Michnikowe piekło w Polsce

[Gość: Cytat]

"W czwartek, 16 czerwca br., "Gazeta Wyborcza" otwarcie wyznała premiera
Belkę, by w Brukseli ustąpił przed żądaniami unijnych polityków. Mało tego, w
tekście "Polskie piekło w Europie" zachęciła, by rzekomo "dla dobra Polski"
nie liczył się on z opinią Polaków, lecz jedynie poważnie potraktował opinię
organu prasowego Michnika...
Nowoczesne życie sprzyja kultywowaniu niskich instynktów, stąd też
nonszalancja, ignorancja czy wręcz bezczelność "Gazety Wyborczej" nie
koniecznie musi dziwić. Najgorszy jest jednak jej ideologiczny wandalizm. Ale
najwyraźniej to w jego perspektywie realizuje się postać Adama Michnika
jako "wiecznego" rewolucjonisty, który nieustannie musi przeciwko czemuś
występować i coś niszczyć, by po dokonaniu zburzenia siebie wszystkim jako
inicjatora "odbudowy" tego, co zostało zburzone...Szczególną aktywność "GW"
wykazuje na płaszczyźnie Unii Europejskiej, przekonując, iż tylko prawdziwa
rewolucja odmieni oblicze Europy i odtąd wszystko będzie inaczej, na pewno
lepiej. A przy okazji w tym "nowym" europejskim porządku kryteria prawdy i
nieprawdy, dobra i zła, piękna i brzydoty, normalnosci i nienormalnosci
zanikną same, tak jak kiedyś miał zniknąć wyzysk człowieka przez
człowieka...".(Sebastian Karczewski, Nasz Dziennik, 19-20 czerwca
2004,ostatnia strona). Warto przypomieć, że Chrystus nazywał
załganych:"plemię żmijowe", "groby pobielane", "Biada wam, ślepi
przewodnicy..."

[Gość: Piekło]

Gutta cavet lapidem non vii sed sepe cadento kropla drąży kamień nie silą,
lecz częstotliwością padania. Podobnie padają na nas Polaków, te ,.krople" z
wielu nieżyczliwych, bądź wrogich stron. Ma to wszystko swoje skutki. Stąd się
biorą śmieszne i paradoksalne zarazem takie fakty, że materiałów w sprawach
eksterminacji Żydów w Polsce i o alarmowaniu o tym sumienia narodów świata, sąd
i prokurator generalny Izraela nie szukali u źródła w Polsce, lecz w Szwecji
(patrz stenogram z dnia 20 czerwca z procesu Eichmana). Rząd szwedzki na
życzenie ambasady Izraela wydal w dniu 8 czerwca 1961 r. komunikat, że owszem o
eksterminacji dowiedział się wprawdzie od swego przedstawiciela w Berlinie von
Ottera, ale całą sytuację znał wcześniej z audycji radia londyńskiego z dnia 9
czerwca 1942 r. z wypowiedzi gen. Sikorskiego, Czy to tylko kapitalne
przeoczenie ? W Izraelu wiedziano coś o tajnym raporcie von Ottera, ale nie
pamiętano lub nie chciano pamiętać o kilku radiowych przemówieniach w obronie
Żydów polskich, adresowanych przez Premiera polskiego rządu i Naczelnego Wodza
do narodów świata. Ma to wymowę nie tyle braku zrozumienia i uznania ówczesnych
warunków w GG, naszej postawy i świadczonej pomocy, co niechęcią do nas i
niechęcią posłużenia się oficjalnie materiałami polskimi stwierdzającymi polską
pomoc dla Żydów. Dane te mogli też dostać od Żydów polskich piastujących w
Londynie stanowiska w Radzie Narodowej, jako przedstawiciele Żydów na
emigracji, a nie chcieli bo to w lepszym świetle przedstawiałoby Rząd Polski i
jego postawę wobec polskich Żydów. Ta ich zoologiczna postawa antypolonistyczna
powoduje, że w Izraelu nic się nie mówi o antyżydowskiej postawie krajów
zachodnich, forsuje się propagandowo tylko polski antysemityzm. Dlaczego nie
mówią nic o nie przyjmowaniu uciekinierów żydowskich do tych krajów? Dlaczego
nie mówią nic o braku pomocy ze strony Żydów amerykańskich ? Dlaczego nie mówią
nic o kolaboranckich grupach w policjach Belgii, Holandii i szczególnie
Francji masowo wydających Żydów Niemcom. Dlaczego oszczędzają teraz
Niemców ? że płacą im sute odszkodowania ? Przeciw tej obojętności i brakowi
pomocy zachodu na znak protestu popełnił samobójstwo Szmul Zygielboim. członek
Rady Narodowej w Londynie i dopiero ten krok spowodował ruszenie pierwszej
pomocy finansowej w końcu 1942 r., a właściwie w 1943 r., no i przede wszystkim
śmierć wtedy już 80% Żydów polskich na co właśnie czekali by wyginęła biedna
hołota. A za opóźnienie tej pomocy złośliwie i wbrew prawdzie B. Mark usiłował
w książce z 1958 r. obciążyć rząd polski. Nic bardziej głupiego i wrogiego ! My
przeadresowujemy te złośliwości i bezczelności, na zachód. O tym, że tam nie
kochają Żydów i nie chcą dawać im pomocy dowiedzieliśmy się w 1938 r., gdy
prezydent Roosevelt zainicjował zwołanie konferencji międzynarodowej do Evian w
południowej Francji. Chodziło wtedy tylko o pól miliona żydów niemieckich,
których chciano zabrać z hitlerowskich Niemiec. Gdy przyszło do konkretów. to
za wyjątkiem zdaje się Kolumbii deklarującej przyjęcie 5000 osób. nikt nie
chciał ich przyjąć, także prezydent Roosevelt i USA. Wszyscy wymawiali się, że
przyjęci Żydzi stworzą konkurencję na miejscowym rynku pracy, czy działalności
ekonomicznej i przyczynią się do rozszerzenia antysemityzmu ! znamienne, że
przyjęcie po kilka zaledwie tysięcy Żydów już groziłoby w tych państwach
antysemityzmem, jego znacznym rozwojem. Toż my Polacy w 1939 r. z własnymi 3,6
do 4 milionów Żydów możemy uchodzić, w świetle tych zastrzeżeń prawie za
świętych. Tak to ginący na ziemiach polskich w kaźniach hitlerowskich typ tzw.
Ostjude by tak nie lubiany przez ogół światowego żydostwa, że nie chcieli
dawać im pomocy. Nie lubili ich za zacofanie kulturowe, za ich obyczaje
(chasydyzm), nieeuropejskie stroje, no i za biedę wymagającą ciągłej pomocy.
A tak problem załatwiali im Niemcy, a odpowiedzialność za brak pomocy można
było zwalić na Polaków. Wśród Żydów sefardyjskich. wyższych w ich rozumieniu
rasowo (problem ten istnieje i obecnie w Izraelu w stosunku do Żydów
kolorowych), słyszało się liczne głosy przed wojną i podczas okupacji, że
Ostjude jest kulą u nogi i kompromitacją Żydów zachodnich. W wyższych sferach
żydowskich w kraju byli tacy, którzy akceptowali likwidację biedoty. wierząc w
swe pieniądze i lepsze jutro po wojnie. Zmarły Aleksander Ładoś. przyjaciel
gen. Sikorskiego, jako b. minister i poseł w Szwajcarii, opowiadał ciekawe
fakty, o licznych trudnościach z jakimi się spotkał w przyjmowaniu uciekinierów
żydowskich za granicą i w utrudnianiu polskiej dla nich tam pomocy.
Sygnalizując, zgodnie z założeniami. nieznane, przemilczane, bądź prostując
fałszywie ocenione wycinki pomocy Żydom, niesionej głównie przez ugrupowania
tzw. `londyńskie", autor wierny tej zasadzie, chce poświęcić kilka słów
przemilczeniu także komórki AL w getcie przy ul. Twardej 14. W komórce tej
działał Jerzy Kilianowicz, brat generała Korczyńskiego. Z uwagi na to, że
polscy komuniści bardzo przyczynili się do rozbudowania woli oporu i walki
wśród Żydów, oraz przyczynili się do powstania ŻOB, a dane te były nieznane,
więc chciałem tę sprawę umieścić gdzieś u fachowych historyków. Mówiłem o tej
komórce kilkakrotnie w ŻIH z prof. Markiem i innymi, ale historycy ci-
dotychczas tak czuli na wszelkie dane o pomocy ze strony PPR. nie
zainteresowali się tym, wykazując nieobiektywizm i tendencyjność polityczną.
Dlaczego?

Kończąc rozdział o pomocy niesionej Żydom ze strony społeczeństwa i władz
polskich, chciałbym jeszcze raz podkreślić ogrom ofiar zaangażowania, ale też
ogrom wysiłku ekonomicznego i próbować to wszystko ująć cyfrowo, zbilansować.

Ilość Żydów w Polsce w momencie wybuchu II wojny światowej przekraczała 3.5
miliona ludzi, a uwzględniając kryteria niemieckie podciągające do tej nacji
wszystkich mieszańców na pewno wynosiła 3 600 000 ludzi. Choć prof. A.Sujkowski
i inni oceniali ich na 4 miliony. Początkowo, w okrągłych liczbach, pod władzą
niemiecką znalazło się około 2 milionów Żydów, a pod władzą radziecką 1.6.
Szybko posuwający się atak niemiecki na ZSRR spowodował bardzo szybkie
opanowanie wschodnich województw polskich i wraz z nimi ponad miliona Żydów
obywateli polskich. Ostatecznie ze schronienia na terenach ZSRR skorzystało do
końca wojny około 400 000 Żydów polskich, w tym co najmniej 50 000
przetransportowanych tajnie przez Polaków. Za podstawę szacunkowego wyliczenia
strat biologicznych Żydów i ilości uratowanych przyjmuję omówione już i
wyliczone 60 000 ukrywanych na trochę ponad 600 000 Żydów w województwie i
dystrykcie warszawskim (wraz z Warszawą) czyli 10%. Terenowo województwo
warszawskie było znacznie większe od dystryktu warszawskiego, ale pomocą Żydom,
organizowaną przez delegata Obszaru Warszawskiego objęty był teren
przedwojennego województwa i stany liczbowe województwa wzięte były jako
podstawa poniższych obliczeń. Przyjmując tę liczbę za reprezentacyjną i
opierając się na wypływających stąd wskaźnikach procentowych w stosunku do
ogółu Żydów i do ogółu ludności polskiej w województwie warszawskim
otrzymaliśmy następujące liczby globalne dla całego kraju.

Przy 10% przechowywanych Żydów w województwie, w skali kraju otrzymalibyśmy
około 320 000 osób; natomiast przy wskaźniku 1,6% w stosunku do ogółu ludności
polskiej województwa warszawskiego, w skali kraju przy 22 milionach tylko
Polaków, otrzymalibyśmy 352 000 osób. Z drugiej strony liczbę tę podbudowuje
ustalenie przez Główną Komisję Badania Zbrodni Hitlerowskich liczby 2,7 miliona
wymordowanych Żydów, a zatem w stosunku do 3.2 miliona ogółu Żydów w rękach
niemieckich, otrzymujemy 500 000 osób ukrywanych w Polsce (i 400 000 w ZSRR).
Przy wyliczonej rozpiętości 320 500 000 średnia arytmetyczna wynosi 410 000,
przyjmując ją w zaokrągleniu na 4

[bbombel]

to jeszcze nic, zapraszam do przeczytania tego artykulu:
jerzyrobertnowak.w.interia.pl/Ksiazki/Adam_Michnik.htm