...

[czarnajagoda]

- Masz inna???
- Ile razy mam ci powtarzac, ze nie...
- To dlaczego odchodzisz??? Zle nam bylo razem???
- Wiesz sama dobrze wisz, ze do siebie nie pasujemy...
Ja lubie slonce, lato, przygode... Lubie luz i odbra
zabawe... A ty ciagle bys tylko siedziala przy tych
horrorach, w domu wszystkie zaslony pozaciagane, ciagly
polmrok, i jeszcze do tego te obrzydliwe ryby w
akwarium... A wlasnie, ryby, co z nimi zrobilas?
- A co cie to obchodzi, nigdy ich nie lubiales...
- Ale wiem, jak bardzo ty je uwielbiasz, dlatego jestem
ciekawy, co sie z nimi stalo...
- A nic, w koncu musze czasami wyczyscic akwarium...
Jakos glonojady sie tu za dlugo nie utzymuja, nie wiem
dlaczego...
- Pewnie nawet one nie wola zdechnac niz przebywac w
towarzystwie tych twoich obrzydliwych ryb... No nie rob
takiej miny, przepraszam... Nie chcialem zeby to tak
wyszlo... Wiesz, dla mnie ta sytuacja tez nie jest
prosta... Te dwa lata z toba to na prawde cudowny czas,
chcialbym zebysmy sie rozstali w pokoju... Jeszcze raz
przepraszam za te ryby... Wiem ile dla ciebie znacza,
nie powinienem sie o nich w ten sposob wyrazac...
- Zwlaszcza ze teraz tylko one mi zostana...
- No dobrze, juz, dobrze... Na prade nie chce zebysmy
rozstawali sie w gniewie... Jesli jest cos, co moglbym
dla ciebie zrobic...
- Skoro mowisz, ze nie ma innej, to chyba mozemy raz
jeszcze, na pozegnanie wziac wspolna kapiel...
- Wlasciwie... sam nie wiem...
- Juz ci sie nie podobam, czy przeciwnie, boisz sie, ze
po wspolnej kapieli nie bedziesz w stanie odejsc???
- Po prostu nie wiem czy wspolna kapiel na pozegnanie
to dobry pomysl...
- Obiecuje, ze o nic wiecej cie nie poprosze... Czy to
tak duzo???
- Ok, w sumie dlaczego nie...
- To pojde do lazienki napuscic wody...

- Ciemno u ciebie w tej lazience...
- Jak zawsze. Poczekaj, zaraz zapale swieczki... Ten
ostatni raz powinien byc piekny... Mozesz juz wejsc do
wanny, ja zachwile przyjde, tylko jeszcze reczniki
przyniose...

* * *

- O, a to akwarium z piraniami masz fantastyczne!!!
- Skad widziales, ze to piranie? Interesujesz sie
akwarystyka???
- Nie, ale jak wygladaja piranie i rekiny to akurat
wiem... W ogole dolotowe masz to mieszkanie: ciezkie
meble - to antyki, czy stylizowane tylko, bo w tym
polmroku trudno ropoznac...
- Stylizowane, gdzie tam by mnie bylo stac na autentyki...
- Ale i tak odlotowe... Ten polmrok, to mnostwo swiec i
prawie w ogole swiatla elektrycznego... Tylko
podswietlone akwarim z piraniami... Nigdy takiej
fajoskiej chaty nie widzialem... Z jakiego ty sie
horroru urwalas?
- Z takiego, jaki ci sie nawet w najkoszmarniejszych
snach nie snil...
- Coraz bardziej mi sie podobasz... A ta czacha w tym
akwarium, to prawdziwa?
- Moze... kto wie...
- No powiedz, skad ja masz? Wyglada naprawde kulersko...
- A taka pamiatka po poprzednim chlopaku...

[vampi_r]

Jagodo, co raz bardziej cie lubie.

[h.lecter]

Czy mam się bać? :-)

[czarnajagoda]

a widziales gdzies u mnie piranie??? ;))

[vampi_r]

Ja też zaczynam się ciebie bać.

[czarnajagoda]

dlaczego???

[vampi_r]

Ale to pozytywny objaw. Ja uwielbiam się bać.

[czarnajagoda]

a to dobrze :))=

[vampi_r]

O! Boginii ty moja

[czarnajagoda]

będziesz się do mnie modlił??? ;))

[vampi_r]

Modlił może nie, ale paść na kolana zawsze mogę. Skoro H.Lecter nie chce...

[czarnajagoda]

a skąd wiesz, że nie chce???

[vampi_r]

A chce? To czemu tego nie robi?

[czarnajagoda]

bo to się kłóci z moim wyobrażeniem prawdziwego mężczyzny ;))

[mmpm]

Hehe, Ka mnie zachęcił...



...Głowa smoka potoczyła się po ziemi. Rycerz ciężko dysząc opuścił swój miecz.
Zmęczony usiadł i zdjął hełm, ocierając pot z czoła pokrytego zmarszczkami i
bliznami. No tak, nie był już młodzieniaszkiem, od wielu lat służył różnym
panom, walczył w wojnach i zabijał potwory... Ten smok dwadzieścia lat temu nie
sprawiłby mu żadnych problemów, ale teraz musiał się mocno namęczyć, żeby go
pokonać...
Rozmyślania przerwał mu dźwięk dochodzący z głębi jaskini. Zerwał się na równe
nogi i z uniesionym mieczem ruszył w głąb. Nie uszedł daleko, gdy zobaczył
piękną dziewczynę, przykutą do ściany jaskini.
- Czy ty jesteś córką króla, którą porwało i uwięziło to straszydło? – zapytał
trzymając się w bezpiecznej odległości.
- Jam ci jest! Uwolnij mnie, rycerzu, a mój ojciec sowicie cię wynagrodzi!...
Może nawet otrzymasz w nagrodę moją rękę...
Rycerz podszedł do księżniczki i – szybkim ruchem zatopił miecz w jej sercu. Ta
umierała, szeroko otwarłszy oczy ze zdumienia.
Rycerz westchnął z zadowoleniem. Macocha księżniczki obiecała za jej śmierć o
wiele więcej niż król za jej uwolnienie. Z tym, co zaoszczędził za poprzednie
zlecenia, wystarczy na kupna jakiegoś dworku na uboczu razem ze wsią, gdzie
spędzi w spokoju ostatnie lata swego burzliwego żywota...

[czarnajagoda]

urocze :))

[mmpm]

To może coś o współczesnych rycerzach... Niestety, chyba trochę zabrakło mi
puenty...

UWAGA, ZAWIERA SŁOWA WULGARNE!!!


Tego ponurego pochmurnego zamglonego wieczoru grupka młodzieży jak zwykle stała
pod blokiem. Nalane twarze, brak szyi, gładko wygolone głowy, dresy z trzema
paskami – ot, typowi przeciętni przedstawiciele młodego pokolenia, prowadzący
inteligentne rozmowy na interesujące ich tematy...
- I ja wtedy tak zajebałem z glacy temu bramkarzowi, że się skurwysyn
wypierdolił, a ja mu wtedy jeb z glana...
- E, zobaczcie, jakiś frajer tam lezie!
Rzeczywiście, pod ścianą przemykał drobny starszawy człowieczek, szczelnie
opatulony płaszczem. Daleko jednak nie uszedł, gdyż drogę zastąpiła mu grupka
młodzieży – z bejzbolami w dłoniach.
- E dziadek, wyskakuj z kasy, to może nic ci nie zrobimy!
- Ależ panowie, ja nie szukam żadnej zaczepki...
- Nie pierdol chuju, tylko dawaj forsę! – grupka zbliżyła się do mężczyzny...
- Ale... – nie dokończył, gdy największy z młodzianów zamierzył się na niego
trzymanym kijem.
Mężczyzna błyskawicznie odchylił poły płaszcza i wydobył spod niego długi
miecz. Kilka ruchów rękami i dwie głowy potoczyły się po chodniku. Trzeci z
napastników został przepołowiony na pół, kolejnemu miecz przeszył serce.
Ostatni z nich rzucił się do ucieczki, ale celnie rzucony miecz przeszył mu na
wylot szyję, a z nią tchawicę i aortę.
Człowieczek wolnym krokiem zbliżył się do próbującego uciekać, wyciągnął swoją
broń i starannie wytarł.
- Przecież mówiłem, że nie chcę żadnej walki, ale to wy zaczęliście... –
mruknął i ponownie otulając się płaszczem zniknął w mroku...


WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO ZDARZEŃ LUB OSÓB PRAWDZIWYCH JEST CZYSTO
PRZYPADKOWE. ;-))

[czarnajagoda]

dlaczego wcześniej nie pisywałeś takich rzeczy??? wychodzą Ci uroczo :))

[mmpm]

Brak czasu, chęci i ochoty...
Wiem, że są dość przeciętne (niedostatki stylu, niezbyt swieże pomysły, itd.),
ale na chwile mozna się rozerwać...

[czarnajagoda]

no tak szczerze mówiąc, to ja tu nieprzeciętnej tfurczości niewiele
dostrzegam... Twoja jest na tym samym poziomie co pozostała...

[piotr_c]

:))

[mmpm]

Piotrze, sądzę, że nie powinieneś opowiadać Bogusi tej bajeczki. Przynajmniej
nie tak od razu... ;-)
Ale mam specjalnie dla Ciebie kilka innych alternatywnych opowieści. :-)


Królewna Śnieżka

Zła Śnieżka próbuje w drodze zamachu stanu obalić swego ojca-króla i przejąć
władzę. W tym celu wynajmuje siedmiu krasnoludów-rozbójników-najemników. Dobra
macocha w ostatniej chwili ratuje sytuację, podstępnie trując Śnieżkę.


Czerwony Kapturek
(bajka ekologiczna)

Dziewczyna zwana Kapturkiem mści się na wilkach, okrutnie zabijając wszystkie
sztuki, mimo że są pod ochroną. Pomaga jej w tym babcia – weteranka I i II
wojny światowej, były partyzant. Ostatni pozostały przy życiu w lesie wilk
oddaje się pod ochronę leśniczego – członka Greenpeace.


Jaś i Małgosia

Dwójka zepsutych bachorów napada na spokojną, niewinną i bezbronną staruszkę.

[edzioszka]

mmpm napisał:

> Hehe, Ka mnie zachęcił...

he he he...;)
>

[mmpm]

Słoneczny patrol

...Już dziesiątą godzinę patrolował przestrzeń. Nienawidził tego. Siedział
samotnie w swym statku i ze znudzeniem obserwował planetę.
Od kiedy ją podbito, przestrzeń kosmiczna wokół niej była patrolowana bez
przerwy. Mała zapyziała planetka gdzieś na zadupiu jakiejś peryferyjnej
galaktyki... Jak tu w ogóle mogło powstać życie???
Zdobyto ją kilkanaście lat temu. Jej mieszkańcy znajdowali się na bardzo niskim
szczeblu rozwoju cywilizacyjnego – dopiero parędziesiąt lat wcześniej ujarzmili
energię atomową. Na dodatek byli podzieleni na wiele rywalizujących ze sobą
państewek. Kilka tysięcy lat opóźnienia cywilizacyjnego... Wojna była krótka.
Nie mieli żadnych szans.
Teraz trzymano planetę w ryzach, aby eksploatować jej surowce mineralne. Ci
głupi tubylcy nie mogli zrozumieć, że jedynym celem ich życia jest teraz
służenie zdobywcom i wciąż próbowali się buntować. Dlatego konieczne było
nieustanne patrolowanie przestrzeni kosmicznej wokół planety.
Miał naprawdę dość. Służył tu już 9 lat. Dziewięć długich pieprzonych obrotów
tej planety wokół ichniego słońca. Uczestniczył w tłumieniu ostatniego buntu, a
od 5 lat latał w patrolach. Jeszcze 6 lat służby...Czuł, że może już długo nie
wytrzymać tego bezsensownego wpatrywania się w czarną pustkę na zewnątrz
statku.. Wiedział, że na żadne przeniesienie nie szans – za mało ochotników do
służby...
Czasami chciał po prostu rozpieprzyć tę planetę w drobny mak – wziąć krążownik
i wystrzelić w jej kierunku wszystkie rakiety.



Wyobrażał sobie, jak te gadopodobne istoty cierpią i umierają... Ale nie zrobi
tego. Był przecież żołnierzem. Dobrym żołnierzem. Posłusznym żołnierzem
Ziemskich Sił Kosmicznych i zawsze wykonywał rozkazy swoich przełożonych z
Ministerstwa Obrony Unii Stanów Ziemskich...

[mmpm]

A w ogóle to chciałbym obejrzeć "Dzień niepodległości" w wersji, w której to my
bylibyśmy najeźcami... ;-)

[mmpm]

Dziecko Rosemary II

Zbliżał się wyznaczony dzień porodu. Kochała tę małą istotę spoczywającą pod
jej sercem. Obawiała się jednak nieco, czy wszystko będzie w porządku –
zwłaszcza po tym, kim był ojciec jej kruszynki...



Poród przebiegł szybko i bezboleśnie. Po kilku godzinach mogła wreszcie ujrzeć
swego synka. Pielęgniarka z uśmiechem podała go w jej ręce. Wystarczyło jedno
spojrzenie, by zrozumiała, że potwierdziły się jej najgorsze obawy... Tak! A
więc malec był taki sam, jak jego ojciec...
Nie mogła wytrzymać i rozpłakała się na oczach zdumionej pielęgniarki. Nie,
musi być silna. Poradzi sobie jakoś sobie z tym. Przecież to jej syn, krew z
jej krwi, ciało z jej ciała. Przecież kocha go. Bardzo kocha.

I zrobi wszystko, aby nie miał żadnego znaczenia, że jej syn nie odziedziczył
po niej jej diabelskiej mocy czarownicy i był zwykłym śmiertelnikiem...

[czarnajagoda]

o, widzę że masz napad weny... jestem jak najbardziej za, pod warunkiem, że
przyczyny Twoich napadów weny nie są tożsame z przyczynami moich napadów
weny ;))

[mmpm]

Aha, nie wiem, jakie są przyczyny Twoich... ;-)
Chyba po prostu musiałem trochę sie odreagować...

[czarnajagoda]

no, w moim przypadku to też było odreagowanie :))

[mmpm]

Pomogło? :-)
Bo mi tak... :-)

[czarnajagoda]

mnie raczej też... przynajmniej wyżywałam się na forum a nie na ludziach ;))

[piotr_c]

Oboje jesteście świetni! MMPM mógłbyś rozwinąc te wspaniałe ziarna opowieści.

W warunkach forum krótka forma chyba lepiej się sprawdza. Ciągle sprawdzam czy
jakiś dalszy ciąg u Helenki sie nie pojawił - a tu ciagle nic ( ale obiecałem
juz nie poganiać :( )

Ukłony (niskie)

[czarnajagoda]

jak pogonisz, to Ci skasuje tego posta, w którym obiecujesz tego nie robić, i
wszystko będize ok :))

[mmpm]

Raczej nie, bo wtedy wyszłyby opowieści o objętości co najmniej równej
oryginałom... ;-)

[mmpm]

... Ale mogę Ci opowiedzieć jakąś krótszą bajeczkę. ;-)


- Pocałuj mnie, a zmienię się w księżniczkę – powiedziała żabka z piękną złotą
koroną na głowie, do chłopca, który właśnie ją złapał.
Ten spojrzał na nią najpierw z nieufnością, potem z obrzydzeniem, w końcu
jednak zbliżył usta...
PUFFF...
Zakotłowała się i chłopczyk zamienił się w obrzydliwą wielką muchę. Żabka
zręcznie złapała ją swoim językiem i błyskawicznie połknęła.
- Co za frajer – pomyślała. – Początek XXI wieku, a ten jeszcze w zaczarowane
księżniczki wierzył...

[mmpm]

Niech będzie Kopciuszek: ;-)

Młoda narkomanka, zwana Kopciuszkiem (bo w przeciwieństwie do ex-prezydenta
lubiła się zaciągać) zostaje zatrzymana w trakcie napadu na aptekę i skazana na
wiele lat więzienia. Trafia do zakładu o zaostrzonym rygorze, gdzie szybko
naraża się rządzącym nim gangowi „sióstr” i jej przywódczyni, zwanej „Macochą”.
Zaprzyjaźnia się również ze świeżo przyjętym do pracy młodym strażnikiem,
zwanym „Księciuniem”. Udaje się jej go omotać i wspólnie organizują jej
ucieczkę, w trakcie której Kopciuszek zabija próbującą ją zatrzymać Macochę.
Następnie Kopciuszek i Księciunio wspólnie podróżują po kraju i napadają na
banki. W końcu jednak policja wpada na ich trop, gdy w trakcie jednego z nich
Kopciuszek gubi but (o bardzo charakterystycznym rozmiarze 49). Gdy pętla wokół
nich się zaciska, przerażony Księciunio chce wydać wspólniczkę, aby samemu
otrzymać mniejszy wyrok. Ta jednak dowiaduje się o wszystkim i z zimną krwią
rozwala mięczaka. Udaje się jej wymknąć z obławy, jednak wkrótce potem umiera z
przedawkowania narkotyków.

[mmpm]

Podrzućcie mi może coś, jakiś motyw do przerobienia albo cóś...

[czarnajagoda]

a może tak stara dobra ruska bajka: wilk i zając??? andersenowska Mała
syrenka???
jelonek Bambi???
smok wawelski???
sierotka ma Rysia i 7 krasnludków???

[mmpm]

Sierotka zbyt erotycznie mi sie kojarzy... ;-)))

[czarnajagoda]

według zasady że głodnemu to chleb na myśli???

[mmpm]

Ona jedna, a ich 7 - to normalnie jakaś orgia... ;-)

[czarnajagoda]

a, to faktycznie nie to forum ;))

[czarnajagoda]

- O, spójrz, słońce znów wyszło zza chmur, nie sądzisz, że jest uroczo???
- Ja tam wolę jak deszcz pada...
- Jakdeszcz pada też jest ładnie, ale jak słońce świeci to także jest bardzo
przyjemnie...
- Aha, tylkojaczemuś tego dostrzec nie potrafię...
- Każdy potrafi, postaraj się trochę, uśmiechnij się, a zobaczysz jak jest
pięknie...
- Z uśmiechem mi nie do twarzy...
- Nie mów tak, ślicznie się uśmiechasz, szkoda że tak rzadko.
- Ja myślę, że za często...
- Nie można się uśmiechać za często, życie przecież jest takie piękne.
- Jak dla kogo...
- Dla każdego powinno być piękne, przecież każdy dzień niesie ze sobą obietnicę
szczęścia.
- Aha, tylko szkoda, że jej nie dotrzymuje...
- Dlaczego tak mówisz??? Czyżbyś była nieszczęśliwa?
- No nieno, w sumie nie mam powodu do narzekań. Ale i szczęślwa też się nie
czuję...
- To może chodźmy na spacer. Zobaczysz, przejdziesz się, popodziwiasz śliczne
krajobrazy i od razu humor ci się poprawi.
- Ok, to gdzie pójdziemy??? może nad urwisko...lubię patrzeć jaksię fale
rozbijają o skały...
- Jak sobie życzysz...


- Cześć!
- Cześć! Gdize się wybieracie??
- Nad urwisko, przejdziesz się z nami?
- Ztobą zawszebardzo chętnie... Ale czy twój towarzysz nie będzie miał nic
przeciwko temu?
- Nie będziesz miał, prawda???
- Miły spacer zawsze jest przyjemniejszy w dobrym towarzystwie...
- Widzisz, chodź z nami...

- Co ty do diabła robisz??? Przestań się wygłupiać, chcesz żebym się zabił???
- Dokładnie...
- Z kim ty się dziewczyno zadajesz??? Powiedz mu żeby przestał się wygłupiać!!!
- Ja nie sądzę, żeby on się wygłupiał... Przecież mówiłam ci że mam skłonność
do psychopatów... A do tego jednego w szczególności...

- Nad czym się tak zastanawiasz???
- Jak go stąd wydobyć.
- Chodźmy stąd, z niego i tak już nic nie będzie...
- Ale chciałem cię zaprosić na romantyczną kolację.
- Nic straconego, możesz przecież zamówić pizzę, mają fajnych dostawców...

[mmpm]

Hyhyhy. ;-)))

[czarnajagoda]

i cóż Pana tak rozbawiło, Panie Prokuratorze??? ja się poważnie pytam...

Nicole

[vampi_r]

NICOLE



Nicole oddała mi swoje ciało na klatce schodowej.
Spotkałem ją przypadkowo, kiedy wracała z nocnego sklepu. Taszczyliśmy
swoje butelki, rozmawiając o przyziemnych sprawach.
Nicole zawsze mi się podobała. Mieszkała piętro wyżej i często mijaliśmy
się na schodach. Jej wzrok wielokrotnie krzyżował się z moim, brakowało mi
jednak śmiałości aby zaprosić ją do siebie.

Jak tylko weszliśmy do kamienicy wtuliła się w moje ramiona, przywierając
ustami do moich ust. Czyż mogłem pozostać obojętny?
Mocnym pociągnięciem rozerwałem jej bluzkę. Guziki potoczyły się po posadzce.
Stanik wylądował w pojemniku na suchy chleb, a majteczki zawisły na poręczy.
Ponieważ ciągnęło od betonowej podłogi, sprzed drzwi sąsiadów zgarnąłem trzy
wycieraczki.

Było cudownie. Nicole odwzajemniała pieszczoty i nim się obejrzeliśmy
nastał dzień.

********

Pierwsza na klatce pojawiła się dozorczyni. Umoczyła szmatę w wiadrze i
zaczęła myć schody. Bryzgała wodą na lewo i prawo. Miała jednak poczucie
taktu, gdyż ani kropelka nie skapnęła na nasze pośladki.
Sąsiad z trzeciego piętra minął nas bez słowa. Z aktówką w dłoni
przeskoczył ponad nami.
Człowiek wysokiej kultury!
Po chwili ktoś otworzył drzwi listonoszowi. Ten, po wrzuceniu
korespondencji do skrzynek pofatygował się na półpiętro. Klepiąc mnie w ramię,
zapytał;
- Czy zechce pan pokwitować odbiór poleconego listu? – miętoląc kopertę
machnąłem parafkę we właściwym miejscu.
Mleczarz przepraszał za hałas stawianych butelek, akwizytorzy przemykali
się chyłkiem, a podążający do pracy sąsiedzi mijali nas na palcach.

Dopiero w południe odprowadziłem Nicole do jej mieszkania. Na pożegnanie
cmoknąłem ją w policzek, mówiąc; - Do zobaczenia wieczorem, w tym samym
miejscu.
Schodząc piętro niżej pomyślałem;
- Szkoda, że moja nieśmiałość nie pozwala zaprosić mi Nicole do siebie.

[mmpm]

czarnajagoda napisała:

> i cóż Pana tak rozbawiło, Panie Prokuratorze??? ja się poważnie pytam...

Podobało misie... :-)))

[czarnajagoda]

mmpm napisał:

> Podobało misie... :-)))
to ja nie wiem, co Pan czytał, bo ja o żadnych misiach nie pisałam ;))

z dedykacją dla MMPMa

[czarnajagoda]

- Kogoś ty tu przyprowadził???
- A to pani historyczka... tak z rozmowy nam wyszło, że historii prawa naucza,
o prawie karnym dawnym naucza, o karach odzwierciedlających, talionach i innych
mutylacyjnych... pomyślałem, że może chciałaby zobaczyć na własne oczy to,o
czym naucza...
- A no to bardzo szanowną psorkę witamy, witamy w naszych skromnych progach...
Zechce szanowna pani zajść z nami do piwnicy, pooglądać narzędzia jakimi przy
pomocy których takie kary wymierzano...
- To pan nie żartował???
- No gdizż bym śmiał... A skoro szanowna pani myślała, że to żart, to dlaczego
zgodziła się przyjść do mnie do domu??? Chyba nie myśli sznowna pani, że na
taki maszkaron bym się połakomił.
- ???!!!
- No dobra, niech się pani tak nie unosi, chce pani zobaczyć te narzędzia? No
to chodźmy...

...
- Chyba za mocno jej w łeb dałeś... Sprawdź czy oddycha...
- Spoko, żyje jeszcze.
- No to przykuwamy do leżanki... Nogi też żeby nie wierzgała.
- To co, zaczynamy?
- Zgłupiałeś? Ta zazbawa ma sens tylko jak delikwent przytomy... Hahaha, miała
nadizeję na bara-bara, to będzie miała bara-bara... tylko krochę inne niż się
spodziewała...
- Jedyne na jakie może liczyć, z jej wyglądem...

...
- O, budzi się!
- Gdize ja jestem???
- Nie drzyj się babo, na wrzaski jeszcze przyjdzie czas... jesrteś w
śrewdniowiecznej sali tortur...
- Wypuśćcie mnie stąd natychmiast!!! Ja was do więzienia powsadzam jak tylko
stąd wyjdę!!! ja znam Większosć tutejszych sędziów i prokuratorów... zgnijecie
w więzieniu!!!
- Jak stąd wyjdę, dobre sobie... A kto ci poweidział że wyjdizesz???
Dobra, koniec dyskusji, zaczynamy... Nie stój tak, podaj rozżarzone węgle!!!
- Co ty tak od razu do sedna, a gra wstępna???
- To co proponujesz?
- No, na rozgrzewkę to może by tak manikjur zrobić... i pedikjur przy okazji...
Gdzi emasz te szczypce?
- Po co ci szczypce, wyrywane paznokcie ostatnio jakby passe. Szpilki wystające
spod pazkokci to będzie szczyt awangardy...
- No to dawaj... Nie, nie te... te z dużymi kolorowymi główkami... W końcu Pani
profesor zasługuje na wszystko co najlepsze...
- Czy ona musi się tak drzeć? Nie da się z tym nic zrobić?
- Zgłupiałeś, nie po to wytłumiałem ściany, żeby uciszać gości...
- To daj mi zatyczki jakieś do uszu, bo ja nie mogę tego znieść...

...
- Ok, teraz już możemy przejść do rozżarzonych węgli... Odwróć ja na brzuch -
ładny wzorek na pleckach zrobimy...

...
- Całkiem ładnie ci wyszła ata szubieniczka, tylko jakby trochę poza obszar
pleców wyjechałeś... masz zdolności artystyczne...
- Wiesz, kiedyś zdawałem do plastyka, ale mnie nie przyjęli.
- A bo to ludzie się na sztuce noie znają... Ok, odwróćmy ją teraz na plecy...
Na brzuchu tez jakiś wzorek można by zrobić...
- a nie, na brzuchu to Ziutka położymy...
- Kto to Ziutek???
- Nie pamiętasz? mój szczurek... od paru dni biedactwo nic nie jadł, a mięsem
nie gardzi... zwłaszcza surowym... Co ona tam wrzeszczy??? że się boi
szczurów??? Biedactwo... ale coś sie na to zaradzi... da jeszcze dwa węgielki,
na oczka szanownej pani, skoro się brzydzi patrzeć na szczurka, to oszczędzimy
jej tego widoku...
- Aha, to może jeszcze języczek by tak wyrwać??? bo się jeszcze biedactwo nim
zadławi... a w końcu nie chcemy by umarła przedwcześnie...

...
- Ale z tym soleniem kikutów po nogach to przesadziłeś...
- Wiem, ale nie mogłem się powstrzymać.
- Ta i szybciej przez to odkorkowała... a tak mielibyśmy jeszcze kilka godzin
zabawy.
- Sorry, ale w sumie i tak nieźle było. A co zrobimy ze szczątkami???
- Rozpuśnim, mam kumpla chemika, wisi mi przysługę...

[edzioszka]

he he he...cudownie poprostu, zwłaszcza Jagódce i Mmpmkowi gratujuje weny
twórczej - swoją drogą nie znałam Was z tej pozytywnej strony...;)

[mmpm]

Pasztet i łapka
(dzieło zbiorowe pod moja redakcją)


Króliczek wczoraj wieczorem uciekł pod wannę i nie wychodzi. Ponieważ po
południu wyglądał na chorego, to Leon miał najgorsze przeczucia... Początkowo
nie przejmował się. Króliczek nie raz to robił i wychodził, ale nie tym razem.
Najpierw pocieszał się, że jak wlazł, to i sam wyjdzie, jak zgłodnieje. Dlatego
położył w miejscu, gdzie wlazł pod wannę, kawałek sałaty. I nic. Później pod
wyjście podstawiał inne dobra – wszystko, co wydawało mu się interesujące, przy
założeniu, że jest króliczkiem - flaszkę, salceson, paczkę klubowych - i nic.
Potem biżuterię, i wreszcie w ostateczności lekturę - poezję hip-hopową... W
końcu NA COŚ musi się skusić. Ale nie. Nie wyszedł nawet, jak mu puścił płytę
relaksacyjną. Zaczął się poważnie niepokoić. Od czwartej rano prowadził seans
terapeutyczny pt.: Wyjdź Króliczku. I nic.
Ło Jezu, niech on wylezie!!!
Chyba się zaklinował.
Może by go tam należało na jakiś czas zostawić? To mogłaby się okazać niezła
kuracja odchudzająca. Aż by sam wyszedł...
Gdy do 12.00 króliczek nadal nie wyszedł, postanowił wezwać ekipę ratunkową –
ślusarską brygadę specjalną. Ratownicy szybko dotarli na miejsce. Sprawdzili,
że pod wannę nie ma dostępu. Trzeba będzie kuć. Zresztą to pryszcz pod
warunkiem, że wyciągnie króliczka żywego.
Płytki i klej do płytek - rzecz nabyta, pozamiata się i tyle. Króliczek się
liczy. Tylko żeby się nie wystraszył tego stuku i puku!!!!
Ekipa ratunkowa okazała mało profesjonalna i, poza stwierdzeniem oznak życia,
niewiele wskórała. Leon musiał sam wziąć się za wydobywanie nieszczęsnego spod
cholernej wanny. Szef ekipy, zamiast rozwalać pół łazienki, stwierdził: "Jak
zgłodnieje, to sam wyjdzie". No niewątpliwie, jak zgłodnieje, to schudnie i
wtedy się odklinuje. Ale Leon chciał jak najszybciej sprawdzić stan jego
nadszarpniętego zdrowia (a nerwów na pewno) i starał się to wyjście
przyspieszyć.
Przystawił do otworu lusterko i zobaczył go. Ma się chyba dobrze, nie wygląda
nawet na chorego.
Po dokładnych oględzinach wyszło na jaw, że może wyjść tylko - nie chce!!!!
- Już ja z nim pogadam... – obiecał sobie Leon.
Zaczął zastanawiać się, czemu ten króliczek choruje????? I czemu w dziwnych
miejscach przesiaduje? Przecież to widać jak na dłoni, że mocnych wrażeń
szuka... Sexualna frustracja!!!!!!!!! Eee... chyba nie... Zauważyłby jakieś
akcje w tym kierunku... A może to ciąża urojona, i nie wyjdzie, bo wije
gniazdko?
Miał nadzieję, że niedługo króliczek osobiście złoży podziękowania za modły
wznoszone w jego intencji. I to nie jako pasztet... Chociaż podobno ten
króliczek nie jest przeznaczony do konsumpcji. Ani pod postacią pasztetu, ani
żadną inną.
Leon postanowił sam zorganizować sprawną akcję ratowniczą. Najpierw na kartce
papieru zrobił plan:
Potrzebny sprzęt:
1.Inspekcja
- kamera internetowa
- latarka halogenowa "szperacz" (najlepsza byłaby taka na diodach LED - mała i
poręczna - dzięki czemu łatwo sprzężyć z kamerą)
- 2-3 mb drutu sztywnego (typu pilot)
2.Ewakuacja
- kij hokejowy (ew. do golfa)
- drewniane szczypce do gotowania bielizny
- siatka od papilotów
- ew. podbierak wędkarski
Po chwili jednak przyszło opamiętanie.
- Nie mam niestety:
- kamery internetowej (mam video - 8 mm - trochę duża, ale może się zmieści?)
- kija hokejowego (ani golfowego, ale jakieś bambusowe kawałki znalazłbym)
- szczypców i siatki od papilotów
- podbieraka wędkarskiego – przypomniał sobie.
Poza tym przecież w ogóle nie znał się na sprawach technicznych. A króliczek w
dalszym ciągu nie chce wyjść. Nic nie pomaga. Zero dojścia. Nie miał pomysłu,
jak nie rozwalając wynajętego mieszkania (w tym łazienki) go wydostać. Nie da
się tam nawet ręki włożyć.
Zaczęły mu do głowy przychodzić głupie pomysły. Może spróbować go uzależnić od
trawki, potem na głodzie sam wyjdzie? Albo takie rozwiązanie: strzała z łuku
posmarowana środkiem usypiającym wraz ze sznurkiem na końcu! Strzała trafia w
króliczka, środek go usypia, a on ciągnie za sznurek. Musiałby uważać, żeby
strzała nie przeleciała na wylot przez króliczka. Tylko kto się na Legolasa
zgłosi????
W końcu zdesperowany odkrył jedną płytkę, którą może uda się odbić bez
większych strat. Kurna, potrzebował fachowca!!! W końcu sam ruszył walczyć z
kafelkami.
- Kafelkę odbiję, choćbym miał do jutra to robić (nie obejdzie się bez strat
dla kafelki, właściciel mnie zabije, ale ja to pie...lę) – pomyślał.
Odkuł pierwszą kafelkę na górze wanny, bo wydawało mu się, że pod nią jest
pusto. Pod kafelką była jednak cegła.
- No teraz to już naprawdę nie wiem... - jęknął.
Chociaż... – zastanowił się chwilę. - Jak się taki króliczek zablokuje pod
wanną, to wiele radości może być z tego. Oj, bardzo wiele! Chyba króliczek nie
wszystek ugrzązł pod wanną...
- Czego on tam szukał pod tą wanną, po co sięgał? Jak słowo daję - nie wiem –
powiedział na głos Leon.
Ale nagle jak toto zaczęło prychać, fukać i wierzgać. Oj, złości się. Po chwili
jednak spokorniało, tak jakby się już z losem pogodziło. Jeszcze trochę i
polubi tę niecodzienną pozycję. Może nawet króliczka popchać bardziej pod wannę?
Nagle i niespodziewanie, z własnej nieprzymuszonej woli – króliczek wyszedł!!!!
Już hasa i domaga się pieszczot. Na chorego nie wygląda. I waruje przy drzwiach
łazienki, czy przypadkiem nie dałoby się tam smyknąć!


No tak – w tym Playboyu powinni zatrudniać znacznie bardziej inteligentne
dziewczyny w charakterze króliczków!!!!!!!!


(Bardzo odtwórcze opracowanie nastepujących wątków:
www1.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=277&w=3909281&a=3909281
www1.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=277&w=3914932&a=3914932
www1.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=277&w=3923138&a=3923138
www1.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=277&w=6856358&a=6856358)

[mmpm]

Poprawna linka do ostatniego wątku to:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=277&w=6856358&a=6856358

[piotr_c]

Łza się w oku kręci , to była akcja :)))

Em...

[czarnajagoda]

robisz się coraz bardziej twórczy... cieszy mię to
niepomiernie :))

[mmpm]

Na wakacjach stworzyłem jeszcze jeden tekścik... Ale nie mam na razie czasu go
przepisać do kompa.

A co do króliczka, to ciekawe, czy autorzy potrafiliby jeszcze rozpoznać własne
posty - która wypowiedź do kogo należy... ;-)

[piotr_c]

Ja na ten przykład dopiero teraz dostrzegłem drugie dno opowiadania Jagody,
niech żyją spotkania autorskie :)

[czarnajagoda]

o, a ja myślałam, że było oczywiste...

[piotr_c]

Nie wszyscy są wystarczajaco przytomni , to dla nich MMPM zaczepia linki do
materiałów źródłowych. :))))

[brezly]

Jest takie opowiadanko Kafki 'Kolonia karna'.
W esencji przypomina to twoje ,CJ, ale ma drugie denko,
bo tam tortury sa upanstwowione. Polecam.

[czarnajagoda]

zdarzało mi się przy popołudniowej kawce czytać Kafkę,
ale o to opowiadanie akurat się nie potknęłam...

[edzioszka]

potknąc może się nie potknęłaś, jeno o mały włos nie zjechałaś wtedy zakrętem
śmierci do Tataru...;)

[edzioszka]

oczywiście Tartaru, tatar to był z przechodnia, który nie zdązył umknąć na
pobocze...;)

deszcz

[czarnajagoda]

Za oknem deszcz bębnił o szyby. Padało już czwarty dzień z rzędu. Siadziała tępo
patrząc na drżące na wietrze lilście drzew. U jej stóp siedział jej ulubiony kot
- zwykły dachowiec prawie cały czarny, tylko z białą plamą na oku. Jak ona
obserwowała drzewa, tak on obserwował ją. Wiedział że jest smutna, że cierpi od
lat i że na to cierpienie i na ten smutek nie ma lekarstwa, bo czym zapełnić
pustkę wewnątrz siebie??? A deszcz jescze ten smutek pogłębiał...
Widząc, że go nie zauważa wskoczył jej na kolana. Wiedział, że jeśli spojrzy mu
w oczyy to może uda mu się przekazać co miał jej do przekazania. W końcu zawsze
świetnie wyczuwała jego nastroje, potrzeby i humory, może więc zrozumie co chce
jej przekazać.
Pojawienie się kota na jej kolanach na moment wyrwało ją z zadumy.
- Co, głodny już jesteś??? nie, chyba nie - z czułością pogłaskała jego sierść i
spojrzała mu w oczy. I ze zdizwienim ujrzała, że kot też patrzył jej w oczy,
prosto i głęboko, jakby chciał jej coś przkazać. - No, co chesz mi powiedzieć???
Tyle do ciebie mówię, opowiadam ci wszystko o sobie, a w sumie prawie wcale cię
nie znam. Karmię cię codziennie, dbam o ciebie, i w sumie nic o tobie nie wiem.
nie wiem nawet czy ci dobrze u mnie. chyba tak skoro wciąż tu jestes. I chyba
raz pierwszy dziś żałuję, że nie możesz się do mnie odezwać. Tak bardzo
chciałabym zrozumieć co chcesz mi powiedzieć.
Spojrzała mu w oczy jeszcze raz... i zrozumiała. Delikatnie strąciła go z kolan,
wstała i poszła do łazienki. Napuściła gorącej wody do wanny i rozebrała się.
Zaraz, żyletka, czy w domu jest jakaś żyletka??? od lat takiego wynalazku nie
kupowała, bo i po co. Ale może w aptezce jest jeszcze coś, z czasów gdy mieszkał
tu ojciec. Jest - jakie to szczęście, bo przeciąć żył nożem chyba nie miałaby
odwagi. Położyła się w wannie, i powoli zaczęła przecinać skórę na przegubach
ręki, głęboko, coraz głębiej... krew powoli zaczynała kapać na podłogę...
przymknęła oczy i poczuła że powoli zaczyna się oddalać... i perwszy raz od lat
poczuła się szczęśliwa...

Przez niedomknięte drzwi łazienki wślizgnął się kot. Tak, już chyba powonno być
po wszystkim. Raz jeszcze spojrzał na rękę, która go głaskała i karmiła, po czym
odwrócił się, pobiegł do pokoju i wyskoczył przez uchylone przez wiatr okno.
Z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku skierował sie w kierunku parku... dziś
rozpocznie nowe życie...Teraz będzie musiał radzić sobie sam. Trudno, trzeba
będzie przypomnieć sobie jak się poluje na myszy, jak się ucieka przed ludźmi...
Ale tak będzie lepiej...
Tymczasem przestał padać edzcz, wyjrzało słońce, a na niebie pojawiła się piękna
tęcza...

[piotr_c]

Musi co pogoda cię przygnębiła , ale fajnie piszesz. Czy to też z życia
wzięte :)

[part 2]

[czarnajagoda]

- No już, uspokój się, tu tylko zły sen...
- A co, mówiłam coś???
- Żeby tylko... krzyczałaś tak, że chyba pół klatki zbudziłaś... Sąsiedzi gotowi
pomyśleć, że znęcam się nad tobą...
- Albo że wręcz przeciwnie...
- Cieszę się, że już ci humor wraca... A tak właściwie, to co ci się śniło???
- Zmory z przeszłości, o których myślałam, że już dawno pochowane...
- No, to śpij juz... przy mnie nic ci nie grozi...
- Wiem i doceniam.

- Wstawaj śpiochu, czas uporać się z twoimi zmorami...
- Trzeba??? Teraz, przy świetle dziennym nie wydają mi się takie straszne...
- Trzeba, trzeba, nie chcę, żebyś znów nocami krzyczała... a w każdym razie nie
z powodu koszmarów sennych...
- Skoro tak twierdzisz, to pewnie masz rację. OK, już się ubieram.
- Tylko ubierz się ciepło, bo wychodzimy...
- Gdzie???
- Jak to gdize, nad urwisko... Czyż nie tam straszą twoje demony???
- Czasem odnoszę wrażenie, że znasz mnie lepiej niż ja sama...
- Bo może tak jest... Gotowa???
- Gotowa.
- No, to idziemy.

- O Boże, on tu wciąż jest... i to dokładnie taki sam, jakim go wtedy
zostawiliśmy... a to było już tak dawno... Dlaczego mnie tu przyprowadziłeś???
- Mówiłem ci, żeby cię już więcej nie dręczył... Inaczej się nie da...
- No dobrze, a co zamierzasz zrobić...
- Zobaczysz... Najpierw musimy zejść po linie na dół...
- Przecież tam jest morze...
- Kawałeczek plaży też, tylko stąd nie widać. Schodzę pierwszy, zacznij
schodzić, jak będę w połowie...

- Wiedziałeś, że tu jest ta jaskinia???
- Jak byłem mały często tu przychodziłem jak chciałem być sam... Samam
widziałaś, że tu na urwisku prawie nikt nie bywa, a jeśli nawet, to jaskinia
stamdąt jest prawie niewidoczna... A teraz pomóż mi wnieść to ciało do środka...
- On nawet z bliska wyglądaj, jakby dopiero co spadł z urwiska... żadnych śladów
rozkładu... to chyba nienormalne...
- Nie chyba to jest nienormalne... ale czy on kiedykolwiek był normalny???
- Masz rację, nie... O a co jest w tym kanistrze??? i skąd on się tu wziął???
- A co ma być??? Benzyna... Przyniosłem ją tutaj rano, zanim wtałaś... Miałem
zamiar też wnieść ciało, ale uznałem, że żeby uporać się z własnymi upiorami
musisz też wziąć w tym udział...
- Masz rację...
- No to na co czekasz, bierz kanister, i oblej go benzyną...
- Przecież on jest cały mokry...
- Spróbuj, może się uda, w końcu w wilgotnej grocie na pewno nie wyschnie...
- No dobrze... Masz zapałki...
- Trzymaj...
- O, jakie fajne, to te do zapalania kominków???
- No, przeciż nie chcę, żebyś się poparzyła... Nie, jeszcze nie zapalej,
widzisz, że stoisz w kałuży benzyny... Odsuń się trochę, w końcu to on ma
spłonąć, nie ty... No dobra, podpalaj...

- Spopielił się całkiem... przecież to niemożliwe... tyle razy słyszałam o
nadpalonych zwłokach... z tego co wiem, to nawet w krematoriach rozdrabniają to
co zostanie, co znaczy że coś zostaje...
- Wiem, też się trochę dziwię, ale sama przecież mówiłaś, że on nie jest
normalny... No, chodźmy stąd, teraz już nie powinien cię straszyć... Wchodź
pierwsza, nie chcę, żeby ci się co stało... Wiem, że jesteś jeszcze
zdenerwowana, ale weź sie w garść, innej drogi stąd nie ma niż ta, którą
przyszliśmy...

[part 0]

[czarnajagoda]

- Ty?! O tej porze??? Zdaje się, że powiedziałaś mi już wszystko, co miałaś do
powiedzenia...
- Przestań... Przepraszam... Przyjedź do mnie... Teraz... Potrzebuję twojej
pomocy...
- Pewnie, jak trwoga, to do Boga.
- Przepraszam, wiem, że nie powinnam, ale ja naprawdę nie mam się do kogo
zwrócić... Potrzebuję cię...
- OK, OK, a co na to twój najnowszy nabytek???
- Nic ci nie powie... on w ogóle już nic nie powie...
- Widzę, że to rzeczywiście coś poważnego. Poczekaj chwilę, będę za jakieś pół
godziny.
- Dziękuję...

- No, złotko, bierz swoją należność i spadaj.
- Już? Przecież zamawiałeś na całą noc... Coś nie tak?
- Wszystko w porządku, naprawdę przeszłaś dziś samą siebie. Po prostu musze
iść. Pilne wezwanie.
- Szkoda. Mam nadzieję, że następnym razem nic nam nie przeszkodzi.
- Nie będzie następnego razu, kotku.
- Szkoda. Znudziłam ci się?
- Niezupełnie. Po prostu przestałaś już mi być potrzebna. No, masz tu jeszcze
na otarcie łez i już cię tu nie ma.
- O, dzięki. Rzadko się dziś trafia facet z gestem. Będzie mi cię brakowało.
- Nie wątpię. Będziesz tęsknić cały dzień, by w nocy szukać pocieszenia. -
Oczywiście z korzyścią dla siebie i swojego szefostwa.
- Cynik.
- Raczej realista. No już, spadaj mała.

- No jestem już. O co chodzi?
- Wejdź, zaraz ci wszystko opowiem.
- Boże, kobieto, jak ty wyglądasz??? Co on ci zrobił??? Gdzie on jest??? Zabiję
skurwysyna!!!
- Nie krzycz tak, nic mu nie zrobisz... Leży tam w sypialni...
- Jak to się stało???
- Wyjechał w delegację... miał wrócić jutro... przyszedł do domu jak spałam...
pijany... zaczął mnie bić i krzyczeć, że jego z pracy wyrzucili, a mnie to nic
nie obchodzi i śpię sobie w najlepsze... nie chciałam go zabić... chciałam po
prostu żeby przestał bić... boję się...
- No już, już... chodź do mnie... nie bój się, przy mnie nic złego cię nie
spotka. Wiesz o tym, prawda?
- Wiem... nigdy nie powinnam była od ciebie odchodzić... wybaczysz mi to
kiedyś???
- Już dawno ci wybaczyłem. Wiesz dobrze, że nie umiem się na ciebie długo
gniewać, nawet jeśli mnie ranisz. A teraz już weź się w garść, musimy coś
zrobić z ciałem.
- Co???
- Masz je w co zawinąć? Nie wiem, jakiś dywan, koc czy coś w tym stylu?
W piwnicy powinny być jakieś stare być dywany... Poczekaj, poszukam...

- Takie coś znalazłam... może być???
- OK, teraz pomóż mi go zawinąć. Dobrze... O teraz jeszcze zwiążemy, żeby się
nie rozwinął... Gdzie samochód?
- Na parkingu
- A kluczyki???
- Powinien mieć w tej kurtce, w której przyszedł... poczekaj, poszukam... o,
masz...
- Teraz pomóż mi go znieść... A, ten drugi dywan, co przyniosłaś z piwnicy też
weźmiemy, dwa dywany, z czego jeden dużo mniejszy, już tak się jednoznacznie
nie kojarzą ze zwłokami... To tak na wypadek jakby ktoś cierpiał na
bezsenność... I podaj mi jego kurtkę... Nie, nie ubieraj się, nie ma na to
czasu teraz, po prostu nałóż płaszcz i kozaki...

- Pomóż mi to włożyć do samochodu... Przyjadę po ciebie za jakieś 2-3 godziny.
W każdym razie jeszcze przed świtem. Do tego czasu dokładnie posprzątaj
mieszkanie, usuń wszelkie ślady krwi i spakuj swoje i jego rzeczy. Brudną
pościel też spakuj, późnej zastanowimy się co z nią zrobić.
- Gdzie jedziesz???
- Zobaczysz... A teraz zmykaj na górę sprzątać!
- Boję się... nie zostawiaj mnie tu samej...
- Spokojnie, mała. To tylko parę godzin. Postaram się być jak najszybciej. W
tym czasie nikogo nie wpuszczaj do domu, i wyłącz telefon. Nie sądzę, żeby o
tej porze ktoś chciał przyjść lub zadzwonić, ale ostrożności nigdy dość, jak
mawiała moja nie świętej pamięci babka. Ja biorę klucz, więc się nie przestrasz
jak wejdę.

- Już jesteś... cieszę się... bałam się, że nie wrócisz...
- Miałbym cię tu samą zostawić? No wiesz??? Fakt, spóźniłem się trochę, ale nie
dało się szybciej. No, ale widzę już porządki zrobione, rzeczy spakowane.
- Możemy już jechać???
Poczekaj, rzucę okiem jeszcze, czy gdzieś jakichś śladów nie ma... Dokumenty
wszystkie wzięłaś? No, to jedziemy.

- Jesteśmy na miejscu.
- O, to ten dom... Nasze pierwsze wspólne wakacje...
- Miło że pamiętasz... Teraz to mój dom... a właściwie twój... Zamieszkasz tu,
ja wracam do siebie, w każdym razie na czas jakiś. Jutro się zajmę jakimiś
papierami dla ciebie, samochodem, jego rzeczami i innymi drobiazgami, żebyś
mogła rozpocząć nowe życie. A teraz połóż się spać, bo to ci chyba najbardziej
potrzebne.

- No, wstawaj już!
- Dlaczego??? Przecież jeszcze ciemno...
- Nie jeszcze. Jest już ciemno. Przespałaś cały dzień. Chyba dobrze ci się
spało?
- Cudownie... jak zawsze w tym domu... tylko czuję się tak jakoś dziwnie...
- Tym się nie przejmuj, wkrótce przejdzie. A teraz już wstawaj, pomożesz mi
zrobić obiad.

- Obierz ziemniaki i zrób jakąś surówkę, ja przyrządzę pieczeń...
- O, a co to za mięso??? Niczego znanego mi to nie przypomina...
- Naprawdę nie domyślasz się???
- O Boże!
- Nie przesadzaj z tą tytułomanią. Zresztą do boga to mi trochę brakuje –
wskrzeszać zmarłych to ja jeszcze nie potrafię.
- I ja mam to zjeść???
- Nie ty. My. No, bierz się do roboty, bo chyba nie chcesz jeść obiadu o
północy...
- Dlaczego??? Wydaje mi się, że dla takiego obiadu północ jest najlepszą
porą... Zwłaszcza że, zdaje się, dziś mamy pełnię...
- O faktycznie, nie zwróciłem uwagi. A z tą północą to w sumie całkiem niezła
myśl... Tylko co my do tego czasu będziemy robić?
- To samo co wtedy, gdy pierwszym razem byliśmy w tym domu...
- Myślisz, że może być tak samo jak wtedy?
- Nie. Postaram się, żeby było dużo, dużo lepiej...

- I jak, smakowało?
- Jak zwykle w twoim wykonaniu – wspaniałe... Zastanawiam się tylko jak to
zrobiłeś,że nigdzie nie widać ani śladu krwi...
- W pobliżu jest stara ubojnia świń... zainteresowała mnie czas jakiś temu...
sprawdziłem, sprzęt, choć na to nie wyglądał, nadawał się do użytku, więc
wyczyściłem wszystko, co trzeba było naprawiłem, zabezpieczyłem przed
ewentualnymi złomiarzami i od czasu do czasu wykorzystuję. Cieszę się, że ci
smakowało. A jak samopoczucie?
- Cudowne. Dawno się tak nie czułam. Chciałabym żeby tak już było zawsze...
To zasługa obiadu... Oczywiście, żebyś czuła się tak zawsze, musisz od czasu do
czasu jadać takie posiłki. Naprawdę cudownie wzmacniają.
- Tylko skąd brać jedzenie??? To chyba trochę ryzykowne???
- O to się nie martw, już moja w tym głowa...
- Dlaczego nigdy wcześniej mi nie powiedziałeś???
- Nawet nie wiesz ile razy chciałem. I za każdym razem coś mi mówiło, że to nie
dobry moment. Że nie jesteś na to gotowa.
- Pewnie miałeś rację... Ale teraz cieszę się, że wiem... i nawet mi się to
podoba...
- Cieszę się, bo ty mi się wciąż podobasz, i chciałbym, żebyś wszystko dzieliła
ze mną. Zawsze...

[h.lecter]

Podobało mi się. Zwłaszcza zakończenie.

księżniczka na ziarnku grochu

[czarnajagoda]

uzupełnienie serii bajek MMPMa...

W pewnej wiosce przy dworze żył sobie kowal z żoną i sześciorgiem dzieci...
kowal był paskudny jak noc listopadowa, za to kowalowa była niezwykle piękną
kobietą, a do tego dobrą kucharką. Słynne na całą wieś były jej
bożonarodzeniowe lukrowane pierniczki. Sława ich doterła do pobliskiego dworu,
więc przed świętami została wezwana do dworu, by i tam skosztowano jej
wypieków. Z końcem sierpnia następnego roku kowalowa urodziła córeczkę. W
przeciwieństwie do pozostałej szóstki dzieci córeczka była piękna. Wprawdzie na
wsi mówiono to i owo o pochodzeniu dziecka, jednak kowal kochał córeczkę
bardziej niż pozostałe dzieci, albowiem wiedział coś, czego na wsi nie wiedział
nikt - będąc zupełnie młodym chłopakiem kowal zadał się z niewłaściwą
dziewczyną, co przypłacił zdrowem. Wprawdzie się wyleczył, ale dzieci mieć nie
mógł. Więc zewszystkich dzieci swojej żony kochał jedyne, które było ładne.
Oboje z żoną umyślili, że takiej urody zmarnować nie można, więc najmłodsza
latorośl kowalostwa zwalniana była od wszelkich cięższych robót, a wszelkie
dodatkowe pieniądze jakie się trafiały kowalistwu inwestowane były w naukę
dobrych manier dla córki. Zazdrościli jej tego wszystkiego siostry i bracia,
więc często padała ofiarą ich złośliwych żartów. Ulubioną rozrywką rodzeństwa
było wkładanie siostrze pod pościel karaluchów i wszelkiego innego robactwa.
Stąd dziewczyna wyrobiła w sobie nawyk sprawdzania zawsze przed pójściem spać
czy czegoś nie ma pod pościelą.
Gdy dziewczyna miała 16 lat kowal ciężko zachorował. Wszystkie pieniądze jakie
były w domu poszły na lekarstwa, ale stan kowalasię wciąż pogarszał. Pewnego
dnia więc kowalowa korzystając z nieobecności pozostałych dzieci wezwała
najmłodszą córkę do siebie i rzekła:
- Kidyś, będąc we dworze dostałam od gospodarza ten perłowy naszyjnik. Nigdy
nikomu o tym nie mówiłam i nigdy go nie nosiłam, bo wiesz jacy są ludzie -
wiedzą, że nas nie stać na teki luksusy i poweidzili by że ukradłam. Terazgdy
nei ma pieniędzy na leczenie mojego męża można zrobić z nigo użytek - idźdo
miasta i sprzedaj go u jubilera. Ubierz się w swoje najlepsze rzeczy, niech
nikt nie myśli, że go ukradłaś.
Dziewczę ochoczo spełniło wolę matki.
Tymczasem w mieście bawił książę, który, choć już nie młody wciąż jeszcze nie
miał żony, albowiem żadna księżniczka mu się nie podobała. Ujrzał młodą
kowalówne i dech mu zaparło z zachwytu.
- Kim jesteś piękna dizewczyno - zapytał książę.
Kowalówna, widząc swoją szanse odparła
- Nie wiem wielmożny panie. Wychowałam się u kowali z pobliskiejwioski, ale
powiedzieli mi oni, że nie jestem ich córką. że gdy byłam niemowlęciem znaleźli
mnie w lesie. I chyba musze z dobrej rodziny pochodzić, bo w mojej kołysce
znajdował się ten oto naszyjnik.
Książę pomyślał sobie: to może być zona dla mnie.
Sprowadził kowalównę do domu i oznajmił rodzicom, ze to będzie jego żona.
Rodzice nei do końca chcieli wierzyć w szlachetne p9ochodzeni kowalówny, ale
wówczas stary piastun przypomniał sobie o słynnym teście na szlachetne
pochodznie i rzekł:
- Trzeba pod posłąnie dizewczyny włożyć ziarnko grochu. Jak jej będzie
przeszkadzało, znaczy jest szlachetnej krwi, albowiem tylko dziewczęta
szlachetnej krwi mają tak delikatną skórę, że im ziarnko grochu może
przeszkadzać.
Jak radził piastun tak zrobiono.
Kowalówna wpadła w zachwyt widząc łoże a na nim stos pierzyn i poduszek. Jedna
przed położeniem się spać, już z nawyku sprawdizła, czy przypadkeim pod
pościelą nie ma robaków. Robaków wprawdzie nie ujrzała, ale uwagi jej nie uszło
ziarnko grochu. "Niby tu taki porządek, a groch w pościeli sie znajduje"
pomyślała zdumiona. Ale nie bardzo wiedziała czy jej wypada mówić w pałacu o
takim niedopatrzeniu służby. Całą noc przespała i cały ranek. Gdy wstała, i
zobaczyła jak już późno, wstyd jej sie zrobiło że tak długo spała. Gdy zeszłą
na śniadanie księżna rzekła:
- długo spałaś moje dziecko. Chyba dobrzeCi się spało?
- Oj, niebardzo wasza wysokość... całą noc zasnąćnie mogłam, bo coś mnie w
plecy uwierało...dopieronad ranem nieco przysnęłam, nazbyt zmęczona tą
neispokojną nocą.
Księżna, ucieszyła się, ze wymarzona kondydatka na żonę dla syna jest prawdziwą
księżniczką. Sprowadzono Kowali na zamek, wyleczono kowala i dano mu posadę na
zamku i wkrótcewyprawiono huczne weselisko.

[piotr_c]

:)))
Fajne

[vampi_r]

Czemu w większości opowiadania Jagody są tak feministyczne i antysamcze?

[czarnajagoda]

hyhy, bo jakoś mi się nie uśmiecha pisanie szowinistycznych

[piotr_c]

Ktoś musi być ofiarą w kryminale. Na ogół jest to blondynka. A tu masz ciekawą
odmianę i jeszcze narzekasz .

[czarnajagoda]

bo Vampi pewnie lubi okrwawione blondynki...
tu zresztą też ofiarą jest kobieta, i nic nie stoi na przeszkodzie by
wizulalizować ją sobie jako blondynkę...

[piotr_c]

Może nie tyle okrwawione co pełnokrwiste :)

[titu_titu]

Witam. Z niekłamaną przyjemnością odkryłam że Forum Horrorum to kopalnia
skarbów. Dla mnie przeurocze i chcę więcej i więcej.
Pozdrawiam.

echo

[czarnajagoda]

- Mamo co to jest co powtarza wszystko co mówię???
- Echo, Aneczko.
- Echo, echo, co ono tu robi? Ja nie chcę go słyszeć. Echo spadaj stąd!!!
I echo spadło, prosto na głowę Aneczki, i od tej pory Aneczka już go nie
słyszała... Podobnie jak nie słyszała nic innego, ponieważ echo rozgruchotało
jej czaszkę...

[korado9]

Czy to gejowska pornografia, że błaga kapłanów o laskę?

[czarnajagoda]

głodnemu chleb na myśli... więc jeśli o laske (a nie laskę) to kaplanow blaga
(jak sam więc widzisz, to nie pornografia, tylko blaga), kapłanów natomiast to
on o łaskę błaga...

[naels]

Po wyjsciu z supermarketu sprawnie minalem schody i sprowadzilem wozek po
rampie. Pozdrowiwszy znajoma pania z jamniczkiem, skierowalismy sie w strone
domu.

Lubilem ten nasz osiedlowy supermarket. Mila obsluga, lagodna muzyka saczaca
sie z glosnikow i przestronne alejki miedzy polkami, z latwoscia mieszczace
duzego mezczyzne pchajacego wozek inwalidzki zony. Lubilem tez nasz osiedlowy
park, taki spokojny i pelen zieleni; wiekszosc mieszkancow osiedla
przyzwyczaila sie juz do naszego widoku i pozdrawiala nas uprzejmie, acz
dyskretnie, ze zrozumieniem unikajac wtracania sie w cudze sprawy. Zakochane
nastolatki patrzyly na nas z mieszanina niezdrowej ciekawosci i rozczulenia,
przytulajac sie mocniej do siebie. Czasami tylko jakas nowa osoba, zwykle mloda
mamusia, zwrocila na nas szczegolna uwage; uczynne emerytki szybko podbiegaly i
szeptem uswiadamialy nowicjuszke. Dochodzily do mnie strzepki takich
rozmow: „...czesto na spacer... straszny wypadek, samochod splonal... podobno
niezwykle piekna kobieta... sparalizowana, na wozku... zaslania twarz przed
sloncem, blizny... opiekuje sie nia od trzech lat...” Oddalalismy sie, a ja
slyszalem jeszcze szybkie potakiwania mamuski i nutke poczucia winy w glosie,
ktorym karcila synka: „Billy, przestanze sie tak gapic!”

Dzis postanowilem dac sobie spokoj z parkiem - pogoda sie psula, a ja
zaczynalem byc solidnie glodny. Wrocilismy do domu, pocalowalem Mary-Jane w
czolo i ustawilem jej wozek pod oknem, kolo fikusa, sam zas odgrzalem sobie
kawalek wczorajszej pizzy i zalalem herbate. Czas zabrac sie do pracy.
Otworzylem folder z felietonami, ktore od czasu do czasu pisywalem do jakiejs
malo znaczacej gazetki science-fiction dla szukajacych sensacji nastolatkow.
Marne zajecie, ale coz innego moglem robic w zyciu? Po tym, jak przebimbalem
sobie mlodosc, przez lata przeskakujac z uniwersytetu na uniwersytet, z
kierunku na kierunek, niewiele sie naprawde nauczywszy? 3 lata egiptologii i
zaocznej medycyny, 2 lata etnologii, rok farmacji i nowoczesnej inzynierii
materialowej i te niezliczone kursy, na ktore z taka fascynacja uczeszczalem:
tai-chi, medycyna wschodu, szamanizm dorzecza Amazonki, medytacja, wspolczesne
ruchy satanistyczne... Ech, dobrze, ze chociaz renta Mary-Jane, przelewana na
nasze wspolne konto, pozwalala zyc na jako-takim poziomie...

Zniechecony porzucilem meki tworcze i, dolawszy sobie solidna porcje whisky do
herbaty, podszedlem do zony. - Nie powinnismy wystawiac towojej skory na
slonce -, powiedzialem, odsuwajac wozek od okna. W obcislej, ciemnozielonej
sukni z szerokim dekoltem, w ktora ubralem ja dzis rano, wygladala wspaniale.
Nie, te blizny na twarzy to tylko plotka, majaca zniechecic zbyt wscibskich
sasiadow: jej alabastrowoblada twarz byla niemalze bez zarzutu, kasztanowe
wlosy nadal miekkie i blyszczace. Boze, jak ja pragnalem tej kobiety! Pozadalem
jej niemal nadludzko: seks z nia byl czyms niewyobrazalnie pieknym i wznioslym
zarazem. Jej idealnie gladkie, miekkie cialo i absolutna uleglosc, z jaka mi
sie poddawalo, pozwalajac spelniac moje najsmielsze erotyczne fantazje...
wieczor, nasza pora na milosc... Nie moglem sie doczekac. – A wlasciwie czemu
nie teraz, Mary-Jane? – powiedzialem, przyslaniajac okno. Pochylilem sie nad
nia i szarpnalem sznureczek przy dekolcie sukni, druga reka rozpinajac spodnie.
Nagle w cisze mieszkania wdarl sie dzwonek do drzwi. Klnac, zapialem spodnie i
poszedlem otworzyc.

Na progu stala pani McCullan, energiczna brunetka z drugiego pietra.
- Dzien dobry, panie Hearick, co nowego? Ja chcialam oddac te dwa jajka, ktore
pozyczylam wczoraj – usmiechnela sie, wyraznie mnie kokietujac. – Jak sie dzis
czuje malzonka?
Z trudem kryjac zniecierpliwienie, rzucilem kilka towarzysko poprawnych kwestii
majac nadzieje, ze szybko sie jej pozbede. Niestety, nie dzis.
- Widzialam panstwa wracajacych ze sklepu – kontynuowala, niezrazona. –
Naprawde podziwiam pana zaangazowanie w opieke nad zona. Pan, przystojny
mezczyzna w sile wieku... – znow sie usmiechnela. – Jak to mozliwe, ze radzi
pan sobie bez zadnej pomocy? Moze jednak rozwazy pan pomysl z ta pielegniarka,
o ktorej rozmawialismy w poniedzialek? Bardzo dobrze wychowana starsza kobieta,
byla dla nas nieoceniana pomoca, kiedy chorowal moj tata i...
- Dziekuje, pani McCullan, szczerze dziekuje. Obiecuje, ze sie nad tym
zastanowie – mialem jej naprawde serdecznie dosc. – A teraz wybaczy pani, musze
wracac do zony...

Z westchnieniem zamknalem drzwi na klucz i wrocilem do pokoju. Herbata z
whisky, zostawiona na biurku, zdazyla juz prawie calkowicie wystygnac.
Pociagnalem spory lyk i poglaskalem zone po twarzy.
- Chyba znowu musimy sie wyprowadzic, Mary-Jane – powiedzialem. – Sasiedzi
zaczynaja weszyc, a przeciez chyba nie chcesz, zeby nasz sekret sie wydal?
Popatrzylem na smukle, biale dlonie zony oparte o porecze wozka. „Nie, nie moge
dopuscic do tego, zeby ludzie sie dowiedzieli”- kontynuowalem w myslach. „Ze
tak naprawde nie bylo zadnego wypadku, prawda? Ze sfingowalem cala krakse juz
po tym, jak podalem ci smiertelna dawke barbituranow, wsciekly o twoja kolejna
zdrade...” Po raz kolejny wydalo mi sie, ze rzesy zony drgenly, a kaciki ust
uniosly sie lekko, chociaz wiedzialem, ze to niemozliwe. „Zachowalem cie dla
siebie. Zabalsamowalem cie idealnie, prawda? Nic sie nie zmienilo przez te
kilka lat, moze tylko te szklane oczy troche psuja efekt...Ech, w koncu do
czegos przydaly sie te lata studiow, badania nad najnowoczesniejszymi
materialami do implanow, nauki wiecznie nacpanych szamanow”, pomyslalem z
gorycza. Upilem kolejny lyk wzmocnionej herbaty. „Juz nigdy mnie nie zdradzisz.
Nie bedzie juz wiecej milych kolegow z pracy, przystojnych trenerow na silowni,
nachalnych malolatow z klubu jazzowego. Jestes moja, tylko moja. Juz na zawsze
bedziemy razem!”

Rozmyslania przerwal mi dzwiek syren policyjnych pod blokiem. Odstawilem pusty
kubek i podszedlem do okna...

[czarnajagoda]

bzdura, jak na mój gust mogło by być nawet dłuższe...
miło, że objawia się tu twórczosć kolejnych forumowiczów :))

[piotr_c]

Przyłączam się.

[naels]

Serdecznie dziekuje za cieple przyjecie, mialam troche tremy przed debiutem...
a forum rewelacyjne, czyta sie swietnie, postaram sie jeszcze udzielic!

[czarnajagoda]

a to taki jeszcze szczęśliwie niezarchiwizowany wątek, dla tych, którzy
chcieliby zamieścić jakiś własne krótsze lub dłuższe formu literackie