na razie taki:

Pozwólcie wejść zabłoconemu psu
Tym gorzej dla tych co psów ani błota nie lubią
Pozwólcie wejść unurzanemu w błocie psu
Tym gorzej dla tych którzy błota nie lubią
Którzy nie rozumieją
Nie wiedzą co to pies
Co to błoto
Pozwólcie więc wejść psu
Po to by kudły otrząsnął
Bo można umyć psa
Można zmyć każde błoto
Bo można zmyć i wodę
Ale nie można umyć tych
Którzy mówią że kochają psy
Pod warunkiem że...
Czysty jest unurzany w błocie pies
Czyste jest błoto
Woda także bywa czysta czasem
Ale ci którzy mówią: pod warunkiem że...
Ci nie są czyści
O nie.

Jacques Prevert – „TYM GORZEJ”

[Gość: tomaszxxx]

Chomik mi sie zepsuł
Powiedziała Ala
Włożyła go do lodówki
i psestał sie rusać..

Gdy dziadek mi sie zepsuł
cała rodzina się zjechała
Miałem sen
że usiadł

Chomik nam sie zepsuł i kto go naprawi?
Szukamy fachowca
Co najmniej Anioła
Niech znowu serce mu bije - niech sprawi
przytula do rąk i biega po stołach

Darek S.

[Gość: gitman]

wygrzebany skadsik, ale za to z moralem:

W rzeźni raz uprzejmie zapytano wieprza,
Jaka - jego zdaniem - śmierć jest najlepsza?
Bardzo lubię - odparł - jeśli mam być szczery,
prąd na trzysta woltów i cztery ampery!
A zupełnie kłopot spadnie mi już z głowy,
Kiedy będzie zmienny oraz trójfazowy!
Dziękuję - rzekł rzeźnik - tak jak należało,
po czym wyrżnął wieprza jesionową pałą.
Podobnie czasem kończy się zebranie,
gdzie silniejsi słabszych pytają o zdanie.

Ps Dla tych co nie wszystko zrozumieli, wierszyk na pocieszenie:

Jak się kocha jeż?
No ja wiem! A ty wiesz?

[isis!]

Wierszyk, a własciwie piosenka mojej młodości:
Jan Brzechwa
JAK ROZMAWIAĆ TRZEBA Z PSEM

Wy nie wiecie, a ja wiem,
Jak rozmawiać trzeba z psem,

Bo poznałem język psi,
Gdy mieszkałem w pewnej wsi.

A więc wołam: - Do mnie, psie!
I już pies odzywa się.

Potem wołam: - Hop-sa-sa!
I już mam przy sobie psa.

A gdy powiem: - Cicho leż!
Leżę ja i pies mój też.

Kiedy dłoń wyciągam doń,
Grzecznie liże moją dłoń.

I zabawnie szczerzy kły,
Choć nie bywa nigdy zły.

Gdy psu kość dam - pies ją ssie,
Bo to są zwyczaje psie.

Gdy pisałem wierszyk ten,
Pies u nóg mych zapadł w sen,

Potem wstał, wyprężył grzbiet,
Żebym z nim na spacer szedł.

Szliśmy razem - ja i on,
Pies postraszył stado wron,

Potem biegł zwyczajem psim,
A ja biegłem razem z nim.

On ujadał. A ja nie.
Pies i tak rozumie mnie,

Pies rozumie, bo ja wiem,
Jak rozmawiać trzeba z psem.

Dalej Brzechwa...

[isis!]

Zoo


Matołek raz zwiedzał zoo
I wołał co chwila: O-o!
Jaka brzydka papuga!
Żyrafa jest za długa!
Słoń za wysoki!
A po co komu te foki?
Zebra ma farbowane żebra!
Tygrys
Chętnie by mnie stąd wygryzł!
Na, a zajrzyjmy pod daszek:
Żółw - tuś, bratku, tuś!
A to? Ptaszek.
Niezły ptaszek -
Struś!
Wreszcie zbliża się do wielbłąda,
Uważnie mu się przygląda
I powiada wskazując na niego przez kraty:
Owszem, niezły. Niczego! Szkoda tylko, że garbaty!

TYGRYS

Co słychać, panie tygrysie?
A nic. Nudzi mi się.
Czy chciałby pan wyjść zza tych krat?
Pewnie. Przynajmniej bym pana zjadł.

STRUŚ

Struś ze strachu
Ciągle głowę chowa w piachu,
Więc ma opinię mazgaja.
A nadto znosi jaja wielkości strusiego jaja.

PAPUGA

Papużko, papużko,
Powiedz mi coś na uszko.
Nic nie powiem, boś ty plotkarz,
Powtórzysz każdemu, kogo spotkasz.

LIS

Rudy ojciec, rudy dziadek,
Rudy ogon - to mój spadek,
A ja jestem rudy lis.
Ruszaj stąd, bo będę gryzł.

WILK

Powiem ci w słowach kilku,
Co myślę o tym wilku:
Gdyby nie był na obrazku,
Zaraz by cię zjadł, głuptasku.

ŻÓŁW

Żółw chciał pojechać koleją,
Lecz koleje nie tanieją.
Żółwiowi szkoda pieniędzy:
Pójdę pieszo, będę prędzej.

ZEBRA

Czy ta zebra jest prawdziwa?
Czy to tak naprawdę bywa?
Czy też malarz z bożej łaski
Pomalował osła w paski?

KANGUR

Jakie pan ma stopy duże,
Panie kangurze!
Wiadomo, dlatego kangury
W skarpetkach robią dziury.

ŻUBR

Pozwólcie przedstawić sobie:
Pan żubr we własnej osobie.
No, pokaż się, żubrze. Zróbże
Minę uprzejmą, żubrze.

DZIK

Dzik jest dziki, dzik jest zły,
Dzik ma bardzo ostre kły.
Kto spotyka w lesie dzika,
Ten na drzewo szybko zmyka.

RENIFER

Przyszły dwie panie do renifera.
Renifer na nie spoziera
I rzecze z galanterią: Bardzo mi przyjemnie,
Że będą panie miały rękawiczki ze mnie.

MAŁPA

Małpy skaczą niedościgle,
Małpy robią małpie figle,
Niech pan spojrzy na pawiana:
Co za małpa, proszę pana!

KROKODYL

Skąd ty jesteś, krokodylu?
Ja? Znad Nilu.
Wypuść mnie na kilka chwil,
To zawiozę cię nad Nil.

ŻYRAFA

Żyrafa tym głównie żyje,
Że w górę wyciąga szyję.
A ja zazdroszczę żyrafie,
Ja nie potrafię.

LEW

Lew ma, wiadomo, pazur lwi,
Lew sobie z wszystkich wrogów drwi.
Bo jak lew tylko ryknie,
To wróg natychmiast zniknie.

NIEDŹWIEDŹ

Proszę państwa, oto miś.
Miś jest bardzo grzeczny dziś,
Chętnie państwu łapę poda.
Nie chce podać? A to szkoda.

PANTERA

Pantera jest cała w cętki,
A przy tym ma bieg taki prędki,
Że chociaż tego nie lubi,
Biegnąc - własne cętki gubi.

SŁOŃ

Ten słoń nazywa się Bombi.
Ma trąbę, lecz na niej nie trąbi.
Dlaczego? Nie bądź ciekawy -
To jego prywatne sprawy.

WIELBŁĄD

Wielbłąd dźwiga swe dwa garby
Niczym dwa największe skarby
I jest w bardzo złym humorze,
Że trzeciego mieć nie może.

I jeszcze Brzechwa:

[isis!]

Psie smutki


Na brzegu błękitnej rzeczki
Mieszkają małe smuteczki.
Ten pierwszy jest z tego powodu,
Że nie można wchodzić do ogrodu,
Drugi - że woda nie chce być sucha,
Trzeci - że mucha wleciała do ucha,
A jeszcze, że kot musi drapać,
Że kura nie daje się złapać,
Że nie można gryzć w nogę sąsiada
I że z nieba kiełbasa nie spada,
A ostatni smuteczek jest o to,
Że człowiek jedzie, a piesek musi biec piechotą.
Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko
I już nie ma smuteczków nad rzeczką.

Brzechwa chyba lubił zwierzęta:

[isis!]

Ryby, żaby i raki


Ryby, żaby i raki
Raz wpadły na pomysł taki,
Żeby opuścic staw, siąść pod drzewem
I zacząć zarabiać śpiewem.
No, ale cóż, kiedy ryby
Śpiewały tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.

Karp wydął żałośnie skrzele:
Słuchajcie mnie przyjaciele,
Mam sposób zupełnie prosty -
Zacznijmy budować mosty!
No, ale cóż, kiedy ryby
Budowały tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.

Rak tedy rzecze: Rodacy,
Musimy się wziąć do pracy,
Mam pomysł zupełnie nowy -
Zacznijmy kuć podkowy!
No, ale cóż, kiedy ryby
Kuły tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.

Odezwie się więc ropucha:
Straszna u nas posucha,
Coś zróbmy, coś zaróbmy,
Trochę żywnosci kupmy!
Jest sposob, ja wam mówię,
Zacznijmy szyć obuwie!
No, ale cóż, kiedy ryby
Szyły tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.

Lin wreszcie tak powiada:
Czeka nas tu zagłada,
Opuścilismy staw przeciw prawu -
Musimy wrócić do stawu.
I poszły. Lecz na ich szkodę
Ludzie spuścili wodę.
Ryby w płacz, reszta też, lecz czy łzami
Zapełni się staw? Zważcie sami,
Zwłaszcza że przecież ryby
Płakały tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.

[Gość: piasia]

"Rozmawiam z moim psem" (Krzysztof Myszkowski)

rozmawiam z moim psem
choć do północy
jeszcze parę godzin zostało
z okien płyną kolędy
i całe miasto
na biało

a tobie można o wszystkim powiedzieć
tyle w tobie niemej psiej dyskrecji
nawet gdy uznasz że głupio mówię
i tak młynka wnet ogonem kręcisz

rozmawiam z moim psem
choć do północy
jeszcze trochę minut zostało
z okien płyną kolędy
i cała ziemia
na biało

a ty w oczy patrzysz i łeb przekrzywiasz
jakbyś chciał zrozumieć mnie lepiej
i w ogień skoczyłbyś za mną
choć jestem tylko człowiekiem

rozmawiam z moim psem
północ właśnie wybiła
czemu mówisz tak mało
przecież to dzisiaj wigilia
i cały świat już
na biało

i tak rozumiem cię mój przyjacielu
szczekasz czasem na to życie pieskie
lecz dobrze że nam udało się spotkać
na życia naszej wspólnej ścieżce

Cztery łapy

[Gość: Piasia]

Już od dawna, od zarania,
poprzez wszystkie wieki
ciągną się popiskiwania
skomlenia i szczeki.

Idą pełne animuszu
wspólną z nami drogą:
cztery łapy
para uszu,
oczy,
nos
i ogon.

Ludwik Jerzy Kern ma na koncie kilkanaście wspaniałych wierszy o psach. To
fragment najsłynniejszego "Cztery łapy". Piszę z pamięci, a pamietam tylko
jedną zwrotkę... były chyba ze cztery, albo i pięć.
Jak dorwę cały zbiorek, to będziecie biedni ;))))))))

[kicia7]

To będzie ciąg dalszy:
CZTERY ŁAPY

Już od dawna, od zarania,
Poprzez wszystkie wieki,
Ciągną się popiskiwania,
Skomlenia i szczeki.
Idą pełne animuszu,
Wspólną z nami drogą,
Cztery łapy,
Para uszu,
Oczy,
Nos
I ogon.

Na tym świecie różnie bywa,
Zabawnie i dziwnie.
Raz jednostka jest szczęśliwa,
To znów wręcz przeciwnie.
W dżungli życia, w życia buszu
Zawsze ci pomogą
Cztery łapy,
Para uszu,
Oczy,
Nos
I ogon.

Mniej tragiczne jest rozstanie,
Snucie się po kątach;
Nawet rozpacz moim zdaniem,
Inaczej wygląda,
Jeśli na kanapie z pluszu
Leżeć z tobą mogą
Cztery łapy,
Para uszu,
Oczy,
Nos
I ogon.

Trochę kaszy, trochę mięsa,
Trochę tuku w rurze
I już możesz się poświęcać
Sztuce lub kulturze.
Nie naruszy twych funduszów
Złodziej żaden, bo go
Cztery łapy,
Para uszu,
Oczy,
Nos
I ogon.

A w ogóle jakoś raźniej,
Weselej co chwilę.
Weźmy taki spacer. Właśnie.
Prawda, ile milej
Iść w zadartym kapeluszu
I czuć za swą nogą
Cztery łapy,
Parę uszu,
Oczy,
Nos
I ogon.

Ludwik Jerzy Kern

I jeszcze jeden:

GDY KAMIENICA ŚPI

Gdy kamienica w nocy śpi,
Gdy księżyc w niebo daje nura,
Gdy milknie schodów klawiatura,
Gdy w drzemkę zapadają drzwi,

Gdy ptak przytula się do ptaka,
Gdy wszystko jest jak jeden szkic,
Gdy w żadnym radiu nie ma nic,
Gdy tylko cisza cicha taka.

Gdy wokół pełno ciemnych grot,
Gdy wszyscy tacy jacyś czarni,
Gdy wiatr kołysze się w latarni,
Gdy przez poddasze idzie kot.

Gdy noc nocnieje aż do bólu,
Gdy kornik śpi i ty, i ja,
Gdy znika wiara w powrót dnia,
Gdy gaz i woda robią lulu,

Gdy fruwa tyle różnych snów,
Gdy śpi ornament na balkonie,
Gdy śpi membrana w telefonie

Nie śpią jedynie uszy psów.

Ludwik Jerzy Kern

[miriam_73]

Ktoś to jakiś czas temu przywoływał:


Gwoździk był sentymentalny po końce obwisłych uszu
Był cienką czarną struną straszliwie napiętej miłości
Bezładnym szaleństwem ogonka, spojrzeniem z czarnego pluszu
Na próżno starał się sprostać cudownej twej obecności

Wszystek był tylko po to, żeby przy tobie siedzieć
Żeby się patrzeć na ciebie, żebyś go brała na ręce
Gdyby umiał rozmawiać, nic by nie mógł powiedzieć
Tylko, że ciebie kocha. Nic więcej, nic więcej.

A ty go jakoś lubiłaś nie bardzo. I on to rozumiał
I gryzł się. Może dlatego dziś po nim płaczesz z miłości.
Gdyby to wiedział, napisał by do ciebie list (gdyby umiał)

„Jakie to szczenście, rze mnie ukradli
Z koro hoć za to mnie kohasz
Twuj Gwoździk”

Marian Hemar

[Gość: Margoo]

Chociaż mam psa, a nie kota, to ten wiersz mnie po prostu rozbraja:

Kot w pustym mieszkaniu
Wisława Szymborska

Umrzeć - tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu?
Wdrapywać się na ściany?
Ocierać między meblami?
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.
Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach,
i żadnych skoków, pisków na początek.

[isis!]

Konstanty Ildefons Gałczyński - "O wróbelku"

Wróbelek jest mała ptaszyna,
wróbelek istota niewielka,
on brzydka stonoge pochłania,
lecz nikt nie popiera wróbelka.

Więc wołam: Czyz nikt nie pamięta,
że wróbelek jest druh nasz szczery?!
..................................
Kochajcie wróbelka, dziewczęta,
kochajcie, do jasnej cholery!

1947

[Gość: piasia]

Jak wróbelek to wróbelek....

Wróbel idiota, głupszy niż się zdaje
strojny barwną krajką, z głową jak makówka
nieprzyjaciel kota, ojciec pięciu jajek
z których każde jajko pełne jest półgłówka

przyparty do drzewa pierzem brudnosinem
toczy głośne swary z innym znów kretynem
po czym śpiewa śpiewa głupstwa nie do wiary
po czym śpiewa śpiewa, głupstwa nie do wiary
po czym śpiewa, śpiewa, głupstwa nie do wiary.....

Tę pioseneczkę śpiewał kiedyś bodajże Niemen.

I dalej o zwierzętach - o całym łańcuchu pokarmowym. Wierszyk nosi tytuł
Idylla, ale kto go napisał - nie pamiętam.

Idylla maleńka taka:
wróbel połyka robaka.
Wróbla kot dusi, niecnota.
Pies chętnie rozdziera kota.
Psa wilk z lubością pożera.
Wilka zadławia pantera.
Panterę lew rwie na ćwierci.
Lwa - człowiek, a sam po śmierci
staje się łupem robaka.
Idylla maleńka taka.....


I na koniec rozważania Misia o Króliku i Tygrysku:


Gdyby Tygrys był mniejszy
od Królika i lżejszy
i cokolwiek szczuplejszy
a zaś Królik silniejszy
od Tygrysa i wyższy
a znów Tygrys był niższy
i cokolwiek drobniejszy
- wtedy tak by nie brykał
na biednego Królika,
który jednak jest mniejszy....

:))))))))

[aabjp]

A ja szukam (głównie w pamięci) długiego rosyjskiego wierszyka (był
przetłumaczony na polski) o pewnej starszej pani, która wybierała się w podróż
z tysiącem bagaży i pakunków, a na końcu umieszczała w przedziale kolejowym
maleńkiego psa, na końcu wiersza był opis wypakowywania się babiny z pociągu na
peron i oczywiście, rosnąca z każdą zwrotką góra bagaży, nie wyłączając
maleńkiego psa...
Czy ktoś z Was pamięta taki wiersz? Proszę o namiary, gdzie szukać. Wersja
językowa obojętna, może rusycyści mi pomogą?

[Gość: piasia]

aabjp napisał:

> A ja szukam (głównie w pamięci) długiego rosyjskiego wierszyka (był
> przetłumaczony na polski) o pewnej starszej pani, która wybierała się w
podróż

Pamiętam początek....

Na bagaż nadała pani:
miskę
walizkę
koszyk z futrami
stoliczek
koszyczek
dwa pudła
i maleńkiego pudla.

....i koniec, gdy konduktor nie mogąc znaleźć pudelka złapał jakieś wałęsające
się po peronie psisko i przyprowadził, wmawiając kobiecie że:

"w długiej podróży po prostu
pieskowi przybyło wzrostu"


Po rosyjsku pamiętam tylko fragmencik: "stoliczku, kosziczku, kartonku i
maleńkuju sobaczonku"

Nie wiem, kto to napisał, ale tłumaczył chyba Tuwim (nie dam głowy). W każdym
razie - wierszyk super, dzięki za przypomnienie. Też będę grzebać w pamięci.

[aabjp]

Niech żyje Piasia! To jest właśnie to, sam początek. Tylko czy na pewno Tuwim?
W domu ciagle nie moge znalezc, chociaz kiedys bylo i po polsku i po rosyjsku.
Znajoma znajomej w Petersburgu (dziękuję!)wyszukala też co nieco: autor Samuił
MARSZAK, tytuł wiersza: "Bagaż", chociaż w pamięci mi sie plącze jakaś "Dama z
bagażem", a więc szukajmy dalej - kto znajdzie wiersz po polsku i wpisze go
tutaj ku uciesze czytelników?
Po rosyjsku z Petersburga podano tak:
Dama sdawała w bagaż
Diwan (chyba fotel?), czemodan (walizkę), sakwojaż,
Korzinu, kartinu, kartonku
I malienkuju sobaczonku.
/...../ Pozdrawiam wszystkich, aabjp.
Wydali damie ha stancji
czetyre zielienych kwitancji ........

malieńkaja sobaczonka ;)))

[piasia]

Na bagaż nadała pani:
miskę
walizkę
worek z futrami
stoliczek
koszyczek
dwa pudła
i maleńkiego pudla.

Wydano pani od razu
kwity kasowe bagażu
na miskę
walizkę
worek z futrami
stoliczek
koszyczek
dwa pudła
i maleńkiego pudla.

Wrzucono bagaż z peronu
do ostatniego wagonu:
miskę
walizkę
worek z futrami
stoliczek
koszyczek
dwa pudła
i maleńkiego pudla.

Stwierdzono na stacji Mak
że jednej paczki brak.
Liczą bagaż znękani:
miska
walizka
worek z futrami
stoliczek
koszyczek
dwa pudła...
Koledzy! NIE MA PUDLA!!!

Nagle tuż za wagonem
ujrzeli psisko skulone.
Złapali go od razu
wsadzili do bagażu
gdzie miska
walizka
worek z futrami
stoliczek
koszyczek
dwa pudła
gdzie przedtem trzymali pudla.

W Warszawie ze stacji tragarz
odnosił do auta bagaż:
miskę
walizkę
worek z futrami
stoliczek
koszyczek
dwa pudła
A z tyłu prowadzą "pudla".

Nagle pies szczekać zaczął
a pani krzyczy z rozpaczą:
- o zbójcy, złodzieje, obwiesie!
To przecież nie mój piesek!

Wnet pani to udowodnię,
że z kwitem kasowym zgodnie
na bagaż oddała pani:
miskę
walizkę
worek z futrami
stoliczek
koszyczek
dwa pudła
i maleńkiego pudla.

Jednakże w podróży po prostu
pieskowi przybyło wzrostu.

Ufffff.... cała rodzina myślała przez dwa dni nad tym wierszem. Udało się
wygrzebać z pamięci powyższą wersję. Na ile jest on zgodna z oryginałem - nie
wiem... nie pamiętam... ;)))))))
Pzdr

i jeszcze o małpeczce

[piasia]

Samuel Marszak


Gdyby...

Gdyby ze wszystkich na świecie drzew
Zrobić jedno olbrzymie drzewo,
Jedno drzewo pod samo niebo,

A ze wszystkich na świecie rzek
Taką rzekę, że jeden brzeg
Byłby o milion mil od drugiego,
A głęboką - że coś strasznego,

I gdyby ze wszystkich na świecie małp
Zrobić jedną małpę nad małpy,
Taką małpę, że ten, co chciałby
Spojrzeć na nią choć jeden raz,
Musiałby patrzyć przez cały czas,
Całe życie musiałby patrzyć
I co najmniej tysiąc lat żyć,

I gdyby ta małpa aż spod nieba
Zeskoczyła z tego drzewa
Do tej rzeki - tej największej
I najszerszej, i najgłębszej,

Takiej wielkiej, że jej nigdy
Nie obejmie ludzki mózg -
Jaki to byłby -
Jaki to byłby -
Jaki to byłby PLUSK!

[aabjp]

Stokrotne dzięki dla całej rodzinki! Jestem Waszym dłużnikiem.

[kicia7]

MOJE PSIE NIEBO

Dokąd idą psy, gdy odchodzą?
No bo jeśli nie idą do nieba,
To przepraszam Cię, Panie Boże,
Mnie tam także iść nie potrzeba.

Ja poproszę na inny przystanek,
tam gdzie merda stado ogonów.
Zrezygnuję z anielskich chórów
tudzież innych nagród nieboskłonu.

W moim niebie będą miękkie sierści,
nosy, łapy, ogony i kły.
W moim niebie będę znowu głaskać
moje wszystkie pożegnane psy.

Barbara Borzymowska

[Gość: Ewa]

Śliczny wierszyk Chotomskiej, który uwielbia moja córka
(współmieszkanka pewnego jamnika):

Marwił się Król Jamników,
martwił się, biedak, głęboko -
dlaczego do innych królów
mówi się Wasza Wysokość?

Aż wreszcie tupnął nogą
i kazał swoim sługom,
żeby do niego odtąd
mówili: "Wasza Długość".