Uśpienie psa

[nat1976]

Może ktoś z Was wie, jak technicznie wygląda uśpienie psa...

Już od jakiegoś czasu zmierzam się z myslą o uspieniu naszego psa. Sunia ma
obecnie 15 lat i jej stan pogarsza się z tygodnia na tydzień. Już prawie nie
chodzi, śpi prawie całymi dniami, niewiele co je, czasami nawet w ogóle. Z
racji tego, że prawie cały czas leży to załatwia swoje potzreby pod siebie.
Jednym słowem marnieje w oczach. Juz zupełnie nie wiem co robić...

[carolinascotties]

Najlepiej zrób to w domu, niech przyjedzie do Was lekarz - pies będzie czuł
się lepiej..
Lekarz podaje dwa zastrzyki-pierwszy to wprowadzenie w narkozę, z której
jeszcze można psa wyprowadzić-podawany jest po to, by go uspokoić przed drugim
zastrzykiem-już śmiertelnym; wszystko przebiega bardzo łagodnie; należy tylko
zapytać lekarza, co będzie podawał, bo gdzieś tu był wątek, że konował podał
tylko jeden zastrzyk i pies dostał drgawek...Jeśli masz sprawdzonego weta, to
nie sądzę, żeby był z tym problem...
Jeśli Twój piesek cierpi- zrób to- takie jest moje zdanie- to nasi przyjaciele
i całym sercem jestem za tym, aby im ulżyć w cierpieniu, o którego wielkości
możemy nie mieć pojęcia.
Serdecznie Was pozdrawiam,
Karolina

[nat1976]

Problemem jest to, że sunia nie mieszka ze mną tylko z moim młodszym
rodzeństwem, które dodatkowo nie za bardzo umie zająć się wiekowym psem.

I nie chcę być przy całej tej "operacji". Zbyt zaważyłoby to na mojej psychice.

Czasami się waham czy uśpić ją czy nie. Bo na dobrą sprawę nic oprócz starości
i rzeczy z niej wynikających to jej nie dolega. Trochę mi szkoda jej uspić, ale
też szkoda mi by się męczyla z całą tą niedołężnością i starością. Im dłużej
myślę tym niej we mnie zdecydowania.

[eufrozyna2]

Jestem wstrząśnięta,piszesz, że "nasza" sunia, że cierpi i piszesz, że mieszka z
Twoim rodzeństwem i że nie chcesz być przy jej śmierci bo to zaszkodzi Twojej
psychice. Daruj, jaki z Ciebie opiekun? Powinnaś się ze zwierzę ciem pożegnać,
przytulić psa o którym mówisz - przyjaciel. Cedujesz opiekę nad psem młodszym i
Twoja psychika nie ponosi szkody? Więc na kogo chcesz zrzucić odpowiedzialność z
tę decyzję, ludziom na forum? Zrób tak jak Ci radzi mój przedmówca, a ze
śmiercią należy się oswajać, pokaż młodszemu rodzeństwu jak należy się
zachowywać kiedy przychodzi nieszczęście, jak żegnać bliskich, bo pies, który
przeżył z Wami 15 lat to bliska istota.

[remislanc]

eufrozyna2 napisała:

> Jestem wstrząśnięta

Wsztrząśnięta nie mieszana ????

[nat1976]

Kwestii wyjaśnień: pies jest psem mojego brata, młodszego ale mającego już 24
lata. Mieszka z nim, bo ja się wyprowadziłam 4 lata temu (taka kolej rzeczy).
Ja nigdy osobiście nie chciałam mieć psa, bo jest to duża odpowiedzialność. Ale
mój brat postanowił mieć psa i go miał i to chyba normalne, że to on ponosi za
niego odpowiedzialność.

Nie mogę zaprosić weta do siebie do domu, bo po pierwsze nie mamy stałego
weterynarza (sunia nigdy nie potrzebowała wizyt, oprócz szczepień). Po drugie
jest to koszt dużo wiekszy i problem co potem zrobić z ciałem.

I nie jestem materialistką, która chce zaoszczędzić na psie, ale po prostu nie
mam pieniędzy i ledwo wiążę koniec z końcem. A wiem, że młodsi bracia do tego
się nie dołożą.

Wiecie kiedy popsuła się cała sytuacja? Po śmierci mojej mamy. Wtedy to okazało
się, że nie ma zająć się psem. Wzięłam na trochę (ponad 2 lata) psa do siebie.
Ale niestety z wiekiem (jej) sytuacja nie była najlepsza, bo calymi dniami byla
sama. Ja wychodziłam przed siódmą, wracałam na 10 wieczorem. Pies cały dzień w
domu. POstanowiliśmy, że pies wróci na "stare śmieci". Nie wiem, może to był
błąd (to zabranie do siebie) ale myśłałam, że tak będzie dobrze. Jej powrót do
mojego rodzeństwa też nie był dla mnie łatwy, ale tam przynajmniej w ciągu dnia
ktoś jest, ktoś z nią wyjdzie na spacer itd.

Teraz kiedy pies niedomaga, robi pod siebie i całymi dniami tylko śpi
zastanawiam się czy nie lepiej by było by została uśpiona. Ona nawet już nie
wita nikogo, na hasło spacer nawet nie drgnie.

Może i pieknie by było by tak dotrwala do końca swoich dni i by naturalnie
odeszła, ale nie wiem czy to jest humanitarne. Nie wiem, czy sie męczy czy nie.

A co do samego uśpienia - to, że ja bym nie poszła to nie znaczy, że nikt by z
nią nie był. Byłby na pewno, któryś z moich braci.

Uważacie, że lepiej by było by przy tym byliby wszytscy z nią związani? Jets
nas całe 5 osób. I dodam, że to nie ja jestem jej najbliższa, tylko mój brat.

[ciociaiwujek]

Uśpienie lubianego psa jest sprawą straszliwie trudną. Okropną.
Spotkało mnie to 14 gr. i dziś po raz pierwszy jestem na tym fotum(od tej pory).
właściciel starego psa nie powinien być egoistą i za wszelką cenę utrzymywać
stworzenie przy życiu (tak mi wytłumaczył mądry wet. i miał rację.
Moja sunia ratowana na siłę bardzo się męczyła.Bardzo.
Swiadomie oddałam ją wet., w mojej obecności otrzymała zastrzyk i zapewnienie,
ze uśnie spokojnie w ciągu 2 min.
Potem popatrzyła mi w oczy...
potem odjechałam i płakałam 4 miesiące, ja stara(oj stara) ciotka!
Nie wspomnę o wujku.
Mieliśmy cztery psy.
Mona była jedyna!

do nat 1976

[carolinascotties]

Moim zdaniem powinniście podjąć decyzję o tym, aby suczce ulżyć- i być przy
niej- przynajmniej ta najważniejsza dla niej osoba- niech cały dzień Twój brat
okazuje jej zainteresowanie, niech daje jej najsmaczniejsze smakołyki...Ciężko
mi pisać, bo kilka razy to przerabiałam...ostatni raz musiałam podjąć taką
decyzję- 2 kwietnia-w swoje urodziny;
dziesięciodniowa córka mojej suni - Tygrysek-była za słaba, żeby z nami
zostać, walczyliśmy o nią bez przerwy przez te dni... Niestety nie dało
rady...decyzję musiałam podjąć sama...
To niesamowite, jak mocno ta mała psia Dziewczynka zamieszkała w moim sercu...
W pewnym momencie trzeba im pomóc...odejść.

[b-beagle]

Weterynarz powinien przyjść do domu. Pies najpierw dostaje zastrzyk
tzw "glupiego jasia" a potem juz ten właściwy. Moja suczka po "glupim jasiu"
poszła na swoje posłanko i tam zasnęła i nawet nie poczuła drugiego zastrzyku.
Wizyta w przychodni jest dla psa wielkim stresem i nalezy mu tego oszczędzić.