___________ma tę samą twarz__________

[hasz0]

........niezależnie od zmienianych etykietek przylepianych mu przez
PR oszczerców

[quote["Ma jedną twarz, ale oczywiście narracja, którą uprawia jako
polityk, jest inna teraz, a inna była w kampanii wyborczej. Tym
bardziej, że w kampanii prezydenckiej znalazł się w sytuacji
szczególnej. Ubiegał się o fotel prezydenta, ale jednocześnie nad
kampanią zaciążyła katastrofa smoleńska". To, że po wyborach prezes
PiS zaczął mówić o katastrofie nie jest wg Kamińskiego niczym
dziwnym i świadczy raczej o tym, że prezes PiS nie chciał
wykorzystywać katastrofy w kampanii wyborczej, a teraz wraca do
tematu.

Nawiązując do wyników wyborów Kamiński powiedział: "Zawsze zadawałem
sobie pytanie, jak liberalny establishment w mediach - który w
Polsce sięga do 90% przekazu medialnego - będzie chciał
racjonalizować fakt, że poniósł jednak w tych wyborach porażkę.
Kandydat establishmentu wygrał tylko minimalnie, a Jarosław
Kaczyński - którego elektorat i zaplecze przedstawiano jako margines
i watahę, którą trzeba dorżnąć (co z właściwą sobie elegancją
zapowiadał szef dyplomacji) - zdobył 47% głosów. Tyle liczy ta
wataha. To poważny problem dla establishmentu, bo okazało się, że
jego przekaz nie dociera do prawie połowy Polaków, lub przynosi
odwrotny skutek".

Mówiąc o zmianie wizerunku prezesa PiS stwierdził, że Jarosław
Kaczyński nikogo nie oszukał. Natomiast to on w czasie kampanii był
brutalnie atakowany, a zaczęła się ona od obelg "panów
Bartoszewskiego i Wajdy, do których w pewnym momencie dołączył
nieoceniony Janusz Palikot".[/quote]

"Niezłomny z Londynu" Michnik

_________nie to co GW____

[hasz0]

CytatDrogi Adamie,

W świątecznej "Gazecie Wyborczej" (17/18 grudnia) opublikowałeś
tekst
zatytułowany "Wściekłość i wstyd, smutek i duma". W jednym z
pierwszych
akapitów piszesz: "Czcimy w tym roku rocznicę pamiętnego orędzia
biskupów
polskich, którzy 20 lat po wojnie wyciągnęli ręce ku niemieckim
biskupom w
geście przebaczenia i pojednania. Czy ćwierć wieku po wprowadzeniu
stanu
wojennego nie jesteśmy zdolni - my, Polacy - do polsko-polskiego
gestu
przebaczenia i pojednania?"

Jesteś historykiem i znasz odpowiedzialność za słowo.

1. Biskupi polscy wyciągnęli rękę do biskupów niemieckich, a nie do
katów
hitlerowskich.

2. Społeczeństwo polskie wyciągnęło rękę do postkomunistów, między
innymi
wybierając ich do poprzedniego parlamentu, gdzie mieli
przygważdżającą
przewagę.

3. Zarówno kaci hitlerowscy, jak i hitleryzm zostali osądzeni nie
tylko w
opinii publicznej, ale i w sądach. I dlatego: Wściekłość, że Ty,
autor "Z
dziejów honoru...", tak naginasz honor do spraw tak niehonorowych.

Wstyd, za Ciebie, że używasz niecnych chwytów publicystycznych

Smutek - co się z Tobą porobiło?

Duma, że jednak kiedyś byliśmy przyjaciółmi.

Mirosław Chojecki
za: Rzeczpospolita, 22/12/2005

_______Za kotarą ścierwo

[hasz0]

rekontra.salon24.pl/24462,polowanie-z-nagonka-na-ipn

cytat

[hasz0]

Swoją drogą – czyli oczywiście dygresja w dygresji - -czynienie z
komunisty Moczara polskiego nacjonalisty, to jedno z założycielskich
kłamstw III RP. Więc dlaczego sprawdzałem Łowicz – gdyż w „Lawinie i
kamieniach” Szczęsnej i Bikont przeczytałem słowa Woroszylskiego –
tego specjalisty od „substancji narodu”:

„W listopadzie 1946 roku jechał z kolegami ciężarówką Komitetu
Wojewódzkiego PPR całą grupą z Łodzi do Warszawy do sejmu na naradę
młodych pisarzy i naukowców. Zapamiętał słowa kierowcy: „Byle minąć
Łowicza, tam już nie wyskoczą zza krzaka”. I jeszcze, że boleśnie
uwierał go zatknięty za pasek spodni pistolet”

Bikont i Szczęsna- dwie autorki według Michnika najlepszej książkę
o historii intelektualnej PRL, próbowały rozbroić powszechnie znaną
informację. Któregoś dnia (rok zdaje się 1946) Woroszylski z takim
zapałem przemawiał na naradzie zespołu redakcyjnego Pokolenia, że
nagle poły jego marynarki się rozsunęły i wszyscy mogli zobaczyć za
paskiem potężny bębenkowiec. Może historycy IPN mogliby ujawnić,
natknąć się w archiwach na informację, dlaczego niektórych
pisarzy ”boleśnie uwierał go zamknięty za pasek spodni pistolet”.
Zdobyczny? Służbowy? Kto w 1946 roku chadzał z pistoletem?

Koniec kolejnej dygresji, i wracam do istoty sprawy. Dlaczego
Instytut Pamięci Narodowej – żeby użyć słownictwa zbliżonego do
języka Adami Michnika – przeznaczono do odstrzału? Najnowsza
historia zaczyna się we Lwowie pod sowiecką okupacją w 1939 roku.
Więc nawet nie chodzi o kilka autorytetów moralnych i kwestię ich
lustracji, chodzi o podwaliny III RP, podwaliny kładzione w 1944
roku, w 1947 oraz w 1956 roku – roku według Michnika „wyzwoleń
umysłów” stalinowców, a tak naprawdę roku niby „olśnień”, odkrywania
przez elity prawdy, prawdy którą „polski rynsztok” (polski rynsztok
to zwrot Michnika) wysysał z mlekiem matki, roku nieprawdopodobnych
wolt, „nawróceń”, roku żonglerów, czas zmian masek .. zresztą
zacytuję Tyrmanda wyrzuconego z Polski przez środowisko salonowe
Krzywickiej i pryncypała Michnika Słonimskiego:

„Dwudziestowieczna psychologia pozbawiła świat winy, współczesny
relatywizm nie wywodzi się w komunizmie z filozofii, lecz z
umiejętności żonglowania piłkami o różnych kolorach i napisach.
Skutek jest taki, że dziś byli stalinowcy stanowią najpotężniejszą
mafię świata, lepiej zorganizowaną niż Cosa Nostra, międzynarodowy
homoseksualizm czy filateliści. Ich święta wspólnota polega na
wzajemnym zmywaniu z siebie win i na genialnie skomponowanych żalach
na swój zły los zgwałconej i wyeksplo­atowanej niewinności. Wynik
jest olśniewający: w 15 lat po rewelacjach Chruszczowa, po
powstaniach w Polsce i na Węgrzech oraz po bohaterskim przełomie w
Czechosłowacji najtroskliwszą uwagą i szacunkiem otacza się po obu
stronach żelaznej kurtyny ludzi, którzy najgorliwiej lizali buty
Stalina i pomagali mu w ustanawianiu moralnych, politycznych i
intelektualnych porządków. A potem wycofali się z tego w sposób
przepisowy, czyli głosząc swą dziecięcą naiwność. Czyli tych, co
posiedli cnotę transfiguracji, a więc cudownego przeistoczenia
własnych win i błędów we własną, niepokalaną chwałę.”

A więc czytamy „„IPN poluje na Wałęsę”. Kilka dni temu, kilka osób
zarzuciło mi że czytam Michnika, że nie powinno się go czytać, a
bojkotować. Odpowiedziałem, że nie tylko czytam jego artykuły, ale
mam (prawdopodobnie) wszystkie książki, które kiedykolwiek Michnik
wydał (dziewięć albo dziesięć). Po to, by chociażby dokonać tego
wpisu, gdyż pamięć jest zawodna. I sięgam po ostatnią jego książkę
i czytam – w celu zobrazowanie języka Michnika, który śmie używać
zwrotów „polski rynsztok”. Czy Michnik poważyłby się użyć
zwrotu „eskimoski” rynsztok? Rozległby się wrzask słyszalny od
NYTa , po paryski żurnal lewacki?? Czy komukolwiek przyszłoby do
głowy, że na Grenlandii płynie jakikolwiek rynsztok, a cóż dopiero
eskimoski?

Więc sięgam do Michnika i cytuję z „eseju” - „Naganiacze i zdrajcy

„Moim przyjaciołom znieważanym w nagonkach: Tadeuszowi Mazowieckiemu
w 1990, Jackowi Kuroniowi w 1995 i Włodzimierzowi Cimoszewiczowi w
2005 rokuZ czasów PRL wyniosłem szczerą niechęć do nagonek i naga­
niaczy. Były to polowania na ludzi, których szanowałem, często na
moich nauczycieli i przyjaciół. Oskarżano ich o zdradę naro­dową, a
tym oskarżeniom towarzyszyły epitety obraźliwe i kłam­stwa, zwykle
niezbyt wyrafinowane. Czasem i mnie próbowali zadrapać naganiacze,
co najpierw mi pochlebiało, potem rozba­wiało, a w końcu —
nudziło.Nagonki miały swój osobliwy język: roiło się tam od groźnych
przymiotników i patetycznych wykrzykników, a nazwiska służy­ły zwykle
jako przezwiska. Naganiacze „zdzierali maski" i „od­krywali prawdziwe
oblicza", ujawniali nieznane fakty z życiorysów „wrogów narodu",
mówili o „obcych pieniądzach" i „niepolskich interesach".Fenomen
nagonek był ciekawy. Miały one w Polsce długą histo­rię: bywały
organizowane z nakazu władzy, ale bywały też inspi­rowane przez
środowiska opiniotwórcze aspirujące do władzy; bywały również
spontaniczną reakcją na wypowiedź jakiegoś śmiałka, który odważył
się naruszać dogmaty uchodzące za nie­wzruszone. Musiał to jednak być
śmiałek cieszący się powszech­nym szacunkiem, autorytet dla wielu
środowisk — bowiem cechą wspólną nagonek był ich obiekt — ktoś
wybitny i zasłużo­ny — rzeczywista zawada dla naganiaczy.Nagonka
miała tych ludzi zohydzić, opluskwić, uczynić przed­miotem zbiorowej
nienawiści i pogardy. Taki był sens nagonek międzywojennych na
Gabriela Narutowicza i Stefana Żeromskiego”

I sięgam do „Smutku rynsztoków” Michnika

"Nienawistne oszczerstwo i język szczucia na wroga — to nektar
rynsztoka. W obrębie ładu demokratycznego każdym konfliktem rządzą
nie­pisane reguły: szacunek dla porządku konstytucyjnego, uznanie
wspólnego dobra, przekonanie, że dla każdego obywatela jest miejsce
pod słońcem, że każdy adwersarz posiada ludzką god­ność, którą trzeba
respektować. Tym różni się logika demokra­tycznego sporu od logiki
wojny domowej rozpętanej przez rynsztok. Spór rozstrzygają argumenty
i wybory — wojny roz­strzygają oszczerstwa i kule. Dlatego zawsze
szczęk oręża poprze­dzony jest mową rynsztoka, która zatruwa umysły,
deprawuje sumienia i odczłowiecza adwersarza, czyniąc zeń
śmieć.Codziennie słyszymy dziś mowę rynsztoka — z gazet, progra­mów
telewizyjnych, z wieców partyjnych i trybuny sejmowej, nieraz także
z kościelnej ambony (… Słyszę te uporczywe wołania o tropienie
zdrajców i agentów, lustrację, dekomunizację, dyskryminację. Widzę i
słyszę to poni­żanie ludzi przez kolejne komisje śledcze i ten owczy
pęd dzien­nikarzy, by być na czele wyścigu. Nieszczęsne psy gończe
niegodziwych myśliwych...I tylko z rzadka rozlega się czysty głos
humanisty, który prze­strzega przed eksplozją nienawiści czy
cywilizacją podłości. A przecież ten rzadki i słabo słyszalny głos
jest zwiastunem na­dziei — jak wtedy, w czasach Zoli i Masaryka,
Narutowicza i Żeromskiego.Krótko przed śmiercią Gabriel Narutowicz
zwrócił się do Józe­fa Piłsudskiego: „Ma pan rację, to nie jest
Europa. Ci ludzie le­piej by się czuli pod tym, kto karki im deptał i
bił po pysku".Nie chciałbym, by kiedykolwiek ktokolwiek powtórzył te
sło­wa polskiego prezydenta, zaszczutego i zamordowanego przez polski
rynsztok.”

– pisał Michnik w 2005 roku i to jest język Michnika. Rynsztok, psy
gończe, niegodziwi myśliwi, i już nie będę sięgał po „Naganiaczy i
nieobywatelski postępki”, Ultrasów rewolucji mora