bystrzacha85
14.03.04, 22:06
Anno ab urbe destructa
Quinquagesimo sexto
Wspomni Cię w gronie młodych
Starzec, dzisiejsze dziecko,
Wspomni cię, łachmaniarko,
I - niepojęty - zapłacze:
Że nie będzie świetniejszej
Od tej strasznej, żebraczej,
Od pogryzionej, garbatej,
Od przyklękłej nad sobą,
Przystrojonej jak w kwiaty
Ołtarzy kową żałobą...
Na pięknie odbudowaną
Popatrzy obojętnie,
Położy palec na ustach
I - niepojęty - klęknie.
Anno ab urbe destructa
Quinquagesimo sexto -
I w trzecim tysiącleciu,
I w czwartym tysiącleciu,
I wierzcie, potomni! - po wieczność.
Julian Tuwim
1946
