Oddam Shar Pei - Poznań

[Gość: Vox]

Zmuszony jestem, z powodu zmiany mieszkania, oddać w dobre ręce 5-letniego
psa rasy Shar Pei. To nadal rzadka w Polsce rasa, a zasługująca na uwagę.
Budzi sensację swoją zadziwiającą powierzchownością, ale pod zwałami fałd
kryje się sympatyczny pies o czułym sercu. Doskonale adaptuje się do różnych
warunków życia. Jest rozsądnym i zdyscyplinowanym psem, żywiącym miłość do
swego pana. Uwielbia dzieci, stając się ich przyjacielem i obrońcą.
Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś, kto chciałby przygarnąć (oczywiście
nieodpłatnie) takiego psa.
Pozdawiam
V.

[Gość: Ola]

Witam serdecznie
A czy można prosic o jakiś telefon?Pozdrawiam

[Gość: VOx]

Gość portalu: Ola napisał(a):

> Witam serdecznie
> A czy można prosic o jakiś telefon?Pozdrawiam


Witam Panią,

podam adres e-mail, a tą drogą wymienię nr telefonu. Przepraszam za kłopot
[e-mail]

[Gość: kicia]

Gość portalu: Vox napisał(a):

> Zmuszony jestem, z powodu zmiany mieszkania, oddać w dobre ręce 5-letniego
> psa rasy Shar Pei. To nadal rzadka w Polsce rasa, a zasługująca na uwagę.
> Budzi sensację swoją zadziwiającą powierzchownością, ale pod zwałami fałd
> kryje się sympatyczny pies o czułym sercu. Doskonale adaptuje się do różnych
> warunków życia. Jest rozsądnym i zdyscyplinowanym psem, żywiącym miłość do
> swego pana. Uwielbia dzieci, stając się ich przyjacielem i obrońcą.
> Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś, kto chciałby przygarnąć (oczywiście
> nieodpłatnie) takiego psa.
> Pozdawiam
> V.
Eh, ale faktycznie bardzo powazny powod. Czy przy nastepnej zmianie mieszkanie
bedzie oddane dziecko, potem zona bo nie pasuja do wnetrza itp.?
Milosnicy zwierzat od siedmiu bolesci-co pies bedzie 5 letni przezywal to juz
nie wazne.
Napisz dokladnie wszystko o psie, jego pielegnacji tez, bo znow nastepnego
wlasciciela 'przerosna' obowiazki.

To dla Ciebie, specjalna dedykacja, od twojego psa: Mimo,ze Ty takiego
zakonczenia, jak w tym opowiadaniu chcesz uniknac ale 'zlo lepsze'porostu nie
istnieje, zlo jest zlem.

Jak mogłeś?
Kiedy byłam mała, moje błazeństwa śmieszyły cię do łez. Nazywałes mnie swoją
dziewczynką. Zostałam twoim najlepszym przyjacielem pomimo wszystkich
pogryzionych butów i zniszczonych przeze mnie poduszek. Kiedy
byłam "niegrzeczna" groziłeś mi palcem i pytaleś: "jak tak mozesz?", ale już za
chwilę ustepowałeś. Przewracałam się na plecy, a ty drapałeś mnie po brzuszku.
Troche długo trwało zanim przyzwyczaiłam się do życia w mieszkaniu. Ty byłeś
ciągle okropnie zajęty, ale pracowaliśmy nad tym wspólnie.

Pamiętam, jak sypiałam w twoim łóżku z nosem wtulonym pod twoje ramię. Kiedy
tak zwierzałeś mi się ze swoich najskrytszych myśli i pragnień wierzyłam, że
moje życie nie może już być doskonalsze.

Chodziliśmy na długie spacery i razem biegaliśmy po parku. Jedliśmy razem lody
(ja dostawałam tylko wafelek, bo "lody nie są zdrowe dla psów", tak mówiłeś). W
domu ucinałam sobie długie drzemki w promieniach słońca, czekając aż wrócisz z
pracy.

Wreszcie zacząłes spędzać tam coraz więcej czasu i rozglądać się za ludzkim
partnerem. Czekałam na ciebie cierpliwie, pocieszałam, kiedy spotkało cię
rozczarowanie, kiedy miałeś złamane serce. Nigdy nie beształam cię za
nieodpowiednie decyzje, i skakałam z radości kiedy wracałeś do domu zakochany.

Ona, twoja żona, nie lubi psów. Mimo to powitałam ją w naszym domu, okazałam
jej szacunek i posłuszeństwo. Ty byłeś szczęśliwy, więc ja też. Kiedy urodziły
się wasze dzieci, tak jak ty byłam zafascynowana ich zapachem i różowością, i
tak jak ty, chciałam się nimi opiekować. Tylko, że ona i ty
martwiliście się żebym nie zrobiła im nic złego, więc spędzałam większość czasu
wygnana do innego pomieszczenia. Zostałam "więźniem miłości", chociaż tak
bardzo chciałam okazać im swoje uczucia.

Kiedy trochę podrosły, zostałam ich przyjacielem. Wczepiały się w moje futro i
podążały za mną niepewnym kroczkiem, zagladały mi w uszy, wsadzały do oczu
palce i całowaly w czubek nosa. Uwielbiałam ich pieszczoty - twoje stały się
przecież takie rzadkie. Gdyby było trzeba broniłabym twoich dzieci własnym
życiem.

Wślizgiwałam się im do łóżek i słuchałam szeptanych do mojego ucha sekretów i
najskrytszych marzeń. Razem nasłuchiwaliśmy, czy nie wracasz z pracy. Kiedyś,
dawno temu, kiedy ktoś pytał, czy masz psa, wyciagałes z portfela moje zdjęcie
i opowiadałeś im o mnie. Przez ostatnie lata odpowiadałeś tylko krótko "mam" i
zmieniałeś temat. Z "twojego psa" stałam się "jakimś psem" i miałeś za złe
każdą sumę, którą musiałeś na mnie wydać.

Ostatnio dostaleś propozycję nowej pracy. Razem z rodziną przeprowadzisz się do
innego miasta. Niestety, w nowym miejscu nie można trzymać zwierząt. Podjąłeś
właściwą decyzję, twoja rodzina dużo na tym zyska. Kiedyś ja byłam twoją jedyną
rodziną...

Cieszyłam się jak zwykle na przejażdzkę samochodem, kiedy wyruszyliśmy w drogę
do schroniska. Schronisko pachniało brakiem nadziei i strachem wszystkich psów
i kotów. Wypelniłeś formularz i powiedzialeś "Na pewno znajdziecie jej dobry
dom". Wzruszyli tylko ramionami i popatrzyli na ciebie ze smutkiem. Dobrze
wiedzieli, co czeka psa w średnim wieku, nawet takiego z papierami.

Siłą odgiąłeś zacisnięte na mojej obroży palce swojego syna, który
krzyczał "Tato, proszę nie pozwól im zabrać mojego psa!" Martwię się o niego.
Dałeś mu właśnie piękną lekcję przyjaźni, lojalności, miłości,
odpowiedzialności i szacunku dla życia... Unikając mojego wzroku poklepałeś
mnie po głowie. Uprzejmie odmówiłeś zabrania obroży i smyczy. Musiałeś iść,
miałeś umówione spotkanie.

Kiedy wyszliście, usłyszałam jak dwie miłe panie rozmawiają ze sobą na mój
temat. "Musiał wiedzieć, że wyjeżdża juz dawno. Dlaczego nie znalazł psu innego
domu?" powiedziala jedna, a druga dodała: "Jak mógł?"

W schronisku dbają o nas na ile pozwala ich napięty program dnia. Karmią nas
rzecz jasna, ale nie mam jakoś apetytu. Na początku za każdym razem kiedy ktoś
przechodził koło mojego boksu podbiegałam mając nadzieję, że to ty, że
zmieniłleś zdanie, że to wszystko był tylko zły sen, albo że przynajmniej to
ktoś, komu by na mnie zależało, ktoś, kto by mnie uratował. Kiedy zdałam sobie
sprawę, że nie mam co konkurować z roześmianymi szczeniakami, nieświadomymi
własnego losu, zaszyłam się w kącie i czekałam.

Słyszałam jej kroki, kiedy pod koniec dnia szła po mnie. Poprowadziła mnie
między wybiegami do oddzielnego pomieszczenia. Panowała tam błoga cisza.
Posadziła mnie na stole, podrapała za uszami i powiedziała, żebym się nie
martwiła. Serce waliło mi w oczekiwaniu na to, co miało się zdarzyć. Czułam też
ulgę: nadszedł koniec udręk dla więźnia miłości. Zaczęłam martwić się o tę
kobietę - taką już mam naturę, tak samo bałam się o ciebie. Żeby ciężar, który
dźwiga, nie przygniótł jej.

Kobieta delikatnie założyła na mojej łapie opaskę. Łza poleciała jej po
policzku. Chciałam pocieszyć tę kobietę tak jak pocieszałam ciebie lata temu i
polizalam ją po twarzy. Pewnym ruchem wkłuła mi igłe do żyły i poczułam, jak
zimna substancja rozchodzi się po moim ciele. Zasypiając spojrzałam w jej dobre
oczy i szepnęłam cichutko: "Jak mogleś?" Kobieta rozumiała psi język. "Tak mi
przykro" powiedziała, a potem przytuliła mnie i pośpiesznie tłumaczyła, że
pomoże mi znaleźć się w lepszym miejscu. Nikt tam o mnie nie zapomni, nie
skrzywdzi ani nie porzuci, to miejsce pełne miłości i światła, inne niż na
ziemi.

Zbierając resztki energii leciutko poruszyłam ogonem, próbując wyjaśnić
kobiecie, że to nie do niej były moje ostatnie słowa. To do ciebie, mój
Ukochany Panie, mówiłam. Będę zawsze myśleć o tobie i czekać na ciebie po
tamtej stronie.

Życzę ci, żeby każdy był ci tak wierny jak ja.

Copyright Jim Willis 2001, [e-mail]

[Gość: Vox]

Droga Kiciu,

świat nie jest wyłącznie czarno-biały, ma szereg odcieni. Spróbuj dostrzec
coś więcej, na prawdę warto.
Oddanie psa traktuję jako ostateczność, przykrą konieczność. Nie jest to
podyktowane złą wolą.
Pozdrawiam
V.

[Gość: kicia]

Gość portalu: Vox napisał(a):

> Droga Kiciu,
>
> świat nie jest wyłącznie czarno-biały, ma szereg odcieni. Spróbuj dostrzec
> coś więcej, na prawdę warto.

No wlasnie, ja widze te rozne odcienie-przyjaciela nie zostawia sie, on porostu
jest na dobre i na zle. Zycie nigdy nie jest biale lub czarne, ma rozne
odcienie ale nigdy w takich szarych dniach nie zdradza sie przyjaciol-a Ty to
chcesz zrobic. Co ja tu moge mowic-pozyjesz przekonasz sie sam, na wlasnej
skorze, jak to jest.


> Oddanie psa traktuję jako ostateczność, przykrą konieczność. Nie jest to
> podyktowane złą wolą.
> Pozdrawiam
> V.

[Gość: Katula]

Cholernie smutne, cholernie bolesne, cholernie pradziwe

Brawo i dziękuję

Powinno wisieć przed każdym schroniskiem dla zwierząt i przed drzwiami każdego gabinetu weterynarza

Pozdrawiam smutno patrząc przez pryzmat psich, kocich , zwierzęcych krzywd...
Katula

[Gość: oHa]

Tadek, Genia chcesz oddać?! Łee!

Do Voxa

[ptasik]

Zacząłeś od słów - zmuszony jestem z powodu zmiany mieszkania oddać...
No sam to przeczytaj, owszem zmuszony ale z jakiego powodu?
Pewnie, że nie ma obowiązku się tłumaczyć tu na tym forum, ale musisz się liczyć z tym, że przynajmniej niektórym ten powód oddania 5-cio letniego psa wyda się nie na miejscu. Bardzo nie na miejscu.... Mnie też....

To chyba wystarczy........

[Gość: Vox]

ptasik napisała:

> Zacząłeś od słów - zmuszony jestem z powodu zmiany mieszkania oddać...
> No sam to przeczytaj, owszem zmuszony ale z jakiego powodu?
> Pewnie, że nie ma obowiązku się tłumaczyć tu na tym forum, ale musisz się
liczy
> ć z tym, że przynajmniej niektórym ten powód oddania 5-cio letniego psa wyda
si
> ę nie na miejscu. Bardzo nie na miejscu.... Mnie też....
>
> To chyba wystarczy........



Jakże szybkie i bezkrytyczne oceny.
Mój post napisalłem po to, żeby znaleźć dla Psa dobre miejsce i ludzi gotowych
go polubić. Nie zdecydowałem się na oddanie do schroniska, ani tym bardziej na
porzucenie w lesie.
Nie mam zamiaru tłumaczyć się tutaj z powodów, ale bądźcie bardziej wyrozumiali.
Wyrozumiałość jest ważna zarówno wobec ludzi jak i zwierząt.

V.

[Gość: maura]

Poprostu brak mi słów. Ja rozumiem , nie musisz sie tłumaczyć, dlaczego chcesz
sie pozbyc psa (może w nowym mieszkaniu są za drogie panele na psa?). Ty mówisz
o wyrozumiałości? Ale jak można nie pomyśleć o tobie źle czytając twoje
ogłoszenie. Szkoda psa.....
za jego psią miłość i wierność co ma?!
Obyś sam poczuł kiedys stratę kogos bliskiego (tak jak teraz twój pies będzie
cierpiał i tęsknił za tobą)
Oby nowy właściciel okazał się godniejszym człowiekiem.

[Gość: Ola]

Osadzać i krytykować jest bardzo łatwo...Nie wolno rzucac takich słów,
zwłaszcza że nikomu się w ten sposób nie pomaga a wręcz przeciwnie.
PS.Vox - porozmieszczałam o głoszenia o psiulka, mam nadzieję że znajdzie
cudownych i WYROZUMIAŁYCH ludzi...

[Gość: kicia]

Gość portalu: Ola napisał(a):

> Osadzać i krytykować jest bardzo łatwo...Nie wolno rzucac takich słów,
> zwłaszcza że nikomu się w ten sposób nie pomaga a wręcz przeciwnie.
> PS.Vox - porozmieszczałam o głoszenia o psiulka, mam nadzieję że znajdzie
> cudownych i WYROZUMIAŁYCH ludzi...

Olu, wiem,ze do cudzego zycia nie wchodzi sie z bytami. Ale nie mozna tez
zareagowac jesli kots pisze,ze powodem jest zmaina mieszknia, byc moze sa
glebsze powody, nikt nie musi oczywiscie sie tlumaczyc.
A jesli, inni, ktorzy czytaj i tez im wpadnie do glowy pomysl 'wymienie na
nowszy model, mlodszy', to co? Zobacza,ze to jest fajne,ze ot tak mozna oglosic
i stado ludzi rzuci sie aby pomoc w oddawaniu psa, to przepraszam bardzo jakie
postawy popierasz? Czy uwazasz,ze rzecza normalna jest z byle powodu oddawanie
PRZYJACIELA-czlonka rodziny-psa.
Kazdy powinnie zdawac sobie sprawe z tego,ze branie psa to przyjazn na
kilkanascie lat, to ODPOWIEDZIALNOSC za ZYCIE SLABSZEJ ISTOTY i to jest wielka
odpowiedzialnosc! To wspolne radosci ale tez i wspolne porazki. To spedzone
razem chwile, na dobre i zle, w palacu i na ulicy pod mostem, bo zycie nigdy
nie wiadomo co nam przyniesie. Sa sytuacje zyciowe, ciezkie sytuacje- kiedy
czlowiek musi oddac psa(samotny,ciezka choroba) ale nie byle powod i takich
postaw prawdziwy milosnik zwierzat nie powinnien chwalic lecz ganic.
A spojrz okiem tego psa, to Ciebie nie boli, co ten psina przezywac bedzie?
Latwo jest miec psa-patrz ogloszenia w prasie ile jest psow/kotow do oddania i
rownie latwo jest sie go pozbyc, tak naprawde, i to jest przerazajace!

[kamfora]

Gość portalu: kicia napisał(a):

> A jesli, inni, ktorzy czytaj i tez im wpadnie do glowy pomysl 'wymienie na
> nowszy model, mlodszy', to co? Zobacza,ze to jest fajne,ze ot tak mozna
oglosic
>
> i stado ludzi rzuci sie aby pomoc w oddawaniu psa, to przepraszam bardzo
jakie
> postawy popierasz?

Kiciu, naprawdę wierzysz w tak wielką moc forum?
Że inni zupełnie nie mają własnego zdania, tylko czekają,
żeby ktoś napisał coś i wtedy dopiero "wpada im do głowy pomysł
oddania psa/kota"...Czyżbyś przypuszczała, ze dla wszystkich
(większości) zwierzęta są balastem?

A tak apropos "zmiany miejsca zamieszkania"...A jeśli to np
chodzi o pójście do szpitala na okres kilku miesięcy?
Nie twierdzę, ze akurat tak jest w tym przypadku - ale warto
jakiś dystans mieć do wszystkiego (do swoich racji również).

PS Moje dwa kocury mruczą dla Kici pozdrowienia :-)

[Gość: osia_1]

Smutne byly te wypowiedzi. Ja nie mam zamiaru Cie potepiac, bo tylko ty znasz
powody i na pewno bedzie Ci rownie ciezko jak pieskowi. Od pewnego czasu ja i
moj chlopak chcielismy kupic psa tej rasy. Troche przeraza mnie fakt, ze jest
on juz dorosly i moze nie moglby sie przyzwyczaic do nas. I nie wiemy za duzo
o jego potrzebach czy upodobaniach. Czy jest mozliwe uzyskac Twoj numer
telefonu, o ile jeszcze nie zmieniles zdania lub nie znalazles kogos innego.

[Gość: -]

Gość portalu: osia_1 napisał(a):

> Smutne byly te wypowiedzi. Ja nie mam zamiaru Cie potepiac, bo tylko ty znasz
> powody i na pewno bedzie Ci rownie ciezko jak pieskowi. Od pewnego czasu ja i
> moj chlopak chcielismy kupic psa tej rasy. Troche przeraza mnie fakt, ze jest
> on juz dorosly i moze nie moglby sie przyzwyczaic do nas. I nie wiemy za duzo
> o jego potrzebach czy upodobaniach. Czy jest mozliwe uzyskac Twoj numer
> telefonu, o ile jeszcze nie zmieniles zdania lub nie znalazles kogos innego.


Na początku - chyba w drugiej wypowiedzi podaje maila.

[Gość: WIelkanocka]

Czy Wam nie przyszło do głowy, że np. nowe mieszkanie jest małe i pies BY SIĘ
W NIM MĘCZYŁ ?! No, Kiciu...chyba, że jak przyjaźń - to przyjaźń i co z tego,
że Shar Pei są duże i nie lubią osiedli, bo Ty byś przyjaciela nie oddała. A
tym byś psu zrobiła dużą krzywdę , "przechowując" go w bloku.
Nie wiem, jak jest na prawdę, ale gdyby tak było, to, Kiciu, co byś zrobiła?

[Gość: ixi]

Gość portalu: WIelkanocka napisał(a):

> Czy Wam nie przyszło do głowy, że np. nowe mieszkanie jest małe i pies BY
SIĘ
> W NIM MĘCZYŁ ?! No, Kiciu...chyba, że jak przyjaźń - to przyjaźń i co z
tego,
> że Shar Pei są duże i nie lubią osiedli, bo Ty byś przyjaciela nie oddała. A
> tym byś psu zrobiła dużą krzywdę , "przechowując" go w bloku.
> Nie wiem, jak jest na prawdę, ale gdyby tak było, to, Kiciu, co byś zrobiła?

Co ty za glupoty wypisujesz, shar peie nie lubia osiedlla? One bez wiekszych
problemow dostosowuja sie do zycia w mieszkaniu. To sa psy srednie(45-
50cm).Tak naprawde wiekosc lokum w tym przypadku nie ma duzego znaczenia,
najazniejsze zeby pies mogl sie wybiegac.Tyle psow jest "przechowywanych" w
blokach i krzywda sie im nie dzieje(oczywiscie nie dotyczy to wszystkich ras).

[Gość: Daga]

Hmmm przykre co tu sie pisze wszyscy maja racje
A ja mam wielka prosbe
NIECH KTOS WEZMIE TEGO PSIAKA DA MU MILOSC I POCZUCIE BEZPIECZENSTWA NIECH WIE
ZE KTOS GO KOCHA BO JEGO OBECNY WLASCICIEL CHYBA NIE
Ja stracilam psa po 14 latach gdyby to bylo po 8 tak samo bym plakala i ciagle
go wspominala
Widac ze nie wszyscy kochaja tak mocno jak to zapewniaja
Z wyrazami smutku pozdrawiam wszystkich milosnikow zwierzat i ludzi bezdusznych

[Gość: Katia]

Jestem corka Voxa i naprawde powod jest powazny .
Uspic ? Zostawic w schoronisku ?
Ten pies jest tak pogodny i pelen zycia ze oddaje go z
wielkim bolem . Tak wiec prosze nie obrazac mojej rodziny.
Zastanowcie sie co jest lepsze...