________________ostrzegam nie zaczynaj z Polakiem!

[hasz0]

sport.wp.pl/kat,60960,title,Khalidov-rozbil-Santiago-Zobacz,wid,11668068,wiadomosc.html
______________
"Lepszy od Zahy Hadid

Projekt Bednarskiego, opracowany we współpracy z firmą inżynierską
Flint&Neill, wygrał m.in. ze znaną w świecie firmą Arup oraz
architekt Zahą Hadid.

Most długości 180 m połączy starą część Kopenhagi z nową. W
środkowej części będzie się otwierał na szerokość 40 m. Na jego obu
końcach znajdą się place. "
__________
"W pierwszej rundzie turnieju ATP Łukasz Kubot pokonał jednego z
najlepszych tenisistów świata Andy'ego Roddicka.

To ogromna niespodzianka, bo Polak był skazywany na pożarcie, a
wygrał gładko w dwóch setach 6 - 2, 6 - 4. W najnowszym rankingu ATP
Roddick jest klasyfikowany na szóstym, a Kubot na 143. miejscu.
__________
"Młodziutki chłopak wcielony do armii carskiej na Syberii wziął los
w swoje ręce i z prostego, poniżanego sołdata w ciągu kilku lat stał
się centralną postacią w polityce zagranicznej imperium rosyjskiego.
Jako dyplomata i agent wypełniał wzorowo instrukcje cara Mikołaja I,
ale jednocześnie omal nie popchnął Rosji do wojny z Anglią, licząc,
że upadek Rosji przyniesie wyzwolenie Polsce. Zagadką pozostaje, kto
zamordował Polaka na chwilę przed spełnieniem wielkiego planu i
dlaczego usiłowano wymazać wszelkie ślady jego istnienia?

„Biedne chłopcy! – najmłodszy, dziesięć lat, nieboże,/ Skarżył się,
że łańcucha podźwignąć nie może;/ I pokazywał nogę skrwawioną i
nagą.” To właśnie o Witkiewiczu, w rzeczywistości niespełna
szesnastoletnim, pisał Adam Mickiewicz w trzeciej części Dziadów.
Poeta uwiecznił moment, gdy Witkiewicza wraz z kolegami był
prowadzony do kibitki na oczach tłumnie zgromadzonych mieszkańców
Wilna. A przecież kiedy w Dreźnie rodziła się trzecia część
arcydramatu, jego epizodyczny bezimienny bohater żył jeszcze na
zesłaniu i dokonywał czynów niezwykłych, budząc niekłamany podziw
nawet wśród nieprzyjaciół. Tylko odległość dzieląca Syberię od
reszty świata sprawiała, że do ojczyzny nie docierały żadne wieści o
nim. I tak już miało pozostać na zawsze.

W SOŁDACKIM SZYNELU

Jan Witkiewicz pochodził z rodziny dobrze sytuowanej i wielce
zasłużonej w dziejach polskiej literatury (młodszy brat Ignacy to
ojciec Stanisława, twórcy stylu zakopiańskiego, i dziadek
Witkacego). Urodził się w Poszawszu na Żmudzi. Nauki pobierał w
gimnazjum w Krożach i właśnie tam w 1823 roku wraz z Cyprianem
Janczewskim, Wiktorem Iwaszkiewiczem, Alojzym Pieślakiem i Mikołajem
Suchockim zawiązał tajne stowarzyszenie pod nazwą Czarni Bracia.
Chłopcy pragnęli pospieszyć z pomocą uwięzionym w Wilnie filaretom.
Jednak na młodych doniesiono i w Krożach pojawiła się rosyjska
komisja śledcza. Brutalne śledztwo (Janczewskiemu i Witkiewiczowi
przypisano przywództwo organizacji) zakończyło się wyrokiem
najsurowszym z możliwych – karą śmierci dla obu „najbardziej
winnych”. Ze względu na młody wiek skazanych (w marcu 1824 roku Jan
miał jeszcze 15 lat!) wyrok zamieniono na dożywotnią służbę w
rosyjskiej armii w charakterze prostego sołdata, z pozbawieniem
szlachectwa i bez prawa wysługi. Wielką próbą okazała się droga
zesłańców do uralskiego Orska – morderczy siedmiomiesięczny marsz w
kajdanach. Więźniowie szli zakuci w ciężkie pudowe (ok. 16 kg)
łańcuchy, dodatkowo przykuci do jednego żelaznego pręta, gdzie każdy
ruch powodował ból i rany.

Pierwszy rok służby był dla wrażliwego nastolatka najtrudniejszy:
nieustanną musztrą, ciągłym poniżaniem i częstymi karami chłosty
usiłowano nowego żołnierza upodlić, pozbawić zdolności myślenia,
złamać moralnie. Zachowały się przekazy, że zastępca dowódcy
batalionu znęcał się nad chłopcem w wyrafinowany sposób. Witkiewicz
izolował się od otoczenia, cierpiał, lecz służył starannie. Po roku
stał się najlepszym żołnierzem w batalionie.

W końcu młodocianym Polakiem zainteresował się życzliwy ppłk
Aleksander Janowski, który od tej pory chronił go przed gnębicielami
i pozwolił zamieszkać poza koszarami. Witkiewicz mógł teraz więcej
czasu poświęcać na naukę, zwłaszcza języków, w czym ujawnił
nadzwyczajne zdolności. Opanował biegle perski, arabski, turecki,
pusztu, którym porozumiewały się plemiona afgańskie, a także
narzecza tatarskie (wcześniej znał francuski, angielski, być może
niemiecki i oczywiście rosyjski). Poznawał też wnikliwie kulturę i
obyczaje miejscowych plemion, studiował historię i geografię tych
ziem, czemu sprzyjały wojskowe ekspedycje, w których uczestniczył.
Wystarczyło zaledwie kilka lat, by zesłaniec posiadł imponującą
wiedzę o ludach zamieszkujących dzisiejszy Kazachstan i całą Azję
Środkową, jaką nie szczycił się nikt wcześniej. Uważa się
powszechnie, że motywem działania Witkiewicza była myśl o ucieczce
przez stepy i Bucharę do Persji i dalej do brytyjskich kolonii w
Indiach. Jednak dalsze poczynania bohatera pozwalają dopatrywać się
planów daleko poważniejszych.


Przełomowym momentem w jego życiu okazało się przybycie do Orska we
wrześniu 1829 roku wybitnego niemieckiego uczonego Aleksandra von
Humboldta, sławnego podróżnika i geologa, któremu przypadkowo
przydzielono kwaterę u Polaka. Uczony ze zdumieniem zauważył w
pokoju swoją książkę (według niektórych relacji było to 18 tomów
jego dzieł) oraz inne prace naukowe. Jeszcze większe wrażenie
wywarła na nim informacja, że właścicielem tego osobliwego
księgozbioru jest prosty żołnierz, który w dodatku zna aż 19 języków!

BŁYSKOTLIWA KARIERA BATYRA

Humboldt wstawił się za Witkiewiczem, a także za jego kolegami
Pieślakiem i Iwaszkiewiczem u cara − w rezultacie wszyscy trzej
zostali awansowani na podoficerów. Od tego czasu rozpoczyna się
błyskotliwa kariera Czarnego Brata. „Był postrzegany – jak pisał
Zbigniew Sudolski – jako chłopak niezwykle przystojny i urodziwy, o
wyjątkowym zdrowiu, sile, zręczności i śmiałości, którego odwagę
tępiono już w śledztwie. [...] Niezwykle gładki i urokliwy w
sposobie bycia, szybko zjednał sobie przychylność miejscowej
ludności. Cieszył się wielką sympatią zarówno wśród towarzyszy
zesłania, jak i Rosjan, nawet carskich oficerów, którzy w raportach
nie szczędzili mu komplementów. Ppłk Mikulin informował szefa tajnej
carskiej policji hrabiego Aleksandra Benkendorfa, że młody Polak,
bardzo zdolny, skromny, o przyjemnej powierzchowności, na wszystkich
robi znakomite wrażenie, zwłaszcza fascynuje kobiety. Wrażliwy na
cierpienia innych, hojnie wspomagał potrzebujących (nie tylko
Polaków) pieniędzmi otrzymywanymi z domu. Pomagał zwłaszcza
Kirgizom, którzy z czasem uznali go za swego i w dowód wielkiego
szacunku nazywali Batyrem – to słowo w ich języku znaczyło tyle co
rycerz, bohater, wspaniały jeździec stepowy.

W 1830 roku Witkiewicza przeniesiono do Orenburga, gdzie pracował
jako tłumacz w Komisji Granicznej. Tam zaprzyjaźnił się z Tomaszem
Zanem, u którego zamieszkał. Obu zesłańców zbliżyły wspólne
zainteresowania etnograficzne i badania terenowe, które Batyr
prowadził przy okazji częstych wypraw zwiadowczych. Starszy stał się
odtąd dla młodego mistrzem, powiernikiem i bratem.

Witkiewicz zawdzięczał dalszą karierę nowemu wojennemu gubernatorowi
orenburskiemu Wasilijowi Perowskiemu. Ten wszechstronnie
wykształcony Rosjanin znalazł w młodym tłumaczu niezwykle przydatne
narzędzie do realizowania ambitnych planów politycznych i
gospodarczych. Uczynił ulubionego żołnierza adiutantem, a wkrótce
(1834 rok) awansował na oficera, co otworzyło zesłańcowi wstęp na
miejscowe salony. Dzięki wybitnym zaletom towarzyskim Witkiewicz
rychło został niekwestionowanym faworytem orenburskiej socjety.
Fascynowała go cywilizacja ludów azjatyckich, ale też nieodmiennie
pociągało r

[hasz0]

"Przyszła wreszcie kolej na pierwszą wielką misję polityczną Batyra –
podróż do chanatów Chiwy i Buchary, bogatych centrów handlowych
Azji Środkowej, w których ścierały się wpływy brytyjskie i
rosyjskie. Witkiewicz miał przekonać tamtejsze elity o korzyściach
wynikających z utrzymywania pokojowych stosunków z Rosją, ponadto
pogodzić zwaśnione chanaty, zapobiec grabieżom karawan kupieckich,
zbadać nastroje różnych grup ludności i wykonać wiele innych zadań.
W czasie misji kilka razy ledwo uszedł z życiem: próbowano go
skrycie otruć podczas obiadu, kiedy indziej zamordować po drodze,
musiał uciekać, ukrywać się, brnąć wiele godzin przez ruchome
piaski. Mimo to bardzo dobrze wywiązał się z zadań. Choć oficjalnie
działał na rzecz Rosji, dużo przemawia za tym, że już wtedy dzięki
bliskim osobistym kontaktom z władcami i wpływowymi wodzami urabiał
grunt pod własne tajemnicze plany.

Do Rosji powrócił jako bohater. Jego wyprawę wysoko ocenili nie
tylko urzędnicy i wojskowi, ale także geografowie i podróżnicy, z
Humboldtem na czele. Dla gubernatora Perowskiego stał się
niezastąpiony, dla wszystkich w mieście – jak pisał Zan – kochany i
potrzebny. Zyskał bardzo mocną pozycję w rosyjskiej polityce wobec
Środkowego Wschodu.

Ukoronowaniem jego możliwości miała się wkrótce okazać jeszcze
trudniejsza misja do Afganistanu, kraju, który dla Rosji stanowił
bramę do Indii. Zadanie Witkiewicza polegało na umocnieniu pozycji
politycznej i gospodarczej Rosji na rozległych obszarach perskich i
afgańskich. Obowiązki agenta dyplomatycznego przekraczały możliwości
nie tylko jednego, ale kilku bardzo zdolnych i odważnych ludzi. Do
tego rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, nie mając
rozeznania w tamtejszych stosunkach, nie mogło pomóc Witkiewiczowi,
ale właśnie od niego żądało informacji.

Dzieło, którego dokonał Jan Witkiewicz w Azji Środkowej przez
kilkanaście miesięcy 1837 i 1838 roku, przekroczyło najśmielsze
wyobrażenia przełożonych. Polak, śledzony przez Brytyjczyków,
działał bardzo skutecznie. Pkonał najlepszego brytyjskiego agenta
Aleksandra Burnesa i w imieniu Rosji zawarł ważny traktat z Persją.
Dotarł do Kandaharu, Kabulu, pod Herat. Godził ze sobą chanów
kabulskiego i kandaharskiego. Przemierzył ich kraje wzdłuż i wszerz,
sporządzając szczegółowe, niezwykle cenne dla Rosji raporty (z
wyjątkiem jednego wszystkie zaginęły później w tajemniczych
okolicznościach).

Mimo spektakularnych rezultatów misji rząd rosyjski odwołał nagle
Witkiewicza w grudniu 1838 roku i nakazał mu powrót do Petersburga.
Powodem było to, że jego działalność – chociaż prowadzona w ramach
instrukcji – wywołała poważny zatarg z Wielką Brytanią, grożący
nawet wybuchem wojny, co mogło się okazać zgubne dla Rosji. Podobnie
jak wielu Polaków Witkiewicz marzył o zniszczeniu potęgi caratu.
Jednak w odróżnieniu od innych postanowił sam zrealizować swój
zamiar. Odgadując jego plany, Maria Janion trafnie
stwierdziła: „Ktoś, kto chciał klęski Rosji carskiej, życzył jej
konfliktu z Anglią. Witkiewicz zatem, doprowadziwszy do zatargu
angielsko-rosyjskiego, pragnąłby popchnąć Rosję do tego, czego nie
chciała, obawiając się – i słusznie [...] – wielkiego dla siebie
niebezpieczeństwa.”

Mikołaj I szybko anulował traktat z Persją i rozmaitymi ustępstwami
starał się złagodzić gniew potężnego rywala. Dwór przekazał gazetom
informację, że misja Polaka w Afganistanie była jego własną
inicjatywą.

ZNIKNĄŁ JAK TRUP ZWYKŁEGO MARYNARZA…

Witkiewicz dotarł do Petersburga 1 maja 1839 roku i zameldował się w
Departamencie Azjatyckim Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Dyrektor
Lew Sieniawin wyjaśnił mu powody odwołania i zmiany polityki
rosyjskiej wobec Persji i Afganistanu. Oczekując na audiencję u
kanclerza Nesselrodego (który celowo odkładał termin niewygodnej
rozmowy), kilka dni spędził na wizytach towarzyskich i proszonych
obiadach – bywał u ministrów i książąt. Znowu wszędzie był
podziwianym bohaterem. Spotkał się też z Tomaszem Zanem, jak się
okazało, po raz ostatni. Kilka dni później do Zana dotarła
wstrząsająca wieść o nagłej i tajemniczej śmierci Witkiewicza −
znaleziono go zastrzelonego we własnym mieszkaniu.

Do dziś nie udało się rozwiązać zagadki tej tragedii. Koła rosyjskie
stworzyły i konsekwentnie upowszechniały wersję o samobójstwie.
Jednak zbyt wiele argumentów przemawia za morderstwem. Według
sporządzonego przez rosyjską policję raportu o samobójstwie miałaby
świadczyć znaleziona przy zmarłym kartka, w której miał on wyjaśnić,
iż „pozbawia się życia dobrowolnie, wszystkie dokumenty z ostatniej
podróży spalił, a rzeczy osobiste oddaje służącemu Dymitrowi.”
Tymczasem pistolet, który wyjęto z zaciśniętej dłoni denata, nie był
rozładowany, kula tkwiła w lufie. Dokumenty rzeczywiście zniknęły,
ale okno pokoju pozostało szeroko otwarte. W dodatku na podłodze
znaleziono zwłoki owego Dymitra z rozpłataną czaszką. Zapewne był
jedynym, jakże niewygodnym, świadkiem zbrodni.

Przedśmiertny list Witkiewicza, który przesłano rodzinie w Polsce,
nie był pisany jego ręką! Zdumiewa ponadto, że w takim momencie
autor ani razu nie wspomniał o swoich najbliższych i nie do nich
adresował ostatnie słowa. Wreszcie falsyfikat demaskuje oświadczenie
Marii Witkiewiczowej, że „stryj Jan nigdy do rodziny nie pisał po
rosyjsku.” Potwierdziła to także druga bratanica Elwira Jaśminowa.
Oryginału owej kartki Witkiewiczowie nie zobaczyli nigdy. I nigdy
nie uwierzyli w samobójstwo. Kto ma jego krew na rękach? Historycy
rosyjscy obarczają odpowiedzialnością Brytyjczyków, uzasadniając, że
chodziło im o przejęcie dokumentów wielkiej wagi, w tym traktatu
Rosji z emirem Afganistanu Dostem Mohammedem (M. A. Terientiew).
Radziecki historyk Walentin Grickiewicz logicznie dowodzi, że
Brytyjczycy nie mieli żadnego interesu, aby zlikwidować Witkiewicza
w momencie, gdy car anulował traktat z Kabulem. Mogli to zresztą
zrobić podczas jego misji. Toteż litewski badacz losów krożan
Augustinas Janulaitis doszedł do wniosku, że „prawdopodobnie był to
czyn rządu rosyjskiego. Angielscy komentatorzy nie mieli co do tego
wątpliwości – Witkiewicz musiał zginąć, bo za dużo wiedział.”

Fakty przemawiają za taką właśnie wersją wydarzeń. Zaraz po zgonie
Batyra hrabia Benkendorf rozkazał umorzyć śledztwo – rzekomo z braku
dowodów. Pogrzeb zorganizowano szybko i w wielkiej tajemnicy.
Michaił Gus, który przez wiele lat bezskutecznie poszukiwał miejsca
pochówku Witkiewicza, odnalazł jedynie krótką notkę urzędnika
odprowadzającego zwłoki, że złożono je gdzieś na cmentarzu Wołkowo.
Z lakonicznego raportu wynika, że nie było ceremonii pogrzebowej, a
urzędnikowi towarzyszył tylko woźnica, który przywiózł denata. Grobu
nie udało się odnaleźć. Nie zachowała się też żadna wzmianka o
pochówku – ani w kronikach policyjnych, ani w spisach cmentarnych,
ani w innych dokumentach, w których choćby z urzędu wpisywano zgony
i pogrzeby każdego obywatela, nawet przestępcy czy żebraka. A cóż
dopiero tak znanej w całej Rosji osobistości! „Rząd postarał się, by
trup Witkiewicza zniknął, jak znika trup zwykłego marynarza” –
twierdził książę Michaił Gołowin.

Dopilnowano, aby zniknęły niemal wszystkie papiery po Witkiewiczu,
począwszy od procesu w Krożach i w Wilnie, a skończywszy na
tragicznym epilogu. Czy to nie zdumiewające, że w 1864 roku, wiele
lat po śmierci Batyra, kiedy jego młodszy brat Ignacy za udział w
powstaniu przebywał na zesłaniu w Tomsku, pewnej nocy Rosjanie nagle
przeprowadzili u niego rewizję i zabrali jedynie papiery, listy,
fotografie i wszelkie pamiątki po Janie, które młodszy Witkiewicz w
obawie zabrał aż na Syberię?

NARODZINY LEGENDY

Niezwykły żywot Czarnego Brata, bru

[hasz0]

Tomasza Zana do Ignacego Witkiewicza i potajemne rozmowy, z których
ów zwierzał się potem rodzinie. Dwaj zasłużeni historycy Szymon
Askenazy i Henryk Mościcki doszli do podobnej konkluzji: Batyr
zapewne usiłował wciągnąć Rosję w niefortunną wojnę i zapłacił za to
głową.

Legendę, a być może właśnie prawdę, o „jedynym prawdziwym
Wallenrodzie” zaakceptowała – uwzględniając także najnowsze badania
i studiując dostępne źródła − Maria Janion, która poświadczała
słowami Stanisława Witkiewicza, że „człowiek taki był i wallenrodyzm
nie był tylko poematem, był czynem.” Dla Zbigniewa Sudolskiego
Witkiewicz pozostanie Wallenrodem nawet wówczas, gdy już nigdy nie
będzie do końca wiadomo, czy bohaterowi przyświecała myśl
zniszczenia Rosji. Zasługą jego życia pozostanie to, że
doprowadzając do ostrego konfliktu między dwoma największymi wtedy
mocarstwami, powstrzymał imperializm rosyjski na przedprożu Indii,
czyli w Afganistanie. Rosja (a potem ZSRR) nigdy nie zdołała
przekroczyć tych granic.

Witkiewicz był jednym z wielu męczenników narodowej sprawy, ale kto
wie, czy nie najbardziej niezwykłym. Zdaniem historyków jego krótki
życiorys zawiera rozmaite elementy dzie- więtnastowiecznych polskich
losów – począwszy od udziału w spisku patriotycznym już w ławie
szkolnej, a skończywszy na pogrzebie bez świadków, w nieznanej
mogile, wreszcie na narodzinach wspaniałej legendy. W opinii
literaturoznawców Witkiewicz stał się, niejako mimo woli, jednym z
najbardziej malowniczych bohaterów romantycznych. Zarazem wykraczał
poza wszelkie ramy – np. jako agent lepszy od najlepszych na świecie
Anglików, jako genialny poliglota w sołdackim szynelu i niezwykle
wrażliwy człowiek o wielkim sercu.

A jednak do dziś pozostaje w Polsce prawie nieznany. I chyba
niewiele można zrobić, aby to zmienić. Jak twierdzi prof. Wiktoria
Śliwowska: „życie to nie da się już nigdy rozszyfrować, nawet mimo
przybywania coraz to nowych dokumentów i interpretacji.” Przyjmując
jako najbardziej wiarygodną tezę o wallenrodyzmie Witkiewicza,
jestem przekonany, że skuteczne zacieranie wszelkich śladów jego
istnienia, i to przez tyle lat, wynikało z żądzy zemsty władz
rosyjskich. Trudno im było pogodzić się z tym, że pojawił się ktoś,
kto wprowadził w błąd wielkie mocarstwo. I to ktoś tak mało
znaczący: zniewolony Polak, zesłaniec, prosty sołdat, więc nikt!
Dumni despoci woleli jak najszybciej zapomnieć o tej wstydliwej
karcie w dziejach Rosji i dlatego tak usilnie dążyli, by wszyscy
zapomnieli o Witkiewiczu.

Na szczęście i w Polsce, i w Rosji znaleźli się tacy, których
zafascynował jego barwny życiorys. Na obwolucie książki Michaiła
Siemionowa „Dipłomaticzeskij agent” znajdziemy taką opinię
Rosjanina, zapewne wolnego od wpływów naszego narodowego
mitotwórstwa i romantycznych sentymentów: „Jest to opowieść o
człowieku o dziwnym, tragicznym losie – jednym z pierwszych
rosyjskich znawców Wschodu. Opowieść o człowieku, którego wysocy
dygnitarze carskiej Rosji uznali za przestępcę państwowego; agenci
londyńskiego Intelligence Service – za świetnego rosyjskiego
wywiadowcę; mądry Humboldt i genialny Puszkin – za niepospolitego
uczonego. Zaś mieszkańcy Kara Kumów i śnieżnego Hindukuszu
wiedzieli, że Witkiewicz to człowiek bystrego oka, wielkiego rozumu
i dobrego serca.”

J.Witkiewicz...ciekawa postac

[melord]

i barwny zyciorys,choc dla mnie osobiscie ,zupelnie nieznany

____________a jak ma byc znana gdy media takie?

[hasz0]

tiny.pl/hxgfn
czytaj na dole strony

Józef znał Lenina z sądu bo brat...historii PO nie

[hasz0]

pl.wikipedia.org/wiki/Bronisław_Piłsudski
Razem z bratem Józefem organizowali kółko samokształceniowe Spójnia.
Po śmierci matki (1884) w 1886 wyjechał do Sankt Petersburga, gdzie
zdał egzamin na bakałarza i wstąpił na Wydział Prawa miejscowego
uniwersytetu.

W 1887 został wciągnięty w przygotowania Woli Ludu do zamachu na
cara Aleksandra III. Wśród zamachowców znajdował się między innymi
Aleksander Uljanow, starszy brat Włodzimierza znanego potem jako
Lenin. Po dekonspiracji spisku, za udział w nim został skazany na 15
lat zesłania i ciężkich prac na wyspę Sachalin. Na Sachalinie w 1891
poznał Lwa Jakowlewicza Sternberga, znanego już etnografa, który
także znajdował się na zesłaniu. W 1896 ukazała się jego praca o
obserwacjach klimatycznych. Został wówczas wysłany z misją
meteorologiczną na południową część wyspy, gdzie zetknął się z
Ajnami.

Po 10 latach zesłania reszta wyroku została zamieniona na nakaz
osiedlenia się bez prawa opuszczania rosyjskiego Dalekiego Wschodu.
3 lata później otrzymał propozycję cesarskiej akademii nauk, aby
udać się na badania kultury Ajnów, Gilaków (Niwchów), Oroków i
Mangunów na Sachalinie. W tym samym roku osiedlił się – już jako
wolny człowiek – w wiosce Ai, gdzie zakochał się w pięknej
Chuhsamma, krewnej wodza Kimur Bafunke, która urodziła mu syna o
imieniu Sukezo.

W 1903 wraz z innym zesłańcem, pisarzem Wacławem Sieroszewskim udał
się na badania kultury Ajnów na wyspie Hokkaido. Jednym z efektów
jego pracy są unikalne nagrania dźwiękowe zarejestrowane na 100
wałkach woskowych. Obecnie można je oglądać w Centrum Kultury i
Techniki "Manggha" w Krakowie. Na początku lat 80. XX w. wałki te
zostały wypożyczone z Polski przez Japończyków, a firma SONY
skonstruowała specjalny laserowy odpowiednik urządzenia do ich
odczytu (fonografu Edisona), dzięki któremu udało się po wielu
latach znów usłyszeć zapisane na nich dźwięki.

Jego dorobkiem jest stworzenie słowników, w których przetłumaczył
ponad 10 tys. słów z języka ainu, 6 tys. z języka gilackiego oraz 2
tys. z języka orockiego i języka Mangunów, bogate opisy ich kultury
i obyczajów, w tym także kultury muzycznej, spisał wiele podań i
legend tych kultur, oraz wykonał ok. 300 fotografii, na których
utrwalał głównie typy mieszkających tam ludzi. Utrwalił
fonograficznie pieśni i mowę Ajnów.

Do Europy przybył przez Japonię i Stany Zjednoczone w 1905 i
zamieszkał w Krakowie. Później przeprowadził się do Zakopanego i
prowadził badania etnograficzne Podhala. Po wybuchu I wojny
światowej wyjechał do Szwajcarii włączając się w nurt działalności
niepodległościowej. Pod koniec 1917 wyjechał do Paryża, gdzie w 1918
utonął w Sekwanie. Podejrzewa się, że była to śmierć samobójcza.

__________________polski system oświaty milczy

[hasz0]

'polski system oświaty milczy na temat tak ważnego epizodu w
historii jakim było zabójstwo prezydenta USA - Williama McKinleya,
przez Polaka - Leona Czołgosza"'
-----
Z powodu upału ochrona prezydenta zdecydowała się odstąpić od swojej
kardynalnej zasady: do głowy państwa można było podejść tylko z
odkrytymi, niczym nie zasłoniętymi rękami. Chusteczka w ręce, była
dla Czołgosza idealnym sposobem na zamaskowanie broni. Gdy w końcu,
o godzinie 16.07, po odstaniu w kolejce, stanął przed McKinleyem,
oddał dwa strzały. 25. prezydent USA złapał się za pierś i osunął na
podłogę. Anarchista złożył się do trzeciego strzału. Nie pozwoliła
mu jednak na to ochrona, powalając go na ziemię. Jeden z ochroniarzy
ciosem w twarz pozbawił zamachowca przytomności. Ranny prezydent,
widząc sytuację, powiedział: „nie róbcie mu krzywdy” i sam stracił
świadomość.
8 dni później William McKinley umiera w wyniku odniesionych obrażeń.
Jednym z eksponatów na wystawie Panamerykańskiej był aparat
rentgenowski. Lekarze w obawie o zdrowie prezydenta nie zdecydowali
się go jednak użyć.

Przekazany policji Czołgosz, przedstawił się swoim pseudonimem z
czasów strajków robotniczych. Przybrana wtedy tożsamość brzmiała
niemal symbolicznie. Fred Nieman – Fred Nikt. Idealne nazwisko dla
wiecznego outsidera. 24 września zapadł wyrok w jego sprawie. Karę
śmierci wykonano 29 października. W swoich ostatnich słowach
Czołgosz tłumaczył, dlaczego targnął się na życie
McKinleya: „Zabiłem prezydenta, ponieważ był wrogiem dobrych ludzi –
dobrych, pracujących ludzi. Nie żałuję swojej zbrodni”. Władze
odmówiły wydania jego ciała rodzinie w obawie o to, że grób
Czołgosza mógłby się stać celem pielgrzymek anarchistów. Mózg
zamachowca przekazany został do zakładu medycyny sądowej, a resztę
ciała zalano kwasem siarkowym.

W kilka dni po wykonaniu wyroku, Thomas Edison nakręcił w więzieniu
film będący rekonstrukcją śmierci Czołgosza na krześle elektrycznym.

Wyjątkową złośliwością losu można nazwać fakt, że 6 września 1901
roku w Świątyni Muzyki spotkali się dwaj mężczyźni, którzy tak mocno
byli związani z walką o warunki pracy robotników. McKinley rozpoczął
karierę polityczną w latach 60 XIX wieku, mając sławę obrońcy
strajkujących górników. Jego dokonania prezydenckie z okresu
prezydentury zostały z czasem przyćmione przez jego następcę,
jednego z bardziej charyzmatycznych prezydentów, jakie USA miały w
swojej historii – Theodore’a Roosevelta. Czołgosz znalazł miejsce w
amerykańskiej kulturze. Niedługo po wydarzeniach w Buffalo, powstało
kilka ludowych ballad o zamachowcu. Jego postać pojawia się także w
musicalach, sztukach teatralnych oraz w cenionej powieści L.R.
Doctorowa „Ragtime”.
portalwiedzy.onet.pl/4870,25297,1529460,2,czasopisma.html

__________Stefek Woźniak

[hasz0]

pl.wikipedia.org/wiki/Steve_Wozniak

a_polski Lumière?__________Kazimierz Prószyński

[hasz0]

a od roku 1893 zaczął eksperymentować z kinematografią.
Jego pierwszym dziełem był pleograf zbudowany w roku 1894 -
czyli "aparat służący do odzwierciedlania ruchu w naturze za pomocą
fotografii".

Urządzenie na taśmie długości około 150 metrów wykonywało około
trzech tysięcy zdjęć na minutę (50 na sekundę) - projekcja odbywała
się na tym samym mechanizmie, nieco tylko przekonfigurowanym.
Perforacja taśmy była nie wzdłuż po bokach taśmy, lecz wszerz,
pomiędzy poszczególnymi klatkami. Warto tutaj wspomnieć, że stało
się to zanim bracia Lumière zgłosili swój patent.
W roku 1898 Prószyński zademonstrował bipleograf gdzie wyświetlane
były jednocześnie dwie taśmy, dzięki czemu prawie całkowicie
zredukował migotanie przy odtwarzaniu filmu. Źródłem światła była
lampa łukowa.
W roku 1899 skonstruował dla amatorów kamerę-projektor.
Pod koniec 1908 roku Prószyński przenosi się do Paryża, gdzie
kolejny jego wynalazek - projektor - został oceniony niezwykle
pozytywnie przez francuską Akademię Nauk. Zastosowana w nim migawka
trójlistkowa redukująca migotanie jest stosowana w zasadzie po dziś
dzień.
Następnym jego wynalazkiem, który powstał w latach 1907-1910 była
pierwsza w świecie ręczna filmowa kamera zdjęciowa tzw. aeroskop,
która odtąd pozwalała wykonywać zdjęcia filmowe w dowolnym miejscu i
czasie, a w dodatku szybko zmieniać miejsca filmowania. Jego
urządzenie znalazło zastosowanie na frontach I wojny światowej,
zdarzało się w związku z tym, że ich operatorzy ginęli -
przysporzyło to aeroskopom ponurej nazwy "kamer śmierci".
Jeszcze do roku 1935 kręcono filmy przy ich użyciu, aż do
wprowadzenia filmu dźwiękowego.

Trzeba tutaj wspomnieć o kolejnym wynalazku który zapewnił jego
twórcy miano pioniera telewizji, a mianowicie tzw. telefot czyli
urządzenie służące do przesyłania obrazu na odległość.
Jeszcze jednym wynalazkiem o którym warto wiedzieć było "oko" czyli
amatorski aparat filmowy, niewielkie urządzenie do nakręcania jak i
wyświetlania filmów amatorskich. Bardzo ciekawie rozwiązał tutaj
sposób zapisu na taśmie - z metra taśmy o szerokości 12 centymetrów
można było uzyskać około dwudziestu minut projekcji. Klatki filmu
miały wymiary zaledwie 5 x 7 milimetrów, rozmieszczone były w
rzędach po piętnaście i skanowane od lewej do prawej. Doskonałą
ostrość obrazu osiągano dzięki wynalezionej również przez
Prószyńskiego żarówce projekcyjnej o mocy 450 watów.

W roku 1943 zaczął pracować nad urządzeniem, które miało nagrywać na
dźwiękowej taśmie filmowej tekstów książek dla niewidomych - pracy
nie dokończył.
Aresztowany w roku 1944, zginął w marcu 1945 roku w obozie
koncentracyjnym w Mauthausen.
Na podstawie miesięcznika: Młody Technik

Zmieniony ( 29.08.2009. )

link 3 maja PO Hawaje i honorowe obywatelstwo

[hasz0]

www.wynalazki.mt.com.pl/joomla/index.php?option=com_content&task=view&id=661&Itemid=60

........HISTORII Platfusi Polaków już nie będą uczyć !

Zgadniecie dlaczego?

Dlaczego i komu Tusk obiecał wolny czas na grilla w każde święto 3
Maja?

W 2005 r?
Polacy mają honorowe obywatelstwo na Hawajach? Napoleon, chcać
stłumić bunt niewolników na tych wyspach, wysłał tam statki z
polskimi żołnierzami. Polacy - gdy przybyli i na własne oczy
zobaczyli, że ci ludzie walczyli o to, co i oni dla siebie - o
niepodległość - postanowili im pomóc. Tak oto z wdzięczności nadano
nam honorowe obywatelstwo. Szkoda tylko, że to najbiedniejszy kraj w
tamtym regionie, ale za to duma rozpiera. Można o tym przeczytać np.
w książce prof. Sobczyńskiego "Państwa i terytoria zależne. Ujęcie
geograficzno-polityczne".

a Commodore a Karpiński i K202

[hasz0]

Jack Tramiel (ur. 13 grudnia 1928 w Łodzi) — biznesmen, założyciel
słynnej firmy Commodore International, producenta popularnych
komputerów Commodore 64 i Amiga. Później właściciel Atari Corp.,
ojciec komputera Atari ST.
pl.wikipedia.org/wiki/Jack_Tramiel

zdjęcie twórcy Commodore

[hasz0]

_______________Polak - Wielki Rywal Al Capone

[hasz0]

"Earl "Hymie Weiss" Wojciechowski (ur. 25 stycznia 1898, zm. 11
października 1926 w Chicago) - amerykański gangster polskiego
pochodzenia z czasów prohibicji.

Earl Wojciechowski wychowywał się na północy Chicago, w dzielnicy
zamieszkiwanej przez Irlandczyków. Tam poznał Diona O'Baniona, z
którym dokonał pierwszych włamań, kradzieży i licznych rozbojów.
Razem uczestniczyli w "papierowej wojnie", w wyniku której zostali
głównymi dostawcami i sprzedawcami gazety codziennej.

Wojciechowski i O'Banion stworzyli gang nazywany North Siders. W
czasie prohibicji, początkowo współdziałali z grupą przestępczą
kierowaną przez Ala Capone i Johna Torrio. Po roku 1921 obie grupy -
włoska z południa miasta oraz irlandzka z północy, stały się
rywalami.

W 1921 r. gangster o nazwisku Stephen Wiśniewski okradł ciężarówkę
należącą do gangu O'Baniona. Wojciechowski zabił Wiśniewskiego nad
jeziorem Michigan. W listopadzie 1924 roku, po zamordowaniu przez
grupę Capone i Torrio Diona O'Baniona Wojciechowski został szefem
North Siders. Wojciechowski pragnął zemścić się za śmierć
przyjaciela i 12 stycznia 1925 r. zorganizował zamach na życie
Capone. Wojciechowski wraz z Druccim i Moranem jechali za Capone
limuzyną do restauracji na 55 ulicy i State, gdzie ostrzelali
samochód 26 strzałami. Trafiony został szofer oraz cała ochrona
Capone, który sam wyszedł cało z ostrzału. W podobny sposób
przeprowadzono zamach na Torrio z podobnym skutkiem. W zamachu
zginął jedynie szofer Torrio a on sam został ranny.

24 stycznia 1925 roku, Wojciechowski zorganizował drugi zamach na
Torrio. Wraz z Georgem "Bugs" Moranem zaatakował go pod jego domem.
I tym razem, Torrio wyszedł z zamachu jedynie ranny. Przed śmiercią
uratował go wóz wywożący brudną bieliznę, który spłoszył
zamachowców. Dwa tygodnie później Torrio odszedł z gangu na
emeryturę.

20 września 1926 roku Wojciechowski przeprowadził drugi zamach na
Capone. Wdarł się do lokalu Hawthorne Inn w Cicero w stanie
Illinois, który był główną kwaterą Ala Capone. Pomimo użycia broni
maszynowej w barze nikt nie zginął, jedynie kilka osób zostało
rannych. Ala Capone uratował ochroniarz Frank Rio.

Trzy tygodnie później Wojciechowski został zabity,
najprawdopodobniej przez gang Capone. Nieznani sprawcy zasadzili się
na Wojciechowskiego na drugim piętrze należącego niegdyś do Diona
O'Baniona starego magazynu kwiatów, naprzeciwko jego głównego biura.
Trzej nieznani sprawcy otworzyli ogień w stronę Wojciechowskiego. W
szpitalu stwierdzono 10 kul w jego ciele. "Hymie Weiss" miał 28 lat"

____________Telewizja rodem z Polski

[hasz0]

en.wikipedia.org/wiki/Paul_Gottlieb_Nipkow
Niemiec co prawda ale urodzony w miejscowości Lębork


a satelity, rakiety, stacje kosmiczne, .....Ciołkowski


a radar, telefon komórkowy, komputer...teoria generatora nieliniowego

________kto poda więcej?

[hasz0]

pl.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Domeyko
pl.wikipedia.org/wiki/Paweł_Edmund_Strzelecki

[hasz0]

pl.wikipedia.org/wiki/Barbara_Piasecka-Johnson (filantrop)

pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Brzeziński_(politolog)
pl.wikipedia.org/wiki/Ludwik_Zamenhof (esperanto)

pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Czochralski
pl.wikipedia.org/wiki/Józef_Retinger (wymyslił Unię
Europejską)

Mieciu, twoje IQ? = 19,5 we wzwodzie.

[pan.scan]

Czy ciebie z twoją emeryturką <800 zł stać na grillowanie?

"Grillowanie to nasze dzieło - oświadczył w rozmowie z "Rzeczpospolitą"
Jarosław Kaczyński w odpowiedzi na pytanie, co Polacy wolą bardziej:
grilla z premierem Tuskiem czy rewolucję z premierem Kaczyńskim. - To za
naszych rządów konsumpcja wzrosła o 31 procent i to dobrze, że część
współczesnego pokolenia Polaków po tylu przejściach może pogrillować, ale
proszę pamiętać, tylko część. Ci co zarabiają brutto 1300-1500 zł albo
8 zł za godzinę na czarno, nie grilllują - tłumaczył prezes PiS.

Teraz gdy będziemy sięgać po kiełbaskę z grilla, będziemy pamiętać, dzięki
komu to mamy"

hasz0 napisał:
Dlaczego i komu Tusk obiecał wolny czas na grilla w każde święto 3
Maja?

zajmij się gazowaniem atomizowaniem przez Platfusó

[hasz0]

Kazimierz Nowak (ur. 11 stycznia 1897 w Stryju, zm. 13 października
1937 w Poznaniu) - polski podróżnik, w latach 1931-1936 przebył
samotnie kontynent afrykański z północy na południe i z powrotem (40
tys. km rowerem, pieszo, konno, na wielbłądzie oraz czółnem).

Już jako dziecko marzył by poznać Afrykę. Pracował jako reporter w
poznańskiej prasie, a jednym z celów podjęcia podróży przez Afrykę
była chęć utrzymania rodziny z honorariów za relacje, które były
publikowane w prasie polskiej, a także francuskiej, włoskiej i
brytyjskiej[1]. W swoich listach i na zdjęciach z podróży do Afryki,
obok osobistych przeżyć, uchwycił niezwykłą kulturę, bogactwo
przyrody i życie duchowe kontynentu afrykańskiego. Wypowiadał się
m.in. przeciw kolonializmowi. Po powrocie, w listopadzie 1936
usiłował podjąć pracę we Francji jako fotoreporter, lecz bez skutku.
Powróciwszy do kraju w grudniu 1936, wygłaszał odczyty na temat
Afryki, które były bogato ilustrowane przeźroczami. Zmarł w
niespełna rok po powrocie z podróży na zapalenie płuc, na skutek
wycieńczenia organizmu malarią[2].

NIKT nie dopisze nieznanych Polaków zapomnianych a

[hasz0]

koniecznie zasługujacych na naszą pamięć?

W obliczu skasowania nauki HISTORII w szkołach przez
ten wybrany przez Was
antypolski niemrawy i zapętlony w we włąsną obronę rząd?


TE DOWCIPY ANTYPOLSKIE

dziś nawet Daniec jest oburzony ...
że Polak wiążący koniec z końcem nie zauważa


takich dowcipów lansowanych przez naszych €-uropejczyków
a wymyślanych przez emigrację mniejszości z Polski

- "Gdzie najlepiej schować pieniądze prze Polakiem w gościnie?
__________POD MYDŁEM!


Ted Turner o saperze...itd.

takich jak Scan jest multum.

__________Ałma-Mit uważaj na Polaczków

[hasz0]

forum.gazeta.pl/forum/w,13,102704110,102704110,Polska_.html