____NIE2006____Scan/piq__Czeka

[hasz0]

Destalinizacja została zaakceptowany przez większą część aparatu, a
próba obalenia Chruszczowa w 1957 roku przez stalinowców
(Wiaczesława Mołotowa, Łazarza Kaganowicza i Grigorija Malenkowa)
nie powiodła się.
www.zgapa.pl/zgapedia/Komunistyczna_Partia_Zwi%C4%85zku_Radzieckiego.html

www.naszawitryna.pl/ksiazki_147.html
". Stalin miał trzy żony. Pierwsza żona: Ekaterina Swanidze,
urodziła mu syna, Jakuba. Nie był on inteligentny i pracował jako
mechanik kolejowy, kiedy trafił do rak niemieckich. Hitler
proponował wymianę tego jeńca na generała Paulusa, lecz Stalin
odmówił. Drugą żoną była Nadia Allilujewa. Urodziła mu ona syna
Wasilija, który został generałem Czerwonej Armii, który po wojnie
zmarł w więzieniu. Urodziła mu ona także córkę Swietłanę. Nadia
Allilujewa popełniła samobójstwo w niewyjaśnionych okolicznościach.
Trzecią żoną Stalina była Róża Kaganowicz, siostra Łazarza
Kaganowicza, który wraz ze Stalinem współrządził Związkiem
Sowieckim. A zatem obaj zbrodniarze, Kaganowicz i Stalin, byli
szwagrami! 3. Świetlana Allilujewa, córka Stalina, miała trzech
mężów. Wszyscy trzej byli Żydami.

Grigorij Morozow, potem Jurij Żdanow. Peter A. Hassidi pisał 12
maja 1967 r. w The Jewish Times, że: "było by nie do pomyślenia, aby
Stalin sprzeciwiał się małżeństwu swej córki z Żydem". Nie wiadomo
jednak, jak to drugie małżeństwo zakończyło się.
Nazwiska "Morozow" i "Żdanow" nie powinny wprowadzać czytelnika w
błąd, to byli Żydzi. Trzecim mężem Świetlany był Michał Kaganowicz,
syn Łazarza Kaganowicza, i w ten sposób Stalin był teściem syna
Kaganowicza, a Kaganowicz teściem córki Stalina. Trudno o
bardziej bliskie powinowactwo. A kiedy Świetlana "uciekła"
na Zachód, tj. z Indii do Anglii, to na lotnisku w Londynie powitał
ją jej adwokat, Alan Schwartz. Też Żyd, który miał się postarać o
przychylną opinię dla biednej córki zbrodniczego dyktatora. Biorąc
powyższe pod uwagę, a także fakt, że niejednokrotnie
najgorszymi "żydożercami" byli sami Żydzi, trudno posądzać Stalina
o "nacjonalistyczne odchylenie", a tym bardziej o "antysemityzm".

[hasz0]

'Kwatera pierwsza: komunistyczna

Pod samym murem skromnymi nagrobkami uczczono ojców i dziadków
rewolucji - członków organizacji Narodna Wola. Przed nimi leżą
starzy bolszewicy, którzy zdążyli umrzeć, zanim w końcu lat
30. "gwardię leninowską" wytrzebił Stalin. Wśród nich Adolf Ioffe,
członek rady rewolucyjnej Piotrogrodu, szef delegacji radzieckiej
przy podpisaniu pokoju brzeskiego. Na jego pogrzebie w listopadzie
roku 1927 wystąpił Lew Trocki. To wystarczyło. Syna Ioffego
rozstrzelano, ledwie osiągnął pełnoletność, wdowa i córka spędziły w
łagrach po kilkanaście lat. Zrównaną z ziemią mogiłę odtworzyły po
rehabilitacji.

W centralnej alei, zwanej niegdyś "partyjną" - groby krewnych
Kalinina i Woroszyłowa (oni sami leżą pod Kremlem), zawodowa
rewolucjonistka Wiera Figner, twórca mauzoleum Lenina Aleksiej
Szczusiew. Obok matki ideologa Andrieja Żdanowa leży jakiś
Żebrowski, przepraszam - Nikołaj Konstantinowicz Żembrowskij,
pułkownik bezpieki. Zmarł w roku 1944, mając 37 lat. Wykończył go
stres czy alkohol?

Grupa turystów porównuje mogiły rodzinne zdetronizowanych
współwładców imperium: przy ascetyzmie Mołotowów ostentacyjnie
bogactwo klanu Mikojanów aż bije w oczy. Temperamentny Anastas
Mikojan odwrócił się tyłem do oschłego urzędasa Wiaczesława
Mołotowa. Może to przypadek, ale trafnie charakteryzuje stosunki w
Biurze Politycznym. Zmarły w 1991 roku Łazarz Kaganowicz ma po
sąsiedzku grób symboliczny dobrego znajomego, Salomona Łozowskiego.
Lider Żydowskiego Komitetu Antyfaszystowskiego zginął w roku 1952
podczas kampanii przeciwko kosmopolitom, w której Kaganowicz brał
czynny udział.

- Groby symboliczne pojawiły się po XX Zjeździe i odwiedzając mogiłę
żony, Kaganowicz musiał je widzieć. Wątpię jednak w jego poczucie
winy, tym ortodoksom sumienie zastąpił "Krótki kurs WKP(b)" -
kończąc sprzątanie Sasza Jakowlew po raz ostatni obchodzi swój
rewir. Praca tutaj nie należy do łatwych. Potomkowie
nomenklaturowych rodów są nierzadko butni, każdy domaga się
względów. - A przecież nie mam obowiązku porządkować mogił,
zamiatamy tylko ścieżki. Za opiekę nad grobem trzeba płacić
oddzielnie.

Taksa miesięczna wynosi od 100 do 200 rubli, jeśli oficjalnie przez
kasę - 250 (8 dolarów). Pomniki na Nowodziewiczym są bardzo
kłopotliwe, twierdzi Jakowlew. Wielkie, o dziwacznych kształtach. W
zakamarkach zbiera się woda, która zimą zamarza i po kilku latach
całość nadaje się do remontu. - W dawnej Rosji nagrobki robiono z
gładko szlifowanego kamienia o opływowych formach. Woda ściekała,
nie czyniąc im przez stulecia żadnej szkody. A Nowodziewiczy to
gigantomania, plebejskie bezguście i kawał paskudnej historii -
krzywi się historyk na etacie sprzątacza.

zwierzenia Rutkowskiego

[hasz0]

Timothy Garton Ash, znany korespondent The New York Times, w lutowym
wydaniu miesięcznika The New Yorker, opublikował "list z Warszawy"
pod tytułem "Helena's Kitchen", czyli "Kuchnia Heleny". W tym tytule
jest jednak gra słów, której polski czytelnik nie odcyfruje. Tytuł
celowo brzmi podobnie do "Hell's Kitchen", czyli "Piekielna
kuchnia", a pod tą nazwą uprawia się w Ameryce produkcję
dobroczynnych zupek (w rzeczywistości całych obiadów!) dla ubogich,
choć w slangu oznaczało to także warzenie kompotu, czyli nielegalną
produkcję środków odurzających. Artykuł długi. Bardzo długi. Na
siedem stron miesięcznika, na 18 szpaltach, ozdobiony czterema
rysunkami oraz zdjęciem przedstawiającym klasyczny żydowski bajzel,
panujący w redakcji tej Jidisze Cajtung. Uznajemy za niezmiernie
wskazane zapoznanie polskiego czytelnika z bardzo interesującymi
informacjami, wyłuskanymi z tegoż reportażu pana Asha. Już sam
początek jego artykułu ma zachęcający, literacki wydźwięk: "Pewnego
ponuro-jesiennego popołudnia w roku 1980, słabo zbudowana kobieta o
brązowych włosach w nieładzie a oczach silnie szaro-zielonych,
powitała mnie u drzwi jej małego mieszkania w jednym ze wstrętnych
nowych osiedli mieszkaniowych, które reżym komunistyczny porozrzucał
po Warszawie. Byłem w Polsce, aby być świadkiem robotniczej
rewolucji, prowadzonej przez ruch Solidarności... a mówiono mi, że
Helena Łuczywo będzie wspaniałym źródłem informacji". Opisy Asha są
kontynuowane w tym właśnie stylu i duchu, ale nam wystarczą chyba
same tylko informacje. Pisze więc Ash, że pani Helena była właśnie
zajęta przygotowywaniem następnego numeru "samizdatowej" gazety
Robotnik. Trwała właśnie rewolucja, jak pisze autor, i wszystko
robiono w niezwykłym pośpiechu, gdyż lada moment rosyjskie czołgi
mogą przekroczyć wschodnią granicę Polski... A ponieważ te wizyty
składał Ash zwykle w zadymionej i zatłoczonej kuchni pani Heleny,
więc stąd i tytuł reportażu... Pisze więc Ash, że odwiedzał tą
kuchnię w czasie tej rewolucji wielokrotnie, choć w czasie stanu
wojennego władze utrudniały mu kontynuowanie przyjaźni ze swymi
warszawskimi współplemieńcami. Ale jak tylko dostał wizę, to gnał
natychmiast do kuchni Heleny, wprost, bez uprzedniego telefonowania,
aby "zmylić władze", które przecież i tak śledziły każdy jego krok,
o czym on w swej amerykańskiej naiwności oczywiście wiedzieć nie
mógł. Dziś - pisze Ash - Helena jest kluczową osobistością w
cieszącej się ogromnym sukcesem gazecie post-komunistycznej Europy:
w Gazecie Wyborczej, rozchodzącej się w ponad 500.000 egzemplarzy
dziennie i dodatkowe 200.000 egzemplarzy w wydaniach weekendowych.
Helena jest zastępcą redaktora i członkiem zarządu. Gazeta ma
oczywiście bardzo dużo reklam, gwarantujących jej dochodowość.
Gazeta stoi teraz tak dobrze, że jej macierzysta firma Agora za
poradą Credit Suisse Pirst Boston ma wkrótce wystąpić jako spółka
akcyjna i rozpocząć sprzedaż swoich akcji na giełdzie w Warszawie i
w Londynie. Kierownictwo firmy będzie ubiegać się o inwestorów w
całej Europie i w Stanach Zjednoczonych. Firmę szacuje się w
granicach pomiędzy trzystu a pięciuset milionami dolarów. Nagle,
moja przyjaciółka - pisze Ash - Helena stanie się bardzo wpływową,
no i bogatą kobietą. Linia polityczna Wyborczej jest wytyczana przez
redaktora naczelnego, byłego "dysydenta" , charyzmatycznego Adama
Michnika. Proszę nie zapominać, że umyślnie cytuję Asha bez
cudzysłowu. Ash nie mógł przecież napisać: "Adam Szechter, pseudo
Michnik"! Ale napisał, że jest on źródłem ustawicznych
kontrowersji... ale do tego tematu jeszcze powrócimy!
Nacjonalistyczna prawica atakuje gazetę, że jest ona częścią zmowy -
zmowy żydowskiej, czyli bolszewicko-kapitalistycznej (to miało
brzmieć ze strony autora kpiąco!), że podkopuje moralną tkankę
narodu, który uważa, że aby być Polakiem, to trzeba być katolikiem.
Ash uważa, że Wyborcza dobrze broni Polski przed stereotypami
panującymi na Zachodzie, oraz przed atakami ze strony Trybuny. No a
teraz nieco szczególików z tego reportażu. Helena urodziła się w
Warszawie, podczas pierwszej zimy po wojnie, czyli w roku 1945. Jej
ojciec: Ferdynand Chaber, syn bogatej rodziny żydowskich handlarzy
winem. Został on w latach dwudziestych komunistą. Okres wojny
spędził w Rosji. Wrócił do Warszawy, jak tylko władzę opanowali
komuniści, za plecami rosyjskich czołgów. Pracował w wydziale
propagandy komunistycznej partii. Proszę pamiętać, że ja tylko
tłumaczę fragmenty wielkiego reportażu i bardzo niewiele dodaję od
siebie. Skąd bym wiedział o takich rodzinnych tajemnicach? Helena
twierdzi, że jej mama miała na nią większy wpływ niż ojciec. A mama
nazywała się Dorota Guter, z żydowskiej rodziny drobnych kupców,
wzór poświęcenia, pracowitości i z głębokim polskim patriotyzmem.
Miała ukończone prawo. Kiedy Niemcy dokonali napaści, razem z mężem
udała się do Rosji, gdzie ukończyła jeszcze szkołę inżynieryjną. A
trzeba podkreślić - pisze Ash - że ta żydowska mamusia była głęboko
przejęta polskim romantyzmem i tradycjami, prezentowanymi przez
takiego poetę, jak Adam Mickiewicz... Helena była wychowana tak, że
myślała o sobie, po prostu, że jest Polką... To było jednak trudne.
W roku 1968, kiedy była studentką Uniwersytetu Warszawskiego,
przeżyła antysemicką kampanię, zorganizowaną przez komunistycznych
przywódców. Tu muszę dodać od siebie, że w roku 1968 Helena musiała
mieć już 23 lata i była chyba na ostatnim roku, lub raczej już po
studiach. A hasłem ówczesnych "studentów" było: "Zambrowski do
Biura", bo jakoś wtedy PZPR pozbyła się Żydów we władzach
naczelnych, a "rewolucjoniści", czy raczej "dysydenci", w rodzaju
pań Łuczywo i Lasoty, domagali się ponownego wprowadzenia Żydów do
Biura Politycznego PZPR. Ta "dysydencja" miała zdecydowanie żydowsko-
nacjonalistyczny charakter i nie miała nic wspólnego z romantycznymi
ciągotkami tych pań, czy ich kochanych, wysoce partyjnych,
rodziców... Ash pisze, że nazywał dawniej Helenę "Róża Luksemburg
Solidarności", co było niezmiernie pasujące do niej. Lecz ona temu
teraz zaprzecza i twierdzi: "Jestem teraz Małgorzatą Thatcher!" Tak
się oto komuniści przedzierzgają w kapitalistów. Czytelnik winien
zwrócić baczną uwagę na fakt, że tatuś Heleny był przed wojną
handlarzem win - o czym Ash wcześniej wspomniał... Czyli był chyba
raczej kapitalistą wedle sowieckiego rozumowania. Jednak znalazł się
nie tylko w komunistycznej partii, lecz zajmował jeszcze znaczne
stanowisko w partyjnej propagandzie i to natychmiast po wkroczeniu
bolszewików do Warszawy. Córka natomiast, po przeżyciu strasznego
prześladowania w roku 1968 odżegnała się od komuny i
została "dysydentką". A teraz "robi" w kapitalistycznej
propagandzie, co na jedno wychodzi. Mimo tych prześladowań ukończyła
studia i pracowała - no, gdzieżby? - w banku! I tak jej jakoś
upłynęły następne lata, aż w 1976 roku nawiązał z nią
kontakt "przywódca" opozycji, Jacek Kuroń. Dzięki temu związała się
z "KORkowcami", jak pisze Ash. W grudniu 1981 Helena zaczęła się
ukrywać. Z ukrycia pomagała produkować Tygodnik Mazowsze przez całe
7 lat, i jakoś Bezpieka nigdy jej nie znalazła i nie aresztowała...
W tym miejscu, w szpalty reportażu włamany jest rysunek
przedstawiający żmiję. Nie wiem, czy autor, pan Ash, tak sobie tylko
na to pozwolił, czy też ma to mieć ukryty sens. Czy żmija
reprezentuje tych piekielnych antysemitów - komunistów, którzy
chcieli Helenę ukąsić, ale nie mogli? Długo nad tym się
zastanawiałem i, doprawdy, nie zdołałem doszukać się powodu, dla
którego symbol żmii miałby coś wspólnego z treścią reportażu. Pisze
dalej Ash, że małżeństwo Heleny z domu Chaber z panem Witoldem
Łuczywo rozpadło się w roku 1989, czyli jednocześnie z rozpadem
sowieckiego imperium. Nie wiedziała pani Helena, czy zostanie
fanatyczną aktywistką polityczną idąc w ślad

__GW pochwalasz?__a teraz udowodnij hipokryto

[hasz0]

kochający z uwielbieniem łuczywa do machniaków rapczyńskich
ktore służą do odwrotek plujnych....

UDOWODNIJ OSZCERCZY KAPUSIU:
'Natura ciągnie wilka do lasu_Nosił wilk razy kilka
hasz0 01.03.10, 12:10 Odpowiedz A teraz ....udowodnij, ze Łazarz
Kaganowicz wywodzi się z mego rodu!
Stosujesz te samą metodę co twój kandydat? 1 czy 2?

udowodnij hipokryto TU lektura obowiazkowa

[hasz0]

forum.gazeta.pl/forum/w,13,108033855,108035574,Re_piczku_goliles_sie_bez_lustra_.html

zbłaźniłeś się sam do dna den szmato wyzwiskowa

[hasz0]

forum.gazeta.pl/forum/w,13,108033855,108038479,_mendziowaty_Mieciu_nie_manipuluj.html